در فشار بالا، حافظه‌ی کوتاه مدت ضعیف می‌شه: اسم‌ها، قرارها، جزئیات ساده. این طبیعیه چون ذهن درگیر چیزهای سنگین‌تریه.
فراموشیِ روزمره، نشونه‌ی اشباع ذهنه.


Join ➣ @Localproxy

شفقت درمانی (self_compassion) تو این روزها به ما میگه؛
_فقط تقصیر تو نیست که درآمدت کفاف زندگیتو نمیده!
_اشکال نداره که یه مواقعی کم بیاری.
_وقتی کم میاری، هرگز خودتو سرزنش نکن!
_وقتی عصبانی هستی، هرگز نشانه این نیست که تو بدی یا ضعیفی!
_اشکال نداره یه مدت بی‌حوصله باشی.


Join ➣ @Localproxy

علم میگه وقتی یک جامعه برای مدت طولانی تحت فشار دائمی قرار میگیره!


Join ➣ @Localproxy

وقتی ناامنی واقعیه،
روان دنبال معنا نیست؛
دنبال اینه که فقط «دووم بیاره».


Join ➣ @Localproxy

سعی کنید حرف بزنید
بنویسید
روایت بسازید
تروما جایی قدرت می‌گیره که تجربه بی‌نام می‌مونه،
جایی که هنوز کلمه‌ای برایش نداریم.


Join ➣ @Localproxy

روزگار همیشه بر یک قرار نمی‌ماند. روز و شب است. روشنی دارد، تاریکی دارد. پایین دارد، بالا دارد، کم دارد، بیش دارد. دیگر چیزی از زمستان باقی نمانده. تمام می‌شود. بهار می‌آید. هوا ملایم می‌شود. دست و دل مردم باز می‌شود.


Join ➣ @Localproxy

دستم را بگیر و مرا به جایی دور ببر،
جایی که ایمانِ من به تو،
ایمانِ تو به من
و ایمانِ ما به عشق گم نشود؛
میانِ هفت رنگیِ روزگار...


Join ➣ @Localproxy

چرا در بحران ، بعضی آدم ها بی حس میشن؟

Join ➣ @Localproxy

‏پرسیده بود چطور به زندگی عادی برگردم؟

سوالِ بهتر، چرا باید به زندگی عادی برگشت؟
چه چیزی عادی و چه مشکلی رفع شده؟
در شرایط غیرعادی، باید غیرعادی بود..
با روانتون نجنگید، اگر غمگینه، لابد باید غمگین بود..


Join ➣ @Localproxy

دردهای سایکوسوماتیک زمانی ظاهر می‌شن که سیستم عصبی نتونه استرس‌های حل‌نشده رو پردازش کنه؛ پس فشار رو از مسیر جسم تخلیه می‌کنه.
وقتی در حالت «تهدید» گیر می‌کنی، چه از طریق اضطراب مزمن، تروما، یا تعارض‌های درونی، محور HPA، سیستم ایمنی و عضلاتت وارد حالت فعال مداوم می‌شن. نتیجه؟ سردردهای مکرر، درد معده، تنگی نفس، دردهای عضلانی و علائمی که منشأ ارگانیک مشخص ندارن.

این دردها «خیالی» نیستن؛ مسیرهای عصبی واقعی و قابل اندازه‌گیری دارن. بدن فقط حرفی رو می‌زنه که ذهن سال‌هاست سانسورش کرده!

Join ➣ @Localproxy