گویند که لب یار رفع کند عطش را
من هرچه مکیدم لب او تشنه ترم کرد؛

توام یادت بره بدون که تهرون همیشه خوب یادشه؛

کاش بعد از بوییدنِ عطر گردنش با چشمانِ بسته، بازدمی در کار نبود؛

زندگی، یه فاحشه بیش نیست؛

برای آرامشِ روح🧘‍♂️✨🏞️

من در همه چیز زیبایی میبینم،حتی در رنج؛

محبوبِ من
من به عشقت مبتلا ام؛

او نورِ خود را، در من دید؛

و او حسِ خانه را میدهد؛

هنوز هم از خودم میپرسم
من گوزن رو کشتم یا اونا به من گفتن؟

کِز کرده در هیچِ خودم؛

هربار به من گفتند که به چیز های خوب فکر کن
و من هر بار به تو فکر کردم؛

دنیا گاهی وسطِ راه،
بی‌خبر قشنگ میشود؛

شما نقاش
من رنگی که رو بومت شعله کرده؛

درست برگشتم به اون نقطه از زندگیم
که آدما رو یکی پس از دیگری از خودم دور میکردم،
الان دوباره و دوباره و دوباره و دوباره
متوجه شدم که چرا اینکار از نظرم درست بود؛

اما دوباره میرقصن
اونا که دوباره رو، دوباره میفهمن؛

من تا یاد دارم از کسی نقص ندیدم
یا شاید « هیچوقت نخواستم که نقص ببینم»
یعنی اگر نقصی وجود داشت با زیبایی های ظاهری و باطنی‌اش پوشش میدادم
تا مبادا فقط اندکی دلش برای آن «نقص» بگیرد
من اینطور بوده ام ، اینطور بزرگ شده‌ام که عشق و محبت بدهم و زیبایی هایشان را به رخشان بکشم، چون میدانم دل آدمی نیاز دارد به لمس کردن این حقایق ، چون همیشه خودم هم همینطور میخواستم که با من رفتار شود
اما من چه؟!
چرا هیچوقت آن چیزی را که دادم پس نگرفتم؟
همه در اولین برخورد با نقص هایم ، یا بدخلقی هایم،
به من برچسب زدند.
بر شخصیتم کوبیدند.
بر جسمم لگد زدند و گذر کردند.
گویی هرگز انسان نبوده ام.
گویی هرگز قلب نداشته ام.
گویی هرگز مرا نشناخته اند.
مشکلی نیست زندگی در گذر است
و من هنوز هم بر این باورم که باید
نقص‌های دیگران را با زیبایی هایشان پوشاند
باید «عشق داد ،باید محبت کرد، باید بخشید
و باید زلال بود»با وجود اینکه زندگی بارها به من فهماند که این نوع شخصیت آسیب پذیر است
و دیگران اینطور برایت نخواهند بود؛

اشتباه از ما بود
که خوابِ سر چشمه را در خیالِ پیاله می‌دیدیم؛