و اما در مورد این جمله و این موضوعِ "گوش دادن به سکوت"...
این جمله و این موضوع، خیلی خیلی عمیق روی من تاثیر گذاشت و جایی از روحم رو لمس کرد که فکر می‌کردم فراموشش کردم، فکر می‌کردم زخمش دیگه درد نمیکنه...
ولی وقتی توی کتاب، بروکس صدای سکوتِ مگی رو شنید، جوری گریه کردم که خودمم باورم نمیشد.
و بعد تازه فهمیدم چرا. یادم افتاد یه روزایی بود که من هم جز سکوت، چیزی برای گفتن نداشتم، و یکی بود که سکوتم رو می‌شنید و کنارم می‌موند، حتی با وجود این‌که این کار از پشت صفحه‌ی چت خیلی سخت بود...
و یک دفعه، انگار من مگی ده ساله بودم و اون آدم، بروکسِ من بود. و نمیدونم چطور بگم، ولی پیدا کردنِ دوباره‌ی عزیزترین آدمی که توی بالا و پایین روزگار گمش کرده بودم، توی صفحه‌های کتاب، خیلی تلخ و شیرین بود...

راستش به خاطر همین موضوع هم که شده، از الان مطمئنم قراره عاشق این کتاب بشم:)