قسمتِ دردناکش آنجایی بود که نه گفتنش حالم را خوب می‌کرد نه نگفتنش، تصمیمِ نهایی‌‌ام را گرفته بودم، قرار بود سکوت را دو دستی در آغوش بگیرم.

‌ ‌ ‌ ‌‌⋆ ‌﹙🎹﹚: 𝖳𝖺ᥱ𝗁𝗒𝗎ꪀ𝗀﹐𝗅᥆𝗏𝖾 𝗆ᥱ 𝖺𝗀ᥲ𝗂ᥒ  ‌ ‌ִ  ‌ ‌࣪

﹙𝟦﹚مونا لیزا اثرِ لئوناردو داوینچی؛ متعلق به سالِ 𝟣𝟧𝟢𝟥 تا 𝟣𝟧𝟢𝟨 میلادي‌ست. این اثر همانندِ تمامي آثار‌های باشکوهِ دیگرِ داوینچی امضاء و تاریخ ندارد و ارزش آن بیش از یك میلیارد دلار است. عنوانِ آن برگرفته از زندگي نامه‌ء لئوناردو‌‌ست که‍ توسطِ نقاش و زندگی‌نامه نویسِ قرنِ 𝟣𝟨، جورجو وازاری نوشته شده و در سالِ 𝟣𝟧𝟧𝟢 به نشر در آمد که‍ موافقت او را با کشیدنِ پرتره‌ء لیزا دل ژوکوندو همسرِ فرانچسکو دل ژوکوندو تاجرِ ابریشم برجسته و ثروتمندِ فلورانسی گزارش می‌کرد. وي همچنین اشاره کرد که‍ داوینچی از نوازندگانِ مشهور و تروبادور‌ها استفاده می‌کرد تا مونا لیزا یا همان لیزا دل ژوکوندو را سرگرم کند که‍ ممکن‌ست لبخندِ مرموز و معروف او را توضیح دهد. این پرتره مونا لیزا را به صورتِ عمودي و به په‍لو روی یك صندلی نشان می‌دهد در حالی که‍ صورت و سینه‌ء او اندكی به سمتِ تماشاچي چرخیده‌ست؛ حالتي که برگرفته از تصویرِ هرم برای نشان دادنِ مدوناي نشسته استفاده می‌شود. نبودِ مژه و ابرو در تصویر خواستِ عمدي نقاش نبوده و با اسکن‌هایی که طيِ سالیانِ گذشته بر روی این اثر انجام شده، وجودِ مو در ابرو و مژه به اثبات رسیده و مورخان معتقدند با گذشتِ بیش از پونصد سال از این اثر و یا به دلیلِ تمیز کردنِ تابلو این قسمت‌ها از بین رفته‌اند. طیفِ رنگ‌ ـه‍ای به کار رفته در این اثر شاملِ آبی، کرم، قهوه‌ای، بنفش و سبز است که رنگ‌ ـهای گرم برای کشیدنِ مونا لیزا و رنگ‌ ـهای سرد برای کشیدنِ طبیعتِ حیرت‌ انگیز پشت او استفاده شده‌ است که‍ انتهاي جاده و جنگل‌ِ آن برای همیشه در مقصدي نامشخص ادامه دارد.


‌   ࣪ ‌ 𝚳‌𝗈𝗇𝖺 𝖫𝗂𝗌𝖺
𝖫𝖾𝗈𝗇𝖺𝗋𝖽𝗈 𝖽𝖺 𝖵𝗂𝗇𝖼𝗂 ‌࣪ ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌﹙🎤﹚﹐ 𝖢𝖺𝗍ᥴ‌𝗁 𝖬ᥱ 𝖨𝖿 𝖸᥆ᥙ
‌ ‌ ‌ 𝖢𝖺ᥒ 𝚳𝗋 𝚮ᦅ𝗅𝗆ᥱ᥉ ! 𝅼  ׁ      

خوشحالی اولین چیزی بود که از دست دادم و آخرین چیزی که حسرتِ داشتنش تا ابد در دلم باقی موند.