سرفصل‌های کتاب این هست. مثلا تفکر انتقادیش جالبه‌. اینکه چطور متن آکادمیک بنویسیم. مدیریت زمان به عنوان دانشجو، مدیریت استرس، مدیریت پروژه و استراتژی‌های یادگرفتن.

این هم هست خیلی دوست داشتم. درباره‌ی مهارت‌هایی هست که برای موفق شدن در دانشگاه و بهتر درس خواندن لازم داریم. شاید برای دانشجویان بین‌المللی مناسب‌تر باشه. مثلا شوک‌های فرهنگی که تجربه می‌کنیم.

پی‌نوشت: فایل پی‌دی‌افش در دسترس هست.

در دلم بود که بی‌دوست نباشم هرگز
چه توان کرد؟ که سعیِ من و دل باطل بود...

دیدی آن قهقههٔ کبک خِرامان حافظ؟
که ز سرپنجهٔ شاهین قضا غافل بود

یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود
دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثرِ صحبتِ پاک
بر زبان بود مرا آن‌چه تو را در دل بود

دل چو از پیرِ خِرَد نَقلِ مَعانی می‌کرد
عشق می‌گفت به شرح آن‌چه بر او مشکل بود

آه از آن جور و تَطاول که در این دامگَه است
آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود

در دلم بود که بی‌دوست نباشم هرگز
چه توان کرد؟ که سعیِ من و دل باطل بود

دوش بر یادِ حریفان به خرابات شدم
خُمِ مِی دیدم، خون در دل و پا در گل بود

بس بِگَشتَم که بپرسم سببِ دردِ فِراق
مفتیِ عقل در این مسأله لایَعْقِل بود

راستی خاتمِ فیروزهٔ بواسحاقی
خوش درخشید ولی دولتِ مُستَعجِل بود

دیدی آن قهقههٔ کبکِ خِرامان حافظ؟
که ز سرپنجهٔ شاهینِ قضا غافل بود

حافظ

ببینید چی پیدا کردممممم:

من موسیقی رو از دیدگاهی دنبال میکنم که اندیشیدن به مردم بده و لحظه‌ای از خودش بیرون بیاد و فکر کنه.

من که رفتگری در موسیقی ایرانی بیشتر نیستم فقط در طول این سالیان درازی که به این فرهنگ و به این هنر عشق ورزیدم خیلی محدود، خیلی انگشت‌شمار تونستم از گوهرهای گنج ناکرانمند موسیقی ایران زمین خوشه‌چینی کرده باشم و چیزهایی رو به دست آورده باشم.

گفتم این کیست که پیوسته مرا می‌خواند
خنده زد از بنِ جانم که منم،
«ایرانم»

گفتم ای جان و جهان، چشم و چراغِ دل من
من همان عاشقِ دیرینه‌ی جان‌افشانم

به هوایِ تو جهان گردِ سرم می‌گردد
ورنه دور از تو همین سایه‌ی سرگردانم

این یه عکس قدیمی، از یه کتاب‌فروشی قدیمی ابتدای چهارباغ، سمت دروازه دولت هست. آقایی که اونجا هستن خیلی از نظر چهره و صدا وایب آقای ابتهاج رو میدن بهم. یه قلم خوش‌نویسی همیشه کنارشون هست که با مرکب روی کاغذ می‌نویسن : )

داشتم یکی از خطبه‌های امیرالمؤمنین رو می‌خوندم که ببینم درمورد شیوه حکومت‌داری، ریا، فساد مالی و خیانت در بیت‌المال چی فرموند و کلا چطوری بوده که از مهم‌ترین‌هاش نامه به عثمان بن حنیف بود:

در نامه‌ی معروف به عثمان بن حنیف، کارگزار امام در بصره حضرت وقتی می‌شنود او در مهمانی اشراف شرکت کرده؛ می نویسند:

أَمَا بَعْدُ يَا ابْنَ حَنَيْفٍ فَقَدْ بَلَغْنِي أَنْ رَجُلًا مِنْ فَتَيَةِ أَهْلِ الْبَصْرَةِ دَعَاكَ إِلَى مَأْدُبَةٍ فَأَسْرَعْتَ إِلَيها...

و بعد بر چنین مفهومی اشاره می‌کنه که حاکم نباید از سفره‌ها و امتیازاتی استفاده کنه که عموم مردم از آن محروم‌اند.

این عکس برای رویداد هکاتون هست که با همکاری دانشگاه علوم پزشکی و آیتک برگزار شد. درکنار ثمین و سارای عزیزم.

درسته دچار یأس فلسفی شده بودم و از نگاه به کاغذها معلومه😁
ولی شرکت در چنین رویداد‌هایی خیلی به یادگیری و تجربه زیسته خوب بهم کمک کرده. چون معمولا موضوعاتش از دل جامعه میاد بیرون تا شرکت‌کنندگان واسش راه‌حل ارائه بدن.

بعد یاد میگیری چطور از دانشی که داری استفاد کنی و به توانایی حل مسئله خیلی کمک می‌کنه.
من از اون بخش کار عملی و پروژه‌محور بودنش هم خیلی خوشم میاد.

من مطمئنم فرنی، انبه و بستنی از بهشت اومده🥭

از انجمن علمی کارآفرینی درخواست نکنیم یک بوتکمپ مرتبط با اینکه چطور بوم کسب‌وکار یک ایده رو تکمیل کنیم؛ برگزار کنیم؟🗿
واقعااا بلد بودنش از اوجب واجباته.

پی‌نوشت: از ما بوم پژوهشی بود.

چون دقیقا ۴ هفته پیش این موقع مشايه بودیم : )

مشایه در لغت به معنای مشایعت، همراهی و پیاده‌روی است. دراصطلاح یعنی جادهٔ اصلی و کوتاه‌ترین مسیر عزیمت به کربلا از نجف که در حدود ۸۰ کیلومتر است.

داشتم فکر می‌کردم ما در چه جایگاهی می‌تونیم به بقیه بگیم آدمِ خوب یا بد؟
بعد خودم چه آدمی هستم؟ معیارمون چیه؟
انگار تنها کسی که می‌تونه حکم و قضاوت کنه فقط خود خداست.
چون انگار هیچ چیزی و هیچ کس صفر و صد نیست. سیاه و سفید مطلق نیست.
نمیدونم ولی خیلی سخته! خیلی!