خیلی به این فکر می‌کنم فلسفه پشت این دوست داشتن چیه. نه برای خودم! برای اونایی که واقعا عاشقن در هرچیزی!
چون این کلمه انگار حرمت داره. نیاز به از خودگذشتگی داره، اطاعت داره.
نیاز داره مراقب رفتار، اعمال و کلماتی که استفاده می‌کنی باشی. حتی توی عزاداری‌ها هم باید حواست رو جمع کنی کسی رو آزار ندی که حق مردم بر گردنت باشه...

انگار اگر می‌خوایم چیزی که فکر می‌کنیم خیلی قشنگه رو توی دنیا بیشتر کنیم؛ اینقدر باید رفتار خودمون درست و قشنگ باشه که آدم‌ها با میل قلبي خودشون کنجکاو بشن؛ نه به اجبار و زورِ ما : )

شاید یکی از فلسفه‌های پشت این حس متفاوت فارغ از اعتقادات و مذهب و هرچیز دیگری اینه هرچقدر هم دعا کنی و با خدا صحبت کنی بازم یه نقطه فیزیکی و مادی نیاز داری که بهش پناه ببری و اینجا امن‌ترین نقطه جهانه واسه من : )

شب‌های جمعه بین‌الحرمینش اینجوریه : ))
اینقدر این عکس رو دوست دارم که بیش از یک‌ساله بک‌گراند گوشیه

با ثنا هم این شعرها رو می‌خوندیم:

حضرت عشق عجب کرب‌وبلایی دارد
شبِ جمعه حرمش حال و هوایی دارد...

شب جمعه‌ست دلم کرب‌وبلا می‌خواهد
روضه‌ای باز در آن حال و هوا می‌خواهد
فاطمه گوشه‌‌ی گودال فقط می‌گوید...
تنِ پر زخم، مگر ضربه‌ی پا می‌خواهد؟

شب بود و هوای کربلا عالی بود
در مصرع قبل جای ما خالی بود...

تا جایی که یادم میاد خیلی معمولا واسه مدرسه دلم تنگ نشده که هی می‌گفتن دلتنگ می‌شید.😂
اگه دلم تنگ بشه واسه اون بچه بودن و دنیاش تنگ میشه بیشتر.
ولی خیلییی این آهنگه حس نوستالژی و خوبی داره. یاد قصه‌های مجید میفتم.
قشنگ بوی نارنگی و دفتر میاد.

دلم می‌خواد توی بازنشستگیم مثل آقای رسول خادم بشم.
برم توی این روستاها و مناطق محروم و هرچی در توان هست یه مشکلی ازشون حل بشه. حتی اگه میشد از ریشه باشه چقدر قشنگ می‌شد...
دلم می‌خواد از نزدیک لمس کنم زندگی که تجربه کردن رو. واسه همین یکی از آرزوهام اردوهایی بوده که میبرن برای چند روز توی این مناطق