نمایشگاه چرم متفاوت در بانکوک
این نمایشگاه با هدف تلنگر و برای آگاهی نسبت به کشتار بی‌رحمانه و تجارت حیوانات راه اندازی شده است .
@LifeDefender

راستش را بگویم ، من با خیلی از مردها بوده ام.اما به نظرم بیشترشان از ترس بود ، "می ترسیدم کسی نباشد تا بغلم کند." پس هیچ وقت نه نگفتم.همه اش همین.
این جور همخوابی ها ، هیچ ارزشی ندارد.
تنها کارش این است که هر بار ، تکه ای از معنای زندگی را از بین می برد.

پس از تاریکی | هاروکی موراکامی |
@LifeDefender

اختلال نعوظ را چگونه درمان کنیم؟

به نقل از روزنامه جام جم، در هفته گذشته موضوع اختلال نعوظ را مورد بررسی قرار دادیم؛ یک بیماری جنسی شایع مردانه که به دنبال علل روانی،‌ مشکلات سیستم عصبی، علل عروقی،‌ علل هورمونی،‌ مصرف برخی داروها و... ایجاد می‌شود. باید بدانید برای درمان اختلال نعوظ (Impotence) راه‌های زیادی وجود دارد. اما داروهای گیاهی یا مکمل‌هایی که از طریق شبکه‌های ماهواره‌ای تبلیغ می‌شوند، مورد تائید مجامع علمی معتبر نیستند. درواقع ما هیچ دارویی نداریم که تمام انواع اختلالات جنسی را در همه بیماران صددرصد درمان کند. برای درمان اختلال نعوظ، چهار خط درمانی وجود دارد که به بررسی آنها می‌پردازیم و پزشک با توجه به شرایط بیمار تصمیم می‌گیرد که مثلا از خط سوم درمانی شروع کند.

خط اول درمانی: در بسیاری از موارد نیازی به تجویز دارو نیست. کافی است بیمار سبک زندگی خود را اصلاح کند. قطع سیگار و مصرف مواد مخدر، تغذیه سالم، ورزش منظم روزانه و داشتن تناسب اندام، کاهش استرس‌های روزمره، کنترل دیابت، مصرف منظم داروهای قلبی عروقی، کاهش کلسترول خون، تغییر داروهای ایجادکننده اختلال نعوظ، برخورد با باورهای نادرست در مورد مسائل جنسی و درمان یائسگی مردانه ازجمله روش‌های موثر است.

خط دوم درمانی: داروهای خوراکی با اثرات محیطی (داروهایی که روی محل تاثیر می‌گذارند) و داروهای خوراکی با اثرات مرکزی (داروهایی که روی نقاط خاصی از مغز تاثیرگذارند)، مشاوره و آموزش یعنی افزایش اطلاعات و آگاهی و ارجاع بیمار به روان شناس و در نهایت استفاده از دستگاه‌ها در این بخش قرار می‌گیرند. البته منظور دستگاه واکیوم است که فقط در برخی بیماران مفید است، اما دستگاه‌هایی که در ماهواره تبلیغ می‌شوند، به هیچ وجه توصیه نمی‌شوند.

خط سوم درمانی: در این خط درمانی از داروهای موضعی استفاده می‌شود. به عنوان مثال به بیمار آموزش می‌دهیم یک ماده دارویی را در محل مناسب به خود تزریق کند؛ مثل بیماران دیابتی که به خودشان انسولین تزریق می‌کنند. گاهی اوقات یک ماده دارویی به شکل شیاف با دستگاه مخصوص وارد مجرای ادرار شده و از طریق مخاط مجرا جذب و موجب نعوظ می‌شود. در برخی موارد هم مواد دارویی خاصی به شکل پماد یا کرم به پوست مالیده می‌شوند.

خط چهارم درمانی: در این خط درمانی جراحی انجام می‌شود. در مواردی که شریان خون‌رساننده به علت شکستگی لگن قطع شده است، می‌توان با عمل پیوند عروق دوباره خونرسانی را برقرار کرد. اگر هم بیمار به هیچ‌کدام از درمان‌های گفته شده پاسخ ندهد، می‌توان برای بیمار پروتز گذاشت. پروتزهایی که در این موارد به کار می‌روند انواع مختلف دارند. یک نوع آن دو تکه و از جنس سیلیکون و نیمه جامد است و براحتی می‌توان آن را خم و راست کرد. پس از گذاشتن این نوع پروتز، نعوظ همواره برقرار می‌ماند. در نوع دیگر که به سه تکه‌ای معروف است، بیمار در زمان مورد نیاز می‌تواند با استفاده از دستگاه، نعوظ ایجاد کند و سپس آن را از بین ببرد. البته عیب نوع سه تکه‌ای گرانقیمت بودن آن است؛ طوری که نوع متوسط آن 15 هزار دلار (نزدیک به 52 میلیون تومان) قیمت دارد.

* این موضوع ادامه داشته و در هفته جاری چند مقاله انتشار خواهد یافت.

منبع : http://www.salamatnews.com/news/182765

@LifeDefender

آدم نباید بی جهت مغرور باشد؛ چون هر کسی، و حتی بزرگترین نابغه هم، در حوزه ی بخصوصی از شناخت محدودیت دارد، و به این ترتیب خویشاوندی اش را با نوع بشر که ذاتا احمق و خطاکار است اعلام می کند. به همین نحو، هر کسی در خودش ویژگی ای دارد که به لحاظ اخلاقی ناپسند است، و حتی بهترین و شریف ترین شخصیت هم گاهی ما را با نشانه های منفردی از کژرفتاری و تباهی متعجب می کند تا، گویی، خویشاوندی اش را با نوع بشر تصدیق کرده باشد، نوعی که در آن همه جور پستی و شرارت و حتی بی رحمی دیده می شود. چون دقیقا به خاطر همین عنصر پستی و این اصل شر بوده که او انسان شده است. به همین دلیل، جهان به طور کلی همان چیزی است که در آیینه ی حقیقیِ من به نمایش در آمده است.

#آرتور_شوپنهاور، #کتاب متعلقات و ملحقات

@LifeDefender

شورش،فریاد خشمناک کسانی است که کسی به زمزمه ی دردآلود آنها گوش نمی سپارد.
مارتین لوتر کینگ،1929 _1968.
@LifeDefender

چند لحظه دیگر .....
قطعه ای از آلبوم « شور درونی » تلفیق زیبای پیانو و ویولنسل از پیتر کیتر و تینا گوا
@LifeDefender

روش عصب‌کشی و روکش کردن دندان‌ها
@isgp_ir

سازمان بهزیستی: نصف طلاق ها در 5 سال اول زندگی اتفاق می افتد
@LifeDefender

ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮﯾﻦ ﺩﺭﺩ ﻫﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻥ ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺳﯿﻢ ﮐﺎﺭﺗﺖ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﯼ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﺷﯽ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﯾﮏ ﻋﺎﻟﻤﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻫﺎﯾﺖ ﭘﺎﮎ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﺶ ﯾﮏ ﺳﺮﯼ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﯼ ﺑﻪ ﻃﺮﺯ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎﻭﺭﯼ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻫﺎ ! ﺑﻌﺪ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﮐﻢ ﻭ ﮐﺎﺳﺘﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻨﯽ ﯾﮑﻬﻮ ﭼﺸﻤﺖ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﯿﻔﺘﺪ .ﯾﺎﺩ ﺻﺪﺍﯼ ﻃﺮﻑ ﻣﯿﻔﺘﯽ. ﯾﺎﺩ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﺵ ﺩﮐﻤﻪ " ﮐﺎﻝ " ﺭﺍ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﯼ .
ﯾﺎﺩ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﺵ. ﺑﻌﺪ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻭ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ . ﺑﻌﺪ ﯾﮑﻬﻮ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺧﺎﻧﻢ "ﻕ " ﻣﯿﻔﺘﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺩﻗﯿﻘﺎ یک ﺳﺎﻝ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻧﺶ ﮔﺬﺷﺘﻪ . ﭘﯿﺶ ﺧﻮﺩﺕ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺁﻣﺪﻩ . ﺍﮔﺮ ﺯﻧﮓ ﺑﺰﻧﯽ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ . ﻧﮑﻨﺪ ﮔﻮﺷﯽ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ بگويد " ﺍﻟﻮ " . ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ . ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻭﺑﻌﺪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﮐﻠﯽ ﺍﺳﻢ ﻣﯿﺒﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﻣﻐﺰﺕ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﯼ ﻧﻤﯿﺸﻨﺎﺳﯽ ﺷﺎﻥ . ﺧﺎﻧﻢ ﻥ ،ﺁﻗﺎﯼ ﺍﻟﻒ ، ﭘﯿﺘﺰﺍ ﻣﻬﺮ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﺶ ﺁﮊﺍﻧﺲ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ ! ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ . ﺳﺮﺕ ﺩﺭﺩ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ . ﺍﻋﺼﺎﺑﺖ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﺮﯾﺰﺩ. ﺍﺳﻢ دوستےهایت!که آنها بدون شک تا الان اسم تو را یادشان رفته! ﻗﺎﻃﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﻣﯽ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻭ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻓﻼﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﻤﺶ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﯼ ﻗﻬﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯼ . ﺩﻟﺖ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺣﺮﺻﺖ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ. ﺑﻪ ﮔﻮﺷﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﻓﺤﺶ ﻣﯽ ﺩﻫﯽ ". ﺩﯾﻠﯿﺖ ﺁﻝ " ﺭﺍ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩ " ﺑﺎﺑﺎ ﻭ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺩﺍﺷﺖ " ﺭﺍ ﺳﯿﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﻫﻤﯿﻦ ﻫﺎ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ ﺍﺻﻼ !!

نیلوفر نیک بنیاد

@LifeDefender

ورزش سبب تولید هورمون های نشاط آور مانند سروتونین و دوپامین در بدن شده و خلق و خوی تان را بهبود می بخشد. همچنین سبب تناسب اندام تان خواهد شد.
حداقل چهار بار پیاده روی در هفته و هر بار به مدت نیم ساعت، شما را نسبت به میکروب های محیط مقاوم می سازد
@LifeDefender

بروزرسانی مهم تلگرام: از حالا می توانید پیام های ارسال شده را هم ویرایش کنید.

بالاخره یکی از قابلیت هایی که بسیاری از طرفداران تلگرام انتظارش را می کشیدند به این اپلیکیشن پیام رسان آمد. با بروزرسانی اپلیکیشن به آخرین نسخه، از امروز می توانید با غلط های تایپی در تلگرام خداحافظی کنید؛ چرا که حالا امکانی فراهم شده تا بتوان کلیه پیام ها را پس از ارسال شدن ویرایش نمود. این موضوع در مورد تمام پیام های تلگرامی صدق می کند، چه پیام های گروهی و چه پیام هایی که در چت های دو نفره رد و بدل می کنید.
برای ویرایش هر پیام کافیست انگشت تان را مدتی روی آن نگه داشته و سپس گزینه Edit را بفشارید. اگر از نسخه دسکتاپ اپ استفاده می کنید هم کافیست روی آیکن فلش رو به بالا کلیک کنید. البته باید بدانید که پیام های ویرایش شده با لیبل edited از دیگر پیام ها متمایز می شوند.

اما امکان ویرایش پیام ها، تنها قابلیت نسخه جدید تلگرام نیست. اشاره یا منشن کردن دیگران در گروه ها هم در این نسخه با تغییراتی مواجه بوده است. از حالا می توانید افراد حاضر در یک گروه را، حتی اگر نام کاربری نداشته باشند نیز منشن کنید. برای این کار کافیست در گروه علامت @ را تایپ کرده و سپس شخصی که خواهان اشاره کردن به او هستید را به سادگی انتخاب کنید تا اعلان مربوطه برای او صادر گردد.
مضاف بر این، با اضافه شدن فهرست جدید People به جستجوگر داخلی تلگرام، از این پس می توانید با سرعت بیشتری به چت های اخیر خود دسترسی داشته باشید. ربات های تلگرامی هم در این نسخه به یک منوی مستقل مجهز شده اند که می توانید با مراجعه به قسمت فایل های پیوست و یافتن این منو، به سرعت آنها را به کار بگیرید.

همچنین دکمه اشتراک گذاری سریع هم به پیام های فوروارد شده از ربات ها، کانال ها و گروه های عمومی اضافه شده تا با سرعت بیشتری نسبت به گذشته امکان پخش کردن آن ها میان دوستان تان را داشته باشید.

و در نهایت اسکرول کردن در صفحات چت نسخه iOS تلگرام هم بهبود یافته و حالا اپلیکیشن، موقعیتی از چت که در آن قرار داشته اید را به خاطر می سپارد تا پس از ترک و بازگشت مجدد به آن، دوباره از همان موقعیت پیام ها را بخوانید و دیگر به انتهای صفحه منتقل نشوید.

منبع :https://telegram.org/blog/edit

@LifeDefender

مدلین له‌بو٬ معشوقه دل شکسته همفری بوگارت در فیلم کازابلانکا و آخرین بازمانده از گروه بازیگران این فیلم در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
@bbcpersian

😳فیل اینجوری هندونه میخوره😐
https://telegram.me/joinchat/BAHpsDvGwGw8ulY_lNss1g
@iranian_animal_rights

فراموشی رستگاری جدید است :
واقعیت با آنچه می‌دانیم تعریف می‌شود و واضح است که نمی‌توانیم چیزی را بدانیم که به یاد نمی‌آوریم.

به دلایل متعددی، خوردن قرصی که رابطۀ شما را با خاطره‌ای تغییر می‌دهد، ترسناک به نظر می‌رسد؛ اما همیشه داریم همین کار را می‌کنیم. فقط ابزارهایی که به کار می‌گیریم، اثربخشی کمتری دارند. مردم الکل مصرف می‌کنند تا وقایع اطرافشان را فراموش کنند. فیلم‌های تخیلی نگاه می‌کنند تا حواس خود را از فشار زندگی واقعی پرت کنند. از همه مهم‌تر، همۀ ما معنای عاطفی رخدادهای گذشته را معمولاً حتی بدون هیچ تلاشی تحریف می‌کنیم. این همان نوستالژی است.

نوشته چاک کلاسترمن
مترجم : مینا قاجارگر
منبع : http://www.esquire.com/entertainment/a2693/esq0407-apr-klosterman/

⭐️⭐️⭐️قسمت اول⭐️⭐️⭐️

در اواخر نوامبر سپری‌شده، برنامۀ ۶۰ دقیقه(عنوانِ یکی از برنامه های شبکۀ سی‌بی‌اس است. ) امکان تجویز دارویی به‌نام پروپرانولول را بررسی کرد؛ لسلی استال این مطلب را گزارش کرد. این نخستین بار بود که در عمرم نام پروپرانولول به گوشم می‌خورد، بعد از آن بعدازظهر هیچ منبع خبری مهمی را ندیدم که به این دارو اشاره کند. به‌نظر من این تعجب‌آور نیست. در واقع می‌توانم حدس بزنم که بسیاری از مردم به‌محض برخورد با واژۀ پروپرانولول از خواندن این ستون دست می‌کشند و تشخیص نمی‌دهند که جریان از چه قرار است. اما پروپرانولول می‌تواند پس از پروزاک آزاردهنده‌ترین دارو از نظر فلسفی باشد: این دارو آشکارا معنای واقعیت را زیر سؤال می‌برد و درعین‌حال شگفت‌انگیز و هولناک است. پروپرانولول همان دارویی است که باعث شده است فیلم مغز آ‌بنبات(Brain Candy ) پیشگویانه به نظر برسد.

فهم پروپرانولول با فهم آدرنالین، مخصوصاً چگونگی تأثیر آدرنالین بر حافظه آغاز می‌شود. سعی کنید شدیدترین لحظات زندگی‌تان را به یاد آورید، مثلاً تصادف‌های رانندگی، مسابقات مشت‌زنی و.... در اکثر مواقع جزئیات آن رخدادها را بسیار زنده‌تر از وقایع عادی زندگیِ روزمره به یاد خواهید آورد. این دست‌کم تاحدی تأثیر آدرنالین است. بالارفتن ناگهانی میزان آدرنالین در مغز در لحظات بحرانی، آن خاطرات را در مغز شما حک می‌کند. آدرنالین باعث می‌شود چیزها را به یاد آوریم.

زمانی که نوع بشر جوان بود، این فرایند نشان‌دهندۀ پیشرفتی تکاملی و جامعه‌زیست‌شناسانه(sociobiological) بود: اگر انسان اولیه از حملۀ ببری وحشت‌زده می‌شد، این تجربه در ذهن او حک می‌کرد که باید از قلمروی ببرها فاصله بگیرد. اما در زندگی انسان مدرن، ببرها دیگر خطری جدی به شمار نمی‌آیند. امروزه آدرنالین اغلب باعث می‌شود انسان مدرن وقایعی را به یاد بیاورد که بیشتر دوست دارد فراموششان ند. به همین علت است که ما با ناهنجاری‌هایی چون اضطرابِ پس از سانحه مواجه می‌شویم: بسیاری از مردم و به‌ویژه سربازانی که از جنگ بازگشته‌اند، از نظر روانی نمی‌توانند بر خاطرات بدترین لحظات عمر خود فائق شوند. تجربه‌های [دردناک گذشته] همواره در نظرشان زنده‌اند. آدرنالین از خاطراتی محافظت کرده است که آن‌ها نمی‌خواهند به یاد آورند. این موضوع ما را به پروپرانولول می‌رساند.

@LifeDefender

فراموشی رستگاری جدید است :
نوشته چاک کلاسترمن
مترجم : مینا قاجارگر
منبع : http://www.esquire.com/entertainment/a2693/esq0407-apr-klosterman/


⭐️⭐️⭐️قسمت دوم⭐️⭐️⭐️

اگر افزایش میزان آدرنالین در مغز باعث می‌شود اتفاقات را به خاطر آوریم، پس منطقاً کاهش آدرنالین به ما کمک می‌کند فراموش کنیم. این همان کاری است که پروپرانولول انجام می‌دهد. پروپرانولول موجب کاهش ترشح موادی می‌گردد که باعث می‌شوند خاطرات برجسته شوند. پروپرانولول خاطرات را «پاک» نمی‌کند؛ بلکه آن‌ها را انتزاعی‌تر می‌سازد و بدین طریق باعث می‌شود درد و رنج ناشی از خاطراتِ تلخ کمتر شود. در مقام نظر، اگر فوراً پس از تصادف مقداری پروپرانولول به مجروحان داده شود، میزان وضوح تصاویر تجربۀ ترسناک در حافظه، به‌نحو چشمگیری کاهش خواهد یافت. عجیب‌تر آنکه می‌توان از پروپرانولول به‌صورتی استفاده کرد که در گذشته تأثیر بگذارد. این نشان می‌دهد که بیماران ممکن است بتوانند ضایعۀ روحی مربوط به گذشتۀ دورشان را با خوردن دارو از بین ببرند و بدین منظور خاطرات خاصی را هدف بگیرند؛ یعنی به‌طور مداوم پروپرانولول مصرف می‌کنید و روی چیزی تمرکز می‌کنید که بیست سال پیش اتفاق افتاده است. در طول زمان، آن خاطرۀ خاص، مبهم و بهنجار می‌شود.

دشوار است که تصور کنیم چگونه استفادۀ معقول از پروپرانولول می‌تواند برای جامعه زیان‌بار باشد. این غیرممکن است که بتوانیم توجیه کنیم یک کودک نه‌ساله که صحنۀ به‌قتل‌رسیدن والدینش را به‌چشم دیده‌است، باید دقیقاً آنچه را دیده و حس کرده است، به یاد آورد. اگر با من باشد، به این کودکِ فرضی یک کاسه پروپرانولول خواهم داد. اما مسئله این است که رویکرد جامعۀ ما به‌طور سنتی دربارۀ مصرف معقول دارو وحشتناک است؛ درحالی‌که مصرف پروپرانولول به‌طور مورد‌به‌مورد تقریباً همیشه معقول به نظر می‌رسد. ایدۀ پروپرانولولدر نظر آشکارا پیچیده‌تر است.

زندگی شما چقدر بزرگ است؟ این پرسش نه لفاظانه است و نه غیرممکن. پاسخ ساده است: زندگی شما به‌اندازۀ حافظه‌تان بزرگ است. افعال فراموش‌شده هنوز بر افراد دیگر تأثیر می‌گذارند؛ اما تأثیری بر شما ندارند؛ این کل نکتۀ یادآوری است. واقعیت با آنچه ما می‌دانیم تعریف می‌شود و واضح و مبرهن است که ما نمی‌توانیم چیزی را بدانیم که به یاد نمی‌آوریم. این یعنی پروپرانولول فرصتی برای کوچک‌کردن واقعیت فراهم می‌کند. پروپرانولول باعث نمی‌شود وقایع گذشته کاملاً از ذهن پاک شوند؛ اما معنا و زمینۀ آن‌ها را تغییر می‌دهد. بنابراین اگر شخصیت افراد تنها انباشت واقعیت‌هایشان باشد و اگر واقعیت تنها انباشت خاطرات باشد، می‌توان گفت که پروپرانولول باعث می‌شود مردم به‌طور مصنوعی زندگی کوچک‌تری داشته باشند. این مسئله برخی از مردم، ازجمله اعضای پی‌سی.اُ.بی(PCOB: President's Council on Bioethics) را عصبی می‌کند.

ی‌سی.اُ.بی در مطالعه‌ای به‌نام فراسوی درمان؛ زیست‌فناوری و جست‌وجوی شادی (۲۰۰۳) اعلام کرد: «جایگاه حافظه در جست‌وجوی شادی، نشان‌دهندۀ چیزی اساسی دربارۀ هویت انسان است. با بازنویسی خاطرات با دارو ممکن است موفق شویم تحمل رنج‌های واقعی را آسان کنیم؛ اما این خطر وجود دارد که ادراکمان از جهان تحریف شود و هویت حقیقی‌مان آسیب ببیند.»

@LifeDefender

فراموشی رستگاری جدید است :
نوشته چاک کلاسترمن
مترجم : مینا قاجارگر
منبع : http://www.esquire.com/entertainment/a2693/esq0407-apr-klosterman/


⭐️⭐️⭐️قسمت سوم ( پایانی )⭐️⭐️⭐️

همان‌طور که نوآوری‌های علمی اغلب به مسائل فرضی علاقه دارند، به‌راحتی می‌توان بدترین حالتِ سناریوهای آنتی‌اتوپیا را که مستلزم پروپرانولول هستند، تصور کرد. اگر دولت با علم به اینکه تأثیر طولانی‌مدتِ خشونت بر سربازان به‌صورت شیمیایی درمان‌شدنی است، از این دارو برای افزایش خشونت در جنگ استفاده کند چه؟ اگر مردم از این دارو تنها به این دلیل استفاده کنند که نمی‌خواهند به معشوقۀ قبلی‌شان یا مسابقات ملی فوتبال سال ۱۹۸۲ فکر کنند، چه می‌شود؟ ممکن است اینطور به نظر برسد که پروپرانولول تقریباً مثل همۀ چیزهای دیگری که انسان اختراع کرده است، تأثیر مثبت کوتاه‌مدت و عوارض طولانی‌مدت دارد. تصویر کوچک، برای قربانیانِ درد حقیقی فوایدی فراهم می‌کند؛ اما تصویر بزرگ جامعۀ سردرگمی را نشان می‌دهد که آگاهانه انتخاب کرده‌اند تا دردهایی را فراموش کنند که لازمۀ انسان‌بودن است. اما شاید تصویر سومی وجود داشته باشد که حتی بزرگ‌تر از قبلی است: آیا مردم این حق را دارند که واقعیتِ خود را خلق کنند؟ چه کسی باید بزرگی زندگی شخص را تعیین کند؟

به دلایل متعددی، خوردن قرصی که رابطۀ شما را با یک خاطره تغییر می‌دهد، ترسناک به نظر می‌رسد؛ اما همیشه داریم همین کار را می‌کنیم. فقط ابزارهایی که به کار می‌گیریم، اثربخشی کمتری دارند. مردم الکل مصرف می‌کنند تا وقایع اطرافشان را فراموش کنند. فیلم‌های تخیلی نگاه می‌کنند تا حواس خود را از فشار زندگی واقعی پرت کنند. از همه مهم‌تر، همۀ ما معنای عاطفی رخدادهای گذشته را معمولاً حتی بدون هیچ تلاشی، تحریف می‌کنیم. این همان نوستالژی است. پس بیایید فرض کنیم که از پروپرانولول تا بیشترین حد ممکن سوءاستفاده شده است. بیایید فرض کنیم که مردم برای زدودن هر خاطره‌ای که ذره‌ای ناراحتی برایشان ایجاد می‌کند، به‌سراغ پروپرانولول بروند. به‌لحاظ ایدئولوژیک، به‌احتمال قریب‌به‌یقین چنین چیزی برای سلامت تمامی جهان مضر خواهد بود. اما هنوز فکر نمی‌کنم بتوانیم از نظر اخلاقی مردم را از آن «منع» کنیم.

فکر می‌کنم خطر اصلی این است که اگر مردمِ معمولی از پشیمانی یا تحقیر ترسی نداشته باشند، طور دیگری رفتار خواهندکرد. آن‌ها ممکن است به‌جای آنکه با خود بیندیشند «فردا صبح از این کارم پشیمان خواهم‌شد» با خود بگویند «بهتر است یادم باشد فردا صبح کاری کنم که این موضوع را فراموش کنم». هیچ چیزی برای جامعه بدتر از تکامل فرهنگی بدون مسئولیت‌پذیریِ شخصی نیست. شک ندارم که جهان جای بهتری خواهد بود اگر افراد بیشتری دربارۀ چیزهای بیشتری احساس گناه کنند. اما این احساس صرفاً واقعیتِ من است و واقعیت خاصی است که من آن را خلق کرده‌ام. پی‌سی. اُ. بی یقیناً درست می‌گوید: «داروهایی چون پروپرانولول احتمالاً به هویت حقیقی ما خدشه وارد می‌کنند»؛ اما کاملاً مطمئنم که این دقیقاً همان چیزی است که خیلی از مردم می‌خواهند.


@LifeDefender

از بابا پرسیدم: بچه چه جوری میاد توی شکم مامانش ؟
بابا کمی فکر کرد.بعد گفت :
-بیا بریم توی حیاط …
به حیاط رفتیم بابا یک بته گل رو نشون داد و گفت :
-این بته اول یک تخم کوچیک بوده، بعد این تخم رو تو زمین کاشتیم،بعد بهش آب دادیم و بعد از مدتی بزرگ شد و حالا شده این بته بزرگ که می بینی،منم تخم تو رو توی شکم مامانت کاشتم و بعد تو آمدی…
پرسیدم: با دست کاشتی یا با بیلچه؟
بابا کمی رنگ به رنگ شد و گفت :
-با یک جور بیلچه مخصوص.
پرسیدم : پای من هم آب دادی؟
گفت:آره پسرم٬ آب هم دادم.
پرسیدم : با آب پاش یا با شلنگ ؟
بابا نگاه تندی به من کرد و جوابی نداد…
نمیدونم چرا عصبانی شده بود ؟ گفتم من باید بدونم.
گفت: با شلنگ.
پرسیدم: خودتون آب دادین یا مش رضا باغبون؟
بابا یک دفعه برگشت و یک چک زد تو گوشم و گفت : برو گمشو پدر سوخته کره خر!!!
آسمون ریسمون/ایرج پزشکزاد

*کتاب"آسمون ریسمون" مجموعه ای از طنزهای ایرج پزشکزاد است که در سالهای 1333 تا 1337 در مجله فردوسی چاپ شده است.

@LifeDefender

«اگر من به بیمارانم بگویم که سطح گلوبین های ایمنی خون خود را بالا ببرند، هیچ یک نمی دانند چگونه باید این کار را انجام دهند
اما اگر به آنها یاد بدهیم که خود و دیگران را دوست بدارند، در حقیقت بطور ناخودآگاه همین تغییرات در بدن آنها رخ خواهد داد.»
هنگامی که فرد ابراز محبت می کند، سیستم ایمنی بدن او این قدرت را پیدا می کند که در برابر بیماری ها بایستد .
"محبت" ، محل عبور موادشیمیایی مغز را تغییر می دهد و این امر بر مقاومت بدن تأثیرگذار است.

"برنی سیگل"

@LifeDefender

انتخاب مریم میرزاخانی به عنوان عضو آکادمی ملی علوم آمریکا . در ادامه ....
@LifeDefender