کتابخانه تلگرام
111K subscribers
2.9K photos
710 videos
10.5K files
2K links
انواع کتاب کمیاب و ممنوعه
رمان، داستان
علمی، تخیلی، آموزشی
تاریخی، سیاسی
مطالب و داستانهای آموزنده و ...

ارتباط با ادمین:⬇️
@Library_Telegram_Bot

صفحه اینستاگرام کانال⬇️
https://www.instagram.com/library_telegram/
Download Telegram
☕️ قطعه ای از کتاب

لایه‌ٔ خارجی شما آن چهره‌ای است که رو به دنیا قرار دارد. این لایه خصوصیاتی را پنهان می‌کند که سایه‌ٔ شما را می‌سازد. سایه‌های ما آن‌قدر خوب استتار شده‌اند که اغلب ما یک چهره‌ به دنیا نشان میدهیم در حالی‌که در واقع آن روی کاملاً متضاد در درون ماست.

بعضی از مردم با ایجاد لایه‌ای سخت احساسات خود را مخفی می‌کنند یا نقابی از شوخ طبعی به چهره می‌زنند تا غم‌هایشان را پنهان کنند. کسانی که عقل کل هستند در واقع حماقت‌شان را پنهان می‌کنند و برخی دیگر که رفتارهایی خودخواهانه دارند، احساس ناامنی خود را پنهان میدارند.


📕 نیمه ی تاریک وجود

✍ #دبی_فورد

@Library_Telegram
📝📝«حتی روسپی‌های ما لیسانسه‌اند!»


♈️این جمله بیشتر به بندی از شعری آوانگارد می‌خورد تا اینکه جملۀ معروف یکی از معروف‌ترین دولتمردان قرن بیستم باشد. این جمله را کاسترو، رهبر کوبا گفته است: «فایدۀ انقلاب این است که حتی روسپی‌های ما لیسانسه‌اند!» کاسترو این را در ستایش حکومت و انقلابی که خود رهبرش بود گفت؛ آن هم در مستندی که می‌تواند بهترین تبلیغ برای یک دولتمرد سوسیالیست باشد! وقتی یکی از معروف‌ترین کارگردان‌های آمریکای کاپیتالیست به کوبا می‌رود، از گپ‌وگفت خود با کاسترو مستندی می‌سازد که به عنوان ساختۀ یکی از معروف‌ترین کارگردان‌های جهان در معتبرترین جشنوارۀ مستقل سینمایی (فستیوال ساندَنس) اکران می‌شود.

♈️اُلیور استون، کارگردان آمریکایی که سه اُسکار در کارنامه دارد و بارها هم نامزد اسکار شده است، در ۲۰۰۳ به کوبا رفت، سه روز با «فرمانده» ــ فیدل کاسترو ــ گشت زد و صحبت کرد. دو فیلمبردار، دوربین‌به‌دوش، این سه روز را ضبط کردند و این شد مبنای مستندی دربارۀ فیدل با عنوان «فرمانده». استون در فیلم مصاحبه‌کننده‌ای است که رابطۀ صمیمانه‌ای با کاسترو دارد و بیشتر به دو دوست قدیمی می‌مانند. استون کجا و کوبا کجا؟

♈️چندان از سینما نمی‌دانم، ولی تا این حد می‌فهمم که استون از آن دست هنرمندان آمریکایی است که هیچ‌گاه ترومای جنگ ویتنام در وجودشان التیام نیافت؛ کسانی که جهان را بر اساس جنگ ویتنام فهمیدند، همان جوان‌های ازهمه‌جابی‌خبری که از برکۀ اقیانوس‌گون اما در نهایت بستۀ آمریکا به مقصد ویتنام خارج شدند و در مواجهه با خون و باروت دنیای تخیلی‌‌شان ویران شد. استون در جوانی چند ماهی به عنوان داوطلب به ویتنام رفت چون به حرف پدرش ایمان داشت که می‌گفت: «جنگ ویتنام جنگ خوبیه چون کمونیست‌ها آدمای شروری‌اند و باید در برابرشان بجنگیم». طبعاً چنین برداشت ساده‌انگارانه‌ای خیلی زود ویران می‌شد و نتیجه چیزی شد که شخصیت هنری استون را ساخت! او همۀ عمرش به نابودی این توهم واکنش نشان داد.

♈️معروف‌ترین فیلم‌های ضدجنگ را ساخت («جوخه»، «متولد چهارم ژوئیه» و «بهشت و زمین»). توهم او ویران شده بود و باید از دنیای واقعی انتقام می‌گرفت، این ویژگی بسیاری از هنرمندانی است که چون در ابتدا درک عمیقی از جهان ندارند و دنیای خیالی‌شان نابود می‌شود، شروع می‌کنند به انتقامگیری جزم‌اندیشانه از واقعیت. البته کوکائین، ماریجوآنا و روانگردان‌ها همواره عصای دست الیور استون ماند تا شاید جایگزین توهمات ازدست‌رفته باشد. برای جنگیدن با واقعیت قدری توهم مصنوعی لازم است!
⚛
♈️الیور استون در اوج شهرت به رفیق کاسترو سری زد و فیلمی از او ساخت. انگار قهرمان زندگی‌اش را دیده بود؛ دربارۀ کاسترو می‌گفت: «او مرد بسیار مصممی است، بسیار اخلاقی است. خیلی نگران کشورش است. از این لحاظ آدم فداکاری است.» آری؛ یک ورشکستۀ جنگ ویتنام می‌تواند یک دیکتاتور را مردی «بسیار اخلاقی و فداکار» ببیند، چون همچنان باید آرواره‌اش را بر گلوی توهمات جوانی‌اش بفشارد!

♈️در این مستند تصویری خودمانی و آرمانی از کاسترو ترسیم می‌شود؛ بهترین روش برای پاره کردن آن تصویر دیوسازانه‌ای که شاید در رسانه‌های آمریکا از او ترسیم می‌شود. اما آیا این هم مصداق افتادن از آن سوی بام نیست؟ آیا همۀ واقعیت و جهان را باید بر مبنای دهنکجی به رسانه‌ها فهمید؟ آیا برای جنگیدن با دیوسازی باید به هر بهایی دیوزدایی کرد؟ کاسترو در این مستند فرصت می‌یابد مانند اخلاقمداری بزرگ با افتخار بگوید، ما در کوبا هیچ‌گاه کسی را شکنجه نکردیم! مگر تحمیل کردن یک زندگی اجباری سوسیالیستی به میلیون‌ها انسان برای یک عمر شکنجه نیست؟ دوران شکنجه با داغ و درفش که گذشته است!

♈️و همین‌جا کاسترو در ستایش نظام موفق خود می‌گوید: «حتی روسپی‌های ما لیسانسه‌اند». می‌خواهد بگوید سطح سواد در کوبا چنان بالا آمده که حتی روسپیان تحصیلات عالی دارند! اما این بیش از آنکه ستایش باشد، نشان می‌دهد حتی فرد تحصیل‌کرده هم بعید نیست کارش به روسپیگری رسد. این چه سیستمی است که فرد را لیسانسه می‌کند، اما مانع روسپیگری‌اش نمی‌تواند شود؟ اتفاقاً روسپیگری زمانی قابل توجیه است که بگوییم، روسپیان افرادی کم‌سواد، بی‌دانش و بی‌مهارتند! اگر کسی بگوید حتی معتادان ما دکتری دارند یا حتی معتادان ما پیش‌تر قهرمان ورزشی بودند، نشاندهندۀ این است که حتی دکتری گرفتن و قهرمانی نمی‌تواند فرد را از احتمال معتادشدن نجات دهد.

♈️اصلاً فرض کنیم این جملۀ کاسترو کنایی است و فقط لاف حکومتش را زده است. اما با این واقعیت که کوبا به ویژه در دهۀ ۱۹۹۰ یکی از مقاصد اصلی گردشگری جنسی بود ــ و همچنان کم‌وبیش هست ــ چه باید کرد؟ چه شد که کوبا معروف شد به «تایلندِ کارائیب»، با آنکه روسپیگری همواره در کوبا ممنوع بوده است؟


#کوبا، #کاسترو
تاریخ‌اندیشی

✍ مهدی تدینی

@Library_Telegram
🤔1
✅ گوش اگر گوش تو و ناله اگر نالۀ ماست...


همۀ بار سنگین و کمرشکن سیاست بر دوش اقتصاد افتاده است؛ اقتصادی که روز‌به‌روز شکننده‌تر می‌شود. سیاست اقتصاد را هیزم لوکوموتیو خود کرده است و ای کاش دست‌کم برای ادامۀ حرکت خودش هم که شده، قدری آینده‌نگرانه‌تر از تن اقتصاد بکَند و در کورۀ لوکوموتیوش بیندازد. رفته‌رفته کار به جایی می‌رسد که این لوکوموتیو برای راندن خود هر چه در قطار هست در کوره‌اش می‌اندازد؛ اول از واگن انبار شروع می‌کند، بعد واگن رستوران و بعد به ترتیب اولویت ادوات واگن‌هایش را می‌سوزاند تا پیش رود. در نهایت از قطار یک واگن اصلی می‌ماند و بقیۀ واگن‌ها سوختِ حرکت می‌شود...

این واگن‌سوزی تمثیلی است برای این‌که سیاست اقتصاد را سوخت حرکت خود کرده است. اما در اینجا مسافرانی هم هستند که در این فرایند سوزش به طور مستقیم درگیرند و این همان مسئله‌ای است که قصد دارم در این نوشته به آن اشاره کنم. سیاست اقتصاد را می‌سوزاند و تحمل این خودسوزی بر گرده ــ بهتر است بگویم بر پیکرِ ــ جامعه است. گاهی مسئله دعوا میان دو جناح سیاسی است؛ مثل دعوا میان دو نامزد انتخاباتی که پشت سرشان جامعه به دو اردوگاه رقیب تقسیم شده، یا مسئله دعوایی بزرگ میان دو حزب سیاسی بزرگ یا میان چند حزب است.در همۀ این موارد اقتصاد مانند ساحت یا طبقه‌ای جدا، در کمال آرامش ــ و فقط شاید با هزینه‌هایی جزئی ــ می‌چرخد و ترکش دعواهای سیاسی به جان اقتصاد نمی‌نشیند. برای همین است که گاهی می‌بینیم برخی کشورها با آنکه درگیر تندترین منازعات سیاسی‌اند، وضع اقتصادی‌شان چندان تحت تأثیر سیاست قرار نمی‌گیرد. (البته در یک نظام سیاسی سالم که آینۀ تمام‌نمای جامعه است، اصلاً این تضارب اقتصادی است که تازه تضارب سیاسی می‌آفریند، زیرا بازیگران اقتصادی بی‌درنگ نمایندگان سیاسی‌شان را برای دفاع از منافع خود بسیج می‌کنند. ولی مورد ما این نیست.)

اما آنچه ما سال‌هاست با آن روبروییم هزینه کردن اقتصاد برای سیاست است. آسیبی که در این فرایند به جامعه می‌خورد پیامدهای بلندمدتی دارد که هرگز نمی‌توان حتی آن‌ها را محاسبه کرد. مشکل هم این‌جاست که کسی به پیامدهای بلندمدت و چه‌بسا رفع‎ناشدنی این نابسامانی اقتصادی نمی‌اندیشد. این فشارهای اقتصادی جسم و جان جامعه را در بلندمدت می‌فرساید. روان‌پریشی می‌آورد، دریچه‌های قلب و قطر شریان‌های جامعه را چنان دچار آسیب می‌کند که احتمال سکته را پنجاه درصد بالا می‌برد. البته کسانی که به آسیب‌های فعلیِ فشار اقتصادی اهمیتی نمی‌دهند و گمان می‌کنند همۀ این‌ها قابل تحمل است، طبعاً به آسیب‌های بلندمدت نیز مطلقاً وقعی نمی‌نهند. برای همین خطاب من با کسانی است قدری دلسوزانه‌تر به این جامعه و مردمش می‌نگرند و مبنای تحلیلشان تبلیغات و مبارزات سیاسی نیست، بلکه درک دلسوزانه‌تری از کالبدشناسی اجتماعی دارند.

در یک دعوای سیاسی به سبک معمول، حتی اگر دعوا از نوع سرکوب بی‌محابا باشد، باز فقط بخشی از جامعه آسیب می‌بیند. اما وقتی اقتصاد این‌طور هزینه می‌شود، تمام اقشار، همۀ لایه‌های جامعه فارغ از اینکه اندیشۀ سیاسی‌شان چیست، آسیب می‌بینند. طلبۀ جوانی که در حوزه درس می‌خواند، دانشجویی که قصد تحصیل در غرب دارد، جوان حزب‌اللهی و جوان آتئیست، عزادار راستین محرم و تماشاگر نذری‌خور، کارمند ادارۀ ثبت احوال و کارمند نهاد ریاست‌جمهوری، معلم بینش اسلامی و معلم فیزیک، مادر چند شهید و پدر خواننده‌ای زیرزمینی، بستگان کسانی که در جریان شلیک به هواپیما جان باختند و بستگان کسانی که در پدافند هوایی و تمام ارکان نیروهای نظامی ایران کار می‌کنند، کسی که با پرایدی زهواردررفته مسافرکشی می‌کند و کسی که صبح ماشین خوش‌رکاب اداره را سوار می‌شود... همه و همه از این فشار اقتصادی آسیب می‌بینند و خوش‌خیالی محض است اگر کسی فکر کند چون کمتر آسیب می‌بیند از این برهه به سلامت عبور خواهد کرد (برای آینده هم که لابد می‌گوید «خدا بزرگ است»).

تضعیف جامعه، قطور شدن لایۀ فرودست، تنزل استانداردهای زندگی، شکننده‌تر و نازک‌تر شدن طبقۀ متوسط، مچاله‌شدن سفرۀ معیشتی، روان‌پریشی اجتماعی و گزندهای دیگری که در این سال‌ها بی‌پروا بر اقتصاد اجتماعی و روان جامعه وارد شده، دامن همه را می‌گیرد. فقط جبران مادیِ چند سال تورم کمرشکن در اقتصاد خانوار یک دهه طول می‌کشد. اما هشداری که من می‌دهم این مسائل ریاضیاتی و اقتصادی نیست. کم‌بنیه شدن اقتصاد و در مرحلۀ بعد جامعه پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت شمارش‌ناشدنی و پیش‌بینی‌ناشدنی دارد که همه در آن سهمیند. ای کاش وقتی در دوربین نگاه می‌کردید و با لبخندی مطمئن می‌گفتید همه‌چیز خوب است، واقعاً همه‌چیز خوب می‌شد...

✍️ مهدی تدینی

@Library_Telegram
👍1
☕️ قطعه‌ای از کتاب

وقاحت در زرادخانه‌ی کلامی نظامِ حاکم، مفهومی اخلاقی است که این مفهوم را نه برای تشریح و تبیین اخلاقیاتِ خود، بلکه در ارتباط با اخلاقیات دیگران مورد سوءاستفاده قرار می‌دهد. تصویر زنی عریان که موهایش را در معرض تماشای همگان می‌گذارد وقیح نیست، وقیح ژنرالی است در لباس کامل که مدال‌هایی را که در جنگ تجاوزکارانه به دست آورده است، به نمایش می‌گذارد.

📕 گفتاری در رهایی

✍ هربرت مارکوزه

@Library_Telegram
📕 بدنام کردن کمونیسم وسازگاری با امپریالیسم

✍ ریموند لوتا

ریاکاری و شرم اسلاوی ژیژک در بدبینی صادقانه اش

در شماره دسامبر۲۰۱۱-ژانویه۲۰۱۲ “نقد و بررسی مجله پلاتیپوس”(Platypus) یک مصاحبه با فیلسوف و نظریه‌پرداز فرهنگی، اسلاوی ژیژک اختصاص‌یافته است.این مصاحبه رگبارمتوالی‌ای می‌باشد از تحریف و کژاندیشی در خصوص تجربه تاریخی انقلاب و سوسیالیسم در قرن ۲۰، و همراه است با حمله‌ی فجیعِ بدون مطالعه و غیراصولی به سنتز نوین باب آواکیان از کمونیسم.
ظاهر افکار ژیژک در مورد کمونیسم به زرق‌وبرق، تفکر نوین و متفاوت ملبس شده است، اما در باطن نموداری می‌باشد از تکرار همان قطعه قدیمی و از مد افتاده‌ی روایت ضد کمونیسمِ غالب بورژوایی در مورد کمونیسم به‌عنوان تجربه‌ای “شکست‌خورده” و “دهشتناک”. ژیژک خود را به‌عنوان “ضد سرمایه‌داری” به تصویر می‌کشد، اما در صف پوزش خواهان از سرمایه‌داری امپریالیستی قرار می‌گیرد و سخن و کردارش در دفاع از سرمایه داری-امپریالیستی است.

این نتیجه‌ی نهایی‌ای است که اسلاوی ژیژک آن را “بدبینی صادقانه” می‌نامد.

@Library_Telegram
👎2👍1
بدنام کردن کمونیسم و سازگاری با امپریالیسم - ریموند لوتا.pdf
748.8 KB
📕 بدنام کردن کمونیسم وسازگاری با امپریالیسم

✍ ریموند لوتا

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
👎2👍1
📕 خواب عمو جان

✍ فئودر داستایوفسکی

ماریا آلکساندراونا ماسکالوا البته بانوی شهر مارداسوف است و در این مطلب هیچ شک و تردیدی نیست. رفتار وی چنان است که گوئی به کسی محتاج نمی باشد و بالعکس همه بوی احتیاج دارند و راستش رابگوئیم تقریبا هیچکس او را دوست ندارد...

اکثر داستان‌های وی همچون شخصیت خودش سرگذشت مردمی‌ست عصیان زده، بیمار و روان‌پریش. او ابتدا برای امرار معاش به کار ترجمه پرداخت و آثاری چون اورژنی گرانده اثر بالزاک و دون کارلوس اثر فریدریش شیلر را ترجمه کرد.
ایدئولوژیک خود موجه می‌دانستند. به همین خاطر آثار این نویسنده در تمام سال‌هایی که از آن می‌گذرد، چه در دوران قدرت گیری حکومت‌های تمامیت خواه قرن بیستم و چه امروزه که «کارزار علیه ترور» در جریان است، با چالش‌های زمانه تناسب دارند. او به خصوص به افکار و ایده‌هایی که پس از ده سال تبعید و بازگشت به سن پترزبورگ در میان روشنفکران رواج یافته بود به دیده شک می‌نگریست...

داستانی که داستایفسکی در این کتاب نقل می‌کند در قالب یک طنز سیاه و گزنده، روشنفکران هم دوره خود را به خاطر بازی کردن با ایده‌های انقلابی بدون آنکه بدانند انقلاب در عمل به چه معنایی است به نقد می‌کشد. داستان کتاب را در واقع می‌توان نسخه‌ای از حوادث واقعی دانست که در زمانی که داستایفسکی مشغول نگارش کتاب بود اتفاق می‌افتاد.

@Library_Telegram
خواب عمو جان (داستایفسکی).pdf
3.5 MB
📕 خواب عمو جان

✍ فئودر داستایوفسکی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
*”هوا سرد است ، و امّیدی به تابستانِ فردا نیست !”*
شعری که فضای مجازی را تکان داده و حرفِ دلِ خیلی از مردمِ ایران است .

*هوا سرد است ، و امّیدی به تابستانِ فردا نیست/*
*چه خورشیدی؟ چه گرمایی؟ نه جانم این خبرها نیست/*

*دماوندی ، که سر تا پا چهل سال است ، یخ بسته!/*
*اگر آتش بگیرد هم ، حریفِ ﻏﻮﻝِ سرما نیست/*

*زمستان است و بورانی ، که سوزش خانمانسوز است/*
*جنابِ شیخ کاری کن ، که ایران رو به ویرانیست/*

*شعارِ انقلابِ ما ؛ رفاه و عدل و ایمان بود/*
*رفاه و عدل و ایمانی ، که سهمِ خانه ی ما نیست/*

*نه آرامش ، نه آسایش ، نه نانی مانده در سفره/*
*نه ایمانی به جا مانده ، نه آب و برق مجانیست!/*

*دیارِ کوورش و رستم ، پُر از یک مشتِ معتاد است/*
*اگر هم بابکی مانده ، نه خرّمدین ، که زنجانیست!*/

*عدالت نیست آقا جان ، مگر کوری؟ نمی بینی...؟/*
*که دزدِ خانه آزاد است ، و صاحبخانه زندانیست؟/*

*چه اسلامی؟ چه ایمانی؟ جنابِ شیخ باور کن!/*
*مسلمانی نه در ریش ، و نه داغِ رویِ پیشانیست/*

*دلت پیشِ خدا باشد ، سرت در دیگِ بیت المال!؟/*
*قضاوت با خودت ، امّا کجای این مسلمانیست؟/*

*خودم ناگفته میدانم ؛ جسارت کرده ام ، امّا.../*
*جنابِ شیخ کاری کن ، شرایط سخت ، بحرانیست/*

@Library_Telegram
لطفا کتابخانه تلگرام را در اینستاگرام دنبال بفرمایید.👇

https://www.instagram.com/library_telegram/
https://www.instagram.com/library_telegram/
https://www.instagram.com/library_telegram/

لطفا کانال صوتی کتابخانه تلگرام را دنبال بفرمایید👇

https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
کتابخانه تلگرام pinned «لطفا کتابخانه تلگرام را در اینستاگرام دنبال بفرمایید.👇 https://www.instagram.com/library_telegram/ https://www.instagram.com/library_telegram/ https://www.instagram.com/library_telegram/ لطفا کانال صوتی کتابخانه تلگرام را دنبال بفرمایید👇 https://t.me/j…»
*شعری زیبا از یک دبیر بازنشسته*


دیروز که دست از زدنِ تــار کشیدم،
افتادم و آهی ز دلِ زار کشیدم؛

درخواب فرو رفتم و در عالمِ رویا،
نقاش شدم صورتِ بسیار کشیدم؛

جَدّپدرم آمد و پرسید زحالم،
شکلِ قفسُ و مرغِ گرفتار کشیدم؛

گفتا:پسرم ازچه غمین و نگرانی ؟
تصویر بسی آدمِ بیکار کشیدم؛

گفتا:چه شدآن یار،که دائم به برت بود؟
یک عاشقِ سرگشتهٔ بیمار کشیدم؛

گفتا:مگر آن یار چه میگفت و چه میخواست؟
یک کلبه و دورش دوسه دیوار کشیدم؛

پرسید: جوانان،همه مشغول به کارند؟
تریاک و سرنگ و نخِ سیگار کشیدم؛

پرسید که: دهقانِ تهیدست غنی شد؟
دستان پُر از آبله و خار کشیدم؛

پرسید که: دزدانِ دغلباز کجایند؟
تصویر بسی حُجره به بازار کشیدم؛

گفتا: پسرانت زچه هستند مجرّد؟
شکل پسری بی کت و شلوار کشیدم؛

پرسید که اهلِ هنر و علم کجایند؟
پژمرده گُلی بین دوصدخار کشیدم؛

گفتا که:تورا رابطه با شیخ چطور است؟
یک بوته ای از پونه و از مار کشیدم؛

گفتا که:خدا داده زبانت که بگویی !
تصویر گلو، با رَسَنِ دار کشیدم ؛

گفتا که: بِکِش شکل خودت را که ببینم؛
یک طالبی لِه شده در بار کشیدم...

@Library_Telegram
کلک کسی را کندن !

کلک آتشدان کلی و سفالین است که آهنگران از آن برای سرخ کردن فلزات استفاده می کردند تا بتوانند آهن و فلز گداخته را در روی سندان و زیر چکش به هر شکلی که بخواهند در بیاورند .

کلک مزبوربه شکل تقریبی گلدانهای معمولی ساخته می شد و در زیر آن سوراخی داشت که لوله دمیدن را از زیر زمین به آن متصل می کردند . آن گاه در داخل مقداری آتش و بر روی آن زغال سنگ یا زغال چوب می ریختند و با تلمبه مخصوصی از زیر کلک به آن می دمیدند تا زغالها کاملاً سرخ شود . 

سپس آهن مورد نظر را در درون آتش می گذاشتند و باز هم به شدت می دمیدند تا آهن نیز گداخته شده به شکل آتش درآید و از آن تیشه و داس و تبر و بیل و کلنگ و انبر و... بسازند .


شبها که هوا تاریک می شود وسکنه دهات و روستاها در خانه های خویش خوابیده اند در دل شب به همان روستاها و روستاهای مجاور می روند و دستبرد می زنند . مردان جوگی هم برخی اسب و گاو می دزدند و شبانه به وسیله ایادی خویش حیوانات مسروقه را به نقاط دور دست می فرستند و به قیمت نازل می فروشند . 

همین مسائل موجب می شود که بعضی مواقع بین روستاییان و جوگی ها اختلاف بروز می کند و گهگاه به منازعه و زد و خورد منتهی می شود . در این موقع کشاورزان قبل از هر کاری جلوی چادر جوگی می روند و کلکش را میکنند و به دور می اندازند . وقتی کلک کنده شد جوگی مجبور می شود اثاث و زندگی را جمع وبه جای دیگر کوچ کند . 

"کلک را کندن"  یعنی دفع و رفع مزاحمت کردن است که در ادوار گذشته به علت بی نظمی و نابسامانی کشور و عدم وجود امنیت بیشتر مورد استعمال داشت و به همین جهت در اصطلاحات عامیانه به صورت ضرب المثل درآمده است .

@Library_Telegram
فساد نهادینه در ج. اسلامی یعنی همین

از کلاهی و عمامه‌ای تا نظامی
دست همگی در یک کاسه است!


سندی درباره شراکت رضا مطلبی کاشانی و علیرضا پناهیان در ساخت یک ملک ۲۵۲ متری در منطقه دو تهران منتشر شده است.
رضا مطلبی کاشانی که بیشتر به اسم مالک "تک ماکارون" شناخته می شد از دوستان "احمد مروی" تولیت فعلی آستان قدس است. البته رفاقت آنها از زمان برعهده گرفتن ریاست دفتر رهبری از سوی مروی در قم آغاز شد. رفاقتی که ضلع سوم دیگری هم داشت یعنی ریاست وقت اداره اطلاعات قم که بعدها با حمایت و معرفی مروی به قوه قضائیه رفته و ریاست حفاظت این قوه را به عهده می گیرد.
گفته می شود که پرونده های متعدد رضا مطلبی کاشانی هم به علت همین رفاقت قدیمی بارها مسکوت مانده است. صد البته مروی هم حرمت این رفاقت را بعد از رفتن به آستان قدس نگاه داشته و مطلبی را به عنوان عضو هیئت امنای حرم مطهر رضوی انتخاب می کند تا افتخار آستان بوسی امام رئوف را داشته باشد!
در حالی که خود مطلبی علاقه به ایران و خطه خراسان نشان میدهد، اما خانواده وی بیشتر آب و هوای تورنتو را می پسندند و آنجا ساکن هستند و شاید یکی از همین ماشین های میلیاردی که در همین ایام محرم در این شهر برای حضرت حسین رژه می رفتند هم متعلق به فرزندان برومند مطلبی باشد.
در خصوص یکی از آقازاده های وی که داماد حجت الاسلام ابوترابی فرد، امام جمعه موقت تهران است، اطلاعی در دست نیست که با عروس خانم در ایران تشریف دارند یا در تورنتو.
ایشان عنایت ویژه ای هم به امر وقف دارند و صد البته که این امر هیچ ربطی به رفاقت ایشان با حجت الاسلام خاموشی ریاست سازمان اوقاف و کرایه ۲۴ هزار متر زمین در لواسان به مدت ده سال به ثمن بخس ماهی دو میلیون تومان ندارد!
شاید بتوان گفت رضا مطلبی کاشانی با تشکیل دو شبکه موازی یکی اقتصادی و دیگری عام المنفعه، چنان پوششی برای خود ساخته که توپ هم نمی تواند تکانش بدهد. اگرچه میلیون ها یورو ارز هم به اسم تک ماکارون و دیگر شرکت های خود گرفته باشد.
با نگاه کوتاهی معلوم می شود که او از آیت الله "جاودان" گرفته تا فرزند "علامه عسگری"؛ از "سید مصطفی میر لوحی" داماد آیت الله مهدوی کنی، تا "احمد مروی" تولیت آستان قدس، و "سید مرتضی نبوی صاحب امتیاز روزنامه رسالت و اعضای دیدبان شفافیت، ارتباط برقرار کرده است.
ای کاش دستگاه نظارتی عملکرد یکی از خیریه های رضا مطلبی کاشانی به نام ریحانه که با مشارکت سردار "علیرضا جزینی" مشاور جانشین فرمانده کل قوا در امور ناجا تاسیس کرده است، را مورد بررسی دقیق قرار دهد. شاید خیلی از رازها عیان شود.

✍ فریبرز کلانتری
(عکس رضا مطلبی کاشانی)

@Library_Telegram
- قربانی تجاوز در پیشگاه پلیس!


مشاور پلیس: خب دخترم، خیلی ممنون که اومدی و شکایتت رو مطرح کردی. مسئول پرونده فردا میاد. من مشاور پلیسم و سعی دارم اگه بشه کمکی کنم. چند تا سؤال دارم.

دختر: خیلی ممنون خانم عزیز. بله حتماً. بفرمایید! نمی‌دونستم پلیس ایران هم برای قربانیان تجاوز مشاوره می‌ذاره.

- بله، سیستم کار ما همینه. ببین دخترم.  شما اینجا نوشتید که متهم در همون برخورد اول که شما رو تو کافه دید؛ بهتون گیر داد و می‌خواست شماره بده.

- چطور به دوستات گیر نداد؟ تا حالا بهش فکر کردی؟

- نه راستش. فکر نکردم.

- فکر نمی‌کنی اگه حجابت رو رعایت کرده بودی کار به اینجا نمی‌کشید؟

- ولی من روسری داشتم.

- بله. البته با مانتوی جلو باز.

- شما از کجا می‌دونی؟

- دخترم ما توی اون تاریخ تمام دوربینای اون کافه رو چک کردیم. ناراحت نشی اما با سر و وضعی که شما داشتید، پسر خود منم اگر بود ممکن بود بهت گیر بده.

- متوجه نمی‌شم. الان شما دارین به شکایت من رسیدگی می‌کنید یا خود من باید جواب پس بدم.

- ببین دخترم. من مشاور پلیسم. مسئول پرونده همونطور که گفتم کس دیگریه. دارم کمک می‌کنم به تو که بتونی بفهمی کجای راه رو اشتباه رفتی.

- اون آقا متجاوزه...

- خب حالا به اینم می‌رسیم. شما رفته بودی خونه‌اش؟ درسته؟

- اون روز نه... بعداً چند بار دیگه دیدمش و به بهانهٔ اینکه از کافه بدش میاد و کم میاد کافه بهم گفت بریم خونه بشینیم قهوه بخوریم و حرف بزنیم.

- به نظر خودت یک دختر نجیب توی یک چنین شرایطی چکار می‌کنه؟

- نمی‌دونم ولی من بهش اعتماد کردم. فکر کردم قراره فقط حرف بزنیم. نمی‌خواستم اُمُل به نظر بیام و فکر کنه از اونام که می‌ترسم برم خونهٔ کسی.

- عزیزم. خیلی ببخشید اما اینکه «اُمُل» به نظر بیای برات خیلی سخت بود. ولی اینکه بری خونه‌اش و «خراب» به نظر بیای به نظرت اوکی بود؟

- خراب؟

- به نظر شما یک دختر سالم که تربیت درست داره، پا می‌شه بره خونهٔ نامحرم؟

- خانم عزیز یعنی الان من مقصرم؟!

- نه پس من مقصرم! من و همهٔ نیروی انتظامی مقصریم که انقدر نیرو نداشتیم که شماها رو از توی خیابون و کافه‌ها جمع کنیم. اگه این کار رو کرده بودیم پسر مردمم اینجوری توی دردسر نیفتاده بود.

- من دیگه حرفی ندارم. بگین مسئول پرونده بیاد با ایشون صحبت کنم. شما توجیه نیستید که من شاکی‌ام، نه متهم.

- بله. این هم که در خانهٔ این پسر، شرب‌خمر کردی و شراب خوردی هم لابد جزء شکایتتونه.

- من شراب نخواسته بودم. خودش رفت دو تا ریخت و آورد.

- و تو هم خوردی؟ خب دخترم همین الان به شرب‌خمر هم اقرار کردی. یعنی علی‌الحساب ۷۴ ضربه شلاق داری. ادامه بده. تعریف کن.

- چی رو ادامه بدم؟

- و بعد از مشروب هم سرتون گرم شد و اقدام به برقراری رابطهٔ نامشروع کردین. این رو هم قبول داری؟

- من دیگه چیزی متوجه نشدم. توی مشروبش چیزی ریخته بود که من گیج شدم. می‌شه بگید مسئول پرونده بیاد؟ من واقعاً مشاوره نمی‌خوام.

- میاد. عجله نکن. ایشون امروز مرخصی‌ان، فردا میان.

- خب پس با اجازه‌تون من می‌رم فردا میام. مرسی بابت مشاوره!

- اختیار دارید. یعنی یک شب هم نمی‌خوای مهمون ما باشی؟

- منظورتون چیه؟

- والا خونه این و اون خوب می‌ری می‌مونی. حالا یه شبم پیش ما بد بگذرون. شراب و آبکی و سیخکی و بوس و بغل و این چیزا نداریم. ولی خب موکت هست که بخوابی.

- من می‌خوام برم خونه‌مون. اصلاً شکایتی ندارم.

- باشه پرنسس. حالا در مورد شکایتتون فردا با مسئول پرونده صحبت کن. الان شاکی ماییم. علی‌الحساب تا همینجا سه تا جرم قطعی داری که خودت اعتراف کردی: بدحجابی، شرب خمر و رابطهٔ نامشروع.

- مسخره‌ست. این چه پلیسیه که برای کسی که بهش تجاوز شده پرونده درست می‌کنه؟ شما همدست متجاوزین یا قراره کمک کنید؟

- جرمت شد چهار تا. اهانت و افترا به مأمور قانون حین انجام وظیفه.

- ( دختر به گریه می‌افتد) تو رو خدا. فقط بذارین برم. شکایتی ندارم.

- همه‌تون مثل همید. اون موقع که جوان بدبخت مردم رو از راه به در کردی باید فکر اینجاش رو می‌کردی. من باید برم... یکی دوتا شاکی دیگه هم اومدن باید با اونام صحبت کنم. تو هم سعی کن سر و صدا نکنی که پرونده‌ات سنگین‌تر نشه. اگه فردا با مسئول پرونده‌ همکاری کنی شاید اهانتت رو گزارش نکردم.

- چشم. می‌تونم زنگ بزنم مامانم؟

- ما خودمون زنگ می‌زنیم. شما همهٔ لباساتو دربیار بذار تو این سبد. الان همکارم میاد برات لباس مخصوص اینجا رو میاره. اگه خواست بگردتت، همکاری کن.

- باید لخت شم!

- خُبه خُبه! همچین می‌گه باید لخت شم انگار بار اولشه. جلوی پسر مردم که خوب لخت می‌شی. حالا برای ما لپات گل میندازه؟ پاشو. پاشو حرف گوش بده که نه خودت اذیت بشی نه ما رو اذیت کنی. باریکلا!


✍ شراگیم زند، طنزنویس

@Library_Telegram
گدای مشهوری بود به نام «عباس دَوس» که در گدایی مشهور بود.
روزی در حمام جوانی به نزد او آمد و گفت: «می‌خواهم از تو گدایی یاد بگیرم و شاگرد تو باشم»
عباس دَوس گفت: «گدایی شاگردی نمی‌خواهد، فقط سه قانون مهم دارد:
۱- گدایی کن از هر کسی که باشد
۲- گدایی کن هرجا که باشد
۳- حاصل گدایی را قبول کن هرچه باشد»
سپس عباس دَوس وارد حمام شد و به نوره‌خانه رفت تا موهای زائد بدنش را از بین ببرد.
ناگهان همان جوان به در زد و گفت: «در راه خدا به من کمک کنید!!!»
عباس گفت: «من عباس دوس ، استاد همه‌ی گدایان هستم. از من هم گدایی می‌کنی؟!!
گفت: «خودت گفتی گدایی کن از هر کسی که باشد!!!
پرسید: «آخر در نوره‌خانه‌ی حمام که من لخت مادرزادم؟»
گفت: «خودت گفتی گدایی کن هرجا که باشد!!»
پرسید: «فعلاً مقداری نوره(واجبی) و موی زائد!! بدنم موجود است. قبول می‌کنی؟»
جوان دستش جلو آورد و گفت: «قبول می‌کنم!! خودت گفتی حاصل گدایی را قبول کن هرچه باشد!!»
عباس دوس گفت: «احسنت که یک روزه توانستی تمام درس‌های من را یاد بگیری!»
نقل به مضمون از کتاب لطائف‌الطوائف

حالا ما ملت ایران شده‌ایم شاگرد ممتاز «عباس دَوس»
هر سهمیه‌ای و صفی باشد، هرکجا، هرچه، هر مقدار ما آنجا حاضریم
صف سبد کالاست مردم با ماشین‌های چند صد میلیون تومانی با عجله می‌روند که در اول صف باشند
برای یارانه پولدارها زودتر از فقیران ثبت نام می‌کنند.
چند سال پیش صف شیر یارانه‌ای هم شلوغ شد (توسط مردمی که قبل از آن شاید اصلا سراغ شیر پاستوریزه نمی‌رفتند)

به كجا داريم ميريم...


✍ م۰اشک

@Library_Telegram
⏱ قانون مکث 3 ثانیه:

کسی از شما سؤالی ميپرسد، سريعا جواب ندهيد، سه ثانيه مكث کرده، سپس جواب دهيد.

يا در ماشين نشسته ايد و خیلی هم عجله داريد، قبل از روشن كردن ماشين، بر روی صندلی ماشین به آرامی، سه ثانيه مكث كنيد بعد ماشينتان را روشن كنيد.

اين مكث های سه ثانيه باعث افزایش قدرت و صبر شما شده و در نتیجه باعث ماندگاری و افزون شدن انرژی مثبت شما ميشود.

در اين كار ممارست بخرج دهيد تا اينكه ملكه ذهن شما شده و در حافظه تان ثبت گردد.

مهم ترين فايده مكث سه ثانيه جلوگیری از بروز خشم و عصبانيت میباشد و به شما ترمزی ميدهد كه خودتان را كنترل كنيد.

@Library_Telegram
Forwarded from همه چی، هیچی
گروهی ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺩﻭ ﺭﯾﻞ ﺭﺍﻩ ﺁﻫﻦ، ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺭﯾﻞ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭﻟﯽ ﺁﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺭﻭﯼ ﺭﯾﻞ ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ، ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﺭﻭﯼ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﯾﻞ ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﺑﺶ ﺑﺮﺩ…
ﺳﻪ ﺑﭽﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮐﻤﯽﺑﺎﺯﯼ ﺭﻭﯼ ﺭﯾﻞ ﺳﺎﻟﻢ، ﻫﻤﺎﻥﺟﺎ ﺧﻮﺍﺑﺸﺎﻥ ﺑﺮﺩ.ﻗﻄﺎﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺻﺤﯿﺤﯽ ﺑﮕﯿﺮﺩ…
ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺭﯾﻞ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﺟﺎﻥ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﮐﻮﺩﮎ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺷﻮﺩ،
ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺪﻫﺪ، ﻭ ﻗﻄﺎﺭ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ!!
ﺳﻮﺍﻝ:
ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ ﺑﻮﺩﯾﺪ،ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻢ ﻭ ﺣﺴﺎﺱ، ﭼﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﺪ؟
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺴﯿﺮ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﯾﮏ ﮐﻮﺩﮎ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﯽ، ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺻﺤﯿﺤﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﭼﻄﻮﺭ…؟
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ، ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺴﯿﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ ‏(ﺭﯾﻞ ﺳﺎﻟﻢ) ﺑﺎﺯﯼ ﮐﻨﻨﺪ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ!!
ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮﯼ، ﻣﻌﻀﻠﯽ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ، ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ بخصوصﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺗﯿﮏ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ؛ ﺩﺍﻧﺎﯾﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﯼ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎﺕ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺍﺣﻤﻖ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ!!
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻧﺒﻮﺩ، ﻃﺮﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﻢ ﺍﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﮔﺮﺩﯾﺪ..!ﻭ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺍﺷﮏ ﻧﺮﯾﺨﺖ…
ﺍﻭ ﺭﯾﻞ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﯼ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﺮﮔﺶ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻗﻢ ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﮐﻮﺩﮎ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﯼ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﯽ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩند!ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺳﻮﺯﻧﺒﺎﻥ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ ﺑﯽﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ، ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﺭﯾﻞ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺷﺪﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ،
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ، ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺰﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﺣﻤﻖ ﻧﺒﻮد…
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻠﺖ ﺗﺸﺒﯿﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺮﻧﺸﯿﻨﺎﻥ ﻗﻄﺎﺭ ﺭﺍ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﻨﺩ.
ﮔﺎﻫﯽ ﺩﺭﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻣﺪﯾﺮﺍﻥ، ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎﺕ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ، ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﺖ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻪ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﺳﺖ…
ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ،
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ!!
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻤﻌﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ، ﺍﺯ ﺁﺭﺍﺀ ﺟﻤﻌﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺶ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﯿﺮﯾﻢ…
ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ:

📕 ﻋﻤرﮐﻮﺗﺎﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ

✍ مسعود لعلی

@hychy
❤1
✅ ایران اسیرِ کابوس است!


۱- قواعد بازی جهانی، حاصل برآیند تنازع قدرتها‌ست. تغییر قواعدِ بازی بنفع خود بدون کسب برتری اقتصادی/نظامی ممکن نیست. آمریکا با بهره از اقتصاد قوی، توان نو آوری، دست برتر در هر دو‌جنگ‌ جهانی، جنگ سرد و ایجاد بلوک غرب، نظم موجودِ آمریکائی و‌ دلار محور را هوشیارانه آجر به آجر ساخت و چنددهه حفظ کرد.

۲- انگلیس، فرانسه و اروپای غربی شرکای این کمپانی بودند.آلمان، ژاپن و کره در سایه آن برخاستند و‌سهامدار شدند. چین ابتدا با آن جنگید ولی بعد آنرا نردبان ترقی یافت بر آن جهید و بالا رفت. شوروی و بلوک شرق، کره شمالی و‌ ایران در تخریب آن کوشیدند. اما برای غلبه بر آمریکا و شرکا، مهارت، وزن و‌ خزانه وافی نداشتند. حریف رویشان افتاد و‌ در ماندند. در دنیای ناعادلانه آمریکائی، موضع و مدل بازی حکومت ها فرق می کرد. سرنوشت ملت هاشان هم!

۳- هیچ نظمی ابدی نبوده و نیست. آمریکا، متحدان و اتحادهایش تدریجا ضعیف می شوند. اتحادیه اروپا، رویای ابر قدرتی را وا نهاده. چین و‌امثال هند و اندونزی در کار طلوعند. بازیگران کوچک و آماده ای چون سنگاپور، اسرائیل، قطر و امارات، پر رنگ می شوند. چین چنان وزن گرفته که تغییر تعادلات جهانی در ربع قرن پیش رو، ناگزیر می نماید . دنیای نیمه دوم قرن، بعیدست آنقدر آمریکائی باشد که بود. کشورها در تب و‌تاب پیش بینی روند آینده و باز تعریف جایگاه خود برای دوران انتقال و دنیای جدید اند. نظمی جدید در کار تولد است.

۴- به یُمن تغییر راهبرد صدور انقلاب به استراتژی تقویت چین، اژدها چهار دهه رشد ممتد اقتصاد را پشت سر نهاده. آن کشور فقیر و‌گرسنه دهه ۷۰، حالا سهمش از اقتصاد جهانی به ۱۵٪ نزدیک می شود. دومین بودجه دفاعی دنیا را دارد که از مجموع روسیه، انگلیس و فرانسه بیشترست! در تمام این سالها با همین قواعد دنیایِ آمریکائی کج دار و‌مریز، بازی کرده و قوی شده. هنوز هوشمندانه و فروتنانه منکرست که ابر قدرت شده یا در صددست جای آمریکا را بگیرد. چینِ عاقل، لاجرم ابر قدرت خواهد شد و اکنون نیز قدرت دوم جهانست.

۵-ایران که حتی ۰/۵٪ اقتصاد یا ۱٪ بودجه دفاعی دنیا را نداشت، بجای تمرکز بر تقویت خود، دنبال تغییر قواعد بازی رفت. جنگ طولانی و بی برنامه با نظم جهانی آمریکایی، ریشه های ایران را فرسوده. خزانه خالی، فساد فراگیر، سرمایه اجتماعی ضعیف، دشمن زیاد، متحد مفقود، سرمایه و‌مغزها در حال فرار، چالش ها زورآور و‌بندهای تحریم محکم است. حکومت کُند و‌ ناهوشمند می نماید و‌ ناتوانِ از حل مساله است.
اینجا ایستاده ایم چون دنیا را نشناخته ، بازیگوشانه تعادلات ریاضی قدرت را انکار و بدنبال سراب دویده ایم. روزگارمان جوریست که هر که به ما می رسد، نه فقط چین و روسیه بل سریلانکا و عراق بدون توجه به منافع ما، خرِ خود می راند. ضعیف ترین کشورهای جهان، حقوق بدیهی ما (حتی حق تسلط بر اموالمان) را بدون ترس از عواقب، نقض می کند. تا بدل به کشوری فرصت جو، حسابگر و‌ واقع نگر نشویم، آب به آسیاب هر که باشد، گندم ما آرد نمی شود.

۶- ایران عقب افتاد و‌گرفتار اوهام شد . دار و ندارمان را در نبردهایی باخته ایم که اولویت ما نبودند. در کوره راههایی روانیم که به هیچ جا نمی رسد. گرفتار بحرانهایی هستیم که دیگران قرنهاست پرونده اش را بسته اند. گویی طلسمی سیاه بر جان ما مستولیست. اگر می خواهیم طومار این کهن دیار بهم نپیچد، آب را باید به جوی گرداند. دشوار ولی ممکنست. چالش هایمان متعدد و سنگین اند. اما در نیروی انسانی، زیر ساخت ها، موقعیت ژئوپلتیک، پتانسیل تولید، منابع، حجم بازار و اندوخته تمدنی مزایایی داریم. اگر عاقل باشیم، اینها به کار می آیند. محتاج تغییر از درونیم، تغییر در نگرشمان به جهان و شیوه حکمرانی. باید چالش ها را برسمیت بشناسیم. باید جمهوریت مرده را زنده کنیم و ساختار حکمرانی را با شرائط قرن ۲۱ متناسب کنیم. باید وزن خود و‌تناسبش با دیگر بازیگران منطقه و جهان را بفهمیم . باید راهبردهایی منطبق با واقعیات و اهدافی متناسب با منافع ملی اتخاذ کنیم. باید کاری کنیم ملت احساس پیشرفت کند و راضی باشد. باید اوهام و خیالات را وانهیم!

خدا ایران را از شر دشمنان بیگانه و خودی حفظ کند! آمین!

✍️ محمّد حسین کریمی پور

@Library_Telegram
#یک_فنجان_تفکر ☕️

ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﯾﮏ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﯽ ﺭﺳﯿﺪ. ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﻣﺴﺠﺪ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﻋﻼﻡ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﺎﺷﺪ.

ﮐﺪﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻻ ﺩﺭ ﻋﻤﺮﺵ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ
ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ، ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺑﺪﻫﺪ، ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﮐﺮﺩ.

ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻣﺪﻥ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺷﺮﺡ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺭﺍ ﻣﯽ
ﺩﺍﻧﺪ؟

ﻧﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻮﺍﺏ ﮐﺪﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ. ﺩﺳﺖ ﺁﺧﺮ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﺗﺮﯾﻦ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﮔﻔﺖ:
«ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﻻﺯﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﻮﺩﺕ همه ﭼﯿﺰ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﯽ،
ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ ﻫﺮﮐﺎﺭﯼ. او کرد ﻣﺎ ﻫﻢ ﺗﻘﻠﯿﺪ ﮐﻨﯿﻢ.»

ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ، ﺧﯿﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻗﺎﻣﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺟﻠﻮﯼ ﺻﻒ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ.

ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﯿﺦ ﮔﻮﺵ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺍﯼ ﮐﺮﺩ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺩﻗﯿﻘﻦ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺁﻗﺎ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﭘﭻ ﭘﭽﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﺎﺋﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ
ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.

ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺫﻭﻕ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﻓﻬﻤﯿﺪﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﻧﺪ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.

ﺑﺎﺯ ﺁﻗﺎ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﭼﯿﺰﯼ ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﻧﺪ. ﺁﻗﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﮔﻔﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﻬﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﺍﻧﻮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﻧﺪ: ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ.

ﺁﻗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﯿﺰﻫﺎﺋﯽ ﺯﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺭﻭﯼ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ
ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻗﺎ ﺩﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﻭ ﺯﺍﻧﻮ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﭘﺎﯼ ﺁﻗﺎ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﺗﺨﺘﻪ
ﭼﻮﺏ ﮐﻒ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻋﺮﺑﺪﻩ ﺯﺩﻧﺪ:

ﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺥ.

ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺫﻭﻕ ﺯﺩﻩ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ:
ﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺁﺥ.

ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻼﺵ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺧﻼﺹ ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﭗ ﻭ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺶ ﺗﻼﺵ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻻﯼ ﺩﻭ ﺗﺨﺘﻪ ﭼﻮﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﭗ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻢ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺎﻧﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﻒ ﺯﻣﯿﻦ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﯿﺰﺩﻧﺪ.

ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ:
«ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﺮﺱ!!».

ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ.

ﺁﻗﺎ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ:
«ﺍﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯼ ﻧﻔﻬﻢ ﻣﮕﺮ ﮐﻮﺭﯾﺪ ﻭ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯿﺪ؟»
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﯿﺰﺩﻧﺪ.

ﺁﻗﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﭼﻨﮓ ﻣﯽ ﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﯾﺎﺭﯼ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﭼﻨﮓ
ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﯾﺎﺭﯼ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.

ﺑﺎﺭﯼ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻗﯿﻘﻪ، ﺁﻗﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻼﺹ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ، ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﯽ ﻫﻮﺵ ﺷﺪ. ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺁﻣﺪ.

ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﯽ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ.

ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﺫﮐﺮﻫﺎﯼ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻩ ﺗﺮ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺟﺰﺋﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ
ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﺩﻭ ﻓﺮﻗﻪ ﺗﻔﮑﯿﮏ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻨﮓ ﺯﺩﻥ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ، ﮐﻔﭙﻮﺵ ﺑﺎﯾﺪ
ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ، ﭼﻨﮓ ﺑﺮ ﻫﺮﭼﯿﺰﯼ ﺟﺎﯾﺰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻣﺪﺕ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻨﯽ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻧﺰﺩﯾﮑﺘﺮ ﻣﯽ
ﺷﻮﯼ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻣﻬﻢ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﯿﻬﻮﺷﯽ ﺳﺖ ﻧﻪ ﻣﺪﺕ ﺁﻥ.

ﺑﺎﺭﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﯿﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﻠﯿﺖ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بدون
تحقیق و دنبال دلیل رفتن در چیزی میشود آنرا سالها تکرار کرد !

@Library_Telegram
✅دیکتاتوری در زندگی روزمره


این تصاویر در ایران برای همه ما آشناست: به نانوایی می‌رویم، با فروتنی درخواست چند عدد نان می‌کنیم و معمولاً هم به نانوا نمی‌گوییم نان را برای من با چه کیفیتی بپز. هر‌چه از تنور درآمد پولش را می‌پردازیم و می‌بریم

وقتی به مطب پزشک‌ می‌رویم خیلی فروتن می‌نشینیم تا پزشک از ما سؤال کند و اگر یکی دو تا سؤال داشته‌باشیم با کلی شرمندگی می‌پرسیم و جرات نمی‌کنیم از پزشک بپرسیم فلان قرص برای کدام مشکل من است .وقتی به شهرداری می‌رویم خیلی سربه‌زیر درخواست خود را می‌گوییم و اگر مهندس شهرساز درخواست ما را رد کرد اغلب نمی‌پرسیم به استناد کدام مصوبه؟ بلکه باز با فروتنی می‌گوییم حالا شما یک لطفی بکنید این کار را حل کنید. تصاویری از این دست در ساعت به ساعت زندگی ما قابل مشاهده است.

البته متقابلاً من هم که در نانوایی و مطب و شهرداری سربه‌زیر هستم، در موضع شغلی خودم، حکومت می‌کنم! یعنی اگر فرضاً اپراتور تلفن اداره‌ای هستم، وقتی فردی تماس بگیرد و بیش از یکی دو سوال بپرسد، جواب سربالا می‌دهم و تلفن را قطع می‌‌کنم. اینها همه تصاویر جامعه‌ای است که افرادش انباشته از خوی دیکتاتوری هستند. در چنین جامعه‌ای همه افراد در هر موقعیتی در اغلب موارد محکوم هستند و فقط در شغل خودشان حاکم هستند. بنابراین در جامعه سلطه‌گر، افراد در همه موارد سلطه‌پذیرند و در یک موضع، حاکم و چنین می‌شود که روح سلطه‌گری و سلطه‌پذیری در همه زندگی ما رسوخ می‌کند. چنین جامعه‌ای اگر هفته‌ای یک انتخابات هم برگزار کند، دموکرات نیست. در چنین جامعه‌ای انتخابات بیشتر به یک نمایش می‌ماند

حالا داستان را بر عکس کنید. اگر هر فردی فقط در یک موضع (شغل او) پاسخگو باشد، آنگاه در همه موارد دیگر حاکم خواهد بود. در چنین جامعه‌ای هر فرد فقط در یک مورد محکوم و در اغلب موارد حاکم است و چه دلپذیر است زیستن در چنین جامعه‌ای. جامعه دوم قطعاً یک جامعه دموکرات‌تر است. بنابراین دموکراسی واقعی ربطی به انتخابات ندارد.‌ یک پادشاه غیرمنتخبِ پاسخگو قطعاً دموکرات‌تر از ژنرالی است که با انتخابات فرمایشی سرکار آمده باشد

پس دموکراسی تنها با یک تغییر کوچک در رفتار ما تحقق می‌یابد. اما این روحیه کجا شکل می‌گیرد؟ در خانه و مدرسه. اولین پیامد یک نظام آموزشی‌ که در آن،معلم، گوینده صرف و دانش‌آموز شنونده صرف باشد، شکل‌گیری رابطه سلطه میان دانش‌آموز و معلم است.اگر در جامعه‌ای در همه بخش‌ها تا جایی که امکان دارد سلطه‌گری صورت می‌گیرد به دلیل آن است که در مدارس از کودکی سلطه‌پذیری آموزش داده شده و در نتیجه همان کودکان، زمانی که به اولین دستاویز‌های قدرت مجهز می‌شوند، سلطه‌گری می‌کنند. برای نمونه آن معلمی که روی زمین، دور نیمکت بچه‌ها با گچ قرمز، خط می‌کشد و به کودکان می‌گوید حق ندارند پای خود را از این خط بیرون بگذارند،‌ نه نظم بلکه سلطه‌‌گری را آموزش می‌دهد.آنها یاد می‌گیرند در مدرسه بسیاری از سؤال‌ها را نباید پرسید.وقتی دانش‌آموزان نمی‌توانند آزادانه، رویدادها را به پرسش بگیرند و وقتی مدرسه نیازهای طبیعی انها را برنمی‌تابد نه‌تنها شوق یادگیری از بین می‌رود بلکه مدرسه به محیطی تبدیل می‌شود که کارکردی غیر از تجربه سلطه‌گری و سلطه‌پذیری نمی‌تواند برای انها بیافریند

به کودکان خود نگاه کنید. طراوت، معصومیت،کنجکاوی،خلوص،شور، سادگی، مهربانی و هر آنچه که زیبنده عارفان، هنرمندان و فیلسوفان است در نهاد تک‌تک کودکان وجود دارد اما به محض اینکه پا به مدرسه می‌گذارند، مانند درختانی می‌شوند که تکانده شده باشند و شکوفه و میوه‌ای بر شاخه‌هایشان باقی نمانده باشد. مدرسه با کودکان چنین می‌کند

ما در خانواده‌ها گفت‌وگو نمی‌بینیم .دقیقاً همین رابطه در مقیاس بزرگ‌تر در جامعه تکثیر شده است. همه روابط در سطح جامعه سلطه‌گرانه‌ است. یک جایی این رابطه باید شکسته شود تا مسیر رهایی به سمت توسعه باز شود. شکسته‌شدن این رابطه در خانواده بسیار مشکل است؛ در سطح مقامات سیاسی غیر‌ممکن است زیرا این مقامات نیز با همین ساختار پرورش یافته‌اند اما در نظام آموزش چنین تغییری ممکن است. فقط عزم و صبر می‌خواهد. چه اِشکالی دارد که معلمان به جای مشق شب،«قصه شب» داشته باشند و فردای آن روز همه دانش‌آموزان و معلمان با یکدیگر در رابطه با یک موضوعی گفت‌وگو کنند.چه اِشکالی دارد بچه‌ها به جای انشاء، بیایند جلوی کلاس و از تجربه‌های خودشان با بقیه همکلاسی‌های‌شان گفت‌وگو کنند.با همین تغییرات کوچک شاهد تحولی بزرگ خواهیم بود

ما نیاز داریم به جای جواب‌دادن، پرسش کنیم. نیاز داریم دردهایمان را به هم بگوییم.ما نیاز داریم یکدیگر را بشنویم. نیاز داریم تفاوت‌های یکدیگر را بپذیریم .ما نیاز داریم با هم گفت‌و‌گو کنیم.

✍️ دکتر محسن رنانی

📌تلخیص:مجمع فعالان اقتصادی

@Library_Telegram
❤2👍2