در فشار بالا، حافظه‌ی کوتاه مدت ضعیف می‌شه: اسم‌ها، قرارها، جزئیات ساده. این طبیعیه چون ذهن درگیر چیزهای سنگین‌تریه.
فراموشیِ روزمره، نشونه‌ی اشباع ذهنه.


Join ➣ @Localproxy

شفقت درمانی (self_compassion) تو این روزها به ما میگه؛
_فقط تقصیر تو نیست که درآمدت کفاف زندگیتو نمیده!
_اشکال نداره که یه مواقعی کم بیاری.
_وقتی کم میاری، هرگز خودتو سرزنش نکن!
_وقتی عصبانی هستی، هرگز نشانه این نیست که تو بدی یا ضعیفی!
_اشکال نداره یه مدت بی‌حوصله باشی.


Join ➣ @Localproxy

علم میگه وقتی یک جامعه برای مدت طولانی تحت فشار دائمی قرار میگیره!


Join ➣ @Localproxy

وقتی ناامنی واقعیه،
روان دنبال معنا نیست؛
دنبال اینه که فقط «دووم بیاره».


Join ➣ @Localproxy

سعی کنید حرف بزنید
بنویسید
روایت بسازید
تروما جایی قدرت می‌گیره که تجربه بی‌نام می‌مونه،
جایی که هنوز کلمه‌ای برایش نداریم.


Join ➣ @Localproxy

روزگار همیشه بر یک قرار نمی‌ماند. روز و شب است. روشنی دارد، تاریکی دارد. پایین دارد، بالا دارد، کم دارد، بیش دارد. دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده. تمام می‌شود. بهار می‌آید. هوا ملایم می‌شود. دست و دل مردم باز می‌شود.


Join ➣ @Localproxy

دستم را بگیر و مرا به جایی دور ببر،
جایی که ایمانِ من به تو،
ایمانِ تو به من
و ایمانِ ما به عشق گم نشود؛
میانِ هفت رنگیِ روزگار...


Join ➣ @Localproxy

چرا در بحران ، بعضی آدم ها بی حس میشن؟

Join ➣ @Localproxy

‏پرسیده بود چطور به زندگی عادی برگردم؟

سوالِ بهتر، چرا باید به زندگی عادی برگشت؟
چه چیزی عادی و چه مشکلی رفع شده؟
در شرایط غیرعادی، باید غیرعادی بود..
با روانتون نجنگید، اگر غمگینه، لابد باید غمگین بود..


Join ➣ @Localproxy

دردهای سایکوسوماتیک زمانی ظاهر می‌شن که سیستم عصبی نتونه استرس‌های حل‌نشده رو پردازش کنه؛ پس فشار رو از مسیر جسم تخلیه می‌کنه.
وقتی در حالت «تهدید» گیر می‌کنی، چه از طریق اضطراب مزمن، تروما، یا تعارض‌های درونی، محور HPA، سیستم ایمنی و عضلاتت وارد حالت فعال مداوم می‌شن. نتیجه؟ سردردهای مکرر، درد معده، تنگی نفس، دردهای عضلانی و علائمی که منشأ ارگانیک مشخص ندارن.

این دردها «خیالی» نیستن؛ مسیرهای عصبی واقعی و قابل اندازه‌گیری دارن. بدن فقط حرفی رو می‌زنه که ذهن سال‌هاست سانسورش کرده!

Join ➣ @Localproxy

در سوگ جمعی شایع‌ترین حالت: کار کردن بدون حس زندگیه. آدما وظایف‌شون رو انجام میدن بدون اینکه “حضور” داشته باشن.
و اگر نه غم داری، نه خشم، نه ترس و نه سؤال بدون که آروم نیستی بلکه خاموش شدی!

اما چیکار میشه کرد؟
پذیرش اینکه این حالت “بد” نیست، بلکه یه واکنش سالمه به وضعیت بیمار
پس تو نه افسرده‌یی و نه ضعیف!
بدن رو برگردون به اینجا و اکنون: ممکنه این بخش رو دست کم بگیری اما بدون که خیلی جدیه!
کارهای ساده مثل: راه رفتن آگاهانه، تنفس عمیق و منظم، تماس فیزیکی امن مثل آغوش، دست، و با استفاده از وزن بدن

در ابتدا دنبال معناسازی نباش بلکه ظرفیت بساز:
اینکه فکر کنی همین الان باید ازش معنایی دربیاری یه اشتباه رایجه ، الان وقت فلسفه بافی نیست؛ اول خواب، غذا، ریتم ، و رسیدن به حداقل عملکرد رو درست کن.
تنهایی کامل خوب نیست!
اما جمع‌های شلوغ و حرف‌های کلیشه‌یی بدتره!

حرف زدن با یکی دوتا آدم امن، بدون قضاوت و‌ مقایسه میتونه کمک کنه.

خشم رو سرکوب نکن ولی پخش هم نکن!
با نوشتن، حرکت کردن و گفتمان هدف‌مند مدیریتش کن.

اگر نشونه‌هایی مثل بی‌حسی طولانی مدت، افکار مرگ، ناامیدی شدید، ناتوانی در انجام کارهای پایه رو تجربه میکنی حتما با رواندرمانگر صحبت کن و درمان حرفه‌یی رو شروع کن.

یادت باشه: ترومای جمعی رو نمیشه حل کرد، میشه با آسیب کمتر زندگیش کرد فقط!


Join ➣ @Localproxy

‏مثل حالتی که از سفر طولانی بر میگردی همه جا یه لایه خاک نشسته و هیچی رنگ واقعیش نیست یه لایه غم همون‌ شکلی رو کل وجودم و زندگیم نشسته فلجم کرده.
فقط دوست دارم بخوابم که بگذره این روزا...


Join ➣ @Localproxy

پس از مدتی چنان قلبت ترسیده می‌شود؛
که با دیدن امیدی تازه،
جای آنکه شاد شوی، وحشت می‌کنی.


Join ➣ @Localproxy