ماه باشد شاهدِ من
که من هیچ شبی‌را بی یادِ تو"صبح"نکردم؛

در تمامِ فروپاشی های زندگیم ایستاده‌ام
چشم در چشم،
اما این روزا برای گیر کردن لباسم به دستیگره‌
در هم گریه میکنم؛

از که دوری میکنی؟
از آن‌که رویایش تویی؟
از دلی که زندگی و حال و فردایش تویی؟
با چه رویی می‌روی تا باز تنهایَش کنی؟
آه از این قلبی که عمری هست، رویایش تویی؛

گویند که لب یار رفع کند عطش را
من هرچه مکیدم لب او تشنه ترم کرد؛

توام یادت بره بدون که تهرون همیشه خوب یادشه؛

کاش بعد از بوییدنِ عطر گردنش با چشمانِ بسته، بازدمی در کار نبود؛

زندگی، یه فاحشه بیش نیست؛

برای آرامشِ روح🧘‍♂️✨🏞️

من در همه چیز زیبایی میبینم،حتی در رنج؛

محبوبِ من
من به عشقت مبتلا ام؛

او نورِ خود را، در من دید؛

و او حسِ خانه را میدهد؛

هنوز هم از خودم میپرسم
من گوزن رو کشتم یا اونا به من گفتن؟

کِز کرده در هیچِ خودم؛

هربار به من گفتند که به چیز های خوب فکر کن
و من هر بار به تو فکر کردم؛

دنیا گاهی وسطِ راه،
بی‌خبر قشنگ میشود؛

شما نقاش
من رنگی که رو بومت شعله کرده؛

درست برگشتم به اون نقطه از زندگیم
که آدما رو یکی پس از دیگری از خودم دور میکردم،
الان دوباره و دوباره و دوباره و دوباره
متوجه شدم که چرا اینکار از نظرم درست بود؛

اما دوباره میرقصن
اونا که دوباره رو، دوباره میفهمن؛