LifeDefender

در ازدواج، دو فرد با حوزه‌ی ناخودآگاه یکدیگر مواجه می‌شوند.

#جان_ا_سنفورد
توضیح این مطلب : 👇👇👇👇👇
@LifeDefender

25 views07:35

هر چه سطح صمیمیت و میزان اشتراک زندگی ما با فردی بیشتر باشد، حقیقت وجودی‌مان نیز در آن رابطه آشکارتر است. در اکثر روابطمان در زندگی این فرصت وجود ندارد، ما معمولا با افرادی مواجه می‌شویم که در مقابل آن‌ها مسئولیت مشخصی داریم و با قراردادهای نقشی شفافی در برابر هم تعریف می‌شویم، در واقع اگر خوب بنگرید در مقابل همکار یا رئیس یا کارفرمای خویش خود واقعی‌تان نیستید، بلکه نقابی هستید که به چهره زده‌اید تا یک نقش را ایفا کنید.

زندگی زناشویی فرصتی استثنائی را فراهم می‌آورد تا ما در تمامیت خودآگاه و ناخودآگاه خویش با یک فرد دیگر مرتبط گردیم، درست به همین خاطر است که ازدواج تا این اندازه فریبنده و به همین اندازه هم مشمئزکننده است. صمیمیت آرزوی دیرین هر انسانی‌ست، و گران‌بهاء‌ترین گوهرهاست، به همین خاطر نثار و فداکاری می‌طلبد. کسانی که تصور می‌کنند هدف ازدواج رسیدن به سعادت است به سرعت مایوس می‌شوند، زیرا وقتی دو ناخودآگاه در مقابل هم قرار می‌گیرند، دیگر هیچ‌چیز در اختیار طرفین نیست و اغتشاشی از سوءتفاهم‌ها، توقعات، خُلقیات پیچیده، رفتارهای تکانشی، قضاوت‌ها و سرزنش‌ها آغاز می‌شود؛ حالا دیگر ماهِ عسل سپری شده و ماه‌های گُسل از راه رسیده‌اند.

اکثر افراد در چنین مواقعی با خود می‌اندیشند که فریب خورده‌اند و انتخاب اشتباهی کرده‌اند: او، آن گمشده‌ی من نبود؛ برخی تمام عمر را با این فکر و با احساس ناخوشایند یک قربانی سپری می‌کنند و برخی دیگر شروع به فرافکنی نیمه‌ی تاریک وجود خود بر افرادی خارج از تعهد ازداج‌شان می‌کنند، عده‌ای هم که حاضرند هزینه‌های یک جدایی را بپذیرند به ازدواج‌شان خاتمه می‌دهند. ولی کمترند کسانی که این حقیقت را درک کنند که برداشت‌ آن‌ها از نهاد ازدواج از اساس اشتباه بوده است، اینکه یک رابطه‌ی حقیقتا صمیمی کمک می‌کند تا من خودم را بهتر بشناسم و از اینرو نه وسیله‌ای برای سعادت و خوشبختی که فرصتی‌ست برای رستگاری، برای تکامل شخصیت.

اگر خورشید یک رابطه که هر روز با طلوعش زوجین را از رختِ خواب بیرون می‌کشد و رختِ رزم به تن‌شان می‌کند، «فردیت یافتن» -یعنی عهد بستن با خویش در راستای همت گماردن به فرایند رشد و شکوفایی شخصی- باشد آنگاه دو آینه روبروی هم قرار گرفته‌اند که در انعکاس‌شان افقی بی‌نهایت برای رفتن آشکار می‌گردد، کیفیتی خلق می‌شود که بر تنهایی و میرایی انسان پل می‌زند و پوچی را به معنایی درخشان بدل می‌کند، لیکن اگر دروغ سعادت را باور کنند ناگزیر خواهند بود بر تفاوت‌ها و بر فردیت‌شان سرپوش بگذارند (و البته تلاشی به مراتب بیشتر لازم است تا به نسبت مابقی روابطی که در آن‌ها نیز خودمان نیستم اینجا نیز نقاب بزنیم)؛ از اینرو دوری گزینی آغاز می‌شود و آن‌چه سرکوب می‌کنیم در نامنتظره‌ترین شرایط و به نحوی که به هیچ‌وجه ارزش‌های‌مان را حمایت نمی‌کند ناگهان برون جهیده، رابطه و رفتارهای ما را به تسخیر خود در می‌آورد.

کسی که حاضر است باور و آرزوی کودکانه‌اش برای قرار یافتن در یک بهشتِ همزیستی دیگر با مادر را فدا کند، بهشتی به مراتب بزرگتر از رحم تنگِ امنیت‌خواهی‌اش می‌یابد، بهشتِ رستگاری و تعالی معنوی و تجربه‌ی خودی که در حال شکوفایی‌ست. اما آن‌ها که دو دستی به تصاویر ذهنی خود از سعادت و خرسندی می‌چسبند، تنها ناکامی پشتِ ناکامی تجربه می‌کنند و با احساس قربانی در یک رابطه باقی می‌مانند و یا شاید هم مایوسانه کوله‌بارشان را از رابطه‌ای به رابطه‌ی دیگر به دوش می‌کشند. این یک حقیقت تلخ است که اکثریت مطلق انسان‌ها، امروز، و با وجود پیشرفت‌های قابل توجه در علم روانشناسی هنوز به ازدواج با نظرگاهی محکوم به فنا می‌نگرند؛ «انشاالله خوشبخت بشید»، هنوز دعای عمده‌ای‌ست که بدرقه‌ی راه یک زوج جوان می‌کنیم و ای کاش به جای آن مثل مادربزرگ‌ها بگوییم: «انشاالله آخر و عاقبت به خیر بشید عزیزانم»، چرا که واژه‌ی «خیر» در واقع مترداف خوبی‌ست برای رستگاری، خیر هر انسانی ممکن است گاهی برایش خوشی باشد و گاهی ناخوشی، لیکن در همه حال حقیقی‌ست.

منبع :
#وحید_شاهرضا، گروه روانشانسی ژرف

@LifeDefender

29 views07:35