روانی دیگه فحش حساب نمی‌شه، یه سبک زندگیه.

متنفرم از اینکه باید همش درس بخونم و هیچ جوونی‌ای و زندگی‌ای وجود نداره. نه آینده داریم، نه حال، نه گذشته.

پینترست واقعا خیلی خوبه؛ نه مثل اینستاست که حس ناکافی بودن بودن بده، نه مثل یوتیوب که خیلی وقت گیر باشه. می‌ری چند تا عکس خوشگل می‌بینی و در رویاهات می‌چرخی.

خودم را وارد می‌کنم لبخند بزنم. بیهوده مبارزه می‌کنم تا بله قوهٔ حیاتم را بازیابم، اما در واقع همچنان درمانده و مأیوسم. با این حال دیگر از اضطراب‌هایم خبری نیست.
با عشقی که در دل دارم، با نگرانی، با عشق. با همان عشق هم تو را در آغوش می‌گیرم‌.
- آلبر کامو به ماریا کاسارس / جمعه، چهارم آوریل ۱۹۵۸

https://t.me/LunaOverthinking

من عجیب‌غریبم؟ اره خب، حوصلم سر می‌ره اگر ساده باشم‌.

همه آدم‌ها باید عجیب‌غریب باشند.

کسایی که روی غلط املایی و تایپ کردن و طرزِ استفاده از کلمات و مدلِ نوشتن، حساس‌تر از بقیه‌ان، عمیقاً باعث می‌شن چشمام قلبی بشه و لبخند بزنم.

با یادِ آنان که از من زیباتر، باهوش تر و با جرعت تر بودند چه کنم؟