اما عزیزترینم ؛
اگر روزی من نبودم و دلت برایم تنگ شد ؛
کافیست به آیینه نگاه کنی بخشی از وجود من تا ابد
در چشم های تو باقی میماند...!(:

آغوش.

- گفته بودم که تو، آبیِ آسمانیِ قلب منی؟

و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها
رهِ پنهان بنماید که کَس آن راه نداند!

- مولانا

تسکین نیابد جان من،
صد بار اگر بینم تو را‌

انگشت به انگشت و رگ به رگ
دستانت را سپاسگزارم
که در روزگارِ آوارگی خانه‌یِ من بودند ...!

یک روز من سکوت خواهم کرد
و تو آن روز برای اولین بار
مفهوم دیر شدن را خواهی فهمید...

- حسین پناهی

و تو شباهتِ بسیاری به شب داری؛
آرام و زیبایی، غمگین و ساکت...:)

-باز که این پسره گلش افتاد!
+نمی‌افته،خودش میندازه،داستان داره...
-چرا؟چیه داستانش؟
+همیشه با یه دختری میومد این پارکه، هرهفته دوتایی میومدن و میشستن رو همین نیمکت، پسره عادت داشت موقعِ رفتن بیاد و یه شاخه گل بخره بده بهش!یارِ هم بودن دیگه، منم عادت کرده بودم هر هفته بیان و یه شاخه گلم از من بگیره واسش!
یه روز که اومد گل بخره، دختره داشت میرفت اون طرفِ خیابون که یهو صدای ترمز ماشین و جیغ و داد اومد پسره دویید،دیدم یارِش افتاده رو زمین...
من که چیزی نفهمیدم آمبولانس اومد و رفتن،فقط چند ماهی پسره پیداش نشد این جا...
بعد چند ماه حالا باز هرهفته میاد،میشینه رو همون جایِ همیشگیشون،آخرشم میاد یه گل ازم میخره و از خیابون که رد میشه میندازه همون جا که ماشین زد به دختره...! (:
ولی تهش نفهمیدم چرا دنیا نذاشت این دوتا بمونن کنار هم!
حالا چند سال گذشته،اون حالا مرد شده و هر هفته با دختر کوچولوش میاد پارک،دخترش میره بازی میکنه و خودش میشینه رو همون نیمکت،و دخترش هنوز نمیدونه چرا بابا همیشه گلی که واسه مامان میخره وسط خیابون از دستش می‌افته '🔗

می و میخانه کجا ؛ حالِ نگاه تو کجا؟
که ندارد بشری حالتِ چـشمان تو را (:

شاعر چقدر حق و قشنگ میگه که:

هرجای این جهان بروی غرقِ غربتی ؛
برگرد سوی من که وطن چیز دیگری‌ست!

چه اشکالی دارد اگر بحث را ببازم

و خنده‌اش را به دست آورم! : )

مرا چه جای دل باشد چو دل گشته‌ست جایِ تو...!

مرگ حق است ؛ همان گونه که تو حق منی ..
تو نیایی به سراغم ، خبرم می‌آید !(:

دارد آغوشی که آسان میکند دشوار ما ..!

لا‌تَخف إنني أحمل قلبك ِفي قلبي...

نترس قلبت را در قلبم نگه داشته‌ام!

در دلم بنشسته‌ای ؛ بیرون میا . . (:

مستِ خیال را به وصال احتیاج نیست.

- صائب تبریزی