با چندین نفر صحبت می‌کردم. انگار دنبال تایید یک نفر بودم که بگه هیچ اشکالی نداره تو یک‌سال گپ تحصیلی داشته باشی!
چون می‌ترسیدم! می‌ترسیدم این تصمیمم از روی فرار کردن باشه نه فرصتی برای رشد و آمادگی ذهنی خودم.
این‌بار ترجیح دادم دیر رسیدن بهتر از اشتباه رسیدن باشه! بهتر از این باشه که وارد مسیری بشم که از فرصت‌هاش به اندازه کافی مطلع نیستم.
نمی‌خواستم وارد دریایی بشم که شنا کردن داخلش رو بلد نیستم!

می‌خواستم کفِ جامعه باشم. چون انگار فقط از این طریق می‌تونی به چالش‌ها پی ببری!
می‌خواستم بدونم اصلا چرا می‌خوام و باید ارشد بخونم؟ قبل و بعد من چه تفاوتی باید داشته باشه؟!

اون روز توی دفتر یکی از اساتید با تجربه و خوبمون (عکس برای همون روزه) گفتم دچار چنین حسی شدم.
استاد گفتن دوست داری واقعیت رو بدونی یا همراه با رویاپردازی بگم؟
گفتم دقیقا دنبال واقعیتم! اینکه بدونم شرایط واقعی چیه تا با آگاهی، پذیرش و دونستنش وارد انجام کاری بشم.

این‌ها رو نوشتم که بگم چیز عجیبی نیست اگه تجربه می‌کنیم. حتی اینکه ندونیم چی دوست داریم. چی می‌خوایم.
ولی انگار باید دنبال پیدا کردنش بود. این که آدم منتظر کمک بیرونی و نجات نباشه خیلی خوبه!
حتی به نظرم همه مسیرها از درس خوندن عبور نمی‌کنه!
آدم‌های زیادی رو دیدم که چقدر از محتوای تئوری در عمل، تازه با کارایی بیشتر استفاده می‌کنن و اصلا جاشون سر کلاس نیست! چون آدم‌های اجرایی و مدیریتی فوق‌العاده‌ای هستن!
حتی کار توی صنعت!

راستی این هم بگم کلا یادگرفتم در چنین موقعیت‌هایی (همینطور موقعیت شغلی) همیشه باید یک پلن B و C، حتی Z داشته باشیم!
یعنی اگر قرار نیست از مسیری که همه برن برم، چه راه جایگزینی دارم سریع برم سراغش؟
یا اگر این مسیر نشد چه کاری دوست دارم انجام بدم؟
درواقع انعطاف داشته باشیم. اینجوری احساس ناخوشایند بعدش به حداقل میرسه چون تو هنوز یه سری هدف برای خودت داری.

ما دوباره برقمون رفت اومدم خدمتتون😂

اینجا آزمایشگاه جانورشناسیه. ترم یک سال ۱۴۰۱ بعد از کرونا کلاس‌ها به صورت رسمی‌تر حضوری شده بود و آزمایشگاه‌ها آماده نبود. با وانیا و بچه‌ها موندیم مرتبش کردیم.

مولاژ مغز عزیزم سر کلاس فیزیولوژی جانوری.
هنوز ترتیب فصل‌های زیست دبیرستان رو تا حدی یادمه. اعصاب مال فصل دو کلاس یازدهم بود. الان که فکر می‌کنم از همون موقع به این فصل و ژنتیک و هورمون‌ها خیلی علاقه داشتم.

اینجا هم اگه درست یادم باشه سخنرانی برای جایزه مصطفی بود که توی هتل عباسی برگزار شد و چقدر باشکوه و مجلل بود.

جایزه مصطفی، یک جایزهٔ علم و فناوری ایرانی است که هر دو سال یک بار به دانشمندان برتر جهان اسلام اعطا می‌شود. این جایزه به نام محمد بنیان‌گذار اسلام و به دلیل تأکید بسیار او بر علم‌آموزی، به نام یکی از القاب او، مصطفی، به معنای برگزیده نام‌گذاری شده‌است.

سال اول و دوم با دانشگاه و نرگس رفتیم مشهد و از بهترین سفر‌های زندگیم بود. رفتیم موزه‌های مشهد رو دیدیم. کلی گشتیم.
قشنگ توی حرم زندگی می‌کردیم.
اینجا هم جاییه که گل‌های ضریح رو خشک و بسته‌بندی می‌کنن🥲

هرموقع اسم چای حرم میاد یاد این شعر میفتم:
وَ چای
دغدغه‌ عاشقانه‌ خوبی‌ست؛
برای با تو نشستن بهانه خوبی‌ست...

مجموعه مدال‌های جهان پهلوان تختی در موزه‌ی حرم رضوی.

مدال‌های اهدایی رشته ورزشی کشتی

دو مدال پایینی از حسن یزدانی هستن.

صبحانه‌ای که بعد از شب تا صبح حرم بودن اصلا جالب نبود و تهش گرسنه موندیم. چون میخواستیم بریم موزه و وقت نبود برگردیم محل اقامت دوباره بیایم پیش بچه‌ها😂

روزی که داشتیم از این موکب میرفتیم توی عراق با یک دوست عراقی عزیز آشنا شدیم و شماره هم رو گرفتیم.
الان داشتیم خیلی کوتاه صحبت می‌کردیم به کمک مترجم. دیدم چقدر عربی فصیح با لهجه فرق می‌کنه.

مثلا به سارا میگن ساره🥲
به قلبي (قلبم) میگن کلبي

بعد این رو نوشته:
«فدوه اروحلج اني بخير يروحي انتي»
فدای تو بشم، من خوبم ای جان خودم.
خیلییی قشنگه😭❤️

این اصطلاح قشنگ هم پیدا کردم برای جواب دادن:
«ولعينج ما تصيبج إلا الخير»
یعنی چشمت به جز خیر نبینه

فتبارک الله احسن الخالقين!
جناب حافظ در این بیت می‌فرمایند اگر صد لشکر از زیبارویان بخواهند به قصد دل من کمین کنند، اما به لطف و نعمت خداوند، من بتی دارم که می‌تواند تمام آن لشکرها را شکست دهد.

گَرَم صد لشکر از خوبان به قصدِ دل کمین سازند
بِحَمْدِ الله و الْمِنَّه بُتی لشکرشِکن دارم

مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
هوادارانِ کویش را چو جانِ خویشتن دارم

صفایِ خلوتِ خاطر از آن شمعِ چِگِل جویم
فروغِ چشم و نورِ دل از آن ماهِ خُتَن دارم

به کام و آرزویِ دل، چو دارم خلوتی حاصل
چه فکر از خُبثِ بدگویان، میانِ انجمن دارم؟

مرا در خانه سروی هست کاندر سایهٔ قَدَّش
فَراغ از سروِ بستانی و شمشادِ چمن دارم

گَرَم صد لشکر از خوبان به قصدِ دل کمین سازند
بِحَمْدِ الله و الْمِنَّه بُتی لشکرشِکن دارم

سِزَد کز خاتمِ لَعلَش زَنَم لافِ سلیمانی
چو اسمِ اعظمم باشد، چه باک از اهرِمَن دارم؟

الا ای پیرِ فرزانه، مَکُن عیبم ز میخانه
که من در تَرکِ پیمانه دلی پیمان‌شِکن دارم

خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نِه
که من با لَعلِ خاموشش نهانی صد سخن دارم

چو در گل‌زارِ اِقبالش خرامانم بِحَمْدِالله
نه میلِ لاله و نسرین، نه برگِ نسترن دارم

به رندی شهره شد حافظ میانِ همدمان، لیکن
چه غم دارم که در عالم قَوامُ‌الدّین حَسَن دارم

یه کم شعرش برای خودم سخت بود با معنیش می‌خونم
چه کلمات قشنگ و جدیدی داره!

قوام‌الدین حسن چه کسی بود؟
قوام‌الدین حسن از رجال و بزرگان شیراز در دوره حافظ و از خاندان قوامیان بود. او در دستگاه حکومتی فارس نفوذ و اعتبار داشت و حافظ ظاهراً با او ارتباط و دوستی داشته است.

نکته مهم این است که حافظ با آوردن نام او، در واقع می‌گوید: اگرچه مردم مرا «رند» و حتی شاید لاابالی و بی‌قید می‌دانند، من در میان بزرگان و صاحبان اعتبار، پشتیبانی مثل قوام‌الدین حسن دارم؛ بنابراین از این شهرت باکی ندارم.

از طرف دیگر، این بیت احتمالاً یک شوخی ظریف اجتماعی هم دارد: حافظ خودش را در برابر قضاوت مردم بی‌اعتنا نشان می‌دهد و به پشتوانه رابطه‌اش با یک شخصیت بانفوذ اشاره می‌کند.

پس «قوام‌الدین حسن» صرفاً برای وزن یا قافیه نیامده؛ نام او برای حافظ نوعی پشتوانه اجتماعی و سیاسی در برابر بدنامیِ «رندی» است.