تاحالا پیش اومده شما هم توی ذهنتون، از خودتون بپرسید چرا بعضی اساتید با اینکه شاید شرایط در خارج از کشور براشون بهتر بوده برگشتن؟

چند وقت پیش یکی از اپیزودهای پادکست 2see رو گوش می‌کردم که میهمانش جناب دکتر مشایخی (از بنیانگذاران دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه شریف) بودن.
و میزبان دو محقق ایرانی از استنفورد و هاروارد. آقای دادخواهی‌پور و آقای سجادی (در حال حاضر دانشجوی MBA هستن)

صحبت تقریبا از اینجا شروع می‌شه که برگشتن به کشور بعد از تحصیل بستگی به این داره که چقدر بخوایم به مردم کمک کنیم. و اگر از ارزش‌هامون تاثیرگذاری بر مردم کشور هست نیازه برگردیم.

یکی از نکات خیلی جالبی که بهش اشاره کردن این بود که درواقع علوم انسانی هستن طراحی می‌کنن جامعه چطور به سمت جلو پیش بره و اگر بستر برای علوم مهندسی و پزشکی فراهم نباشه مشکل ایجاد می‌کنه. این بستر توسط رشته‌هایی مثل مدیریت، اقتصاد، علوم اجتماعی و غیره ایجاد میشه.

واسه همین اشاره میکنن یکی از راه‌های بهبود این فرایند ارائه دروس اختیاری در سطح لیسانس برای آشنایی با مباحثه‌.

حالا باید چیکار کنیم؟
تمرکز و هدف اساسی کشور بر "توسعه" باشه!
توسعه شامل رشد اقتصادی، احساس مشارکت مردم در سرنوشت و تصمیم‌گیری، توسعه منابع انسانی و امکانات آموزشی در کشور و ابعاد مختلف.

در کشور توسعه یافته استعداد‌های قوی‌تر شیوه اداره کشور رو میتونن به دست بگیرن.
درواقع کسانی که میتونن کار رو بهتر انجام بدن در ساختارهای بالاتر می‌رون و در عین حال تحت کنترل هستن که خطا نکنن!

طبق شرایط فعلی ما در موقعیتی هستیم که نیاز به بازنگری اولویت‌ها و خودنگری داریم. اینطوری میتونیم دریچه یادگیری رو باز کنیم.

یکی از دلایلی که جامعه ما درست جلو نرفته، فقر رشته های علوم انسانی و اجتماعی هست.
وقتی این فقر زمانی می‌تونه برطرف بشه که استعدادهای برتر جامعه جذب این رشته ها بشن. دروس با کیفیت به کمک اساتید برتر ارائه بشه. اینجوری نباشه که رتبه‌های برتر سر کلاس‌هایی برن که از نظر محتوا یا اساتید سطح خوبی نداره و زده بشن.

در نهایت که درمورد نگرانی‌های آینده باتوجه به شرایط فعلی از آقای دکتر مشایخی می‌پرسن به موارد زیر اشاره می‌کنن:
_ نگرانی درمورد شرایط فعلی تحصیلی و آموزش مجازی
_ اثرات شرایط اقتصادی بر آموزش
_ نیاز به بازآرایی محتوای درسی و زیرساخت‌ها
_ اگر فقر دانشگاه‌ها ادامه پیدا کنه دانشگاه توی مسیری میفته که ضعیف‌تر میشه.

نقطه عطف و موردعلاقه من در این اپیزود زمانی بود که از دکتر مشایخی پرسیدن:
امید نسل جوان چیه و چه کاری باید انجام بده؟
و ایشون پاسخ دادن:
به نسل جوان میگم توی شرایط سختی هستید ولی اگر بخواید خودتونو از این حالت بکشید بیرون یک ویژن ۵ تا ۱۰ ساله راحی کنید که حتی با همین شرایط سخت علاقه داری کجا باشی.
ممکنه در یک رشته هنری، ورزشی درجه یک باشی.
پذیرش در یک دانشگاه درجه یک.
چیزی که عمیقا بهش علاقه داشته باشی. این یک نیروی زاینده ای به وجود میاره که کمک میکنه ناامید نشی و مشکلات رو پس بزنی.

دقیقا در وضعیتی هستم که دلم می‌خواد و کاش می‌شد همزمان کار کنم و مستقل‌تر بشم، درس بخونم، باشگاه برم، زبان بخونم، کلاس‌های نوروساینس رو ادامه بدم، فعالیت داوطلبانه انجام بدم، توی جامعه باشم و مهم‌تر از همه کیفیت ارتباطات و خانواده...

چون انگار اگه آدم‌ها به قله‌های موفقیت هم برسن ولی کسایی که دوست داری کنارت نباشن؛
منظره اون بالا خیلی هم دیدنی نیست : )

از بزرگترین دارایی‌ و نعمت‌ها؟
آدم‌های خوبی که خدا سر راهمون قرار میده...

ارائه دقیقا در همین نور : )

واقعا موضوعات پژوهشی Trauma خیلی قشنگ و کاربردی هستن.
و به این اهمیت و علاقه زمان جنگ بیشتر پی بردم. برای اینکه بفهمیم چنین تجربیات و هرچیز ناخوشایندی (مثل استرس، جنگ، تصادف، از دست دادن، تروماهای پزشکی) چطور بر عملکرد مغز و بدن اثر میذاره.
این تاثیرات چطور خودش رو در آینده نشون میده؟!
بعد میشه این آزمایشات رو روی مدل حیوانی برد. یعنی تروما رو القا کرد و نتایج رو بررسی کنیم.

شاید اگه بفهمیم مکانیسم اثرش چی هست راه‌حل‌های مناسب‌تری بتونیم ارائه بدیم.
سوالات بیشتری رو حل کنیم. بهتر باهاش کنار بیایم. به درک خوبی برسیم : )

أيتها اللحظات السعيدة التي لم تأت بعد،
هل لك أن تسلكي درباً مختصراً قبل أن تشيخ قلوبنا..!

اى لحظه‌هاى سعادت كه هنوز نيامده‌ايد!
آيا راه كوتاه‌ترى براى رسيدن‌تان هست؟
پيش از آن كه دل‌هایمان فرسوده شوند..!؟

نزار قباني

پایان رسمی کارشناسی و ترم هشت : )

عکس از: ثمین عزیزم

آمين، لِدُعائك القابع في عُمق قلبك الآن.

«آمین، برایِ دعاهایی که اکنون در اعماقِ قلب شماست.»

امروز و بعد از هربار دیدار دوستان:

دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد
ابری که در بیابان بر تشنه‌ای ببارد

یک عبارتی هست به عربی که می‌گه:

اُنظُر إلى ما قالَ و لاتَنظُر إلى مَن قالَ؛
«به گفته بنگر نه به گوينده آن»

بعد وقتی سخنان منسوب به امیرالمؤمنین رو می‌خونی واقعا به فکر فرو میری. حتی اگر با اعتقاد بسیار کم و بی‌طرفانه باشه.

مثل همونجایی که می‌فرمایند:
«هر کس به دنبال عیب‌های مردم است،
از خودش آغاز کند!»

واقعا شیفته‌ی این جمله میشی! اینکه هرکس باید از عیب‌های خودش شروع کنه و بعد به دنبال عیب‌های دیگران باشه. حتی فکر می‌کنم اگه واقعا انجام بدیم فرصتی برای پرداختن به عیب‌های بقیه نخواهیم داشت : )

حتی اون عبارت عربی ابتدای پیام هم منسوب به امیرالمؤمنین هست.

برای حسنِ ختام امشب و این مناظره‌ و برداشت قشنگ شُعرا:

چو رسی به طور سینا "أرنی" مگو و بگذر
که نیرزد این تمنا به جواب "لَنْ تَرانی" 

سعدی

چو رسی به طور سینا ارنی بگو و بگذر
تو صدای دوست بشنو، نه جواب "لن ترانی"

حافظ

اَرنی کسی بگوید که تو را ندیده باشد
تو که با منی همیشه، چه "تَرَی" چه "لن ترانی"

مولانا

و اما پاسخِ ما:

برسم به طور سینا، کِشَم از زمانه آهی
نرسد به ما مجالِ: "أرنی و لن‌ ترانی"

حالا داستان «أرني و لن تراني» چیه و به چه معناست؟

چون موسی(ع) به وعده‌گاه آمد عرض کرد:
رب ارنی انظر الیک.
«پروردگارا! "خود را به من بنمای"  تا تو را تماشا کنم.»

خداوند فرمود:  
-لن تراني-
هرگز مرا نخواهی دید؛

لیکن به کوه نگاه کن پس اگر بر جای خود قرار گرفت به زودی مرا خواهی دید. پس پروردگارش آن را متلاشی ساخت و موسی مدهوش بر زمین افتاد.

أرنی: خودت را به من نشان بده
لن ترانی: هرگز مرا نخواهی دید

چرا؟
چون در گفت‌وگوهای عمیق، افراد چیزهای شخصی‌تر و مهم‌تری از خودشون رو بیان می‌کنن. وقتی کسی درباره احساسات یا تجربه‌های واقعی خودش صحبت می‌کنه، طرف مقابل بهتر می‌تونه اون رو درک کنه و همین موضوع باعث ایجاد حس اعتماد و صمیمیت می‌شه.

پژوهشگران، فعالیت مغز افراد هنگام گفت‌وگو رو هم بررسی کردن. (به کمک تصویربرداری fNIRs)
بعد متوجه شدن وقتی افراد احساس ارتباط بیشتری با هم دارن، بخشی از مغز اون‌ها به شکل هماهنگ‌تری فعالیت می‌کنه. (در نوروساینس بهش میگن synchronisation)

پس این پژوهش بهمون می‌گه وقتی گفت‌وگوها از سطحی بودن خارج می‌شن و افراد کمی صادقانه‌تر و عمیق‌تر درباره خودشون صحبت می‌کنند، احتمال اینکه بین اون‌ها احساس نزدیکی و ارتباط شکل بگیره هم بیشتر می‌شه.

کاربردش در زندگی روزمره ما چیه؟

درمان و مشاوره
درمانگر میتونه روند درمان رو جوری طراحی کنه که گفت‌وگوهای معنادار شکل بگیره و به بهبود کمک کنه.

محیط کاری و تیم‌سازی
رهبران تیم می‌تونن جلساتی که خشک و اطلاعاتی هستن رو با جلسات کوتاه‌تر ولی با گفت‌وگوی عمیق جایگزین کنن.

آموزش و کلاس درس
وقتی معلم و دانش‌‌آموزان درمورد تجربیات شخصی خودشون صحبت کنن احتمالا هماهنگی عصبی بیشتر به یادگیری عمیق‌تر هم کمک کنه.
البته یه نکته‌ای که فکر کنم اینجا اهمیت داره اینه که شاید دونستن تجربیات شخصی دانش‌آموزان بهتره باعث نشه روی برخورد با افراد تاثیر بذاره.
یعنی مثلا درک و همدلی باشه ولی در عین حال حریم شخصی هم حفظ بشه.

و درنهایت شکل‌گیری روابط و دوستی‌های جدید