کربلا شبیه هیچ سفر دیگه‌ای نیست انگار : )
چون تمام تعلقات مادی و دنیوی و هرآنچه اتفاق افتاده رو باید پشت سرت بذاری و بیای! با یک کوله و کمترین امکانات. حتی سبُک‌بار از نظر معنوی.
واقعا چیزهای خیلیییی زیادی به آدم یاد میده.
و به نظرم اون لحظه که میرسی دیگه «من» وجود نداره. تو خودت رو فراموش می‌کنی. همه چی میشه ما. تو و خدا و حرف‌های آدم‌هایی که به هیچ‌کس و هیچ‌جا نتونستن بگن! همون دعاهایی که از اعماق قلبشون میاد...

کاش فلسفه هر قدمی که برمی‌داری این باشه که گناه‌هانمون هم بخشیده بشه
تا وقتی میرسی اونجا، بدون خجالت از سنگینی بارش بتونی سرت رو بیاری بالا و به حرم نگاه کنی...

این صحنه و لحظه نقطه عطف مسیر بود و بی‌نهایت ارزشش رو داشت.
بوی رطوبت خاک، ماسه، درخت‌های نخل، شب و آرامشش.

انگار توی سریال مختار راه می‌رفتیم😂

بین الطلوعین؛

بین الطلوعین: به فاصله زمانی میان طلوع صبح و طلوع آفتاب، بین الطلوعین می‌گویند.

«فَبَکَي الحسین بِقَتلِهِ بُکاءً شَدیداٌ»
- دلِ من؛ مثل تنِ تو اباعبدالله..!

«ما بعد حرمِک، لا منظرَ یُهیجُ عیني»

دیگر پس از حرم تو،
هیچ منظره‌ای برای چشمم دل‌انگیز نیست...

پس از دیدار چه می‌ماند؟!
جز تکرار دل‌تنگی...

آدم هیچ‌وقت کسایی که توی سخت‌ترین لحظات و شرایط کنارشون بودن یا خواستن باشن رو فراموش نمی‌کنه : )
انگار همین که بدونی هستن کافیه حتی اگه حس کنن کاری از دستشون بر نمیاد.
امیدوارم قدرشون رو همیشه بدونم چون خیلی باارزش و قابل احترام هستن.

دیدین توی این موقعیت‌ها همیشه اسم یه سری افراد هم به ذهن آدم میاد؟
اینکه اگه کارم گیر کرد می‌تونم بهش بگم و روش حساب کنم. منم دوست دارم از همون آدم‌ها باشم واسه بقیه

الان دوباره یکی از فکرهای قدیمی یادم اومد که یه سری هم هستن میگی چه من توی زندگیشون باشم چه نه؛ از صمیم قلب بهترین‌ها رو واسشون می‌خوام

یا اینکه به اطرافیان نزدیک و صمیمی بهشون غبطه می‌خوری اینقدر که خوبه اون شخص : )

از شاعران معاصر موردعلاقه‌م «حسین منزوی» و «فاضل نظری» هستند. این وصفِ حال دقیق و نگاه هوشمندانه‌ای که به زندگی دارن واقعا به دل می‌شینه:

کلام تلخ ولی صادقانه را بپذیر
بهانه است؟ چه بهتر! بهانه را بپذیر

چو برده‌ای که امیدش به روز آزادی‌ست
صبور باش و به تن تازیانه را بپذیر

پرنده بودن خود را مبر ز یاد، ولی
کنون که در قفسی آب و دانه را بپذیر

نشاط عشق به رنج وجود می‌ارزید
ملالِ این سفرِ جاودانه را بپذیر

کسی برای ابد با کسی نمی‌ماند
زمانه است رفیقا، زمانه را بپذیر

فاضل نظری

بعد واقعااا دوست دارم شاعران این چند بیت رو هم پیدا کنم و ساعت‌ها بشینم پای حرف‌هاشون. بدونم اون لحظه موقع سرودنش چه حسی داشتن و چی تجربه کردن...😭🥲

در مسجد عشق رفته بودم به نماز
گفتند اذان بگو، من از آن گفتم

در قنوت خود دعا کردم فراموشت کنم
حاجتم در سجده اما دیدن روی تو شد

كعبه‌ام هستى و می‌گردم به دورت تا ابد
گرچه آيين طواف، از دور هشتم باطل است!

بر روی فرش مسجد و در فکر موی تو
بیچاره آنکه به من گفت التماس دعا

اینستاگرام این‌جوری شده که همه یا داریم به هم توهین می‌کنیم و عقاید خودمون رو به هم تحمیل می‌کنیم یا همه فکر می‌کنیم فقط همون چیزی که ما فکر می‌کنیم حق و درسته.
چقدر می‌تونیم توی چشم هم مستقیم نگاه کنیم، حرمت‌ها رو از ببریم و این حرف‌ها رو به هم بزنیم؟

یکی از سخت‌ترین کارهای دنیا اینه که هر مسئله و موضوعی رو با کمترین میزان سوگیری، تعصب و خطاهای شناختی بخوایم بررسی کنیم.
یکی از مثال‌های خطای شناختی چیه؟
«سوگیری تأییدی» (Confirmation Bias)

یعنی چی؟ یعنی این خطا باعث میشه ما به طور ناخودآگاه دنبال اطلاعاتی بریم که در جهت تایید باورهای فعلی ما هستن!
یا مثلا اطلاعات مخالف رو نادیده بگیریم، کم اهمیت جلوه بدیم و تفسیر کنیم.

منم چندین ماهه دارم سر هراتفاقی با خودم کلنجار میرم، اعتقادات و خودم رو زیر سوال ببرم تا شاید متوجه بشم چی درست‌تره! بفهمم کدوم یکی از باورهام سطحی بوده و با هر بادی به لرزش در میاد و کدوم ریشه داشته!
بلند بلند فکر کردن در فضای مجازی تبعاتی داره که شاید ترجیح میدم اینجا بیان نکنم. شاید از این جهت که نه صلاحیت دارم و نه دانش. یا حتی ممکنه چیزی که الان میگم تغییر کنه! نه صرفا بدتر شدن یا بی‌ثباتی...
فقط دوست دارم خودم رو در هرموقعیتی که به وجود میاد حتی برای یک‌بار جای جبهه مخالف قرار بدم؛ از دیدگاه‌های مختلف نگاه کنم و حداقل شنونده باشم...