سرایستگاه مترو شهید دوران

بعضی مواقع که فرصت می کنم توی شهر یه چرخی بزنم میرم سراغ سازه ها و المانهایی که طراحی کردم.
یکی از اینها رو که خیلی دوست دارم سرایستگاه مترو شهید دوران هست. اون موقع طراح معمارش مهندس تراب بهم زنگ زد گفت میخوام یک کار متفاوت کنم تو میتونی سازش رو طرح کنی. گفتم چکار؟ گفت میخوام دوتا پوسته با هم ادغام بشن و ستونها در طرفین مسیر پله و پله برقی نیان!!
گفتم پس کجا بیان گفت دقیقا بیاد وسط پله جایی که مردم رد میشن.
منم خوب گفتم چرا که نه و طرحش رو زدم.
چنتا نکته جالب داره که خدمتتون عرض می کنم.
اول اینکه ستون پوسته تکیه گاهی اومد روی یک تیر فلزی. تیر فلزی هم موازی با زمین بود و سر و تهش روی زمین قرار میگرفت. از اونجایی که تکیه گاه گیردار لنگر و خیز کمتری در وسط دهانه داره اتصال تیر به بیس پلیت را گیردار کردم. میخواستم خیز وسط تیر که ستون بهش وارد میشه در حد چند میلیمتر باشه.
یادمه هر روز از گلدشت معالی آباد میومدم نزدیک فلکه گل سرخ و به نقشه بردار میگفتم خیزش را چک کن. اینجا جای حساسیه و مردم عبور و مرور دارن. بنده خدا از دستم حسابی کلافه بود. در پست بعد عکسای دیگه رو هم میذارم.

دوم اینکه چون نمیشد سقف بین دو گالری را با تکیه گاه موقت(جک) مهار کرد به دلیل ارتفاع زیاد تا کف مترو سقفش را عرشه فولادی طرح کردم و ضریب اطمینان طرح را ۳ درنظر گرفتم یعنی اعضا ۳ برابر قویتر هستند. اینو میشه سنگر دید😎
البته بیشتر ذهنم این بود که ممکنه ادوات سنگین یا باغچه های سنگین اینجا قرار بگیره.
اتصال فلزی رو با ورق روسری و زیرسری طرح کردم و معمار هم خوشش اومد به صورت نمایان نگهش داشت تا پیچ و مهره ها دیده بشه.
شاید تنها سر ایستگاهی هست که در کل شیراز مدل آب انباری نشد و خب بعد از ایستگاه وکیل که طرح داخلی خاصی داره یک سازه نقلی و در عین حال فکر شده است.
راستی یادم نرفته نکته های سقف های طره رو ادامه بدما. از اینکه از پست هم حمایت کردید ممنونم کامنتهای خوبی گرفتم🙏