LifeDefender

مارسل پروست که بسیاری وی را بهترین نویسنده‌ی سده‌ی بیستم می‌دانند اعتقاد داشت عشق واقعیت ندارد. از نظر پروست عشق امری مربوط به حالات درونی خود ماست و ما موجوداتی را که حقیقی باشند دوست نداریم، بلکه موجوداتی را دوست داریم که خود آنها را آفریده باشیم. هر انسانی ناخودآگاه تصویری ایده‌آل از ظاهر و حتی نوع رفتار معشوق را در ذهن خویش می‌پروراند و بدان عشق می‌ورزد. به محض اولین برخورد جدی با جنس مخالف در دنیای خارج ممکن است احساس کنیم معشوق را یافته‌ایم ، اما از دید پروست ما در واقع نه عاشق دیگری، که عاشق همان تصویر ایده‌آل ذهن خود هستیم. مشکلات یک رابطه عاشقانه از آنجا آغاز می‌شود که یکی از طرفین(و گاه هر دو) به مرور زمان احساس می‌کنند طرف مقابل، با تصویری که در ذهن داشته‌اند مطابقت ندارد. آن گاه تلاشی نافرجام برای همسان کردن رفتار معشوق یا همسر با تصویر ساخته ذهن صورت می‌گیرد. تلاشی که اغلب به فروپاشی رابطه عاشقانه یا ازدواج می انجامد. تراژیک‌ترین وجه قضیه اما هنگامی است یکی از دو سوی رابطه با اینکه می‌داند چنین تلاشی بیهوده است، همچنان به حفظ رابطه اصرار می‌ورزد. همه سختی‌ها را به جان می‌خرد‌، توهین‌های طرف مقابل را تحمل کرده و تن به هر حقارتی می‌دهد چون نمی‌تواند از تصویر ذهنی خود دست بکشد. چون حاضر به پذیرش این واقعیت تلخ نیست که موجود ایده‌آل او شاید هرگز در عالم واقع وجود نداشته باشد.

پروست در جلد اول شاهکار خود (در جستجوی زمان از دست رفته) که "طرف خانه ی سوان" نام دارد، توصیفی دقیق و تکان دهنده از این نوع رابطه ارائه می‌دهد. سوان که مردی خوش گذران است عاشق "اودت"شده و با او ازدواج می‌کند. در ابتدای آشنایی هر دو بهم علاقه دارند ولی ازدواجشان تبدیل به رابطه‌ای بیمار گونه می‌شود. نه به این دلیل که اودت دیگر سوان را دوست ندارد و با مردان دیگر رابطه برقرار کرده، بلکه سوان چنان شیفته اودت (یا تصویر ذهنی‌اش) است که حاضر نیست واقعیت را بپذیرد. او حتی مطمئن نیست که پدر حقیقی دخترشان خودش است یا مردی دیگر، چون دختر هیچ شباهتی به او ندارد.

برای پروست عشق همچون یک بیماری است. به تبی می‌ماند که با فروکش کردن آن، بیماری نیز پایان یافته. تب ناشی از عشق نیز سرانجام فروکش می‌کند، و این پایان عشق است. سوان نیز پس از تحمل مصائب فراوان سرانجام به مرحله یی می‌رسد که به خود می‌گوید: فکرش را بکن که این همه سالهای زندگی ام را هدر داده ام، مرگ خودم را خواستم، بزرگترین عشق زندگی‌ام را برای زنی مایه گذاشتم که ازش خوشم نمی‌آمد و بمن نمی‌خورد.
بقول جاکومو لئوپاردی شاعر ایتالیایی، فریب‌های عاشقانه چنان کاری می‌کنند که گذشته از امید، تمنا نیز در ما خاموش می‌شود. توهم سوان پایان می‌یابد، اما زمانی را که از دست داده هرگز جبران نخواهد شد.

👈اگر پروست جاودانه شده برای این است که پی برد زمان از دست رفته را تنها از راه نوشتن می‌توان باز آفرید. نه جهت ارضای حس نوستالژی، بلکه برای اندیشیدن به معنای زندگیمان.

@LifeDefender

👍2👌1

61 viewsedited 07:26