همه آدم‌ها باید عجیب‌غریب باشند.

کسایی که روی غلط املایی و تایپ کردن و طرزِ استفاده از کلمات و مدلِ نوشتن، حساس‌تر از بقیه‌ان، عمیقاً باعث می‌شن چشمام قلبی بشه و لبخند بزنم.

با یادِ آنان که از من زیباتر، باهوش تر و با جرعت تر بودند چه کنم؟

‏هیچ شأن و منزلتی در این زندگی نمونده، هیچ جمله زردی نمی‌تونه روی این وضعیت ماله بکشه، هیچ شعر و ترانه و کتابی دیگه نمی‌تونه اون پرتو کوچک اُمیدی که از دریچه‌ها رد می‌شه رو نشون بده. به معنای واقعی کلمه همه چیز در کثافت ترین حالت خودشه.
: Black.Fountain

خوشحالم که داره پاییز می‌شه.

کاش آنقدر سبک بودم که می‌توانستم سوار بر باد سفر کنم. مهم نیست به کجا، هر جا که او مرا می‌برد. هر جا جز اینجا. جایی که آدم‌ها مهربان ترند، برگ‌ها سبز ترند، دل‌ها کوچک‌ترند. جایی که درختان‌اش شکوفه دارند، مردمانش آرزوها را می‌پرورانند و غم‌ها را چال می‌کنند. جایی که هر روز داغ‌ها تازه نمی‌شوند، آرزوها رویا نمی‌شوند و رویاها نمی‌میرند. جایی که عشق جاودانه می‌شود و عاشق دیوانگی می‌کند. جایی که هنر در گوشه گوشه‌اش جریان دارد. هر جا جز اینجا.

هوش مصنوعی اونجایی پیشرفت می‌کنه که بگم بیا آخوند جمع کن و ببر و انجام بده. بقیه‌اش برای جهان اولی هاست.