life with Sami

دروغِ اگر بگم بعد از هر پستی بلندی یادت نمیوفتادم... بعد از هر دستاوردی ، هر چند کوچک، دلم نخواسته باشه تو کنارم باشی یا حداقل بتونم بهت زنگ بزنم و بگم ببین بالاخره از پسش بر اومدم! ، به بقیه هم کم و بیش میگفتم ولی تو برام با قلبت خوشحالی میکردی. چرا از لحظات خوش بگم اصلا‌ ، خیلی جاهایی که واقعا داشتم کم میوردم میدونستم که رگ خوابم دست توعه. با خیلیا شاید راجبش حرف میزدم و کمک میخواستم ولی من اون حرفارو فقط وقتی از دهن تو میشنیدم آروم میشدم ، با این که در اکثر مواقع میدونستم راه و چاهم چیه ولی تو با قلبت باهام حرف می‌زدی و من حاضر بودم دوباره تکراری ترین درس های زندگیمم ازت بشنوم. نمی‌دونم شاید حکمتش همین بوده... شاید سرنوشت بوده و این حرفا... شاید کنار بیام ، که البته در هر صورت چاره ی دیگه ای جز پذیرش و عادت نیست ، اما انکار و فراموش که نمیتونم بکنم... اهل گول زدن خودمم نیستم ، راستش دیگه نمی‌خوام واقعیت بهم سیلی بزنه ولی خب بعضی وقتا با خودم میگم ایکاش حکمتش تو این یکی دیگه حداقل نبود. اما بازم چه کنیم... اهل ستیزه که نیستیم ، می‌پذیریم و کنار میایم تا که شاید یک روزی به این روزا باهم بخندیم.