🏞 اگر اصفهانی باشید، یا حتی مدتی در اصفهان زندگی کرده باشید، احتمالاً عبارت «دنبال رودخونه» برایتان آشناست.

می‌پرسی: «شب کجا بریم؟» جواب می‌آید: «دنبال رودخونه.» می‌پرسی: «کدوم محله بهتره؟» می‌گویند: «دنبال رودخونه.»

🌊 انگار رودخانه فقط یک پدیده طبیعی نیست؛ جهت زندگی است. نقطه‌ای که شهر خودش را با آن تعریف می‌کند.

برای همین، هر بار که عبارت «محیط زیست» را می‌شنوم، قبل از هر تعریف علمی، به معنای ساده‌ی کلماتش فکر می‌کنم: محیطی برای زیستن.

جایی که رودخانه در آن جاری باشد، درخت در آن رشد کند، پرنده در آن بماند و انسان، برای دیدن آب در یک رودخانه، نیاز به خبر فوری نداشته باشد.

شاید بحران از همان جایی آغاز می‌شود که «محیط زیست»، آرام‌آرام از محیطی برای زیستن، به محیطی برای دوام آوردن تبدیل می‌شود.

این روزها زاینده‌رود دوباره جاری شده است و مردم خوشحال‌اند؛ حق هم دارند.

اما هیچ چیز به اندازه‌ی این خوشحالی غم‌انگیز نیست.

اینکه برای چند روز جاری شدن یک رود، ذوق کنیم؛ در حالی که نامش از همان روز اول، وعده‌ی زندگی را داده است

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

به مناسبت ۵ جون، روز جهانی محیط زیست

✍ ۱۶ خردادماه در ادبیات داستانی ایران روز تلخی است. روزی که دو نویسنده با دو نگاه متفاوت به زندگی از دنیا رفتند.

🏴 هوشنگ گلشیری در ۱۶ خرداد ۱۳۷۹ از میان ما رفت؛ نویسنده‌ای که انگار تمام عمرش را صرف کنار زدن پرده‌ها کرد. او به جای آنکه جهان را آن‌گونه که دوست داشت ببیند، آن را آن‌گونه که بود، با ادبیات منحصر به فردش؛ با تمام ترک‌ها، تردیدها و تاریکی‌هایش روایت می‌کرد. مرگ برای او یک حادثه تراژیک نبود؛ بخشی از حقیقت زندگی بود. حقیقتی که باید بی‌واسطه به آن نگاه کرد.
گلشیری در داستان‌هایش کمتر به قهرمانان علاقه داشت و بیشتر به انسان‌هایی می‌پرداخت که زیر فشار تاریخ، قدرت و تنهایی تاب می‌آورند. شاید به همین دلیل است که در آینه‌های دردار می‌نویسد:

"مهم انتخاب لحظه‌ای میان مرگ و زندگی نیست، مهم تاب آوردن است، آن هم به مدت طولانی..."

🏳 هشت سال بعد، در همین روز، نادر ابراهیمی نیز از دنیا رفت؛ نویسنده‌ای که جهان را از پنجره دیگری می‌دید. اگر گلشیری پرده‌ها را کنار می‌زد تا زخم‌ها را نشان دهد، ابراهیمی دست خواننده را می‌گرفت تا راهی برای ادامه دادن پیدا کند. حتی وقتی از مرگ حرف می‌زد، نگاهش همچنان رو به زندگی بود. می‌نوشت:

«دلم مي‌خواست سياستمدار بشوم ، يك سياستمدار واقعي ؛ سياستمداري كه به مردم راست بگويد و به خاطر آزادي همانقدر بجنگد كه به خاطر رفاه ، به خاطر وطن همانقدر كه به خاطر اعتقاد . افسوس اما كه ديگر گذشته است و تابوتم را بر سر دست مي برند."

و در کلماتش نیز همیشه آرمان، آزادی و وطن حضور داشتند.
در جهان ابراهیمی، انسان موجودی بود که باید عاشق شود، بسازد، سفر کند و برای باورهایش بجنگد. در جهان گلشیری، انسان موجودی بود که باید حقیقت را ببیند، حتی وقتی حقیقت تلخ است.
شاید تفاوت این دو نویسنده را بتوان این‌گونه خلاصه کرد:
گلشیری از تاب آوردن می‌نوشت.
ابراهیمی از ادامه دادن.
یکی به اعماق تاریکی خیره می‌شد تا حقیقت را پیدا کند.
دیگری به دوردست نگاه می‌کرد تا امید را از دست ندهد.
و چه تقارن عجیبی که هر دو در یک روز از تقویم رفتند؛
یکی راوی تردیدهای انسان،
و دیگری راوی ایمان او به زندگی. 🖤

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

📖 ماه لیلی: ...همین ادبیات که این همه سنگش را به سینه می‌زنیم. زمانی که فرنگی‌ها به سرودن پیس‌های کریتیکال مشغولیت داشتند، ما چه می‌کردیم جز لغلغهٔ یک مشت لاطائلات در باب وصل و هجران و مجیز شاهان شکم‌چران شهوتران؟

فرامرزخان (پوزخندی می‌زند.): نکته این‌جاست که چنین حرف‌هایی، درفشانِ زبانِ یک شازده‌خانم قجری است.

ماه‌لیلی (زیرکانه): غریب‌تر از مشروطه‌طلبیِ یک شازده پسر قجری نیست.

فرامرزخان (نیش‌دار): دست‌کم این شازده پسر قجری ماند و به‌خاطر ملت انواع تحقیرها و توهین‌ها را به جان خرید، نه این‌که کفتر دوبامه شود و پر بزند و برود.

ماه‌لیلی (نیش‌دار): به‌خاطر ملت؟... بدبخت ملت که هر که هرچه منت دارد بر سرش آوار می‌کند.

📚 از نمایشنامه خواب در فنجان خالی، نغمه ثمینی، نشر نی

#ادبیات

روزشمار به زبان داستان

https://t.me/MAtimewriter

جنگ شد دخترم،

این خبر کوتاهی است با ردی بلند بر زندگی تو؛

پوریا عالمی

روزشمار به زبان داستان

https://t.me/MAtimewriter

⭐️ همه ما در زندگی به یک "کشیش شخصی" احتیاج داریم؛
کسی که روبه‌رویش بنشینیم، از اشتباهاتمان بگوییم و مطمئن باشیم که در انتهای این اعتراف، نه حکم قضاوت صادر می‌شود و نه نگاهی تغییر می‌کند.

دوست صمیمی، تنها کسی است که تمام داستان‌های مگو را می‌داند و باز هم، ماندن را انتخاب می‌کند.

به سلامتی کشیش‌های محبوب زندگیمان؛
دوستان صمیمی 🫂❤️

۸ جون، روز جهانی دوستان صمیمی

#مناسبت

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

توی این روزهایی که همه‌امون بلاتکلیفی رو تجربه می‌کنیم حضور جمع‌های دوستانه و امن توی زندگی همه‌امون خیلی مهمه.

این پست تقدیم به شما و برای رفقای صمیمی‌تان، برایشان بفرستید و از حضورشان تشکر کنید 😊❤️

روزشمار به زبان داستان

https://t.me/MAtimewriter

📷✍️ عکس‌نوشت:

نقاش به دیوارنگاره‌اش نگاه کرد. الحق که دستمریزاد داشت. جزئیات دریا و آسمان را استادانه روی دیوار به تصویر کشیده بود و ناو غول‌پیکر را نیز. اما به یکباره احساس دردی در پاهایش پیچید. فکر‌ کرد که از سرپا ایستادن زیاد است اما پایش خیس هم بود! نفهمیده بود. ناو روی دیوار به حرکت درآمده بود، آب را به بیرون پاشیده بود و از روی پاهایش رد می‌شد...
خواست چند قدم عقب بگذارد، اما انگار سایه‌ی سنگین ناو، او را به داخل سیمان دیوار می‌کشید. ناو دیگر یک نقاشی نبود؛ یک حقیقت سخت و سرد بود که برای پیشروی، نیازی به دریا نداشت؛ او داشت از روی گوشت، پوست و استخوان نقاش خویش عبور می‌کرد.

نقاش به دستانش نگاه کرد؛ رنگ‌های آبی و طوسی از لای انگشتانش می‌چکید و با خون پاهایش یکی می‌شد. در آخرین ثانیه، وقتی بوی باروت و آهن زنگ‌زده فضای پیاده‌رو را پر کرد، نقاش فهمید که اشتباه بزرگش کجا بوده: او چیزی را بیش از حد توان این دیوار، "واقعی" کشیده بود.

حالا پیاده‌رو خالی بود. فقط چند قوطی رنگ واژگون شده مانده بود و دیواری که انگار، همین چند لحظه پیش، یک آدم را با دهانش بلعیده بود.

مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

عکس از دوست خوبم فائزه شریفیان 📷

امروز، 20 خرداد روز ملی فرش در تقویم ایرانه. ❤️
فرش برای ما ایرانی‌ها فقط یک زیرانداز نیست؛ قصه‌ایه که بافته می‌شه.
به همین بهانه، امروز می‌خوام یک داستان سه‌قسمتی منتشر کنم. داستانی که از سه زاویه روایت می‌شه؛ از زبان سه زن که هرگز همدیگرو ندیدن، اما زندگی‌شون به یک فرش گره خورده.

قسمت اول: یک دختر قالیباف.
قسمت دوم: یک طراح نقشه فرش.
قسمت سوم: زنی در آن سوی دنیا 🧩

قسمت اول، مینو: خرداد 1385

🖋 نمی‌دانم چطور باید از دلتنگی بنویسم.
هر بار که می‌خواهم از تو حرف بزنم، کلماتم گره می‌خورند. نه آن گره‌هایی که با عجله زده می‌شوند و با یک کشیدن باز می‌شوند؛ گره‌هایی محکم، که انگار قرار است سال‌ها سر جای خود بمانند. 🪢

این روزها بیشتر از همیشه به این فکر می‌کنم که آدم‌ها چطور وارد زندگی هم می‌شوند. بعضی‌ها مثل نقش‌های آماده‌اند؛ از همان اول می‌فهمی قرار است کجای قصه بنشینند. بعضی‌ها اما آهسته‌‌ آهسته از راه می‌رسند، رنگ به رنگ، رج به رج، تا یک روز می‌بینی تمام نقشه زندگی‌ات بدون حضور آن‌ها ناقص است.
*و تو از همان دسته دومی.*
این روزها دارم بین رج‌ها زندگی می‌کنم. هر وقت کارفرما سر می‌چرخاند، دستم می‌رود سمت کار اصلی و هر وقت حواسش نیست، آرام چند گره اضافه می‌کنم به چیزی که نباید وجود داشته باشد.
می‌گویند باید برای سفارش‌های رسمی وقت بگذاری، برای نقشه‌هایی که از قبل تایید شده‌اند. اما من یک گوشه‌ی پنهان برای خودم نگه داشته‌ام؛ یک قالیچه کوچک، نه برای فروش، نه برای نمایش. برای تو.
هر بار که نخ را از تار و پود رد می‌کنم، فکر می‌کنم اگر روزی این را زیر پاهایت پهن کنم، آیا می‌فهمی چقدر صبر در هر گره‌اش جا گذاشته‌ام؟ چقدر اسم تو را بی‌صدا لابه‌لای نقش‌ها کشیده‌ام؟
اگر روزی کسی پرسید این قالیچه از کجا آمد، نگو هدیه است.
بگو دختری آن را بافته که همیشه باید میان کارهای دیگر، عشقش را پنهان کند.
و من همان دختری‌ام که هنوز هر شب، یک رج به تو نزدیک‌تر می‌شود. 💫

ادامه دارد...

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

قسمت دوم،‌ لیلی: فروردین 1385

🖋 می‌دانی… بعضی چیزها قبل از اینکه ساخته شوند، باید کامل در ذهن خراب شوند.
من نقشه‌کشی فرش را همین‌طور یاد گرفتم؛ با حذف کردن، با پاک کردن، با دوباره کشیدن. هر خطی که مسیرش را اشتباه برود؛ یک امکان از دست‌رفته است.
تو هم قرار است بروی. از این کشور بروی دنبال رویاهای خودت.
و من از آن آدم‌هایی هستم که وقتی چیزی را از دست می‌دهند، سعی می‌کنند آن را روی کاغذ نگه دارند.
برای همین، این روزها بیشتر از همیشه نقشه می‌کشم.
می‌دانی؟ هر نقشه فرش از یک نقطه شروع می‌شود؛ از چند خط ساده که هنوز معلوم نیست قرار است به چه چیزی تبدیل شوند. طراح، پی همه چیز را می‌ریزد، اما بعد دیگر همه چیز از دستش خارج می‌شود. نقشه راهی سفری می‌شود که خودش همراهش نیست. به دست بافنده می‌رسد، رنگ عوض می‌کند، گره می‌خورد، قد می‌کشد و آخر سر تبدیل می‌شود به چیزی که شاید با تصور اولش فرق داشته باشد.
درست مثل تو.
برایت یک قالیچه طراحی کرده‌ام.
یک نقشه اختصاصی، با همه چیزهایی که دوست داشتم به تو بگویم و هیچ‌وقت نگفتم. اما نمی‌خواهم آن را به تو بدهم.

می‌خواهم بفرستمش برای یک دختر قالیباف؛ دختری که نامزدش از او دور است. بگذار او ماه‌ها روی این نقشه گره بزند، صبر کند، دلتنگ شود و آخر سر قالیچه را برای عشق خودش ببافد.
شاید نقشه‌ها هم مثل آدم‌ها باشند.
ما آن‌ها را برای یک نفر می‌کشیم، اما سرنوشت جای دیگری پهن‌شان می‌کند. 🌠

ادامه دارد...

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

قسمت سوم؛ شارلوت: فروردین 1404

🖋 عزیزم،
فرش رسید.
سه هفته از رفتنت می‌گذرد و هنوز گاهی صدای باز شدن در را که می‌شنوم، سرم را بلند می‌کنم.
یادت هست چند ماه قبل، آن فرش ایرانی را در اینترنت پیدا کردی؟
همان که فروشنده زیر عکسش نوشته بود: بافته شده از جنس عشق!
چند شب در موردش حرف زدی. گفتی چیزی در نقشه‌اش آشناست. عجیب است، چون من فکر می‌کردم همه فرش‌ها برای تو آشنا هستند.
آخر سر خریدی‌اش. اما مثل خیلی از چیزهای دیگر، دیر رسید. امروز که پهنش کردم، برای اولین بار فهمیدم چرا آن‌قدر دوستش داشتی. کنار فرش، نامه کوتاهی از فروشنده بود.
نوشته بود همسرم این را بیست سال پیش برای من بافته بود؛ زمانی که نامزد بودیم. هیچ‌وقت قرار نبود فروخته شود. اما حالا بیماری او، ما را وادار کرده از عزیزترین چیزی که داریم دل بکنیم، پس مواظبش باشید!
بعد از خواندن نامه، دوباره به فرش نگاه کردم.
نمی‌دانم چرا، اما احساس کردم این فرش بیشتر از یک فرش است. انگار آدم‌های زیادی در آن زندگی کرده‌اند.
یکی نقشه‌اش را کشیده. یکی آن را بافته و سال‌ها نگهش داشته. و حالا به خانه ما رسیده.
خانه مردی که تا آخرین روزهای زندگی‌اش گاهی در خواب، به زبان مادری‌اش حرف می‌زد و من فقط با کلمات مهاجرت و لیلی آشنا بودم. می دانم که مهاجرت، فارسی immigration است که مرا با تو آشنا کرد و لیلی نام یک زن است در تاریخ ادبیات ایران!
و من حالا به این فکر می‌کنم که شاید تو آن فرش را نخریده بودی؛
شاید فرش، بعد از سالها، راهش را پیدا کرده بود تا به تو برسد و تو بر روی آن آرام بگیری ولی حیف که باز هم دیر رسید! ✨

پایان...

۲۰ خردادماه، روز ملی فرش

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

✍ مامان گفته بود امروز روز شهربازی است. جعبه را داد دستش و گفت: «این‌ها را که فروختی، برو هر چقدر می‌خواهی بازی کن.» پسر قبول کرد؛ آخر مامان می‌گفت او مرد خانه است و باید سهمش را به زندگی ادا کند.
حالا فقط چند کاپ‌کیک باقی مانده بود. کنار چرخ‌وفلک ایستاد و به آدم‌هایی نگاه کرد که با عجله از دستگاهی به دستگاه دیگر می‌رفتند.

نگاهش روی دختربچه‌ای ماند که سوار اسب‌های گردان بود. اول فکر کرد او خوش‌شانس‌ترین آدم شهربازی است، اما بعد متوجه زنی شد که از پایین مدام دستور می‌داد: «دوباره! این‌بار بلندتر بخند!» دخترک هر بار همان لبخند را تکرار می‌کرد.

کمی بعد، هر دو روی یک نیمکت سنگی کنار هم نشستند. دختر به جعبه نگاه کرد: «همه این‌ها مال توئه؟» پسر جواب داد: «نه، مال مشتری‌هاست.» بعد پرسید: «تو چرا دیگه بازی نمی‌کنی؟» دختر به زنی که موبایلش را از دور به سمت آن‌ها گرفته بود اشاره کرد: «دارم بازی می‌کنم! مامانم بلاگره.»

دقایقی از ترن هوایی و دستگاه‌هایی که جرأت سوار شدنش را نداشتند حرف زدند. بعد صدای زن آمد: «عزیزم! بیا این‌طرف. جوری بخند که انگار خیلی خوش می‌گذره، باشه؟» دختر بلند شد. پسر گفت: «من این‌ها که تموم بشه، می‌رم سراغ ترن هوایی. تو چی؟» دختر نگاهی به موبایل مادرش انداخت، شانه‌ای بالا انداخت و رفت.
پسر تا غروب او را همه‌جا دید؛ روی ماشین‌های برقی، جلوی بستنی‌فروشی... دختر همه‌جا می‌خندید، اما پسر نمی‌دانست چرا لبخندهای او به نظرش واقعی نمی‌آید؛ درست مثل لبخندهای خودش به مشتری‌ها وقتی می‌گفت: «شیرینی تازه! شیرینی خانگی!»

به مناسبت ۱۲ ژوئن، روز جهانی مبارزه با کار کودکان

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

🖤 بعضی آدم‌ها را نه با چهره‌شان، که با صدایشان به خاطر می‌آوریم.

پسری که در زمستان ۱۳۲۶ در یزد به دنیا آمد، سال‌ها بعد قرار بود شب‌های میلیون‌ها ایرانی را همراهی کند. خانواده‌اش به تهران آمدند و او در میان کتاب‌ها، شعرها و واژه‌ها بزرگ شد. هنوز جوان بود که وارد رادیو شد؛ جایی که خانه اصلی او شد و نزدیک به شش دهه در آن ماند.

بهروز رضوی از آن صداهایی بود که عجله نداشتند. آرام و شمرده می‌آمدند و انگار از جایی میان خاطره و ملکوت به گوش می‌رسیدند؛ صداهایی که نه فقط شنیده، که به خاطر سپرده می‌شدند.
از برنامه‌های ادبی و معرفی کتاب گرفته تا روایت مستندها، دوبله، بازیگری و مهم‌تر از همه «کتاب شب»؛ مردم صدای او شنیدند و به خواب رفتند.

می‌گویند بعضی صداها پیر نمی‌شوند. فقط روزی صاحبشان می‌رود و صدا در حافظه جمعی مردم می‌ماند.

شامگاه ۲۴ خرداد ۱۴۰۵، بهروز رضوی پس از یک دوره بیماری از میان ما رفت. اما برای بسیاری از ما، هنوز همان مردی است که در تاریکی شب کتابی را باز می‌کند، لحظه‌ای مکث می‌کند و با همان صدای آشنا برایمان کتاب می‌خواند.

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

🎧 برشی از بوف کور صادق هدایت، با صدای بهروز رضوی 💫

🏟 با این وصف آموخته‌اید توپ به ندرت از جایی که انتظارش را می‌کشید ظاهر می‌شود. چیزی که کمک فراوانی در زندگی به شما کرده است. آب‌دیده‌تان ساخته. پوست کلفت‌ترتان کرده. با همین منطق برابر زهر نومیدی مقاومت خواهید کرد. تسلیم نخواهید شد. آدمیزاد است و امید. امید به فرداها، آمیخته به چاشنی خوش‌خیالی از نوع فوتبالی... همه‌ی این‌ها در این بازی، بازی بعد و بعدترها سرشار از زندگی خواهند بود. گاه و بی‌گاه از ورطه‌ی بزرگسالی فاصله گرفته و به دنیای خردسالی برخواهید گشت. می‌دانید جاده‌ها و کوچه‌ها با خاطره‌های فوتبالی امتداد خواهند یافت. بلندتر خواهند شد، درازتر و شما بیدار خواهید ماند.
بیدار... بیدار... بیدار... می‌خواهید باور کنید این همان خوشبختی است که کنار دیگران پیدا می‌کنید.
خوشبختی... خوشبختی... خوشبختی

به بهانه جام جهانی ⚽️

📚 از کتاب پسری روی سکوها، حمیدرضا صدر، نشر چشمه

روزشمار به زبان داستان

https://t.me/MAtimewriter

✍ قبل از جلسه، چند بار اسلایدها را مرور کرد. قرار مهمی بود؛ ماه‌ها دنبالش دویده بود و اگر همه چیز خوب پیش می‌رفت، شاید مسیر کاری‌اش عوض می‌شد.
نیم ساعت زودتر به کافه رسید. قرار بود در فضای باز بنشینند. لپ‌تاپش را روی میز گذاشت و منتظر ماند.
چند دقیقه بعد متوجه شد چیزی عجیب است.

بوی نامطبوعی در هوا می‌پیچید. چند متر آن‌طرف‌تر، کیسه‌های زباله کنار جوی آب رها شده بودند. لیوان‌های یک‌بار مصرف و زباله‌های پراکنده روی پیاده‌رو با باد جابه‌جا می‌شدند. مشتری‌ها مدام میزهایشان را عوض می‌کردند و گارسون با عذرخواهی از این میز به آن میز می‌رفت.
مهمانش که رسید، اولین جمله‌ای که گفت درباره قرارداد نبود.

گفت: «اینجا همیشه این‌قدر شلوغه و به‌هم‌ریخته است؟»
صاحب کافه که حرفشان را شنید، آهی کشید و گفت: «نه. فقط دیشب رفتگر محله نیامده بود.»
همین.
نه قطعی برق بود. نه سیل آمده بود. نه حادثه‌ای رخ داده بود.
فقط یک نفر سر کارش حاضر نشده بود.

او همان لحظه فهمید بعضی شغل‌ها آن‌قدر در تار و پود زندگی ما تنیده شده‌اند که تا وقتی هر روز انجام می‌شوند، کسی متوجهشان نیست.
جلسه برگزار شد. قرارداد هم امضا شد.
اما وقتی از کافه بیرون آمد، بیشتر از هر چیز به همان جمله فکر می‌کرد:

«فقط دیشب رفتگر محله نیامده بود.»

ناگهان فهمید شهرها را فقط‌ مهندسان، معماران و مدیران و حتی مردم نمی‌سازند...

برای رفتگران شریف؛ آدم‌هایی که اگر یک شب نباشند، همه متوجه می‌شوند زندگی شهری چقدر به حضورشان وابسته است.

به مناسبت ۱۷ جون، #روز_جهانی_رفتگران

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter

✍ عزیزم،
امروز دقیقاً دو ماه و سه روز از روزی می‌گذرد که تو را ترک کردم؛
تو را،
وطنم را،
خانواده‌ام را
و دوستانم را.
عجیب نیست؛ آرام نیستم. مثل کارآگاهی که سال‌ها دنبال حقیقت دویده ولی هنوز راز جنایت را کشف نکرده است.
ترک خانه برای من شورش علیه استبداد بود.
اما گاهی از خودم می‌پرسم: آیا همزمان جنگی علیه خودم هم بود؟ هنوز نمی‌دانم.
شاید تا وقتی از این اقامتگاه پناهجویان بیرون نرفته‌ام و دوباره طعم یک زندگی معمولی را نچشیده‌ام، نتوانم درباره‌اش حرف بزنم. می‌دانم اینجا مدالی در انتظارم نیست. به کسی برای نافرمانی جایزه نمی‌دهند.
اما امیدوارم تو به من افتخار کنی.
همیشه فکر می‌کردم اگر دوستم داشتی، بخشی از آن به خاطر همین سرکشی‌هایم بود؛
به خاطر ایستادن در برابر چیزی که هر دوی ما از آن نفرت داشتیم.
از احساس امروزت خبر ندارم. فقط می‌دانم روزی دوستم داشتی. نمی‌دانم در این ماه‌ها دلت برایم تنگ شده یا نه.
اما عزیزم،
خاورمیانه جای عجیبی است. سرزمین پیامبران است، اما انگار راه رستگاری را گم کرده است.
هر روز حادثه‌ای تازه از راه می‌رسد، انگار کسی مسابقه‌ای بی‌پایان ترتیب داده و هر ساعت مانعی تازه پیش پای مردم می‌گذارد و مردم، قهرمانانه از آن‌ها عبور می‌کنند.
من اما هرگز به اندازه تو قهرمان نبودم. زندگی این را به من ثابت کرد. برای همین از تو می‌خواهم در دادگاه دلت مرا ببخشی؛
برای رفتنم،
برای نماندنم،
برای همه احساساتی که ناچار شبیه خیانت به نظر می‌رسند.
گاهی یاد حکایتی می‌افتم:
پیرزنی از قصابی پرسید:
چرا گوشت‌ها را با این تیغه کند می‌بری؟
قصاب گفت:
برای اینکه گوسفند کمتر درد بکشد.
پیرزن خندید و گفت:
گوسفند که دیگر مرده است.
و قصاب جواب داد:
از کجا معلوم؟ ما که نمی‌دانیم بعد از مرگ چه بر سر گوسفند می‌آید.
من هم نمی‌دانم بعد از مرگ چه چیزی در انتظار ماست. شاید خدا قصابی باشد که زیر ردای خود مهربانی را پنهان کرده است. شاید اول ما را بکشد و بعد به ما پناه بدهد.
شاید روزی،
جایی آن سوی همه این مرزها،
دوباره همدیگر را پیدا کنیم.
کنار دریا.
در حالی که صدای موج‌ها می‌آید.
و هیچ‌کس دیگر از ما ‌نپرسد از کجا آمده‌ایم.

#مناسبت

برای 20 جون روز جهانی پناهندگان

روزشمار به زبان داستان | مهسا علی‌نقیان

https://t.me/MAtimewriter