رفتنت تنهام گذاشت باز توی این خونه
قلب من بچه شده میگیره بهونه= )

گوشه های خلوتت یکم به فکرم باش. فکر این آدم که غم سر ریزه تو اشکاش...آخه میدونم قلبی که داری جنسش از سنگ نیست= ))

کاش باورم میشد چه اتفاقی افتاده
کاش اینقدر مبهوت و شوک زده نبودم
کاش میدونستم برای از دست دادن تو باید گریه کنم یا از دست رفتن تمام امید و آرزوهام. من توی هر قسمتی از زندگیم، افکارم، رویاهام و هر مسیری که شروع میکردم تو بودی چون تو مشوق بودی برای زندگیم.
سخته ببینی توی یه شب همه چی زیر و رو شده که یهو ته دلت با خودت بگی یعنی باید دل بکنم یا اگه منتظر بمونم درست میشه...
نمیدونم عزیزم ولی حتی نمیخوام بگم کاش ندیده بودمت، کاش مهرت به دلم نمی‌نشست چون تو جون دادی به تن خستم پناه دادی به کسی که نای ادامه دادن نداشت و هزاربار ذوق شدی برای چشمای کودک درونم و به وجد آوردیش پس باید میبودی و کاش بازم ادامه داشتی و پایانی برات وجود نداشت: )

شب که میشه غمت بدجوری یقه‌ی احساساتت و میگیره و ول کن نیست.
بدی ماجرا اینه که میدونم این احساس هیچوقت قرار نیست برام تموم بشه و تا ابد بابتش غصه میخورم

از اختلاف سلیقه منطقی تر-

اونجایی که دوربینو روش نگرفت
امیر گفت با من مشکل داره😔

نمیشد هنوزم پررو تر از این حرفا باشی؟= )))

پای این همه خاطره با دلِ خون اگه میشه بمون: ))
بری جونم و میبری پشت سرت نرو جون دوتامون

آب سیب دارید؟ پس دوتا موهیتو هم بزارید روش.

اون متنه که میگفت من از پایان ها متنفرم، از آخرین بارها قشنگ مودم همونه.