لایت ورک، ریکی، خود شناسی

تا به اقیانوس:
مختصات داستان دقوقي:

1- دقوقي اهل سير و سفر دروني است، ولي هنوز نتوانسته به آنچه حقيقت است برسد، به همين خاطر در خشكي به سر مي برد كه نماد و سمبلي از تعلقات، نفس و خود است.
2- دريا نماد و سمبل حقيقت است و گرفتاران در دريا، شوريدان بحر حقيقت هستند، كساني كه توانسته اند خود را از نفس و نفسانيات برهانند.
3- دقوقي خام است، به همين خاطر تحير بعد از تحير به سراغ او مي آيد و او بعد از مشاهده هر تجربه و يا واقعه اي، بيهوش مي شود.
4- دقوقي پر از من است. مني كه خود را عالم و فاضل مي پندارد. به همين خاطر امامت نماز را مي پذيرد. در حاليكه اگر اين من (غرور) را نداشت، بايد متوجه اين امر مي شد كه مقام دروني و روحي آن مردان روحاني و نوراني از او بيشتر است و دقوقي لياقت امامت بر چنين قومي را ندارد.
5- دقوقي، محو كامل حقيقت نشده است، به همين خاطر در حين نماز، صداي گرفتاران دريا را مي شنود. كسي كه محو حق و حقيقت نيست، او را به درياي حقيقت راهي نخواهد بود. به همين خاطر نماز دقوقي نيز در ساحل و با فاصله از دريا اقامه مي شود.
6- هر نوع گرفتاري را نمي توان گرفتاري به شمار آورد. هر فرياد و شيوني را نمي توان ناشي از درد و رنج دنيوي دانست. گرفتاران موج درياي حقيقت، شوريدگان و شيفتگان حقيقت هستند. فرياد آنان از عجز نبود، بلكه از عشق و جذبه هاي روحاني حق تعالي بوده است. هر چقدر آنها از خشكي كه نماد نفس است فاصله بگيرند جذبات بيشتري به طرف آنها خواهد آمد و شيون آنها بيشتر خواهد شد و روحانيت آنها بيشتر خواهد شد.
7- دقوقي از روي ناداني و جهالت خود، دعاي برعكسي در حقيقت گرفتاران درياي حقيقت مي كند و با دعايش باعث مي شود آنها دوباره به طرف خشكي و ساحل(نماد نفس) باز گردند و از حقيقت فاصله بگيرند.
8- دقوقي مستجاب الدعوه است، ولي اراده خود را برتر از اراده خداوند فرض مي كند. به همين خاطر به مشيت الهي درباره اهل كشتي راضي نمي شود و براي آنها دعاي نجات مي خواند.
9- آب نماد پاكي، روح و انرژي الهي است. هر كه در آب است بهره مند از خداوند است.
10- خاك نماد نفس، ماديات و تعلقات است. هر كه در خشكي و در ساحل است، گرفتار نفس و نفسانيات و ايگوهاست.
11- دقوقي به دنبال مردان خداست و آنها را مي بيند، ولي چون به دنبال خود خداوند نيست اجازه ورود به دريا به او داده نمي شود. اگر دقوقي به دنبال خداوند بود اعتنايي به مردان نوراني نمي كرد.
12- دقوقي در مقام تسليم نيست. او سرمست از وجود خويش است.

نتيجه گيري:

دقوقي مجاهد و سالك راه حقيقت و مسير الهي است، سالكي كه هم عاشق است و هم صاحب كرامات، اما هنوز خام و نپخته است. او هنوز در مقام حيرت به سر مي برد و تسليم محض اراده الهي نشده است. كسي كه در مقام تسليم به سر مي برد، هرآنچه از خداوند مي رسد، چه خوشي و چه عذاب و بلا، با يك چشم به همه آنها مي نگرد و آن را قبول مي كند. دقوقي مغرور و سرمست از مقام روحاني خويش است، بنابراين خود را در ابتدا و در نوك پيكان جماعت مي بيند، به همين خاطر از رسيدن به دريا محروم مي گردد. كسي مي تواند وارد درياي حقيقت گردد كه نفس را به كلي از بين برده باشد، كسي ذره اي از نفس در وجود او باقي است(در اين داستان ايگوي غرور) تا لب دريا الهي خواهد رسيد ولي اجازه ورود به دريا را نخواهد داشت. براي رسيدن به خداوند، تمام تعلقات نفساني و آنچه كه متعلق به خاك يا نفس است بايد رها شود.

@Tabeogyanous تا به اقيانوس
@lightwork1

1.1K views16:07