LifeDefender

خلاصه‌ای از نوشته پراحساس #جانی_آیو در دهمین سالگرد درگذشت #استیو_جابز و تاثیرات این فقدان بر او: دلم برای استیو تنگ شده

ما نزدیک به ۱۵ سال با هم کار کردیم. بیشتر روز‌ها با هم ناهار می‌خوردیم و بعد از ظهر‌ها را در استودیوی طراحی می‌گذراندیم. آن لحظات شادترین، خلاقانه‌ترین و شادترین دوران زندگی من بودند.

من عاشق شیوه نگاه استیو به دنیا بودم. طرز فکر او بسیار زیبا بود.

بدون شک او کنجکاو‌ترین انسانی بود که تا به حال ملاقات کرده‌ام. کنجکاوی سیری ناپذیر او به دانش یا تخصص او محدود نشده بود و نیز حواس او را پرت نمی‌کرد و همچنین تصادفی یا منفعلانه نبود. مشتاق، پرانرژی و بی‌قرار بود. کنجکاوی او با هدف و سختگیری همراه بود.

بسیاری از ما استعداد ذاتی برای کنجکاوی داریم. من معتقدم که مانند آموزش یا کار در محیطی با همکاران زیاد، کنجکاوی هم تصمیمی است که نیاز به هدفمند بودن و نظم دارد.

در گروه‌های بزرگتر، مکالمات ما به سمت چیزی ملموس و قابل اندازه‌گیری می‌رود. صحبت کردن در مورد آنچه که شناخته شده است راحت‌تر، بسیار راحت‌تر و از نظر اجتماعی قابل قبول‌تر است. اما کنجکاو بودن و بررسی ایده‌های آزمایشی برای استیو بسیار مهمتر از پذیرفته شدن اجتماعی بود.

کنجکاوی‌مان از ما عاجزانه می‌خواهد که یاد بگیریم و برای استیو، اشتیاق یادگیری مهم‌تر از هر چیزی بود.

او معتقد بود که جریان تبدیل افکار به ایده‌ها، هرچند ایده‌هایی آزمایشی و شکننده، یک زمینه کاری مقدس است. او از درک و احترام عمیقی برای روند خلاقیت برخوردار بود. او باور داشت که باید به آفرینش احترام گذاشت، آن هم نه فقط زمانی که ایده‌ها خوب باشند یا شرایط مناسب مهیا باشد.
ایده‌ها شکننده هستند. اگر مشکلات آن‌ها حل شود، دیگر ایده نخواهند بود، بلکه تبدیل به محصول خواهند شد.ب رای اینکه ایده از دست نرود و بر مشکلات فائق آیید تلاش مستمری باید صرف کنید. مشکلات به راحتی قابل بیان و درک هستند و اکسیژن را می‌گیرند. استیو بر ایده‌های واقعی تمرکز می‌کرد، هرچند جزیی و بعید.

اکنون بیش از هر چیز دیگر دلم برای شفافیت منحصر به فرد و زیبای او تنگ شده است. فراتر از ایده‌ها و بینش او، دلم برای بینش او که آشفتگی‌ها و هرج و مرج‌ها را منظم می‌کرد، تنگ شده.

این ارتباطی به توانایی افسانه‌ای او در برقراری ارتباط ندارد، بلکه به وسواس او در سادگی، حقیقت و پاکیزگی مربوط می‌شود.

در نهایت، من معتقدم که این انگیزه زیادش بود که هدایتش می‌کرد. او حواسش با پول و قدرت پرت نمی‌شد، بلکه توسط عشق و پیدا کردن مسیری برای ابراز قدردانی خود نسبت به بشریت، سمت و سو می‌گرفت. او واقعاً معتقد بود که با ایجاد چیزی مفید، توانمند و زیبا، می‌توانیم عشق خود را به بشریت ابراز می‌کنیم.

آخرین کلمات استیو به من این بود که دلش برای گفتگو با هم تنگ می‌شود. روی زمین کنار تختش نشسته بودم و پشتم به دیوار بود.

پس از مرگ او، من به باغ رفتم. صدای چفت در روی چوبی را که به آرامی بسته بودم، به یاد می‌آورم.

👈👈👈در باغ، نشسته بودم و فکر می‌کردم که چگونه صحبت کردن اغلب مانع شنیدن و تفکر می‌شود. شاید به همین دلیل است که بیشتر وقت ما با هم، بی‌سر و صدا سپری می‌شد.

دلم برای استیو تنگ شده، همان طور که همیشه دلم برای صحبت نکردن با او تنگ می‌شود.

https://www.wsj.com/articles/jony-ive-steve-jobs-memories-10th-anniversary-11633354769

https://www.1pezeshk.com/archives/2021/10/jony-ive-on-what-he-misses-most-about-steve-jobs.html

@LifeDefender

The Wall Street Journal

Jony Ive on What He Misses Most About Steve Jobs

On the 10th anniversary of Steve Jobs’s death, Sir Jony Ive reflects on their collaborations and friendship: “My understanding of him refuses to remain cozy or still.”

52 viewsedited 09:56