نورآدرنالین برای هوشیاری، آماده باش و پایش خطره

پیام آدرنالین اینه: الان خطره
اما پیام نورآدرنالین اینه‌که:
خطر در راهه!

مثلاً در پنیک اتک ما شاهد بالا رفتن شدید آدرنالین هستیم اما فرسودگی عصبی با نورآدرنالین بیشتر در ارتباطه

از نشانه‌های مزمن نورآدرنالین بالا:
تنش دائمی بدون حمله‌ی واضح
بی‌خوابی، از خواب پریدن‌های مکرر
تحریک‌پذیری
تمرکز فرساینده روی تهدیدها
بدن همیشه سفت حتی به وقت آرامش
یعنی حالت نگهبانی بی‌پایان

اما چطور نورآدرنالین رو بیاریم پایین؟
۱. تنفس همراه با بازدم طولانی:
دم: ۳ ثانیه
بازدم: ۶ تا ۸ ثانیه
دو بار در روز هربار ۶ تا ۱۰ دقیقه

۲. کافئین رو قطع کن
نیکوتین رو کم کن
اخبار رو دائماً چک نکن
نوتیفیکیشن‌های گوشیت رو خاموش کن

۳: ریتم رو به زندگی برگردون:
پیاده روی با سرعت ثابت
شنا با ضرب‌آهنگ یکنواخت
کارهای تکراری دستی مثل بافتنی یا جارو کشیدن با ریتم

۴. تنظیم خواب:
ساعت خواب و بیداری ثابت
نور کم در شب
داشتن پتوی سنگین


Join ➣ @Localproxy

چند نکته برای زنده موندن:
مدیتیشن کنید. حتی چند دقیقه. هر چند بار در روز که می‌تونید.
روتین‌هاتون رو انجام بدید.حداقل‌ها مثل مسواک و حمام رو سعی کنید حفظ کنید.
اخبار رو اگه حالتون خیلی بده در حد نیاز دنبال کنید. آدمها ظرفیت‌های متفاوت دارن. اگه فلج میشید اخبار با هشدار نبینید.


Join ➣ @Localproxy

هی تو اینستا و شبکه‌های ماهواره‌ای روان‌شناسا میان می‌گن در ترومای جمعی و فلان و بیسار چطوری مراقبت کنید از خودتون. آقا اصلا روان‌شناسی هنوز به این‌جایی که ما هستیم نرسیده. اسمی براش نداره راه‌کاری براش نداره رها کنید.


Join ➣ @Localproxy

بدن ما همه‌چی رو به خاطر می‌سپره حتی چیزایی که ذهنمون فراموش کرده.
وقتی توی موقعیت‌های سخت و پر استرس قرار می‌گیریم، مخصوصاً اگه تکراری یا طولانی باشن (مثل کودکی پرتنش، رابطه‌ی آزاردهنده، یا حتی مهاجرت)، سیستم عصبی برای بقا خودش رو تغییر می‌ده.

این یعنی چی؟ یعنی یاد می‌گیره همیشه در حالت آماده‌باش باشه: یا حمله، یا فرار، یا خاموش شدن. اما مشکل اینجاست که حتی وقتی اون موقعیت تموم میشه، بدن هنوز فکر می‌کنه «خطر» هست. نتیجه؟ یه سیستم عصبی بی‌تنظیم که دائم بیش‌فعال یا بی‌حس شده.
حالت‌هایی مثل اضطراب شدید، بی‌حوصلگی ناگهانی، یا حتی قطع ارتباط با بدن، همه می‌تونن نشونه‌ی همینه باشن.
پس اگه می‌خوای بدونی چرا اینطوری میشی، باید برگردی به جایی که بدن برای زنده موندن، تنظیمش رو فدا کرد.


Join ➣ @Localproxy

‏آدم این روزا واقعا نمیدونه کورتیزولش بالاست، پی ام اسه، افسرده اس ، هورموناشه، جیبش خالیه، خوابش میاد، گشنشه، میخواد بمونه، بمیره، شکست عشقی خورده، یا کلا چون ایرانیه زندگیش اینجوریه


Join ➣ @Localproxy

إن اللّه ِ مَلَكا يُنادي في كلِّ يَومٍ: لِدُوا لِلمَوتِ، و اجمَعوا لِلفَناءِ، و ابنُوا لِلخَرابِ.

خداوند فرشته‌اى دارد كه هر روز ندا مى‌دهد:
بزاييد براى مردن، و گِرد آوريد براى نابودى و بسازيد براى ويرانى....


Join ➣ @Localproxy

مغز و روان بی‌حس شده ما :

Join ➣ @Localproxy

من به یه چیزی برای ادامه دادن نیاز دارم
نمیدونم چی، دارویی، دراگی، آدمی، اتفاقی


Join ➣ @Localproxy

اما غمناک ترین اعتراف کوتاه دنیا اینه که بگی نشد دیگه .... نشد
بعد حواست رو پرت چیزهای بیخود کنی تا هی یادت نیاد چقدر دلت میخواست بشه ولی نشد... 😔


Join ➣ @Localproxy

گاهی ما افسرده نیستیم…
فقط از ابهام آینده خسته‌ایم.


Join ➣ @Localproxy

در بحران، دیدنِ مکررِ تصاویر آزاردهنده لزوماً همدلی رو بیشتر نمی‌کنه. گاهی مغز برای بقا، احساس رو موقتاً خاموش می‌کنه.

وقتی شدت و تکرارِ درد از ظرفیت پردازش ما عبور می‌کنه، مغز به‌جای همدلی، مکانیسم بقا رو فعال می‌کنه.


Join ➣ @Localproxy

این روزها با کوهی از ‎کورتیزول مواجهیم
نه یک اوج، نه یک فرود؛
سطحی که بالا می‌ماند

بی‌خوابی یا خواب سبک
کورتیزول بالا شب‌ها خاموش نمی‌شود

فرسودگی عاطفی و بی‌حسی
جایی که غم دیگر اشک ندارد

اختلال تمرکز و حافظه
هیپوکامپ قربانی اول کورتیزول

امان از همراهی سوگ و استرس


Join ➣ @Localproxy

استرس طولانی مدت، باهوش ترین مغزهارو هم کند میکنه...


Join ➣ @Localproxy

یکیو دوست داشتم،
اونقدر بهش فکر کردم که تصویری که
ازش داشتم از خود واقعیش سبقت گرفت!
بعد ها دیگه خودشو دوست نداشتم،
تصور ذهنی خودمو دوست داشتم.


Join ➣ @Localproxy

‏قطعا اگه انقدر نسبت به همه چیز و همه کس احساس مسئولیت نمیکردم آدم خوشحال تری بودم


Join ➣ @Localproxy