بنده معتقدم هر دانشجویی حتی اگه فارغ‌التحصیل‌ هم بشه به واسطه اینکه روزی در اون دانشگاه، دانشجو بوده؛ به دانشگاه تعلق داره. نباید فراموش بشه و احترامشون بر ما واجبه : )
بعد تازه برخی خدمت هم کردن!

قول میدم پیام آخره واسه امروز ولی شیفته‌ی این سخن منسوب به امیرالمؤمنینم:

هركس براى سخن تو نشاط نشان نداد، زحمت شنيدن سخنت را از او بردار...

قبل از نوشتن این پیام دوست دارم به تمام عزیزانی که "فارغ از نتیجه" آزمون ارشد (حتی کنکور کارشناسی) تلاش کردن تبریک بگم. واقعا درس خوندن توی شرایط چندماه گذشته راحت نبود.

مطمئنم تک‌تک کسایی که میشناسم یه روزی از آدم‌های تاثیرگذار در زندگی فردی و جمعی خودشون خواهند بود. چون شاید تعریف موفقیت چیزی فراتر از رتبه و این‌ها باشه...

اینکه آدم بتونه از موفقیت دیگران خوشحال بشه خیلی چیز قشنگیه. چون معتقدم کسی قرار نیست جای ما رو بگیره. حتی اینکه همراهشون باشیم توی این مسیر به خودمون هم کمک می‌کنه!
مثلِ اون دیالوگ سینمایی مارمولک که می‌گفت راه‌های رسیدن به خدا به عدد آدم‌هاست!
اینم انگار همونه. راه‌های رسیدن به موفقیت به عدد آدم‌هاست...

من هم چندین ماه با خودم کلنجار می‌رفتم که چرا ته وجودم، دلم نمی‌خواد پیوسته ارشد بخونم. میدونستم اگه حتی همین الان می‌گفتن قبولی می‌توني بری دانشگاه من آمادگی نداشتم، آمادگی ذهنی!
حتی اعترافش به خودم و قبول کردنش هم سخت بود چه برسه به اطرافیان بخوای اعلام کنی!
بعد از شرکت توی بوتکمپ هکاتون مدت زیادی دچار یأس فلسفی شده بودم که پس این همه پایان‌نامه و مقاله و پژوهش کدوم مشکل از جامعه رو حل میکنه؟
چون دیدم دنیای واقعی با فضای آکادمیک خیلی فاصله داره. دیدم کاری که وزارت علوم می‌کنه با کاری که وزارت بهداشت می‌کنه تفاوت داره و خیلی شاید در راستای هم نباشن!
ولی این به این معنیه نباید پژوهش کرد؟ شاید خیر! چون فعالیت الان شاید در چندین سال آینده نتیجه بده. ولی انگار من کسی نبودم که بتونم کاری انجام بدم که نشه ازش استفاده کرد...
دیدم چیزی که بیمارستان‌های ما باهاش درگیره با دغدغه ما توی آزمایشگاه یکی نیست!
دیدم توی علوم پایه گاهی آرمان‌گرایانه به مسائل نگاه می‌کنیم. چیزی که درصد خیلی کمی از جامعه شاید بتونن ازش استفاده کنن!

با چندین نفر صحبت می‌کردم. انگار دنبال تایید یک نفر بودم که بگه هیچ اشکالی نداره تو یک‌سال گپ تحصیلی داشته باشی!
چون می‌ترسیدم! می‌ترسیدم این تصمیمم از روی فرار کردن باشه نه فرصتی برای رشد و آمادگی ذهنی خودم.
این‌بار ترجیح دادم دیر رسیدن بهتر از اشتباه رسیدن باشه! بهتر از این باشه که وارد مسیری بشم که از فرصت‌هاش به اندازه کافی مطلع نیستم.
نمی‌خواستم وارد دریایی بشم که شنا کردن داخلش رو بلد نیستم!

می‌خواستم کفِ جامعه باشم. چون انگار فقط از این طریق می‌تونی به چالش‌ها پی ببری!
می‌خواستم بدونم اصلا چرا می‌خوام و باید ارشد بخونم؟ قبل و بعد من چه تفاوتی باید داشته باشه؟!

اون روز توی دفتر یکی از اساتید با تجربه و خوبمون (عکس برای همون روزه) گفتم دچار چنین حسی شدم.
استاد گفتن دوست داری واقعیت رو بدونی یا همراه با رویاپردازی بگم؟
گفتم دقیقا دنبال واقعیتم! اینکه بدونم شرایط واقعی چیه تا با آگاهی، پذیرش و دونستنش وارد انجام کاری بشم.

این‌ها رو نوشتم که بگم چیز عجیبی نیست اگه تجربه می‌کنیم. حتی اینکه ندونیم چی دوست داریم. چی می‌خوایم.
ولی انگار باید دنبال پیدا کردنش بود. این که آدم منتظر کمک بیرونی و نجات نباشه خیلی خوبه!
حتی به نظرم همه مسیرها از درس خوندن عبور نمی‌کنه!
آدم‌های زیادی رو دیدم که چقدر از محتوای تئوری در عمل، تازه با کارایی بیشتر استفاده می‌کنن و اصلا جاشون سر کلاس نیست! چون آدم‌های اجرایی و مدیریتی فوق‌العاده‌ای هستن!
حتی کار توی صنعت!

راستی این هم بگم کلا یادگرفتم در چنین موقعیت‌هایی (همینطور موقعیت شغلی) همیشه باید یک پلن B و C، حتی Z داشته باشیم!
یعنی اگر قرار نیست از مسیری که همه برن برم، چه راه جایگزینی دارم سریع برم سراغش؟
یا اگر این مسیر نشد چه کاری دوست دارم انجام بدم؟
درواقع انعطاف داشته باشیم. اینجوری احساس ناخوشایند بعدش به حداقل میرسه چون تو هنوز یه سری هدف برای خودت داری.

ما دوباره برقمون رفت اومدم خدمتتون😂

اینجا آزمایشگاه جانورشناسیه. ترم یک سال ۱۴۰۱ بعد از کرونا کلاس‌ها به صورت رسمی‌تر حضوری شده بود و آزمایشگاه‌ها آماده نبود. با وانیا و بچه‌ها موندیم مرتبش کردیم.

مولاژ مغز عزیزم سر کلاس فیزیولوژی جانوری.
هنوز ترتیب فصل‌های زیست دبیرستان رو تا حدی یادمه. اعصاب مال فصل دو کلاس یازدهم بود. الان که فکر می‌کنم از همون موقع به این فصل و ژنتیک و هورمون‌ها خیلی علاقه داشتم.

اینجا هم اگه درست یادم باشه سخنرانی برای جایزه مصطفی بود که توی هتل عباسی برگزار شد و چقدر باشکوه و مجلل بود.

جایزه مصطفی، یک جایزهٔ علم و فناوری ایرانی است که هر دو سال یک بار به دانشمندان برتر جهان اسلام اعطا می‌شود. این جایزه به نام محمد بنیان‌گذار اسلام و به دلیل تأکید بسیار او بر علم‌آموزی، به نام یکی از القاب او، مصطفی، به معنای برگزیده نام‌گذاری شده‌است.

سال اول و دوم با دانشگاه و نرگس رفتیم مشهد و از بهترین سفر‌های زندگیم بود. رفتیم موزه‌های مشهد رو دیدیم. کلی گشتیم.
قشنگ توی حرم زندگی می‌کردیم.
اینجا هم جاییه که گل‌های ضریح رو خشک و بسته‌بندی می‌کنن🥲

هرموقع اسم چای حرم میاد یاد این شعر میفتم:
وَ چای
دغدغه‌ عاشقانه‌ خوبی‌ست؛
برای با تو نشستن بهانه خوبی‌ست...

مجموعه مدال‌های جهان پهلوان تختی در موزه‌ی حرم رضوی.

مدال‌های اهدایی رشته ورزشی کشتی

دو مدال پایینی از حسن یزدانی هستن.

صبحانه‌ای که بعد از شب تا صبح حرم بودن اصلا جالب نبود و تهش گرسنه موندیم. چون میخواستیم بریم موزه و وقت نبود برگردیم محل اقامت دوباره بیایم پیش بچه‌ها😂