LifeDefender

اگر فاصله دورتری را دیده‌ام با ایستادن بر شانه‌های غول‌ها بوده است. این جمله رو ایزاک نیوتن در سال ۱۶۷۶ گفته. این استعاره به یکی از افسانه‌های اساطیر #یونان بر می‌گردد که یک غول نابینا به نام اوریون، کوتوله‌ای به نام سدالیون Cedalion را بر دوش خود حمل می‌کرد تا به او راه را نشان دهد و استعاره از کشف حقیقت بر پایه اکتشافات پیشین است.

با این حال خیلی از مردم تصور می‌کنند کشفیات افرادی مانند #داروین، #نیوتن، #اینشتین، #داوینچی، #گالیله و .‌‌.. فقط نتیجه نبوغ شخصی‌شون هست. در کنجکاوی، پشتکار و هوش چنین افرادی شکی نیست اما موفقیت هر فردی در گرو تلاش خیلی از انسان‌هاست که هیچ کس حتی نمی‌تواند آنها را بشناسد. اینا رو پیرو مطلب زیر که از کانال دکتر علیرضا شهبازی خواندم دارم می‌گم. بخونید ببینید پشت پرده نظریه داروین افرادی حضور دارند که نام آنها را نشنیده‌ایم. و البته کسانی خواهند بود که هرگز شناخته نخواهند شد. بگذریم از کسانی که غیر مستقیم در موفقیت‌های شخصی مانند داروین و دیگران و حتی خود ما نقش دارند. فقط فردی با دانش سطحی با بدست آوردن کوچک‌ترین موفقیت علمی (یا غیر علمی) مغرور می‌شه و خودشو برتر از دیگران می‌پنداره و با گفتار و رفتارش به دیده تحقیر با بقیه رفتار می‌کنه. و گرنه کسی که حداقل تاریخ علم رو خوانده باشه متواضع خواهد بود و ادعایی نخواهد داشت.

مطلب دکتر شهبازی:
کتابی جدید در باب #تکامل انسان را دارم می‌خوانم. بخش کوتاهی از آن را ترجمه کردم ببینم زبانش به‌ پارسی چگونه خواهد شد. هنوز البته تصمیم به ترجمه نگرفته‌ام. آنچه در ادامه می‌آید، ضرب اول در ترجمه‌ی این بخش از کتاب است.

«خیلی پیش‌تر از سال ۱۸۵۹، که در آن چارلز داروین، طبیعی‌دان انگلیسی، اندیشه‌های تکاملی خود را در قالب #کتاب دوران‌سازش "خاستگاه گونه‌ها از طریق انتخاب طبیعی"گردآوری و منتشر کرد، این تصور وجود داشت که سیاره‌ی ما و ساکنان آن از زمانی که خداوند، آن‌گونه که می‌گویند، آنها را به‌ وجود آورده است دقیقاً مثل روز نخست نمانده‌اند و دستخوش تغییر شده‌اند. خیلی قبل‌تر از این تاریخ نیز زمین‌شناسان دیگر می‌دانستند که آن شش‌هزار سالی که کتاب مقدسْ عمر خلقت قلمداد می‌کند به‌ هیچ‌ وجه و از طریق هیچ سازوکار طبیعی برای شکل‌گیری عوارض جغرافیایی کفایت نمی‌کند. زیست‌شناسان هم که با بررسی سوابق فسیلی اندک‌اندک پا در راه مطالعه‌ی تاریخ حیات نهاده بودند نظر چندان متفاوتی با زمین‌شناسان نداشتند.

حوالی سال ۱۸۰۰، ژان باپتیست لامارک، جانورشناس فرانسوی، نشان داد که انواعی از تبارهای گوناگون #فسیل نرم‌تنانی که در حوضه‌ی #پاریس یافت شده بودند طی زمان دستخوش دگرگونی‌های ساختاری شده‌اند و نتیجه گرفت که این گونه‌های نرم‌تن در گذر زمان ثابت نمانده‌اند. مطلب مهم البته این بود که او به‌شکلی ضمنی سازگاری با محیط را ریشه‌ی این تغییرات برشمرد، هرچند، شیوه‌ای که برای رخداد این تغییرات پیش نهاد، یعنی "به ارث رسیدن صفات اکتسابی" متعاقبا شهرت بدی یافت و بعدها چیزی جز تحقیر و سرزنش برایش به ارمغان نیاورد. اندک زمانی بعد، جیووانی ‌باتیستا بروکی، دیرینه‌شناس ایتالیایی، که او هم روی نرم‌تنان دریایی کار می‌کرد، مشاهد کرد که معمولا فسیل گونه‌های متمایز در سوابق رسوبی توسکانی به‌شکلی غیرمنتظره جایگزین یکدیگر می‌شوند. این پدیده بروکی را به این نتیجه رساند که گونه‌های جانوری نیز، درست مثل افراد هر گونه، هم تولد، هم تاریخ و سیر حیات و هم مرگ (از طریق انقراض) دارند. تولد زمانی رخ می‌دهد که گونه‌ای موجب پدید آمدن گونه دیگری می‌شود، جوری که تبارهای مختلف جانداران به‌واقع از هم انشقاق پیدا می‌کنند (و از این رهگذر نهایتا درختانی پدید ‌می‌آورند که مرتب بر آنها شاخه‌‌ می‌روید).

👈بنابراین، حدود نیم قرن قبل از اینکه داروین کتاب خود را منتشر کند، عناصر اساسی برای شناخت و درک تکامل به‌عنوان فرآیند دگرگونی زیستی که در گذر زمان رخ می‌دهد وجود داشته است. با این همه، آنچه داروین افزود انقلابی پدید آورد، داروینی که اثر لامارک را با ولع خوانده بود ولی به‌درستی معلوم نیست با اندیشه‌ها و یافته‌های بروکی آشنایی داشته است یا خیر. داروین در شاهکار خود با عرضه‌ی انبوهی شواهد و مدارک صراحتا می‌گوید که الگوی تودرتوی شباهت‌های میان جانداران مختلف را صرفا با داشتن نیای مشترک است که به‌خوبی می‌توان تبیین کرد.»

@LifeDefender

👍2

78 viewsedited 19:03