صد وای از روزی که دیگه اهمیت ندم؛

هیچوقت صدتو واسه هیچ احدی نزار
چون همون آدم درتو میذاره؛

اگه حتی بینِ ما
فاصله یک نفسِ، نفسِ منو بگیر؛

من خیلی آدمِ واسه تو، بخاطر تو،
چون تو میگی، چَشمی ام؛

عشق آن است که در فراق هم روشن باشد
وگرنه در وصال که همه عاشق‌اند؛

و او تمامِ قلب من است؛

ماه باشد شاهدِ من
که من هیچ شبی‌را بی یادِ تو"صبح"نکردم؛

در تمامِ فروپاشی های زندگیم ایستاده‌ام
چشم در چشم،
اما این روزا برای گیر کردن لباسم به دستیگره‌
در هم گریه میکنم؛

از که دوری میکنی؟
از آن‌که رویایش تویی؟
از دلی که زندگی و حال و فردایش تویی؟
با چه رویی می‌روی تا باز تنهایَش کنی؟
آه از این قلبی که عمری هست، رویایش تویی؛

گویند که لب یار رفع کند عطش را
من هرچه مکیدم لب او تشنه ترم کرد؛

توام یادت بره بدون که تهرون همیشه خوب یادشه؛

کاش بعد از بوییدنِ عطر گردنش با چشمانِ بسته، بازدمی در کار نبود؛

زندگی، یه فاحشه بیش نیست؛

برای آرامشِ روح🧘‍♂️✨🏞️

من در همه چیز زیبایی میبینم،حتی در رنج؛

محبوبِ من
من به عشقت مبتلا ام؛

او نورِ خود را، در من دید؛

و او حسِ خانه را میدهد؛

هنوز هم از خودم میپرسم
من گوزن رو کشتم یا اونا به من گفتن؟