همیشه ته ذهنم این هست که ما وقتی کسی رو به اندازه کافی نمی‌شناسیم از تصویری که ازش می‌سازیم خوشمون میاد، نه خود واقعیشون!
من هم واسه بقیه همین‌طورم. واسه همین گاهی هم می‌ترسی آدم‌ها بهت نزدیک بشن و خودِ واقعیت رو ببینن. انگار همه یه جاهایی هم‌دیگه رو ناامید می‌کنیم...

شاید همه این‌ها هم برمیگرده به انتظار زیاد و نا‌به‌جایی که از هم داریم به نظرم...
البته به این هم معتقد هستم که همین تفاوت‌هاست که یه چیزایی رو قشنگ‌تر می‌کنه. اگه قرار بود همه مثل هم باشیم دنیا چه شکلی می‌شد؟!🗿

ولی بعضی وقت‌ها هم به خودت میگی:
کاش واقعا همون‌جوری بودن که فکر می‌کردم!

در دنیای موازی اگر هیچ نگرانی راجب تحصیلات تکمیلی و کارکردن نداشتم الان داشتم کتاب cognitive neuroscience از مایکل گازانیگا رو یاد می‌گرفتم. بعد از اون تکست بوک کندل. و همین‌طور به ترتیب هرآنچه لازمه برای حوزه نوروساینس.

مطالب MBA سایت متمم رو هم به طور جدی پیگیری می‌کردم.

زبان عربی و ترکی استانبولی رو در کنار انگلیسی با خیال راحت‌تر دنبال می‌کردم!

کار داوطلبانه رو هیچ‌وقت کنار نمیذاشتم.

بعد میومدم ببینم چطور می‌تونم از همه این‌ها کنار هم، برای حل مسئله‌ای توی جامعه و کمک به دیگران استفاده کنم.

پی‌نوشتِ یک: فایل کتاب در تصویر از کتاب علوم‌اعصاب شناختی گازانیگا هست که واقعا باهاش ارتباط می‌گیرم. هم از نظر محتوا و هم بصری!
از دید زیست‌شناسی بیشتر بررسی می‌کنه. فایلش رو در ادامه قرار میدم.

پی‌نوشتِ دو: یه زمانی چندبار رفتم مرکز کار اشتراکی فولاد مبارکه دانشگاه (خیلی فضاهای این‌چنینی رو دوست دارم)، ولی چون خلوت بود اون موقع حس کردم زیر نظرم و نمی‌تونم راحت باشم واسه استراحت😂
(عکس هم قدیمیه)

مثلا این ۶ واحد توی دانشگاه مک‌مستر جوری طراحی شده که ۵ حوزه مهم و بنیادی علوم‌اعصاب رو پوشش میده!
(سلولی/مولکولی، بالینی/سلامت، شناخت، محاسباتی، سیستم‌ها/رفتاری)
و مسائل اخلاقی و حرفه‌ای در کنارش...

من خیلی امروز از پیام‌های ناشناس‌تون خوشحال شدم و می‌خواستم تشکر کنم : )

درمورد فضای کار اشتراکی فولاد و امکانات دانشگاه هم برای چند بزرگوار سوال پیش اومده بود که بیشتر راجبش می‌نویسم.

و یک معرفی کتاب و چنل یوتیوب هم داشتیم.

‌
سلام چقدر عجیب من تازه عضو چنلت شدم و دقیقا من هم گانیتیو نوروساینس میخونم و دقیقا بعد از یادگیری میخوام ببینم چطوری میتونم ازش برای جهان بهتر استفاده کنم😂
سو اگر کتاب داستان مغز ایگلمن رو نخوندی بخون چون عاشقش میشی البته یه سخنرانی تد هم داره میتونی سرچ کنی و ببینیش
یه چنل یوتیوب هم هست به نام گرینولی مربوط به المپیاد دانش اموزیه ولی بخث علمی هم میکنن رندوم بعد بخش هوش مصنوعیش اساتید خفنی داره( قطعا یه گریزی زدی به هوش مصنوعی یا در حال مطالعش هستی) اونجا هم کلا چیزای باحالی میزاره
خلاصه که عجیبه یک نفر اینقدر شبیه به من

یه خبر خوب دیگه هم که امروز شنیدم این بود : )

من خودم اونقدر هنوز حرفه‌ای نیستم توی برنامه‌نویسی. خیلی جای یادگرفتن و پیشرفت داره. تازه خودم از کسایی بودم که فکر می‌کردم هیچ‌وقت قرار نیست یاد بگیرم.

واسه همین از تجربه این مسیر بخوام بگم اینه که فقط کافیه شروع کنیم! ترس از شروع هست و نمیشه نگران نبود. می‌تونیم با وجود ترس انجامش بدیم.

تنها پیش‌نیازی که داره اینه مفهوم تابع رو بلد باشیم و تاحدودی ریاضی دبیرستان‌. (برای ادامه مفاهیم آمار)
حتی به نظرم اگه مطمئن نیستیم لازم نیست یادگیری واقعی رو جدي رو شروع کنیم. میشه صرفا چندتا ویدئو از اینترنت جست‌وجو کرد که اصلا چیه؟ چه فضایی داره؟
پایتون برای شروع فکر می‌کنم خیلی خوب باشه. چون به زبان انسان نزدیک‌تره.
منظور از نزدیک بودن به زبان انسانی چیه؟
یعنی بیشتر همونی که در انگلیسی می‌گیم رو می‌نویسیم و از دستورش استفاده می‌کنیم.
مثل print, function و...

تابع چیه؟
مثل ماشینی می‌مونه که یک ورودی می‌گیره، روش تغییر ایجاد می‌کنه و خروجی میده.

این فیلترینگ هم سیاست‌گذاری عجیبیه‌ها!
منطق پشتش چیه؟ چرا وقتی میشه با فیلترشکن وصل شد و همون محتوا رو دنبال کرد فیلتره؟
چرا پلتفرم‌هایی مثل یوتیوب که کلی آموزش رایگان دارن باید فیلتر باشه؟!

بعد سرچ کردن اینجا اینطوریه که بیشتر از اینکه برای خود کار وقت بذاری، برای وصل شدن به فیلترشکن، بالا اومدن سایت تازه اگه بیاد و تحریم نباشه داری زمان میذاری. اگر قرار بر استفاده درسته که به فیلترشدن شاید خیلی مرتبط نباشه. نمیدونم معیار انتخاب چیه. (بیشتر سایت‌های آموزشی و پایگاه داده مد نظر هست)
ولی واقعا آدم رو خسته و فرسوده می‌کنه گاهی...

آداب و رسوم خود را به فرزندانتان تحميل نكنيد، زيرا آنان براى زمانى غير از زمان شما آفريده شده‌اند. 

منسوب الي قول علي بن أبي طالب

«من تَرَکَ أمرُ لِلّه، أعطاهُ الله فوقَ ما یتمنَّاه»

آنکه بخاطر خدا از انجام کاری دست بکشد، خداوند فراتر از آن چیزی که می‌خواهد، به او عطا می‌کند...

امشب داشتم فکر می‌کردم چقدر من اکثر مواقع آدمِ مقصد بودم نه مسیر! از اونایی که عطایش را به لقایش می‌بخشن!
توی یه سری تصمیمات تاثیرگذار نتونستم لذت و خوشی الان رو به اذیت شدن آخرش ترجیح بدم.

اثراتش چیه؟
خاطره نمی‌سازی! یهویی و ناگهانی، از قبل ذوق چیزی رو نمی‌کنی. ولی شاید حس خوب اون لحظه رو هم هیچ‌وقت نتونی تجربه کنی!
حتی شاید برعکس باشه! الان اذیت بشی ولی آخرش قابل پیش‌بینی باشه. آروم‌تر!
شاید هم از روی ترسه! ترس از اینکه تهش نتونی از پایانِ ناخوشش بربیای و گیر کنی! نتونی فراموش کنی!
از کجا معلوم پایانش ناخوشه؟ شاید واقعا نیست؛ نمیدونم! ولی بازم به نظرم آدم‌ها از همون اول یه کم می‌تونن حس کنن و حدس بزنن.
البته به موقعیتش هم بستگی داره احتمالا.
الان دارم یاد می‌گیرم مسیر و مقصد رو با هم باید داشت...

علاج دل‌تنگی؛
زیارت است و غم است!

وقتی مدرسه میرفتم تابستون فصل مورد علاقه‌م بود. چون معمولا میرفتی کلاس‌های جدید، سفالگری، ورزش، طراحی. هرکس یه کاری که دوست داشت رو می‌کرد. تابستون بوی خُنکی می‌داد. فصل مسافرت رفتن بود. فصل توی کوچه بازی کردن با بچه‌های عمو و عمه. فصل آب‌بازی کردن، خاکی شدن، بستنی خوردن، سیب‌زمینی درست کردن زیر آتیش. فصل شربت آلبالو خونگی و لواشک درست کردن. یه اردک یا جوجه کوچولو داشتی ازش مراقبت کنی. اینقدر بدوی دنبالش و باهاش بازی کنی که خسته بشی.
البته همه این‌ها هرسال اتفاق نمیفتادا😅

میوهای‌ تابستونی مثل گیلاس رو میاوردیم، شب‌ها یا صبح زود که بازی‌ والیبال ایران رو می‌دیدیم باهاش می‌خوردیم. اون موقع که سعید معروف، موسوی، امیر غفور بازی می‌کردن.
مثلا شب‌ها یه سریال هم از آی‌فیلم پخش می‌شد. تیتراژ پایانیش رو هم احسان خواجه‌امیری خونده بود. انگار کل ایران اون ساعت‌ها همه چی رو کنار میذاشتن و با هم می‌مینشستن پای تلوزیون.

ولی الان شده فصل استرس و ابهام برای من. یادآور گرمای عجیب، قطعی برق. انگار همه‌ش منتظرم تموم شه...

الان شب‌هاش رو دوست دارم. شب‌هایی که مثل قدیم یه لیوان چای برمی‌داری می‌شینی توی هوای آزاد، کنار آب، توی پارک...