سعی کنید حرف بزنید
بنویسید
روایت بسازید
تروما جایی قدرت می‌گیره که تجربه بی‌نام می‌مونه،
جایی که هنوز کلمه‌ای برایش نداریم.


Join ➣ @Localproxy

روزگار همیشه بر یک قرار نمی‌ماند. روز و شب است. روشنی دارد، تاریکی دارد. پایین دارد، بالا دارد، کم دارد، بیش دارد. دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده. تمام می‌شود. بهار می‌آید. هوا ملایم می‌شود. دست و دل مردم باز می‌شود.


Join ➣ @Localproxy

دستم را بگیر و مرا به جایی دور ببر،
جایی که ایمانِ من به تو،
ایمانِ تو به من
و ایمانِ ما به عشق گم نشود؛
میانِ هفت رنگیِ روزگار...


Join ➣ @Localproxy

چرا در بحران ، بعضی آدم ها بی حس میشن؟

Join ➣ @Localproxy

‏پرسیده بود چطور به زندگی عادی برگردم؟

سوالِ بهتر، چرا باید به زندگی عادی برگشت؟
چه چیزی عادی و چه مشکلی رفع شده؟
در شرایط غیرعادی، باید غیرعادی بود..
با روانتون نجنگید، اگر غمگینه، لابد باید غمگین بود..


Join ➣ @Localproxy

دردهای سایکوسوماتیک زمانی ظاهر می‌شن که سیستم عصبی نتونه استرس‌های حل‌نشده رو پردازش کنه؛ پس فشار رو از مسیر جسم تخلیه می‌کنه.
وقتی در حالت «تهدید» گیر می‌کنی، چه از طریق اضطراب مزمن، تروما، یا تعارض‌های درونی، محور HPA، سیستم ایمنی و عضلاتت وارد حالت فعال مداوم می‌شن. نتیجه؟ سردردهای مکرر، درد معده، تنگی نفس، دردهای عضلانی و علائمی که منشأ ارگانیک مشخص ندارن.

این دردها «خیالی» نیستن؛ مسیرهای عصبی واقعی و قابل اندازه‌گیری دارن. بدن فقط حرفی رو می‌زنه که ذهن سال‌هاست سانسورش کرده!

Join ➣ @Localproxy

در سوگ جمعی شایع‌ترین حالت: کار کردن بدون حس زندگیه. آدما وظایف‌شون رو انجام میدن بدون اینکه “حضور” داشته باشن.
و اگر نه غم داری، نه خشم، نه ترس و نه سؤال بدون که آروم نیستی بلکه خاموش شدی!

اما چیکار میشه کرد؟
پذیرش اینکه این حالت “بد” نیست، بلکه یه واکنش سالمه به وضعیت بیمار
پس تو نه افسرده‌یی و نه ضعیف!
بدن رو برگردون به اینجا و اکنون: ممکنه این بخش رو دست کم بگیری اما بدون که خیلی جدیه!
کارهای ساده مثل: راه رفتن آگاهانه، تنفس عمیق و منظم، تماس فیزیکی امن مثل آغوش، دست، و با استفاده از وزن بدن

در ابتدا دنبال معناسازی نباش بلکه ظرفیت بساز:
اینکه فکر کنی همین الان باید ازش معنایی دربیاری یه اشتباه رایجه ، الان وقت فلسفه بافی نیست؛ اول خواب، غذا، ریتم ، و رسیدن به حداقل عملکرد رو درست کن.
تنهایی کامل خوب نیست!
اما جمع‌های شلوغ و حرف‌های کلیشه‌یی بدتره!

حرف زدن با یکی دوتا آدم امن، بدون قضاوت و‌ مقایسه میتونه کمک کنه.

خشم رو سرکوب نکن ولی پخش هم نکن!
با نوشتن، حرکت کردن و گفتمان هدف‌مند مدیریتش کن.

اگر نشونه‌هایی مثل بی‌حسی طولانی مدت، افکار مرگ، ناامیدی شدید، ناتوانی در انجام کارهای پایه رو تجربه میکنی حتما با رواندرمانگر صحبت کن و درمان حرفه‌یی رو شروع کن.

یادت باشه: ترومای جمعی رو نمیشه حل کرد، میشه با آسیب کمتر زندگیش کرد فقط!


Join ➣ @Localproxy

‏مثل حالتی که از سفر طولانی بر میگردی همه جا یه لایه خاک نشسته و هیچی رنگ واقعیش نیست یه لایه غم همون‌ شکلی رو کل وجودم و زندگیم نشسته فلجم کرده.
فقط دوست دارم بخوابم که بگذره این روزا...


Join ➣ @Localproxy

پس از مدتی چنان قلبت ترسیده می‌شود؛
که با دیدن امیدی تازه،
جای آنکه شاد شوی، وحشت می‌کنی.


Join ➣ @Localproxy

چگونه از افکار فاجعه‌آمیز جلوگیری کنیم؟

به خودتان اجازه دهید آن‌ها را تجربه کنید
افکار فاجعه‌بار اغلب به دلیل اضطراب ناشی از داشتن چنین افکاری در وهله اول بدتر می‌شوند. برای فرار از این امر، به خودتان اجازه دهید آن‌ها را تجربه کنید. تصدیق کنید که اشکالی ندارد این افکار زودگذر را داشته باشید

به چیزهای کوچک توجه کنید
مغز خود را آموزش دهید تا سرعت خود را کم و بیشتر توجه کند. از انجام هرکاری در لحظه لذت ببرید و به جزئیات آن توجه کنید

حضور داشته باشید و سپس تغییر جهت دهید
گاهی اوقات می‌توانید با منحرف کردن ذهن خود، چرخه تفکر فاجعه‌بار را بشکنید. به محض اینکه احساس کردید که از نگرانی نشخوار فکری می‌کنید،تصمیم آگاهانه‌ای برای انجام کار دیگری بگیرید، مثل مطالعه.

زمان نگرانی را برنامه‌ریزی کنید
گاهی اوقات باید اجازه دهید افکار فاجعه‌بار مسیر خود را طی کنند. در غیر این صورت، ممکن است به طور نامحدود ادامه یابند. برای انجام این کار زمان نگرانی را برنامه‌ریزی کنید.وقتی این افکار اتفاق می‌افتد به خودتان بگویید بعدا با آن برخورد می‌کنم.

Join ➣ @Localproxy

زنان، مردان شجاع را انتخاب می کنند
و مردان شجاع، جنگ را.
و اگر پای شرافت به میان باشد،
هردو وطن را انتخاب می‌کنند.


Join ➣ @Localproxy

نشخوار ذهنی:

«ذهن ما تمایل داره افکار منفی و بی‌اساس رو بزرگ کنه؛ چیزی که روان‌شناسان بهش rumination یا نشخوار ذهنی می‌گن. این افکار معمولاً هیچ ارتباطی با واقعیت ندارن، اما چون بار هیجانی دارن، مغز اون‌ها رو جدی می‌گیره و باعث اضطراب یا ناراحتی می‌شن. تحقیقات نشون داده وقتی ما به این افکار توجه بیش از حد می‌کنیم، سیستم عصبی بدن وارد حالت استرس می‌شه و حتی هورمون‌هایی مثل کورتیزول افزایش پیدا می‌کنن. در حالی‌که بیشتر این فکرها فقط «فرضیه‌های ذهنی» هستن، نه حقیقت. یاد گرفتن اینکه بین فکر و واقعیت تفاوت بذاریم، یکی از اصول مهم شناخت‌درمانی (Cognitive Therapy) هست. پس هر بار که ذهن شروع می‌کنه به ساختن سناریوهای بی‌اساس، می‌تونیم به خودمون یادآوری کنیم: این فقط یک فکره، نه یک واقعیت. آرامش زمانی میاد که ما انتخاب کنیم به هر فکری اجازه ورود به قلبمون ندیم.»

Join ➣ @Localproxy