‍ ‌
‌                                 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌    رســتاخیـز
 
‌ ︐‌فصل‌ِ جدیدی از زندگی خواهد آمد، با پر شدنِ ظروفِ عصرانه‌ات توسطِ دستانِ پینه بسته‌ی مادربزرگ و خواهد رفت، هنگامی ك ظرف‌ها خالی از رایحه‌‌ء‌ خوش طعمِ غذای او می‌شوند، پژواكِ ناقوس‌های کلیسا به گوش می‌رسد و تو از استشمامِ هوای ناپاكِ شهر محزون می‌شوی، مرغانِ دریایی به قعرِ اقیانوس سفر می‌کنند تا برای اندك زمانی، طعمِ در خانه بودن را بچشند و کتاب‌ها به انتظارت در گوشه‌ای از کتابخانه جا خوش می‌کنند تا شاید بازگردی و ورقه‌های نازكِ آن‌ـها را از غبارِ خاك بزدایي.
‌ ‌ ‌ ‌ همانگونه ك تو دیگر در این کره‌ء‌ خاکی خانه‌ای نداری، چشم‌های بلورینش رفتنِ بی‌بازگشتت را نظاره می‌کنند ك چگونه آخرین بوسه‌ها را از لبان آشفته و غرق گشته در اشك‌ش دریغ کرده‌ای! چرا ك زندگی بخیل‌تر از آن است ك برای تو صبر کند و مرگ خسته‌تر از آن ك پشتِ درهای بسته از تاریکی به انتظارِ تو بنشیند.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌࣪  آنـائیل‌نهـ ـمِ‌اکتــبرِ
             ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ دو‌هـ ـزارو‌بیسـت‌و‌سـه  ‌࣪

﹙𝟨﹚شبِ پرستاره اثرِ وینسنت ون‌گوگ، متعلق به سالِ 𝟣𝟪𝟪𝟫 میلادی‌ست. این اثر یکی از شاهکارهای ون‌گوگ‌ست ك به عنوانِ یکی از نمادهای هنرِ نوگرای اروپا به شمار می‌رود. آسمانِ شب ك توسط ون‌گوگ در نقاشی شبِ پرستاره به تصویر کشیده شده‌ست پر از ابرهای چرخان، ستارگانِ درخشان و یك هلال ماهِ تابان‌ست! محیطی ك بینندگان می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند. بسیاری از مورخان و هنرمندان احساس می‌کنند ك تلاشِ پرتلاطم ون‌گوگ برای غلبه بر بیماریِ خود در تاریکی آسمانِ شب منعکس شده‌ست، همچنین این روستا با رنگ‌های تیره رنگ‌آمیزی شده‌‌ست با وجود اینکه پنجره‌ها با نورِ روشن احساسِ راحتی را در بیننده ایجاد می‌کنند. این روستا در مقایسه با آسمانِ دراماتیك شب آرام است و سکوتِ شب را می‌توان به آسانی در این تابلو احساس و مشاهده کرد. تعابیر گوناگونی در بابِ این اثر وجود دارد ك یکی‌از آن‌ـها به تصویر کشیدن امید در مفهومِ این نقاشی‌ست، به نظر می‌رسد ون‌گوگ در این اثر نشان می‌دهد حتی با وجودِ شبی تاریك باز هم می‌توان نور را در پنجره‌های خانه دید و با ستارگانِ درخشانی ك آسمانِ شب را پر می‌کنند می‌توان نوری را پیدا کرد ك شما را راهنمایی کند. در واقع این تابلوی هنری تمثیلی از بهشتِ یافت شده توسط ون‌گوگ‌ست چرا ك او می‌دانست پس از مرگ در آرامش خواهد بود، این اثر یك سال قبل از مرگِ او و در بیمارستانِ روانی در سن رمی دو پروانسِ جنوب فرانسه کشیده شده‌‌ست. ون‌گوگ در نامه‌ای به برادرش تئو این‌گونه می‌نویسد:

﹙ امروز صبح ساعت‌ها قبل از طلوعِ آفتاب، حومه‌ی شهر را از پنجره با کمكِ نورِ ستاره‌های صبحگاهی دیدم ك بسیار بزرگ به نظر می‌رسیدند.﹚


‌   ࣪ ‌ 𝚻𝗁𝖾 𝖲𝗍𝖺𝗋𝗋𝗒 𝚴𝗂𝗀𝗁𝗍
𝛁𝗂𝗇𝖼𝖾𝗇𝗍 𝗏𝖺𝗇 𝖦𝗈𝗀𝗁 ‌࣪ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌﹙🎧﹚‌⠀⿻ 𝖢𝗁𝗎𝗒𝖺 ★ 𝖣𝖺𝗓𝖺𝗂
𝖡𝗎𝗇𝗀𝗈𝗎 𝖲𝗍𝗋𝖺𝗒 𝖣𝗈𝗀𝗌 𝅼  ׁ    

‌ ‌ ‌
‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌     ‌ ‌‌𝖫ᡴꪫ𝗏𝖾 𝖸𝗈𝗎 𝖫𝗂𝗄𝖾 𝖬𝖾
‌
‌

‍ ‌
‌                                 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌    آرزوء وصال

‌ ︐‌ تکاپوي خروشان امواجِ کوچك دریا را می‌شنوي ك چگونه سعی در دل‌بردن از دلبرشان، ساحل دارند ؟! من تجلي تنهاترین وال بودم، مفلوك و تهي‌دست ك به یادش نمی‌آید آخرین هم‌آغوشی‌ـهایش را کجاي این سرزمین آبی به خاك سپرده‌ست. غمگسارِ روزهاي سختش لابه‌ـهای دردمندش را نمی‌شنود و استخوان‌ـهای تنومند‌ش از فرط سرمای زمستان درهم شکسته‌اند. تکه گوشتی ك آرزويی جز مرگ ندارد در‌حالي ك نمی‌داند همان یك آرزو‌هم بر او نارواست.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌࣪  آنـائیل‌پونـ ـزده‌نوامبـر
             ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ دو‌هـ ـزارو‌بیسـت‌و‌سـه  ‌࣪