LifeDefender

ادبیات : داستان کوتاه : ارقام. قسمت اول دیشب یکی از دوستان قدیمی رو دیدم. آخرین باری که همدیگه رو دیدیم چند سال پیش بود. تا منو دید شروع کرد به خوش و بش‌های معمول؛ لبخندهای ارزون قیمت چینی و تعارفات مفت و مرسوم. همون لحظه احساس کردم تغییر کرده. اهل این…

داستان کوتاه : ارقام. قسمت دوم:

👈 نخست با لمس لینک فوق قسمت اول را بخوانید.

گفتم :
هر کدوم از ما نمی‌تونیم به تنهایی زندگی کنیم. حتی قوی‌ترین‌ها هم دلیلشو می‌دونن. چون زندگی آزار دهنده ست. رنج آوره. وحشتناکه. کسالت باره. بی‌رحمه.

بخاطر همین همه دور هم جمع شدیم. ده ، روستا و شهرهای بزرگ رو ساختیم. اما مشکلاتمون کمتر که نشده بیشترم شده.
اغلب مردم همدیگه رو آزار می‌دن. زخم می‌زنن. آنی یا بصورت تدریجی می‌کشن. در طول تاریخ‌ ما همدیگه رو بیشتر از بیماریها و حوادث طبیعی رنج دادیم و کشتیم.

حتی با اینکه به این اجتماع اعتماد هم نداریم سالها به بهانه‌های مختلفی تو مهمانی‌ها٬ جشن‌ها ٬ خیابون٬ فروشگاه٬ بانک٬ بیمارستان٬ آسانسور٬ اتوبوس٬ مترو٬ تاکسی و ... سر صحبت رو با بعضی‌هاشون باز می‌کنیم. اونها رو زیر نظر می‌گیریم. به روش های مختلفی امتحانشون می‌کنیم. این جستجو رو ادامه می‌دیم و سرانجام اونی رو که می‌خوایم پیدا و انتخاب می‌کنیم تا "تنها" نباشیم.
این تلاش و انتظار ارزشش رو داره٬ حتی اگه بعدن متوجه بشیم ناسازگاریم.

تا دو نفری بهتر بتونیم در مقابل این زندگی آزار دهنده و همین اجتماعی که تک تک مون یه روز خودمون شکلش دادیم دوام بیاریم. تا مرهم دردهای هم باشیم. تا لحظاتی که زمین خوردیم. باختیم. شکست خوردیم به هم قوت قلب بدیم امید بدیم. و اگه فرصتی بود با هم بخندیم.

بعد از یه مدتی با کلی خاطرات تلخ و شیرین ، اونقدر به هم نزدیک می‌شیم که هر کدوم دیگری رو به "درون" راه می‌دیم.

می دونی چرا اینکارو می‌کنیم؟
بخاطر اینکه اگه طرفمون، کنارمون زیر یه سقف هم باشه احساس می‌کنیم خیلی ازمون دوره. پس به درون راهش می‌دیم تا با خودمون یکی بشه.

همه‌مون مجبوریم برای مدتی کوتاه یا طولانی از خونه دور باشیم. ما اون رو به درون راه می‌دیم، تا در این مواقع یه جورایی بهش دسترسی داشته باشیم. در خیالمون بهش فکر کنیم باهاش حرف بزنیم و امیدوار باشیم.

تا راه خونه رو گم نکنیم و دوباره برگردیم پیشش.

تو شاید قستمی رو درک کنی اما دقیق نمی‌فهمی چرا سالهاست زندگیم اینجوریه.

چرا درباره خیلی چیزها فکر میکنم
کتابهای زیادی می‌خونم
مرتب می‌نویسم
حرف می‌زنم
همه جا میرم
گاهی هم مدتها هیج جا نمی‌رم
با هیچکس حرف نمی‌زنم
و خیره می‌شم به جایی.
نمی‌دونی چرا اینقدر قهوه می‌خورم
شب‌ها تا دیر وقت بیدارم
موسیقی گوش می‌دم
و اینترنت وب گردی می‌کنم.
دوباره فکر می‌کنم، فکر می‌کنم ...

همه ما به دو دلیل غرق یه کاری یا یه چیزی می‌شیم. یا برامون مهمه، بهش علاقه داریم یا یکی رو از دست می‌دیم و مجبوریم خودمون رو در چیزهایی غرق کنیم تا کمتر نبودش رنج مون بده؛ و من به هر دوی اینا دچارم.

گفت: دقیقن، کاملن می‌فهمم چی میگی. تو مشکلت اینکه توقعت بالاس. ایده‌ال گرایی. فقط ۱ رو می‌شناسی. من با ارقام دیگه هم کار می‌کنم.
با لبخند ادامه داد : ببین "مال" "من" این سومی‌شه. ارقام دیگه هم که شنیدی.
اما تو نه. دقیق بخوام بگم با ۰ و ۱ سر و کار داری. یا هیچی نیستی یا زور بزنی ۱. واقعا دیجیتالی هستی. رفیق کامپیوتر مخت رو خراب کرده. خب دردت اینه: یکی کنارت نیست.

گفتم: نه. یکی از درونم رفته.

#omidnotes

53 viewsedited 13:33