သယံဇာတ ခွဲဝေရေးလို့ ပြောလိုက်ရင် ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ဗဟိုနဲ့ ပြည်နယ်ရပိုင်ခွင့်အရ ဥပဒေနည်းနဲ့ ချဉ်းကပ်မှုသာ ဖြစ်သင့်တယ်။

ကချင်မှာ KIA က လက်နက်ကိုင်လို့၊ ရခိုင်မှာ AA က အင်အားကြီးလို့၊ ရှမ်းပြည်နယ်မှာ ဒီအဖွဲ့တွေကသာ အင်အားရှိလို့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သယံဇာတခွဲဝေရေးကို ချဉ်းကပ်ရင် လက်နက်မကိုင်ကြတဲ့ လူမျိုးစုတွေက နောင်မှာ အလျိုလျို ပေါ်လာတော့မယ်။

ပြည်နယ်ကို အဓိက ထားမယ်၊ ပြည်ထောင်စုအကျိုးစီးပွားအတွက် ရည်ရွယ်တဲ့ စီမံကိန်းတွေကို ဒီပြည်နယ်က လက်နက်ကိုင်ရန်ကို ကြောက်လို့ မျှဝေခွဲဝေပေးသင့်တယ်ဆိုတဲ့ Logic က ငြိမ်းချမ်းရေးရတောင် တဒင်္ဂပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မျိုးဆက်အထိ စိတ်ချစရာ အကြောင်း မရှိဘူး။

ဖွဲ့စည်းပုံပြင်ရင်တောင် ပြည်နယ်ထဲက လူမျိုးစု အားလုံးတိုင်းအတွက် ခံစားထိုက်တဲ့ အခွင့်အလမ်း ဖြစ်သင့်တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို ဗဟိုက ပေးရင် ဒါကိုအကြောင်းပြပြီး လက်နက်ကိုင်ထားကြသူတွေက DDR/SSR လုပ်ရမှာပဲ။ မလုပ်ရင် ရှင်းပေါ့။ အဓိက နိုင်ငံရေး Framework ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးမူဝါဒ က ဘယ်လို ချဉ်းကပ်မလဲ ဆိုတာက အဓိက ဖြေရှင်းနည်းလို့ ယူဆမိတယ်။


(နရီမိုး)