از اینکه چشمای جفتتون و اینطوری بدحال میبینم و نمیدونم دیگه چجوری باید بخوام که برگردید و بدونید که بدون هم و بدون ماکان حالتون همین حال غریبیه که دارید از خودم متنفر میشم. تمام این سالها حس میکردم این عشقی که شماها به ما دارید و باعث حال خوبمونه دوطرفه‌ست اما این روزا رو که می‌بینم حس میکنم هیچوقت نتونستیم حالتون و خوب کنیم: )

منم حس غربت دارم، حس رهاشدن...
منم همونقدر بدون شماها چشمام کدر و خسته‌س. میدونم که دوسمون دارید این عشق و دوست داشتن از طرف شماها چیزیه که تو تمام این سالها سرپا نگهم داشته و هیچوقت بهش شک نکردم ولی آقای ماکان بند من از این روزا میترسم، از اینکه بری و یه روزی حس کنم دیگه دوسمون نداری میترسم، دوست نداشته شدن از طرف شماها بزرگترین کابوسمه چون من و با واقعیت روبه رو میکنه چون یادم میاره تنهام: ))))

باور کنید اینقدر سخت نیست اونم توی این دنیایی که هر ثانیه‌ش یه اتفاق میفته، تو این زندگی که حتی مطمئنم دوروز دیگه بابت این روزها هم حسرت میخوریم.
ارزشش و نداره، خودتونم میدونید که نداره

من دیگه نمیدونم چجوری باید تلاش کنم برای برگشتنت فقط میدونم اگه یه روزی خواستی آخرین طنابی که به زندگی وصلمون میکنه رو ببری یادت نره قلب چندنفر به بودنت وصل بوده و آخرین راه نجاتشون بودی.

= ))

چیزی که تو ذهنم میاد با دیدنشون:
خیلی وقته خیلی وقته خیلی وقته...

من که باور ندارم میخوای ضایعمون نکن-😔

= )))

کاش استودیو ماژور بودم، فارغ زغوغای ماکان.

آره امیر و رهام تا ابد داداشن تازه صلاح بوده هرچی بوده باید احترام بزاریم😔🙏🏻

لعنت به من که هنوز با دیدن کلمات “فعلا” و “نداریم” امیدوار میشم.

کاش میشد بهتون فهموند تا چه اندازه لب پرتگاهیم و چنین اتفاقی یه لگد محکمه برای سقوط…

= ))))))