☕️ قطعه ای از کتاب
برخی گمان می کنند با تغییر محل سکونت، آدمهای تازه دور خود جمع کردن، تغییر شغل یا مسافرت می توانند از شرّ مشکلاتشان خلاص شوند.
فراموش می کنند که هر جا بروند خودشان را همراه میبرند.
نمیتوانیم از آنچه که هستیم فرار کنیم
اگر در شیکاگو افسرده باشیم، در لوس آنجلس هم احساس افسردگی خواهیم کرد.
با تغییر صحنه ممکن است مدتی اوضاع بهتر بنماید، با این حال رفته رفته همان رفتارهای پیشین را در پیش خواهیم گرفت، همان کمبودها، همان روحیّه، همان احساسها باز به سراغمان خواهد آمد.
این امر در عشق هم صادق است .
به زعم خودمان انتخابمان نادرست بوده است، بنابراین توقّف می کنیم و با کس دیگری همسفر می شویم.
روز از نو روزی از نو !
باز هم چندی احساس خوشبختی میکنیم و با کسی دیگر همسفر می شویم .
دیری نمیگذرد که در می یابیم هنوز اندر خم همان کوچه اوّلیم، مضطرب، ناخوشبخت و زیاده خواه.
دگرگونی ها را باید در درون محقّق کنیم نه در بیرون.
همین است و بس!
میتوان انتخاب کرد، اما نمیتوان از رنج حاصل از انتخاب در امان ماند.
📕 زاده براى عشق
✍ لئو بوسكاليا
@Library_Telegram
برخی گمان می کنند با تغییر محل سکونت، آدمهای تازه دور خود جمع کردن، تغییر شغل یا مسافرت می توانند از شرّ مشکلاتشان خلاص شوند.
فراموش می کنند که هر جا بروند خودشان را همراه میبرند.
نمیتوانیم از آنچه که هستیم فرار کنیم
اگر در شیکاگو افسرده باشیم، در لوس آنجلس هم احساس افسردگی خواهیم کرد.
با تغییر صحنه ممکن است مدتی اوضاع بهتر بنماید، با این حال رفته رفته همان رفتارهای پیشین را در پیش خواهیم گرفت، همان کمبودها، همان روحیّه، همان احساسها باز به سراغمان خواهد آمد.
این امر در عشق هم صادق است .
به زعم خودمان انتخابمان نادرست بوده است، بنابراین توقّف می کنیم و با کس دیگری همسفر می شویم.
روز از نو روزی از نو !
باز هم چندی احساس خوشبختی میکنیم و با کسی دیگر همسفر می شویم .
دیری نمیگذرد که در می یابیم هنوز اندر خم همان کوچه اوّلیم، مضطرب، ناخوشبخت و زیاده خواه.
دگرگونی ها را باید در درون محقّق کنیم نه در بیرون.
همین است و بس!
میتوان انتخاب کرد، اما نمیتوان از رنج حاصل از انتخاب در امان ماند.
📕 زاده براى عشق
✍ لئو بوسكاليا
@Library_Telegram
این اثر تابلوی سال نود و هشت است
بلایایی که سر سرزمینمان آمد و ما آن را دیدیم، شنیدیم و با تمام جسم و جانمان آن را لمس کردیم
و امسال بیش از همیشه فهمیدیم که هیچکس به فکر مردم ایران نیست... نه آنان که دم از دموکراسی و حقوق بشر میزنند و چه اینان که بانگ ملت شریف ایران و مردم عزیز ایران از کلامشان نمیافتد
امسال بیش از هر سال فهمیدیم ما هر آنچه هستیم ایرانیایم... هموطنیم... و خودمان باید به فریاد و داد خویش برسیم. شاید به این نتیجه برسیم که باید دست در دست هم دهیم به مهر...
این تابلو را بر اساس تابلویی از " کاسپار" هنرمند بزرگ رمانتیسم کشیدهام که نامش "سرگردان بر فراز دریای مه" است. فلذا نام این اثر را نیز میگذارم : سرگردان بر فراز ایرانی پر از غم!
در این اثر به سیل لرستان [قلعهی فلکالافلاک به عنوان سمبل خرمآباد]، سیل شیراز و دروازه قرآن که ماشینها را آب برد، آلودگی هوای تهران، دختر آبی، حوادث آبان و بنزین، آتش سوزی جنگلهای گیلان، شلیک به هواپیمای هموطنانمان، سیل بلوچستان و کرونا اشاره شده است!
بزرگمهر حسین پور
اسفند ۹۸
@Library_Telegram
بلایایی که سر سرزمینمان آمد و ما آن را دیدیم، شنیدیم و با تمام جسم و جانمان آن را لمس کردیم
و امسال بیش از همیشه فهمیدیم که هیچکس به فکر مردم ایران نیست... نه آنان که دم از دموکراسی و حقوق بشر میزنند و چه اینان که بانگ ملت شریف ایران و مردم عزیز ایران از کلامشان نمیافتد
امسال بیش از هر سال فهمیدیم ما هر آنچه هستیم ایرانیایم... هموطنیم... و خودمان باید به فریاد و داد خویش برسیم. شاید به این نتیجه برسیم که باید دست در دست هم دهیم به مهر...
این تابلو را بر اساس تابلویی از " کاسپار" هنرمند بزرگ رمانتیسم کشیدهام که نامش "سرگردان بر فراز دریای مه" است. فلذا نام این اثر را نیز میگذارم : سرگردان بر فراز ایرانی پر از غم!
در این اثر به سیل لرستان [قلعهی فلکالافلاک به عنوان سمبل خرمآباد]، سیل شیراز و دروازه قرآن که ماشینها را آب برد، آلودگی هوای تهران، دختر آبی، حوادث آبان و بنزین، آتش سوزی جنگلهای گیلان، شلیک به هواپیمای هموطنانمان، سیل بلوچستان و کرونا اشاره شده است!
بزرگمهر حسین پور
اسفند ۹۸
@Library_Telegram
💢 ۱۸ فروردین سالروز اعدام هویداست
هویدا قرار بود از سیستم بگوید. به قول ابراهیم یزدی، از سیستمی که ١٣ سال صدر اعظم دوران طلائیش بود.
او می خواست برملا کند تمام آن دورانی كه چشم دنیا به اقتدار ایران بود. او می خواست بگوید چگونه شد که از شیره کش خانه به "دروازه تمدن بزرگ" رسیده بودیم.
او قرار بود بگوید ملتی که کنار خیابان قاپ می انداخت و شپش از سر و رویش بالا می رفت، چگونه شد که به آنجا رسید که بدون ویزا به ۷۲ کشور دنیا سفر می کرد.
هویدا قرار بود بگوید چگونه ریال ایران جزء ٧ پول برتر دنیا شد. هویدا قرار بود بگوید که چه شد که بعد از ٥٧ سال سلطنت پهلوی، دنیا به مردم ایران تعظیم می کرد.
کسی نمی داند کسانی که دیروز با بورسیه بنیاد پهلوی در بهترین دانشگاه ها دانشجو بودند و عضو کنفدراسیون دانشجویان ناراضی ایران و امروز بعد از انقلاب از زیر قرآن به دیار غربت پناه برده اند، از صدقه سر سیستمی بود که هویدا می خواست برملائش کند.
هویدا می خواست بگوید. او آماده اعتراف بود. اتفاقا از تمام دنیا به مهندس بازرگان تلفن شده بود که هویدا نباید اعدام شود اما نمی دانم چگونه گلوله هادی غفاری از غیب، هویدا را برای گفتن حقیقت به سکوت کشاند.
دیروز که در خبر ها شنیدم که ترکیه به تمام کارخانه ها و مراکز اقتصادی کشور مطبوعش دستور داده که اگر کارگر ایرانی برای حمالی استخدام کنید ٣٠٠٠٠ لیره ترک جریمه خواهید شد و به زندان خواهید رفت، بی اختیار دلم گرفت. به یاد روزهائی افتادم که من ایرانی، دانشجو بودم و هر تابستان می توانستم از اروپا یک ماشین بخرم، سوارش بشوم و بدون گمرک و هیچ هزینه ای به همان سیستم کشور هویدا بازگردم.
به هر کشوری که میرفتم، من ایرانی ویزا سر خود بودم! چون پاسپورت ایرانی داشتم و وقتی به ترکیه میرسیدم کشور مخروبه ای بود که پسر بچه هایش بر بلندی به ماشین من سنگ میزدند!! پلیس اش برای گرفتن یک پاکت سیگار به من التماس می کرد و دختران زیبای ترک در استانبول به من میگفتن "افندی" تا ترغیب شوم از مغازه آنان سوغاتی بخرم و به کشورم بازگردم.
در تمام مسیر راهم که ٢٠٠٠ کیلومتر آن از خاک ترکیه بود، همش نگران بودم از کشوری که مردمش هنوز با گاری و درشکه تردد میکنند، چگونه مرسدس بنز ٢٣٠ را که از کمپانی "دنزل" در وین اتریش خریده بودم به سلامت عبور دهم و پس از رسیدن به ایران نزد کدام صافکار و نقاش اتومبیل بروم که سنگهای کوبیده بر ماشینم را صاف و رنگ کند. ترکیه ده کوره ای بود که گذر از آن تمام دشواری راهم بود. از آن روز تا به امروز که ٤٠ سال گذشته، چقدر حقیر شده ام.
کاش هویدا زنده بود و از آن سیستم میگفت. هویدا 18 فروردین اعدام شد.
@Library_Telegram
هویدا قرار بود از سیستم بگوید. به قول ابراهیم یزدی، از سیستمی که ١٣ سال صدر اعظم دوران طلائیش بود.
او می خواست برملا کند تمام آن دورانی كه چشم دنیا به اقتدار ایران بود. او می خواست بگوید چگونه شد که از شیره کش خانه به "دروازه تمدن بزرگ" رسیده بودیم.
او قرار بود بگوید ملتی که کنار خیابان قاپ می انداخت و شپش از سر و رویش بالا می رفت، چگونه شد که به آنجا رسید که بدون ویزا به ۷۲ کشور دنیا سفر می کرد.
هویدا قرار بود بگوید چگونه ریال ایران جزء ٧ پول برتر دنیا شد. هویدا قرار بود بگوید که چه شد که بعد از ٥٧ سال سلطنت پهلوی، دنیا به مردم ایران تعظیم می کرد.
کسی نمی داند کسانی که دیروز با بورسیه بنیاد پهلوی در بهترین دانشگاه ها دانشجو بودند و عضو کنفدراسیون دانشجویان ناراضی ایران و امروز بعد از انقلاب از زیر قرآن به دیار غربت پناه برده اند، از صدقه سر سیستمی بود که هویدا می خواست برملائش کند.
هویدا می خواست بگوید. او آماده اعتراف بود. اتفاقا از تمام دنیا به مهندس بازرگان تلفن شده بود که هویدا نباید اعدام شود اما نمی دانم چگونه گلوله هادی غفاری از غیب، هویدا را برای گفتن حقیقت به سکوت کشاند.
دیروز که در خبر ها شنیدم که ترکیه به تمام کارخانه ها و مراکز اقتصادی کشور مطبوعش دستور داده که اگر کارگر ایرانی برای حمالی استخدام کنید ٣٠٠٠٠ لیره ترک جریمه خواهید شد و به زندان خواهید رفت، بی اختیار دلم گرفت. به یاد روزهائی افتادم که من ایرانی، دانشجو بودم و هر تابستان می توانستم از اروپا یک ماشین بخرم، سوارش بشوم و بدون گمرک و هیچ هزینه ای به همان سیستم کشور هویدا بازگردم.
به هر کشوری که میرفتم، من ایرانی ویزا سر خود بودم! چون پاسپورت ایرانی داشتم و وقتی به ترکیه میرسیدم کشور مخروبه ای بود که پسر بچه هایش بر بلندی به ماشین من سنگ میزدند!! پلیس اش برای گرفتن یک پاکت سیگار به من التماس می کرد و دختران زیبای ترک در استانبول به من میگفتن "افندی" تا ترغیب شوم از مغازه آنان سوغاتی بخرم و به کشورم بازگردم.
در تمام مسیر راهم که ٢٠٠٠ کیلومتر آن از خاک ترکیه بود، همش نگران بودم از کشوری که مردمش هنوز با گاری و درشکه تردد میکنند، چگونه مرسدس بنز ٢٣٠ را که از کمپانی "دنزل" در وین اتریش خریده بودم به سلامت عبور دهم و پس از رسیدن به ایران نزد کدام صافکار و نقاش اتومبیل بروم که سنگهای کوبیده بر ماشینم را صاف و رنگ کند. ترکیه ده کوره ای بود که گذر از آن تمام دشواری راهم بود. از آن روز تا به امروز که ٤٠ سال گذشته، چقدر حقیر شده ام.
کاش هویدا زنده بود و از آن سیستم میگفت. هویدا 18 فروردین اعدام شد.
@Library_Telegram
👏4❤1
Forwarded from کتابخانه تلگرام
درود بر همگی
@Library_Telegram1
به دلیل درخواست های مکرر و زیاد شما کانال صوتی کتابخانه تلگرام افتتاح گردید.
در صورت تمایل برای دریافت و شنیدن کتابهای صوتی به لینک زیر مراجعه نمایید.
@Library_Telegram1
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
@Library_Telegram1
به دلیل درخواست های مکرر و زیاد شما کانال صوتی کتابخانه تلگرام افتتاح گردید.
در صورت تمایل برای دریافت و شنیدن کتابهای صوتی به لینک زیر مراجعه نمایید.
@Library_Telegram1
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
https://t.me/joinchat/AAAAAEJ1haNZ282Qp0FiTg
Forwarded from کتابخانه تلگرام
✅ بازگشت به زندگی عادی با چه منطقی؟
چرا دولت باید تصمیم به بازگشایی کسب و کارها بگیردبگیرد؟ این احتمالات وجود دارد:
۱) ایمنی گلهای: شاید دولت با دسترسی بهتر به آمار و ارقام و تبدیل نسبت آمارهای رسمی به آمارهای واقعی (مبتلایان بدون علامت) به این نتیجه رسیده که میزان ابتلا در کشور در حدی بوده که از پیک عبور کرده و عملا موج بیماری را پشت سر گذاشته است
تحلیل: هر چند که از مهندسی معکوس نرخ مرگ و میر در برخی شهرهای پرتلفات کمابیش به چنین حدسی میرسیم ولی به نظر نمیرسد که حتی با ارقام بدبینانه، کشور هنوز به نقطه ایمنی گلهای رسیده باشد.
۲) اعتقاد به هزینه پایین کرونا: احتمال دوم این است که دولت با نگاه کردن به ساختار جمعیتی کشور (جوان بودن جمعیت)، چگالی جمعیتی، وضعیت آب و هوایی، آماده کردن زیرساختهای درمانی و غیره به این نتیجه رسیده است که حتی در بدترین حالت هم کرونا در کشور ما خیلی پرتلفات نخواهد بود.
تحلیل: هر چند بخشهایی از این گمانه - مثل جوانی جمعیت - ممکن است درست باشد ولی به نظر نمیرسد که در صورت شیوع بیماری عدد تلفات در شهرهای بزرگ و متراکمی مثل تهران کوچک باشد. شاید این تحلیل در شهرهای کوچک، با آب و هوای گرم و تراکم جمعیتی پایین تا حدی درست باشد.
۳) تحملپذیر نبودن هزینههای قرنطینه طولانی: گزینه سوم این است که دولت به این نتیجه رسیده است که با وضعیت تحریمها، رکود اقتصادی، بودجه دولت و اندازه بزرگ جمعیت کشور، اساسا راهی برای یک قرنطینه سراسری با افق زمانی نامشخص و طولانی وجود ندارد. به عبارت دیگر در محاسبات هزینه/فایده شاید جمعبندی این بوده که تلفات قرنطینه ممکن است از تلفات کرونا بزرگتر باشد.
تحلیل: احتمالا رگههایی از چنین تحلیلی در ذهن سیاستگذاران بوده است ولی حتی در چنین حالتی هم باید یک برنامه خیلی مشخص برای حداقل کردن نرخ سرایت و تلفات (مثل بازگشایی انتخابی، فاصلهگذاری اجتماعی، برنامه مراقبتهای بهداشتی در محیط کسب و کار، عدم بازگشایی بخشهای غیرحیاتی جامعه) اعلام میشد که ما آن را ندیدهایم.
۴) امید به کنترل کرونا بدون قرنطینه: احتمال چهارم این است که تصور سیاستگذار این بوده که یا واکسن/درمان کرونا به زودی کشف خواهد شد، یا دمای هوا باعث از بین رفتن ویروس خواهد شد و یا سیاستهایی مثل غربالگرایی سراسری و گسترده و قرنطینه مبتلایان باعث خواهد شد تا بدون تعطیلی کامل جامعه بتوان بیماری را سرکوب کرد.
تحلیل: سیاستهایی مشابه این روش در برخی کشورها (مثلا کره) به کار رفته است و تا حد خوبی جواب داده است. ولی چنین برنامهای مستلزم یک غربالگری بزرگمقیاس، امکانات کافی برای قرنطینه مبتلایان بدون علامت (چیزی شبیه نقاهتگاه) و اطمینان از عدم اختلاط مبتلایان و غیرمبتلایان است. اگر برنامه این بوده است باید جزییات و منابع آن اعلام شود و شهروندان هم در جریان چارچوب زمانی و جغرافیایی آن قرار بگیرند.
۵) هیچ کدام از این موارد: و البته یک حالت هم این بوده که سیاستگذار کلا به چنین تحلیلها و مقایسهها و آمار و ارقامی اعتقاد ندارد و خیلی دلبخواهی یا از سر استیصال تصمیم گرفته است که جامعه را به حالت عادی بازگرداند. انشاا... که حالت محتمل این نیست.
جمعبندی سیاستی: ما دسترسی به آمار و ارقام و گزارشها و ذهنیتهای دولت نداریم و نمیدانیم این تصمیم با چه منطقی اتخاذ شده است. ولی شهروندان کاملا حق دارند که از دولت بخواهند شفافیت پیشه کند و منطق تصمیماتش را اعلام کند. ضمن این که نمیدانیم که چرا تصمیم به بازگشایی با اقدامات احتیاطی که بقیه کشورها به دنبال آن هستند ترکیب نشده است. اینها برخی سوالات مهم است:
۱) آیا برنامهای برای تفکیک جمعیت با ریسک بالا (مثلا افراد مسن) از بقیه جامعه وجود دارد؟
۲) سیاستهایی مثل فاصلهگذاری اجتماعی، ماسکزدن همهگانی و تعطیلی اجتماعات بزرگ چه جایگاهی در این تصمیم دارند؟
۳) آیا لازم است همه بخشهای جامعه به حالت عادی بازگردد؟
۴) نقش سیاستهایی مثل حداکثر سازی دورکاری (در مشاغلی که امکان آن هست) در این برنامه کجا است؟
۵) آیا قرار است برنامه غربالگری بر اساس تستهای سریع و ارزان دنبال شود؟
۶) چه مکانیسمهایی برای رصد دقیق نرخ انتشار بیماری در جامعه و توقف سریع تصمیمات فعلی در صورت بروز نشانههای گسترش بیماری تعبیه شده است؟
۷) نقش نهادهای مدنی و ظرفیتهای مردمی برای سیاست قرنطینه مبتلایان بدون علامت چیست؟
۸) سیاستهای مربوط به سفر (داخلی و خارجی) و جابهجایی جمعیت چه خواهند بود؟
و خیلی سوالات دیگر که پاسخی برای آنها در برنامههای دولت نمیبینیم!
✍️ دکتر حامد قدوسی
@Library_Telegram
چرا دولت باید تصمیم به بازگشایی کسب و کارها بگیردبگیرد؟ این احتمالات وجود دارد:
۱) ایمنی گلهای: شاید دولت با دسترسی بهتر به آمار و ارقام و تبدیل نسبت آمارهای رسمی به آمارهای واقعی (مبتلایان بدون علامت) به این نتیجه رسیده که میزان ابتلا در کشور در حدی بوده که از پیک عبور کرده و عملا موج بیماری را پشت سر گذاشته است
تحلیل: هر چند که از مهندسی معکوس نرخ مرگ و میر در برخی شهرهای پرتلفات کمابیش به چنین حدسی میرسیم ولی به نظر نمیرسد که حتی با ارقام بدبینانه، کشور هنوز به نقطه ایمنی گلهای رسیده باشد.
۲) اعتقاد به هزینه پایین کرونا: احتمال دوم این است که دولت با نگاه کردن به ساختار جمعیتی کشور (جوان بودن جمعیت)، چگالی جمعیتی، وضعیت آب و هوایی، آماده کردن زیرساختهای درمانی و غیره به این نتیجه رسیده است که حتی در بدترین حالت هم کرونا در کشور ما خیلی پرتلفات نخواهد بود.
تحلیل: هر چند بخشهایی از این گمانه - مثل جوانی جمعیت - ممکن است درست باشد ولی به نظر نمیرسد که در صورت شیوع بیماری عدد تلفات در شهرهای بزرگ و متراکمی مثل تهران کوچک باشد. شاید این تحلیل در شهرهای کوچک، با آب و هوای گرم و تراکم جمعیتی پایین تا حدی درست باشد.
۳) تحملپذیر نبودن هزینههای قرنطینه طولانی: گزینه سوم این است که دولت به این نتیجه رسیده است که با وضعیت تحریمها، رکود اقتصادی، بودجه دولت و اندازه بزرگ جمعیت کشور، اساسا راهی برای یک قرنطینه سراسری با افق زمانی نامشخص و طولانی وجود ندارد. به عبارت دیگر در محاسبات هزینه/فایده شاید جمعبندی این بوده که تلفات قرنطینه ممکن است از تلفات کرونا بزرگتر باشد.
تحلیل: احتمالا رگههایی از چنین تحلیلی در ذهن سیاستگذاران بوده است ولی حتی در چنین حالتی هم باید یک برنامه خیلی مشخص برای حداقل کردن نرخ سرایت و تلفات (مثل بازگشایی انتخابی، فاصلهگذاری اجتماعی، برنامه مراقبتهای بهداشتی در محیط کسب و کار، عدم بازگشایی بخشهای غیرحیاتی جامعه) اعلام میشد که ما آن را ندیدهایم.
۴) امید به کنترل کرونا بدون قرنطینه: احتمال چهارم این است که تصور سیاستگذار این بوده که یا واکسن/درمان کرونا به زودی کشف خواهد شد، یا دمای هوا باعث از بین رفتن ویروس خواهد شد و یا سیاستهایی مثل غربالگرایی سراسری و گسترده و قرنطینه مبتلایان باعث خواهد شد تا بدون تعطیلی کامل جامعه بتوان بیماری را سرکوب کرد.
تحلیل: سیاستهایی مشابه این روش در برخی کشورها (مثلا کره) به کار رفته است و تا حد خوبی جواب داده است. ولی چنین برنامهای مستلزم یک غربالگری بزرگمقیاس، امکانات کافی برای قرنطینه مبتلایان بدون علامت (چیزی شبیه نقاهتگاه) و اطمینان از عدم اختلاط مبتلایان و غیرمبتلایان است. اگر برنامه این بوده است باید جزییات و منابع آن اعلام شود و شهروندان هم در جریان چارچوب زمانی و جغرافیایی آن قرار بگیرند.
۵) هیچ کدام از این موارد: و البته یک حالت هم این بوده که سیاستگذار کلا به چنین تحلیلها و مقایسهها و آمار و ارقامی اعتقاد ندارد و خیلی دلبخواهی یا از سر استیصال تصمیم گرفته است که جامعه را به حالت عادی بازگرداند. انشاا... که حالت محتمل این نیست.
جمعبندی سیاستی: ما دسترسی به آمار و ارقام و گزارشها و ذهنیتهای دولت نداریم و نمیدانیم این تصمیم با چه منطقی اتخاذ شده است. ولی شهروندان کاملا حق دارند که از دولت بخواهند شفافیت پیشه کند و منطق تصمیماتش را اعلام کند. ضمن این که نمیدانیم که چرا تصمیم به بازگشایی با اقدامات احتیاطی که بقیه کشورها به دنبال آن هستند ترکیب نشده است. اینها برخی سوالات مهم است:
۱) آیا برنامهای برای تفکیک جمعیت با ریسک بالا (مثلا افراد مسن) از بقیه جامعه وجود دارد؟
۲) سیاستهایی مثل فاصلهگذاری اجتماعی، ماسکزدن همهگانی و تعطیلی اجتماعات بزرگ چه جایگاهی در این تصمیم دارند؟
۳) آیا لازم است همه بخشهای جامعه به حالت عادی بازگردد؟
۴) نقش سیاستهایی مثل حداکثر سازی دورکاری (در مشاغلی که امکان آن هست) در این برنامه کجا است؟
۵) آیا قرار است برنامه غربالگری بر اساس تستهای سریع و ارزان دنبال شود؟
۶) چه مکانیسمهایی برای رصد دقیق نرخ انتشار بیماری در جامعه و توقف سریع تصمیمات فعلی در صورت بروز نشانههای گسترش بیماری تعبیه شده است؟
۷) نقش نهادهای مدنی و ظرفیتهای مردمی برای سیاست قرنطینه مبتلایان بدون علامت چیست؟
۸) سیاستهای مربوط به سفر (داخلی و خارجی) و جابهجایی جمعیت چه خواهند بود؟
و خیلی سوالات دیگر که پاسخی برای آنها در برنامههای دولت نمیبینیم!
✍️ دکتر حامد قدوسی
@Library_Telegram
📕 گرفتاری اسلام (#ممنوعه)
✍️ ارشاد مانجی
هر دینی پیروانی دارد که مثل میمون رفتار می کنند. اما تفاوت اینجاست که تنها در اسلام معاصر است که «تقلید» بدل به نگرش غالب شده است. قرآن نه تنها اصلا کامل نیست، که آنچنان تناقض های عمیقی دارد که مسلمانانی که به پیروی از قرآن زندگی می کنند چاره ای ندارند جز آنکه تصمیم بگیرند بر کدام بخش هایش تأکید کنند و کدام بخش هایش را کم اهمیت تلقی کنند.
@Library_Telegram
✍️ ارشاد مانجی
هر دینی پیروانی دارد که مثل میمون رفتار می کنند. اما تفاوت اینجاست که تنها در اسلام معاصر است که «تقلید» بدل به نگرش غالب شده است. قرآن نه تنها اصلا کامل نیست، که آنچنان تناقض های عمیقی دارد که مسلمانانی که به پیروی از قرآن زندگی می کنند چاره ای ندارند جز آنکه تصمیم بگیرند بر کدام بخش هایش تأکید کنند و کدام بخش هایش را کم اهمیت تلقی کنند.
@Library_Telegram
👍4
گرفتاری اسلام ارشاد مانجی ک.pdf
1.2 MB
📕 گرفتاری اسلام (#ممنوعه)
✍️ ارشاد مانجی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
✍️ ارشاد مانجی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
👍2
🔰حاج آقا اومدی؛ اما خیلی دیر اومدی.
امروز ۱۸ فروردین ۹۹ ساعت ۶ بعد از ظهر زنگ در خانه مادرم در خیابان خاقانی اصفهان به صدا درآمد. از پشت آیفون فردی روحانی با ماسک و سمپاش را دیدم که داشت در خانه را ضدعفونی میکرد.
خواستم برم و بهش بگم: حاج آقا زحمت میکشد اما با این نمایش و این نوع تبلیغات؛ دارید بیشتر به شعور ما توهین میکنید. گفتم بیخیال، خستگی میمونه توی تنش؛ اونم چندتایی زنگ زد و رفت.
حاج آقا از اینکه در رو باز نکردم شرمندم، اما منم دلایل خودم رو داشتم:
✅ حاج آقا اون روز که دوستم نمیدونست نماز جمعه رو چطور میخونند؛ و برای همین توسط گزینش رد شد و بعد نتونست ازدواج کنه و معتاد شده و مُرد تا چهل سالگی رو نبینه؛ شما کجا تشریف داشتید؟
✅ حاج آقا اون وقت که دانشجویان را از بالای ساختمان خوابگاهها با شعار یا حسین و یا زهرا پایین مینداختند؛ شما کجا بودید؟
✅ حاج آقا اون روز که تقلبی بودن مدرک دکترای مرحوم کردان ثابت شد و انتظار داشتیم ائمه جمعه شهرها و مساجد تذکری به دولت و وزیر متقلب بدهند؛ اما اکثرشون لب تر نکردند؛ شما کجا بودید؟
✅ حاج آقا اون موقع که رو دست و صورت زنها در اصفهان اسید پاشیدند شماها کجا بودید؟ خودتون را جای اون خانمها بزارید تا بفهمید جای سوزش اسید چند روز بعد از بین میره، اما جای سوزش سکوت شما تا ابد باقی میمونه.
✅ حاج آقا چرا یکبار نیومدی بگی اون هزار نفر که بیش از نیمی از وامهای بانکی را گرفتند و پس نمیدند؛ باید اعدام بشند. نکنه شما هم مثل ما روشنفکر و مخالف اعدام شدید؟
✅ حاج آقا الان که به زندانیهای کیفری بخاطر شیوع کرونا مرخصی دادند؛ چرا نمیاید بگید زندانیهای سیاسی رو هم مرخص کنند؟
✅ حاج آقا این همه مقامات وزارت بهداشت داد میزنند ماسک و تجهیزات تولید و ضبط شده بدست ما نمیرسه تا توزیع کنیم. چرا سراغ دزدهای سرگردنه نمیرید، نکنه مثل ما میترسید یا خدای نکرده رفیق دزد و شریک قافله هستید؟
❇️ حاج آقا شاید دلت پاکه و قرار نیست بعدا برای این کارا صورتحساب مفصلی رو دست دولت بزارید. پس بعد از کرونا هم همین کار رو ادامه بدهید؛ لطفا با مردم باشید و سراغ سیاست نروید.
✍️ دکتر نظام بهرامی کمیل
@Library_Telegram
امروز ۱۸ فروردین ۹۹ ساعت ۶ بعد از ظهر زنگ در خانه مادرم در خیابان خاقانی اصفهان به صدا درآمد. از پشت آیفون فردی روحانی با ماسک و سمپاش را دیدم که داشت در خانه را ضدعفونی میکرد.
خواستم برم و بهش بگم: حاج آقا زحمت میکشد اما با این نمایش و این نوع تبلیغات؛ دارید بیشتر به شعور ما توهین میکنید. گفتم بیخیال، خستگی میمونه توی تنش؛ اونم چندتایی زنگ زد و رفت.
حاج آقا از اینکه در رو باز نکردم شرمندم، اما منم دلایل خودم رو داشتم:
✅ حاج آقا اون روز که دوستم نمیدونست نماز جمعه رو چطور میخونند؛ و برای همین توسط گزینش رد شد و بعد نتونست ازدواج کنه و معتاد شده و مُرد تا چهل سالگی رو نبینه؛ شما کجا تشریف داشتید؟
✅ حاج آقا اون وقت که دانشجویان را از بالای ساختمان خوابگاهها با شعار یا حسین و یا زهرا پایین مینداختند؛ شما کجا بودید؟
✅ حاج آقا اون روز که تقلبی بودن مدرک دکترای مرحوم کردان ثابت شد و انتظار داشتیم ائمه جمعه شهرها و مساجد تذکری به دولت و وزیر متقلب بدهند؛ اما اکثرشون لب تر نکردند؛ شما کجا بودید؟
✅ حاج آقا اون موقع که رو دست و صورت زنها در اصفهان اسید پاشیدند شماها کجا بودید؟ خودتون را جای اون خانمها بزارید تا بفهمید جای سوزش اسید چند روز بعد از بین میره، اما جای سوزش سکوت شما تا ابد باقی میمونه.
✅ حاج آقا چرا یکبار نیومدی بگی اون هزار نفر که بیش از نیمی از وامهای بانکی را گرفتند و پس نمیدند؛ باید اعدام بشند. نکنه شما هم مثل ما روشنفکر و مخالف اعدام شدید؟
✅ حاج آقا الان که به زندانیهای کیفری بخاطر شیوع کرونا مرخصی دادند؛ چرا نمیاید بگید زندانیهای سیاسی رو هم مرخص کنند؟
✅ حاج آقا این همه مقامات وزارت بهداشت داد میزنند ماسک و تجهیزات تولید و ضبط شده بدست ما نمیرسه تا توزیع کنیم. چرا سراغ دزدهای سرگردنه نمیرید، نکنه مثل ما میترسید یا خدای نکرده رفیق دزد و شریک قافله هستید؟
❇️ حاج آقا شاید دلت پاکه و قرار نیست بعدا برای این کارا صورتحساب مفصلی رو دست دولت بزارید. پس بعد از کرونا هم همین کار رو ادامه بدهید؛ لطفا با مردم باشید و سراغ سیاست نروید.
✍️ دکتر نظام بهرامی کمیل
@Library_Telegram
🔴 دروغگویی چین به قیمت جان انسانها تمام شده است
📌پارلمان بریتانیا از انتشار آمار و اطلاعات غلط از سوی چین، ایران و روسیه انتقاد کرده است
نمایندگان پارلمان بریتانیا میگویند که تلاشهای چین برای کوچک جلوه دادن اپیدمی کرونا در مراحل اولیه شیوع، و به دنبال آن کارزار اطلاعات غلطی که این کشور در این مورد به راه انداخت، سبب از دست رفتن جان مردم و ایجاد موانع بینالمللی درراه کنترل این ویروس شده است.
در گزارشی که به تازگی از طرف کمیته خارجی مجلس عوام بریتانیا منتشر شده، آمده که کشوری که اپیدمی از آن جا آغاز شده، میبایست نقش اول را در جمعآوری اطلاعات و بهاشتراک گذاشتن پژوهشهای مربوط به آن با دیگر کشورها برعهده میگرفت تا از گسترش کووید ۱۹ جلوگیری کند.
در این گزارش، شی جین پینگ، رهبر چین، متهم شده که به جای شفافیت و اطلاع رسانی کامل، اطلاعات مربوط به ویروس کرونا را در «ابهام» نگاه داشته است.
گزارش کمیته خارجی مجلس عوام، همچنین، ایران و روسیه را متهم میکند که در مورد تجربیات خود از این اپیدمی فاجعهبار جهانی پنهانکاری کرده و از دولت بریتانیا خواسته است با دروغگویی قدرتهای خارجی «روبهرو شده و با آن مقابله» کند.
اما کمیته خارجی پارلمان به ریاست «تام توگنهات» تندترین انتقادات خود را متوجه چین کرده که بنا به این گزارش «به اطلاعات و اخبار جعلی اجازه داد به سرعت ویروس منتشر شود.»
آقای توگنهات میگوید:«به گونه ای فزاینده روشن میشود که آنها (چین) در عوض کمک به دیگر کشورها برای کسب آمادگی و واکنش قاطع (به ویروس)، اطلاعات حیاتی و مهم را برای حفاظت از تصویر و آبروی حکومتشان، پنهان کردهاند.»
«دولت باید به این دروغها، واکنشی روشن و سریع نشان دهد و با همکاری متحدانمان، جبههای متحد در مقابل اخبار جعلی و اطلاعات نادرست مرگبار ایجاد کند.»
در گزارش کمیته خارجی پارلمان بریتانیا به مورد دکتر «لی ونلیانگ»، پزشک مقیم شهر ووهان اشاره شده که پیش از مرگ بر اثر ابتلا به کووید ۱۹ نخستین فردی بود که در ماه فوریه در مورد بروز اپیدمی هشدار داد. مقامات دولت کمونیست چین او را مجبور به امضای سندی کردند که در آن «به دروغگویی» اعتراف کرده بود.
در ادامه گزارش آمده: «این اطلاعات غلط که عامدانه در اختیار سازمان بهداشت جهانی و دانشمندان در سایر کشورها گذاشته شده، مانع تحلیل و شناسایی اپیدمی در مراحل اولیه آن شد.»
«اطلاعات نادرست در مورد کووید ۱۹ هماکنون نیز باعث ازدست رفتن جان مردم شده است. لازم است دولت برای مقابله و رد اطلاعات نادرست قدرتهای خارجی، واکنشی قاطع و روشن داشته باشد.»
«دولت همچنین باید هرجا لازم باشد، با همکاری با متحدانمان جبههای واحد تشکیل داده تا مطمئن شود پژوهشهای بینالمللی با تبلیغات و اطلاعات نادرست، خدشهدار نمیشود.»
این گزارش در ارتباط با تکرار احتمالی چنین بحرانهایی خواهان ایجاد یک نهاد موسوم به «بهداشت عمومی بیست اقتصاد بزرگ جهان» شده که حتی در نبود رهبری واحد سیاسی، همکاری میان پژوهشگران و کارشناسان را در سراسر جهان تسهیل کند.
این گزارش در ادامه میگوید: «روشن است که سازمانهای منطقهای و چندجانبه از جمله سازمان بهداشت جهانی، قادر به دستیابی به همکاریهای بین المللی لازم برای مقابله با یک اپیدمی جهانی نیستند.»
«هرچند دولت، به حق، روی حل بحران جاری تمرکز کرده، اما نباید درسهایی که از این اپیدمی فراگرفتهایم را پیش از بروز بحرانی دیگر در آینده از اولویت خارج کنیم چرا که این موضوع یک اشتباه فاجعهبار خواهد بود.»
این کمیته از دولت بریتانیا میخواهد در ارتباط با شیوع اپیدمی کرونا، روابط خود را با چین مورد ارزیابی مجدد قرار دهد.
آقای توگنهات می نویسد: «آیا میخواهیم علاوه بر کالاهای چینی، سیستم خودکامه آنها را هم وارد کنیم؟ یا باید با دیگر ملل آزاد همکاری کرده از میزان اتکایمان به این دیکتاتوری بکاهیم؟»
«دولت چین، مثل سایر حکومتهای خودکامه، در بطن خود ضعیف است و به ترکیب زهرآگینی از دروغ و وحشت متکی است تا بتواند کنترل خود را بر مردمش حفظ کند. به همین دلیل است که از لحظه شیوع ویروس به دروغ متوسل شد.»
آقای توگنهات در ادامه میگوید: «اشتباه نکنید! چین مصمم به ایجاد یک نظم جدید در جهان است که خود بر صدر آن باشد. در حالی که انرژی سیاسی ما روی بحث و جدلهای منطقهای متمرکز شده، رهبران چین درسطح جهانی برنامهریزی کردهاند. ما در تلاشمان برای خروج از اتحادیه اروپا، تنگشدن چنگال پکن بر گلویمان را نادیده گرفتهایم.»
#ایندیپندنت
@Library_Telegram
📌پارلمان بریتانیا از انتشار آمار و اطلاعات غلط از سوی چین، ایران و روسیه انتقاد کرده است
نمایندگان پارلمان بریتانیا میگویند که تلاشهای چین برای کوچک جلوه دادن اپیدمی کرونا در مراحل اولیه شیوع، و به دنبال آن کارزار اطلاعات غلطی که این کشور در این مورد به راه انداخت، سبب از دست رفتن جان مردم و ایجاد موانع بینالمللی درراه کنترل این ویروس شده است.
در گزارشی که به تازگی از طرف کمیته خارجی مجلس عوام بریتانیا منتشر شده، آمده که کشوری که اپیدمی از آن جا آغاز شده، میبایست نقش اول را در جمعآوری اطلاعات و بهاشتراک گذاشتن پژوهشهای مربوط به آن با دیگر کشورها برعهده میگرفت تا از گسترش کووید ۱۹ جلوگیری کند.
در این گزارش، شی جین پینگ، رهبر چین، متهم شده که به جای شفافیت و اطلاع رسانی کامل، اطلاعات مربوط به ویروس کرونا را در «ابهام» نگاه داشته است.
گزارش کمیته خارجی مجلس عوام، همچنین، ایران و روسیه را متهم میکند که در مورد تجربیات خود از این اپیدمی فاجعهبار جهانی پنهانکاری کرده و از دولت بریتانیا خواسته است با دروغگویی قدرتهای خارجی «روبهرو شده و با آن مقابله» کند.
اما کمیته خارجی پارلمان به ریاست «تام توگنهات» تندترین انتقادات خود را متوجه چین کرده که بنا به این گزارش «به اطلاعات و اخبار جعلی اجازه داد به سرعت ویروس منتشر شود.»
آقای توگنهات میگوید:«به گونه ای فزاینده روشن میشود که آنها (چین) در عوض کمک به دیگر کشورها برای کسب آمادگی و واکنش قاطع (به ویروس)، اطلاعات حیاتی و مهم را برای حفاظت از تصویر و آبروی حکومتشان، پنهان کردهاند.»
«دولت باید به این دروغها، واکنشی روشن و سریع نشان دهد و با همکاری متحدانمان، جبههای متحد در مقابل اخبار جعلی و اطلاعات نادرست مرگبار ایجاد کند.»
در گزارش کمیته خارجی پارلمان بریتانیا به مورد دکتر «لی ونلیانگ»، پزشک مقیم شهر ووهان اشاره شده که پیش از مرگ بر اثر ابتلا به کووید ۱۹ نخستین فردی بود که در ماه فوریه در مورد بروز اپیدمی هشدار داد. مقامات دولت کمونیست چین او را مجبور به امضای سندی کردند که در آن «به دروغگویی» اعتراف کرده بود.
در ادامه گزارش آمده: «این اطلاعات غلط که عامدانه در اختیار سازمان بهداشت جهانی و دانشمندان در سایر کشورها گذاشته شده، مانع تحلیل و شناسایی اپیدمی در مراحل اولیه آن شد.»
«اطلاعات نادرست در مورد کووید ۱۹ هماکنون نیز باعث ازدست رفتن جان مردم شده است. لازم است دولت برای مقابله و رد اطلاعات نادرست قدرتهای خارجی، واکنشی قاطع و روشن داشته باشد.»
«دولت همچنین باید هرجا لازم باشد، با همکاری با متحدانمان جبههای واحد تشکیل داده تا مطمئن شود پژوهشهای بینالمللی با تبلیغات و اطلاعات نادرست، خدشهدار نمیشود.»
این گزارش در ارتباط با تکرار احتمالی چنین بحرانهایی خواهان ایجاد یک نهاد موسوم به «بهداشت عمومی بیست اقتصاد بزرگ جهان» شده که حتی در نبود رهبری واحد سیاسی، همکاری میان پژوهشگران و کارشناسان را در سراسر جهان تسهیل کند.
این گزارش در ادامه میگوید: «روشن است که سازمانهای منطقهای و چندجانبه از جمله سازمان بهداشت جهانی، قادر به دستیابی به همکاریهای بین المللی لازم برای مقابله با یک اپیدمی جهانی نیستند.»
«هرچند دولت، به حق، روی حل بحران جاری تمرکز کرده، اما نباید درسهایی که از این اپیدمی فراگرفتهایم را پیش از بروز بحرانی دیگر در آینده از اولویت خارج کنیم چرا که این موضوع یک اشتباه فاجعهبار خواهد بود.»
این کمیته از دولت بریتانیا میخواهد در ارتباط با شیوع اپیدمی کرونا، روابط خود را با چین مورد ارزیابی مجدد قرار دهد.
آقای توگنهات می نویسد: «آیا میخواهیم علاوه بر کالاهای چینی، سیستم خودکامه آنها را هم وارد کنیم؟ یا باید با دیگر ملل آزاد همکاری کرده از میزان اتکایمان به این دیکتاتوری بکاهیم؟»
«دولت چین، مثل سایر حکومتهای خودکامه، در بطن خود ضعیف است و به ترکیب زهرآگینی از دروغ و وحشت متکی است تا بتواند کنترل خود را بر مردمش حفظ کند. به همین دلیل است که از لحظه شیوع ویروس به دروغ متوسل شد.»
آقای توگنهات در ادامه میگوید: «اشتباه نکنید! چین مصمم به ایجاد یک نظم جدید در جهان است که خود بر صدر آن باشد. در حالی که انرژی سیاسی ما روی بحث و جدلهای منطقهای متمرکز شده، رهبران چین درسطح جهانی برنامهریزی کردهاند. ما در تلاشمان برای خروج از اتحادیه اروپا، تنگشدن چنگال پکن بر گلویمان را نادیده گرفتهایم.»
#ایندیپندنت
@Library_Telegram
کرنا بود
کویید 19 در سال 2020
ترس بود
بودن و نبودن بود
من بودم
و چشمهای پروحشت
که از گردم می گریختند
دیوار قرنطینه قد کشید
خورشید تاریک
ستارگان مبهوت
خبری بد
از یورش کوتوله های نامرئی نیم سلولی
که بیرحم تر از چنگیز
دیوارهای چین را شکسته
وسراسیمه تا پشت دیوارهای هر شهر آمده بودند
ودر سر راه خودهر که را زن ومردپیر وجوان خلیفه ورعیت همه را کشتار کرده کرده بودند
وتنها کودکان را
نه برای سوگواری کشتگانشان
که برای روایت
فتح نا میمونشان
بخشیده بودند
که کودکان
در سالها بعد در تاریخ بنویسند
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
هرجا کوتوله های نامریی نیم سلولی رسیدند
دیوارهای زندان هر شهر فرو می ریخت
وزندانبان زمخت
کلید درب اهنی می انداخت و می گریخت
که دیگر درپشت افراشته این دیوارها
خلیفه را هم خواب راحت نبود
هیچکس را
خوابی نبود
وهر چه بود
کابوس بود
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
نوروز را در آن سال عید دیدنی نبود
دیدار دوست گناه بود
وجزای دست دادن
دست بریدن بود
و بوسه
شلیک گلوله بود
به سینه کسی که دوستش داشتی
ولب ها در پارچه بسته بود
نوروز در بهار یخ زده
ودر پشت پنجره هر اتاق بهار می گریست شب و روز
وهمه جا سیلاب گریه بهار بود
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
امامزاده ها
نفس در سینه ضریح محبوس
وزوارشان را
را نه از دور دست
که از پشت درهای شکسته خود
نمی طلبیدند
گلدسته ها موقع اذان سرفه های خشک می کردند
واز ترس به گنبد چهار شانه چسبیده بودند
مومنان از مسجد می گریختند
ودر زیر
چلچراغ ایمان ها
سایه های تاریک جهل وخرافه
برجسته
شده بود
بناهای قلدر خشت وگل وکاشی
بدهکار رهگذران بودند
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
مادر پیر ودل تنگ
به تنهایی چسبیده بود
وفرزندش را
می خواست که به عیادتش نرود
پدر
پسر جوانش را در خانه زندانی کرده بود
که به یاری اش نرود و
ویروس نیم سلولی
که آمد
نخست طبیب را کشت
سپس پرستار را
وبعد بیمار را
ودر آخر
آنها را
که برای عیادت آمده بودند
چنگیز وسکندر وتازی
از بیرحمی او
در صفحات تاریخ
حقیر می شدند
در سیزده بدر آن سال
به تعداد هر مرده یک سبزه رویید
وسبزه ها
خود درخود پیچیدند
وکسی سبزه ای گره نزد
جویبارها
ودشت های سبز را کسی ندید
پرندگان بودند
ولی آوازشان
زنجموره
درد بود
جوانان صورت خویش بسته وتصاویر مجازی
ابشخورشان بود
وسر خط خبر ها
واخرین خبر هر روز
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود بودن ونبودن بود
با سپاس از توجه شما
اکبر خلوتی
سبزوار بهار سال 1399
@Library_Telegram
کویید 19 در سال 2020
ترس بود
بودن و نبودن بود
من بودم
و چشمهای پروحشت
که از گردم می گریختند
دیوار قرنطینه قد کشید
خورشید تاریک
ستارگان مبهوت
خبری بد
از یورش کوتوله های نامرئی نیم سلولی
که بیرحم تر از چنگیز
دیوارهای چین را شکسته
وسراسیمه تا پشت دیوارهای هر شهر آمده بودند
ودر سر راه خودهر که را زن ومردپیر وجوان خلیفه ورعیت همه را کشتار کرده کرده بودند
وتنها کودکان را
نه برای سوگواری کشتگانشان
که برای روایت
فتح نا میمونشان
بخشیده بودند
که کودکان
در سالها بعد در تاریخ بنویسند
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
هرجا کوتوله های نامریی نیم سلولی رسیدند
دیوارهای زندان هر شهر فرو می ریخت
وزندانبان زمخت
کلید درب اهنی می انداخت و می گریخت
که دیگر درپشت افراشته این دیوارها
خلیفه را هم خواب راحت نبود
هیچکس را
خوابی نبود
وهر چه بود
کابوس بود
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
نوروز را در آن سال عید دیدنی نبود
دیدار دوست گناه بود
وجزای دست دادن
دست بریدن بود
و بوسه
شلیک گلوله بود
به سینه کسی که دوستش داشتی
ولب ها در پارچه بسته بود
نوروز در بهار یخ زده
ودر پشت پنجره هر اتاق بهار می گریست شب و روز
وهمه جا سیلاب گریه بهار بود
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
امامزاده ها
نفس در سینه ضریح محبوس
وزوارشان را
را نه از دور دست
که از پشت درهای شکسته خود
نمی طلبیدند
گلدسته ها موقع اذان سرفه های خشک می کردند
واز ترس به گنبد چهار شانه چسبیده بودند
مومنان از مسجد می گریختند
ودر زیر
چلچراغ ایمان ها
سایه های تاریک جهل وخرافه
برجسته
شده بود
بناهای قلدر خشت وگل وکاشی
بدهکار رهگذران بودند
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود
بودن ونبودن بود
مادر پیر ودل تنگ
به تنهایی چسبیده بود
وفرزندش را
می خواست که به عیادتش نرود
پدر
پسر جوانش را در خانه زندانی کرده بود
که به یاری اش نرود و
ویروس نیم سلولی
که آمد
نخست طبیب را کشت
سپس پرستار را
وبعد بیمار را
ودر آخر
آنها را
که برای عیادت آمده بودند
چنگیز وسکندر وتازی
از بیرحمی او
در صفحات تاریخ
حقیر می شدند
در سیزده بدر آن سال
به تعداد هر مرده یک سبزه رویید
وسبزه ها
خود درخود پیچیدند
وکسی سبزه ای گره نزد
جویبارها
ودشت های سبز را کسی ندید
پرندگان بودند
ولی آوازشان
زنجموره
درد بود
جوانان صورت خویش بسته وتصاویر مجازی
ابشخورشان بود
وسر خط خبر ها
واخرین خبر هر روز
کرنا بود
کویید 19 در سال بیست بیست
ترس بود بودن ونبودن بود
با سپاس از توجه شما
اکبر خلوتی
سبزوار بهار سال 1399
@Library_Telegram
#تلنگر 📚
مطالعه کن، وقتی که دیگران در خوابند.
تصمیم بگیر، وقتی که دیگران مُرَددند.
خود را آماده کن، وقتی که دیگران در خیال پردازیاند.
شروع کن، وقتی که دیگران در حال تعللاند.
کار کن، وقتی که دیگران در حال آرزو کردناند.
صرفه جویی کن، وقتی که دیگران در حال تلف کردناند.
گوش کن، وقتی که دیگران در حال صحبت کردناند.
پافشاری کن، وقتی که دیگران در حال رها کردناند.
@Library_Telegram
مطالعه کن، وقتی که دیگران در خوابند.
تصمیم بگیر، وقتی که دیگران مُرَددند.
خود را آماده کن، وقتی که دیگران در خیال پردازیاند.
شروع کن، وقتی که دیگران در حال تعللاند.
کار کن، وقتی که دیگران در حال آرزو کردناند.
صرفه جویی کن، وقتی که دیگران در حال تلف کردناند.
گوش کن، وقتی که دیگران در حال صحبت کردناند.
پافشاری کن، وقتی که دیگران در حال رها کردناند.
@Library_Telegram
مقدمه زیبای کتاب ۱۰۰ جنگ بزرگ تاریخ :
جنگ را هیچکس دوست ندارد
در جنگ پدران پسران را به خاک میسپارند حال آن که در صلح، پسران پدران را!
👤 #هرودوت
@Library_Telegram
جنگ را هیچکس دوست ندارد
در جنگ پدران پسران را به خاک میسپارند حال آن که در صلح، پسران پدران را!
👤 #هرودوت
@Library_Telegram
.
#بخوانیم
سبب ریشهای تمام خدایان و اشباح شما،
ترس شما است.
سبب خلق بهشت و جهنم شما ترسهای شماست.
روی دیگر ترس، طمع است.
هركجا ترس باشد، طمع نیز خواهد بود؛
هرجا طمع باشد، ترس هم خواهد بود.
این دو، دو روی یك سكّه هستند.
پس شما خدایان و اشباح را آفریدهاید:
اشباح را از روی ترس و خدایان را از روی طمع ،
و شما به خلق بهشت و جهنّم پرداختهاید.
اگر عمیقاً به الهیات خود نگاه كنید هیچ چیز جز روانشناسی ترس و طمع نخواهید یافت.
دین واقعی تو را از ترس و طمع رها میسازد.
و تنها راه رهایی از ترس و طمع، این است كه:
تو قادر باشی تنها بمانی،
بتوانی به درون بروی،
به تاریكیهای ژرفای درون نگاه كنی
و به سمت مركز وجودت بروی.
#اشو
@Library_Telegram
#بخوانیم
سبب ریشهای تمام خدایان و اشباح شما،
ترس شما است.
سبب خلق بهشت و جهنم شما ترسهای شماست.
روی دیگر ترس، طمع است.
هركجا ترس باشد، طمع نیز خواهد بود؛
هرجا طمع باشد، ترس هم خواهد بود.
این دو، دو روی یك سكّه هستند.
پس شما خدایان و اشباح را آفریدهاید:
اشباح را از روی ترس و خدایان را از روی طمع ،
و شما به خلق بهشت و جهنّم پرداختهاید.
اگر عمیقاً به الهیات خود نگاه كنید هیچ چیز جز روانشناسی ترس و طمع نخواهید یافت.
دین واقعی تو را از ترس و طمع رها میسازد.
و تنها راه رهایی از ترس و طمع، این است كه:
تو قادر باشی تنها بمانی،
بتوانی به درون بروی،
به تاریكیهای ژرفای درون نگاه كنی
و به سمت مركز وجودت بروی.
#اشو
@Library_Telegram
.
👈 وقتی کتاب آنفلوانزای عظیم ، نوشته جان بری تاریخنگار و نویسندۀ انگلیسی را میخوانی به راستی از این همه شباهت میان جهان کرونا زدۀ امروز و جهان آنفلوانزا زدۀ ١٠٢ سال قبل حیرت میکنی ، ویروس جهش یافته آنفلوانزا درست در پایان جنگ جهانی اول شیوع یافت و این همهگیری از هر کجا که آغاز شد فقط پانزده ماه به طول انجامید و در همان زمان کوتاه بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون انسان را در جهان کشت اما در اینجا فقط میخواهم شما را در جریان نتیجه گیری پایانی نویسنده کتاب بگذارم :
📗 درس نهایی 1918 , درس بسیار سادهای ست اما عمل کردن به این درس ساده بسیار مشکل است ، آنهایی که در قدرت هستند در هنگامۀ چنین بحرانهایی در درجۀ نخست باید اعتماد عمومی را نسبت به خودشان به دست آورند و راه رسیدن به این هدف آن است که حاکمان نباید هیچ خبری را تحریف کنند ، آنها نباید هیچ تلاشی برای ماست مالی کردن یا خوب جلوه دادن اوضاع بکنند ، آنها نباید واقعیتها را دستکاری کنند و تصویری غیر واقعی از بحران به مردم ارائه کنند . پرزیدنت لینکلن به خوبی گفت که وظیفۀ یک رهبر این است که واقعیت را هر چقدر هم که موحش باشد به اطلاع مردم برساند زیرا فقط از این طریق می توان مشارکت مردم برای شکست بحران را محقق کرد
📗 چیزی که ثابت شد کشندهتر از ویروس است سیاست حکومتها نسبت به حقیقت بود ، با حقیقتِ مدفون ، روحیهها نیز از دست رفت و مردم دیگر نمیتوانستند هیچچیزی که به آنان گفته میشد باور کنند پس از همهچیز میترسیدند . در بیشتر فجایع مردم کنار هم میآیند به یاری هم میشتابند همانطور که همیشه دیدهایم اما در ۱۹۱۸ (( بدون رهبری و بدون حقیقت ، اعتماد بر باد رفت و از آن پس حواس مردم فقط به خودشان بود و جامعه خودش شروع به فروپاشیدن کرد ))
👈 این جملات در اوضاع امروز ما که پنهان کاری حکومتهای چین موجب مرگ بسیاری در سراسر جهان شده کاملا درست بهنظر میرسد زیرا حکومتهای مریض و کوفتی دیکتاتوری با میل جنون آمیزشان به تحریف واقعیتها و شهوت سوزانشان به پروپاگاندا همیشه بزرگترین سهم را در کشتار انسانها داشتهاند ، وقتی که حکومت تنها منبع اطلاعرسانی باشد و جریان آزاد اطلاعات به بهانههای گوناگون مخدوش و محدود شود مصلحتاندیشیهای سیاسی و جناحی جای حقیقت را خواهد گرفت و در بازی قدرت سیاستمداران مرگ آدمها اهمیتی بیش از چند عدد و رقم ساده را ندارد .
@Library_Telegram
👈 وقتی کتاب آنفلوانزای عظیم ، نوشته جان بری تاریخنگار و نویسندۀ انگلیسی را میخوانی به راستی از این همه شباهت میان جهان کرونا زدۀ امروز و جهان آنفلوانزا زدۀ ١٠٢ سال قبل حیرت میکنی ، ویروس جهش یافته آنفلوانزا درست در پایان جنگ جهانی اول شیوع یافت و این همهگیری از هر کجا که آغاز شد فقط پانزده ماه به طول انجامید و در همان زمان کوتاه بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون انسان را در جهان کشت اما در اینجا فقط میخواهم شما را در جریان نتیجه گیری پایانی نویسنده کتاب بگذارم :
📗 درس نهایی 1918 , درس بسیار سادهای ست اما عمل کردن به این درس ساده بسیار مشکل است ، آنهایی که در قدرت هستند در هنگامۀ چنین بحرانهایی در درجۀ نخست باید اعتماد عمومی را نسبت به خودشان به دست آورند و راه رسیدن به این هدف آن است که حاکمان نباید هیچ خبری را تحریف کنند ، آنها نباید هیچ تلاشی برای ماست مالی کردن یا خوب جلوه دادن اوضاع بکنند ، آنها نباید واقعیتها را دستکاری کنند و تصویری غیر واقعی از بحران به مردم ارائه کنند . پرزیدنت لینکلن به خوبی گفت که وظیفۀ یک رهبر این است که واقعیت را هر چقدر هم که موحش باشد به اطلاع مردم برساند زیرا فقط از این طریق می توان مشارکت مردم برای شکست بحران را محقق کرد
📗 چیزی که ثابت شد کشندهتر از ویروس است سیاست حکومتها نسبت به حقیقت بود ، با حقیقتِ مدفون ، روحیهها نیز از دست رفت و مردم دیگر نمیتوانستند هیچچیزی که به آنان گفته میشد باور کنند پس از همهچیز میترسیدند . در بیشتر فجایع مردم کنار هم میآیند به یاری هم میشتابند همانطور که همیشه دیدهایم اما در ۱۹۱۸ (( بدون رهبری و بدون حقیقت ، اعتماد بر باد رفت و از آن پس حواس مردم فقط به خودشان بود و جامعه خودش شروع به فروپاشیدن کرد ))
👈 این جملات در اوضاع امروز ما که پنهان کاری حکومتهای چین موجب مرگ بسیاری در سراسر جهان شده کاملا درست بهنظر میرسد زیرا حکومتهای مریض و کوفتی دیکتاتوری با میل جنون آمیزشان به تحریف واقعیتها و شهوت سوزانشان به پروپاگاندا همیشه بزرگترین سهم را در کشتار انسانها داشتهاند ، وقتی که حکومت تنها منبع اطلاعرسانی باشد و جریان آزاد اطلاعات به بهانههای گوناگون مخدوش و محدود شود مصلحتاندیشیهای سیاسی و جناحی جای حقیقت را خواهد گرفت و در بازی قدرت سیاستمداران مرگ آدمها اهمیتی بیش از چند عدد و رقم ساده را ندارد .
@Library_Telegram
#نوری_و _کوری
عنوان این نوشته ام را " نوری و کوری" می گذارم، شاید زودتر به منظور و مقصود من راه یابید. نوری و کوری، یا آشکارتر بگویم: شیخ فضل الله نوری و ماری کوری، در یک عصر می زیستند. یکصد و چندی سال پیش. این در ایران، آن در لهستان. شیخ فضل الله نوری، آن زمان که یقه اش را می درید و عمامه بر سر می کوفت و کف به لب، نعره می کشید که: ایهاالناس مشروطه خواهان می خواهند دختران شما را به مدرسه بفرستند و اسم زن و بچه ی شما را روی کاغذ بنویسند، دختری که بعدها به ماری کوری شهرت یافت، در رشته ی فیزیک لیسانس گرفت و کمی بعد به فرانسه کوچید و در آنجا با فقر و نداری زیست و به دعوت یک پروفسور، در آزمایشگاه وی مشغول به کار شد.
" نوری و کوری" را باید همزمان پی گرفت. صحنه ای از این و صحنه ای از آن. در صحنه ای به تماشای ضجه ها و عربده ها و منبرها و حدیث ها و آیه ها و حرص و جوش خوردن ها و زن زن زن زن زن زن زن زن زن کردن های شیخ فضل الله نوری بنشینیم، و در صحنه ای دیگر، به تماشای تحصیل و تحقیق "ماری" در دانشگاه و آزمایشگاه و فیزیک و فرمول و لوله های آزمایشگاهی و مواد و خواص! نوری را تجسم کنید که زن را با استناد به حدیث و روایت و قرآن و پیامبر و امامان در همان دخمه های ذلت تاریخی اش، به زیر گِل می برد، و ماری را ببینید که در آزمایشگاه ساده و محقرانه اش، کم کم به کشفی سترگ دست می یابد که بشریت، تا همه ی تاریخ و تا همه ی آینده، مدیونِ اوست. نوری بخاطر شلتاق ها و عربده های ابلهانه و هیولاوش اش، از پله های دار بالا رفت، و کوری – دو بار - از پله های آکادمی نوبل برای دریافت دو جایزه ی نوبل.
شیخ فضل الله نوری، بلندگوی تکرار خزعبلاتی بود که زن را اسیر و بدبخت و کلفَت و فلک زده و رختخوابی می خواست، و ماری کوری، از اینجور خزعبلات رهیده بود و فراتر و جلوتر از میلیاردها مرد، پرچمداری شد برای گسترشِ علم و رشد و سلامتِ بشریت. کشفی که ماری کوری بجای نهاد و به بشریت سپرد، آنچنان درخشان و ناب و سرشار از فایده است که همه ی آیندگان شیخ فضل الله نوری بدان محتاج اند، اما ماری کوری هرگز به خزعبلات شیخ فضل الله نوری، نه که محتاج نیست بل از آن گریزان است.
ماری کوری، میوه ی دنیای فهم بود و شیخ فضل الله نوری میوه دنیای جهل. دنیای علم و جهان بشریت، بنیان همین عکس های رادیولوژی و خواص گسترده ی رادیو اکتیویته را مدیون ماری کوری ست. کوری در یکی از یافته هایش، کشف کرد که پرتوهای رادیوم میتوانند بافتهای زنده ی اندامها را از بین ببرند. بعدها، پزشکان و پژوهشگران علوم پزشکی دریافتند که با اعتنا به کشف کوری، میتوانند غدهها و بافتهای بدخیم را که در سرطان و همچنین بیماریهای پوستی و غدد ترشحی بروز میکنند، از بین ببرند. شیخ فضل الله اما خود خود خود سرطان بود. که با هیچ پرتوی، ریشه و نسلش بیخ بر نمی شد.
دنیای فهم، میوه هایی چون ماری کوری بسیار برآورده است، در اینجا اما، دنیای جهل، میوه های تلخ و زهر آمیز و گزنده و سرطان زا فراوان به بار نشانده است. یجوری که اگر یکی از این سرطان ها فرو می میرد، بیش از او به بار می نشینند. شیخ از پله های دار بالا رفت، اما پشت بندش، ........ از همان پله ها پایین آمد و سخنانِ در گلو مانده ی شیخ را هوار کشید و برهمان طبل کوفت و جامعه ای را که به شوق فهم، به سمت علم و درخشندگی خیز برداشته بود، به قهقراهای شیخ فضل اللهی گسیل فرمود تا ناکامی شیخ، در گور، به کام گراید!
@Library_Telegram
عنوان این نوشته ام را " نوری و کوری" می گذارم، شاید زودتر به منظور و مقصود من راه یابید. نوری و کوری، یا آشکارتر بگویم: شیخ فضل الله نوری و ماری کوری، در یک عصر می زیستند. یکصد و چندی سال پیش. این در ایران، آن در لهستان. شیخ فضل الله نوری، آن زمان که یقه اش را می درید و عمامه بر سر می کوفت و کف به لب، نعره می کشید که: ایهاالناس مشروطه خواهان می خواهند دختران شما را به مدرسه بفرستند و اسم زن و بچه ی شما را روی کاغذ بنویسند، دختری که بعدها به ماری کوری شهرت یافت، در رشته ی فیزیک لیسانس گرفت و کمی بعد به فرانسه کوچید و در آنجا با فقر و نداری زیست و به دعوت یک پروفسور، در آزمایشگاه وی مشغول به کار شد.
" نوری و کوری" را باید همزمان پی گرفت. صحنه ای از این و صحنه ای از آن. در صحنه ای به تماشای ضجه ها و عربده ها و منبرها و حدیث ها و آیه ها و حرص و جوش خوردن ها و زن زن زن زن زن زن زن زن زن کردن های شیخ فضل الله نوری بنشینیم، و در صحنه ای دیگر، به تماشای تحصیل و تحقیق "ماری" در دانشگاه و آزمایشگاه و فیزیک و فرمول و لوله های آزمایشگاهی و مواد و خواص! نوری را تجسم کنید که زن را با استناد به حدیث و روایت و قرآن و پیامبر و امامان در همان دخمه های ذلت تاریخی اش، به زیر گِل می برد، و ماری را ببینید که در آزمایشگاه ساده و محقرانه اش، کم کم به کشفی سترگ دست می یابد که بشریت، تا همه ی تاریخ و تا همه ی آینده، مدیونِ اوست. نوری بخاطر شلتاق ها و عربده های ابلهانه و هیولاوش اش، از پله های دار بالا رفت، و کوری – دو بار - از پله های آکادمی نوبل برای دریافت دو جایزه ی نوبل.
شیخ فضل الله نوری، بلندگوی تکرار خزعبلاتی بود که زن را اسیر و بدبخت و کلفَت و فلک زده و رختخوابی می خواست، و ماری کوری، از اینجور خزعبلات رهیده بود و فراتر و جلوتر از میلیاردها مرد، پرچمداری شد برای گسترشِ علم و رشد و سلامتِ بشریت. کشفی که ماری کوری بجای نهاد و به بشریت سپرد، آنچنان درخشان و ناب و سرشار از فایده است که همه ی آیندگان شیخ فضل الله نوری بدان محتاج اند، اما ماری کوری هرگز به خزعبلات شیخ فضل الله نوری، نه که محتاج نیست بل از آن گریزان است.
ماری کوری، میوه ی دنیای فهم بود و شیخ فضل الله نوری میوه دنیای جهل. دنیای علم و جهان بشریت، بنیان همین عکس های رادیولوژی و خواص گسترده ی رادیو اکتیویته را مدیون ماری کوری ست. کوری در یکی از یافته هایش، کشف کرد که پرتوهای رادیوم میتوانند بافتهای زنده ی اندامها را از بین ببرند. بعدها، پزشکان و پژوهشگران علوم پزشکی دریافتند که با اعتنا به کشف کوری، میتوانند غدهها و بافتهای بدخیم را که در سرطان و همچنین بیماریهای پوستی و غدد ترشحی بروز میکنند، از بین ببرند. شیخ فضل الله اما خود خود خود سرطان بود. که با هیچ پرتوی، ریشه و نسلش بیخ بر نمی شد.
دنیای فهم، میوه هایی چون ماری کوری بسیار برآورده است، در اینجا اما، دنیای جهل، میوه های تلخ و زهر آمیز و گزنده و سرطان زا فراوان به بار نشانده است. یجوری که اگر یکی از این سرطان ها فرو می میرد، بیش از او به بار می نشینند. شیخ از پله های دار بالا رفت، اما پشت بندش، ........ از همان پله ها پایین آمد و سخنانِ در گلو مانده ی شیخ را هوار کشید و برهمان طبل کوفت و جامعه ای را که به شوق فهم، به سمت علم و درخشندگی خیز برداشته بود، به قهقراهای شیخ فضل اللهی گسیل فرمود تا ناکامی شیخ، در گور، به کام گراید!
@Library_Telegram
👍2❤1
✅ سندرم تاخیر
۱۲مصداق «سندرم تاخیرِ» پرهزینه در حکمرانی بحران کرونا در ایران:
۱. تاخیر ۵۷ روزه در ممنوعیت پرواز از چین و تست و قرنطینهٔ مسافران
دولت چین در ۱۱ دیماه ۹۸ اولین مرگ ناشی از ویروس کرونا را رسما اعلام کرد، ۳ بهمن ۹۸ ووهان را قرنطینه کرد و ۱۰ بهمن سازمان بهداشت جهانی رسما «وضعیت اضطراری سلامت جهانی» اعلام کرد.کشورها به سرعت پروازهایشان را از چین قطع و ورود مسافری که در دو هفتهٔ قبل به چین رفته بوده است را به کشورشان ممنوع کردند. تاخیر ۵۷ روزه در ممنوعیت پرواز از چین و قرنطینهٔ مسافران اولین عامل شیوع کرونا در ایران شد
۲. تاخیر یکماهه در شناسایی موارد مشکوک، تست و گزارش موارد ابتلا
علیرغم هشدار سازمان بهداشت جهانی، ممنوع نشدن ورود مسافران چین به ایران و گزارش موارد مشکوک به ابتلا به کرونا در چند بیمارستان قم و تهران، نظام سلامت و دولت ایران در تست موارد مشکوک و گزارش شفاف ورود کرونا به ایران تاخیری حداقل یکماهه داشت. اولین گزارش رسمی ابتلا به کرونا در ایران در تاریخ ۳۰ بهمن منتشر شد (آن هم پیرو اصرار برادر پزشک یکی از مبتلایان برای تستگیری از او)
۳. تاخیر ۱۹ روزه در ممنوعیت سفر به/از قم
علیرغم گزارش موارد مشکوک به ابتلا به کرونا در قم از اوایل بهمنماه و پذیرش رسمی ورود کرونا به قم در تاریخ ۳۰ بهمن،ممنوعیت سفر به قم با تاخیری حداقل ۱۹ روزه از ۱۸ اسفند اعمال شد. همین محدودیت هم صرفا شامل سفر به قم بود و نه سفر از قم. این تاخیر کرونا را در سراسر ایران پراکند
۴. تاخیر ششهفتهای در اعلام وضعیت اضطراری
رئیسجمهور در تاریخ ۶ اسفند از بازگشت امور به روال عادی از شنبهی بعد سخن گفت.به رسمیتشناسی میزان اضطرار و جدیت بحران توسط حکمرانان از عواملی است که هم بر رفتار شهروندان و هم بر عملکرد نهادهای حکمرانی تاثیرگذار است
۵. تاخیر دو هفتهای رئيسجمهور برای فعال شدن در ریاست ستاد ملی بحران کرونا
ستاد ملی مدیریت بحران کرونا از ابتدای اسفند فعال بود، اما جلسات دو هفتهٔ اولاش بدون حضور رئیسجمهور برگزار شد. گویی شخص رئیسجمهور در فهم ابعاد بحران و استفاده از فرصت طلایی روزهای اول برای کاهش سرعت شیوع کرونا و کاهش قربانیانش در ایران تاخیری دو هفتهای داشت.
۶. تاخیر سههفتهای در استفاده از ماسک و زبان هشدارآمیز توسط مدیران بحران
حداقل سههفته طول کشید (تا حدود ۲۰ اسفند) که اعضای ستاد مدیریت بحران، لااقل در برابر دوربینها و برای الگو شدن، از ماسک و دستکش استفاده کنند و عملا نشان بدهند که خطر را جدی گرفتهاند.در هفتههای اول مدیران ستاد همچنان به جای هشدار بعضا اصرار میکردند که کرونا از آنفولانزا کمخطرتر است
۷. تاخیر ۲۷ روزه در تعطیلی موقت زیارتگاهها
۸. تاخیر ۲۳ روزه در درخواست کمکهای بینالمللی و ۱۸ روزه در اعتراض به تحریمهایی که قربانیان کرونا در ایران را بیشتر میکنند
۹. تاخیر یکماهه در اجرای طرح «فاصلهگذاری اجتماعی»
ممنوعیت یا محدودیت شدید سفر بینشهری و تعطیلی ادارات، اصناف و بوستانها از ۸ فروردین اجرا شد. اگر همین طرح که از همان ابتدای اسفندماه توسط سازمان بهداشت جهانی به ایران پیشنهاد شده بود اجرا شده بود، میتوانست مانع چند میلیون سفر نوروزی و موجب پیشگیری از ابتلای هزاران و مرگ صدها نفر از ساکنان ایران شود.
۱۰. تاخیر ششهفتهای در انتخاب استراتژی «سرکوب کرونا» به جای «تسکین» و «ایمنی گلهای»
رئیسجمهور و ستاد ملی مدیریت بحران کرونا ظاهرا هنوز متوجه نشدهاند که «استراتژی ایمنی گلهای» بیشتر یک برساخت رسانهای است که به شدت مورد انتقاد سازمان بهداشت جهانی قرار دارد و حتی نخستوزیر بریتانیا هم به سرعت اشتباهش در حمایت اولیه از این استراتژی را اصلاح کرده و دولت راستگرای ترامپ هم ناچار به تن دادن به استراتژی سرکوب کرونا شد
۱۱. تاخیر حداقل یکماهه در انتخاب استراتژی «تست و رصد»
سازمان بهداشت جهانی از نیمهٔ اسفندماه بر ضرورت عملیاتی کردن راهبرد «تست و رصد» تاکید کرد اما هنوز نشانهای از در اولویت قرار گرفتن اجرای آن در ایران دیده نمیشود. لازمهٔ انتخاب این راهبرد، تست کردن تودهای شهروندان برای سنجش ابتلایشان به کرونا و رصد تماسهای مبتلایان با اپلیکیشنهای رصد تماس است
۱۲. تاخیر یکماهه در شناسایی آسیبپذیرترین شهروندان و حمایت مالی از آنها
رساندن کمک به نیازمندترین ایرانیان مستلزم داشتن بانک دادههای جامع وضعیت اقتصادی ایرانیان است که هنوز هم موجود نیست
آیا نمیتوانستیم در همین شرایط تحریم با حکمرانی بهتر از مرگ هزاران قربانی کنونی کرونا در ایران پیشگیری کنیم؟
✍️ محمدرضا جلائی پور
@Library_Telegram
۱۲مصداق «سندرم تاخیرِ» پرهزینه در حکمرانی بحران کرونا در ایران:
۱. تاخیر ۵۷ روزه در ممنوعیت پرواز از چین و تست و قرنطینهٔ مسافران
دولت چین در ۱۱ دیماه ۹۸ اولین مرگ ناشی از ویروس کرونا را رسما اعلام کرد، ۳ بهمن ۹۸ ووهان را قرنطینه کرد و ۱۰ بهمن سازمان بهداشت جهانی رسما «وضعیت اضطراری سلامت جهانی» اعلام کرد.کشورها به سرعت پروازهایشان را از چین قطع و ورود مسافری که در دو هفتهٔ قبل به چین رفته بوده است را به کشورشان ممنوع کردند. تاخیر ۵۷ روزه در ممنوعیت پرواز از چین و قرنطینهٔ مسافران اولین عامل شیوع کرونا در ایران شد
۲. تاخیر یکماهه در شناسایی موارد مشکوک، تست و گزارش موارد ابتلا
علیرغم هشدار سازمان بهداشت جهانی، ممنوع نشدن ورود مسافران چین به ایران و گزارش موارد مشکوک به ابتلا به کرونا در چند بیمارستان قم و تهران، نظام سلامت و دولت ایران در تست موارد مشکوک و گزارش شفاف ورود کرونا به ایران تاخیری حداقل یکماهه داشت. اولین گزارش رسمی ابتلا به کرونا در ایران در تاریخ ۳۰ بهمن منتشر شد (آن هم پیرو اصرار برادر پزشک یکی از مبتلایان برای تستگیری از او)
۳. تاخیر ۱۹ روزه در ممنوعیت سفر به/از قم
علیرغم گزارش موارد مشکوک به ابتلا به کرونا در قم از اوایل بهمنماه و پذیرش رسمی ورود کرونا به قم در تاریخ ۳۰ بهمن،ممنوعیت سفر به قم با تاخیری حداقل ۱۹ روزه از ۱۸ اسفند اعمال شد. همین محدودیت هم صرفا شامل سفر به قم بود و نه سفر از قم. این تاخیر کرونا را در سراسر ایران پراکند
۴. تاخیر ششهفتهای در اعلام وضعیت اضطراری
رئیسجمهور در تاریخ ۶ اسفند از بازگشت امور به روال عادی از شنبهی بعد سخن گفت.به رسمیتشناسی میزان اضطرار و جدیت بحران توسط حکمرانان از عواملی است که هم بر رفتار شهروندان و هم بر عملکرد نهادهای حکمرانی تاثیرگذار است
۵. تاخیر دو هفتهای رئيسجمهور برای فعال شدن در ریاست ستاد ملی بحران کرونا
ستاد ملی مدیریت بحران کرونا از ابتدای اسفند فعال بود، اما جلسات دو هفتهٔ اولاش بدون حضور رئیسجمهور برگزار شد. گویی شخص رئیسجمهور در فهم ابعاد بحران و استفاده از فرصت طلایی روزهای اول برای کاهش سرعت شیوع کرونا و کاهش قربانیانش در ایران تاخیری دو هفتهای داشت.
۶. تاخیر سههفتهای در استفاده از ماسک و زبان هشدارآمیز توسط مدیران بحران
حداقل سههفته طول کشید (تا حدود ۲۰ اسفند) که اعضای ستاد مدیریت بحران، لااقل در برابر دوربینها و برای الگو شدن، از ماسک و دستکش استفاده کنند و عملا نشان بدهند که خطر را جدی گرفتهاند.در هفتههای اول مدیران ستاد همچنان به جای هشدار بعضا اصرار میکردند که کرونا از آنفولانزا کمخطرتر است
۷. تاخیر ۲۷ روزه در تعطیلی موقت زیارتگاهها
۸. تاخیر ۲۳ روزه در درخواست کمکهای بینالمللی و ۱۸ روزه در اعتراض به تحریمهایی که قربانیان کرونا در ایران را بیشتر میکنند
۹. تاخیر یکماهه در اجرای طرح «فاصلهگذاری اجتماعی»
ممنوعیت یا محدودیت شدید سفر بینشهری و تعطیلی ادارات، اصناف و بوستانها از ۸ فروردین اجرا شد. اگر همین طرح که از همان ابتدای اسفندماه توسط سازمان بهداشت جهانی به ایران پیشنهاد شده بود اجرا شده بود، میتوانست مانع چند میلیون سفر نوروزی و موجب پیشگیری از ابتلای هزاران و مرگ صدها نفر از ساکنان ایران شود.
۱۰. تاخیر ششهفتهای در انتخاب استراتژی «سرکوب کرونا» به جای «تسکین» و «ایمنی گلهای»
رئیسجمهور و ستاد ملی مدیریت بحران کرونا ظاهرا هنوز متوجه نشدهاند که «استراتژی ایمنی گلهای» بیشتر یک برساخت رسانهای است که به شدت مورد انتقاد سازمان بهداشت جهانی قرار دارد و حتی نخستوزیر بریتانیا هم به سرعت اشتباهش در حمایت اولیه از این استراتژی را اصلاح کرده و دولت راستگرای ترامپ هم ناچار به تن دادن به استراتژی سرکوب کرونا شد
۱۱. تاخیر حداقل یکماهه در انتخاب استراتژی «تست و رصد»
سازمان بهداشت جهانی از نیمهٔ اسفندماه بر ضرورت عملیاتی کردن راهبرد «تست و رصد» تاکید کرد اما هنوز نشانهای از در اولویت قرار گرفتن اجرای آن در ایران دیده نمیشود. لازمهٔ انتخاب این راهبرد، تست کردن تودهای شهروندان برای سنجش ابتلایشان به کرونا و رصد تماسهای مبتلایان با اپلیکیشنهای رصد تماس است
۱۲. تاخیر یکماهه در شناسایی آسیبپذیرترین شهروندان و حمایت مالی از آنها
رساندن کمک به نیازمندترین ایرانیان مستلزم داشتن بانک دادههای جامع وضعیت اقتصادی ایرانیان است که هنوز هم موجود نیست
آیا نمیتوانستیم در همین شرایط تحریم با حکمرانی بهتر از مرگ هزاران قربانی کنونی کرونا در ایران پیشگیری کنیم؟
✍️ محمدرضا جلائی پور
@Library_Telegram
#جذب_خوشبختی
تمامی چیزهایی که خواستارشان هستید با احساسات خوب برانگیخته می شوند. شما مجبور نیستید برای تغییر اوضاع زندگی تان با خود کلنجار رفته و خود را تحت فشار بگذارید.
تمامی آنچه که باید انجام دهید انعکاس عشق توسط احساسات خوبتان می باشد و در این صورت شاهد به وقوع پیوستن تمامی مسایل خوب در زندگی تان خواهید بود.
احساسات خوب و قدرت عشق، تمام چیزهای خوب زندگی را به تصرف شما در می آورد.
برای رسیدن به این مهم اول از همه باید انرژی مثبت از خود منعکس کنید.
اگر در کل زندگی این حرف را تکرار کرده باشید که به شرط داشتن خانه، کار و یا ترفیع شغلی، داشتن پول بیشتر و موفقیت در شغل تان خوشبخت خواهید بود، در این صورت شما به هیچ یک از آنها نخواهید رسید.
برای جذب و دریافت خوشبختی ها اول از همه باید شاداب و پرنشاط باشید و شادابی از وجودتان ساطع شود.
هیچ راه دیگری برای رسیدن به خوشبختی وجود ندارد هر چه را که می خواهید ابتدا باید آن را به ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ تقدیم کنید.
📕 راز
✍ راندا برن
@Library_Telegram
تمامی چیزهایی که خواستارشان هستید با احساسات خوب برانگیخته می شوند. شما مجبور نیستید برای تغییر اوضاع زندگی تان با خود کلنجار رفته و خود را تحت فشار بگذارید.
تمامی آنچه که باید انجام دهید انعکاس عشق توسط احساسات خوبتان می باشد و در این صورت شاهد به وقوع پیوستن تمامی مسایل خوب در زندگی تان خواهید بود.
احساسات خوب و قدرت عشق، تمام چیزهای خوب زندگی را به تصرف شما در می آورد.
برای رسیدن به این مهم اول از همه باید انرژی مثبت از خود منعکس کنید.
اگر در کل زندگی این حرف را تکرار کرده باشید که به شرط داشتن خانه، کار و یا ترفیع شغلی، داشتن پول بیشتر و موفقیت در شغل تان خوشبخت خواهید بود، در این صورت شما به هیچ یک از آنها نخواهید رسید.
برای جذب و دریافت خوشبختی ها اول از همه باید شاداب و پرنشاط باشید و شادابی از وجودتان ساطع شود.
هیچ راه دیگری برای رسیدن به خوشبختی وجود ندارد هر چه را که می خواهید ابتدا باید آن را به ﮐﺎﺋﻨﺎﺕ تقدیم کنید.
📕 راز
✍ راندا برن
@Library_Telegram
☕️ قطعه ای از کتاب
انگیزه های خود را به طور کامل تشریح کنید!
به این نتیجه خواهید رسید که هرگز هیچ کس، کاری را کاملاً به خاطر دیگری انجام نمی دهد.
تمام کارها متوجه جهت خود آدم، تمام خدمات برای خود و تمام عشق ها، عشق به خود است.
شاید بهتر باشد که به عزیزترین و نزدیک ترین کس ِخود فکر کنید. عمیق تر حفر کنید و پی خواهید برد که کسی که شما دوست دارید، او نیست.
چیزی که شما دوست دارید، احساس مطبوعی است که چنین عشقی را در شما بیدار می کند!
آدم در نهایت، عاشق آرزوها و اشتیاق های خود است.
📕 وقتی نیچه گریست
✍ اروین د یالوم
@Library_Telegram
انگیزه های خود را به طور کامل تشریح کنید!
به این نتیجه خواهید رسید که هرگز هیچ کس، کاری را کاملاً به خاطر دیگری انجام نمی دهد.
تمام کارها متوجه جهت خود آدم، تمام خدمات برای خود و تمام عشق ها، عشق به خود است.
شاید بهتر باشد که به عزیزترین و نزدیک ترین کس ِخود فکر کنید. عمیق تر حفر کنید و پی خواهید برد که کسی که شما دوست دارید، او نیست.
چیزی که شما دوست دارید، احساس مطبوعی است که چنین عشقی را در شما بیدار می کند!
آدم در نهایت، عاشق آرزوها و اشتیاق های خود است.
📕 وقتی نیچه گریست
✍ اروین د یالوم
@Library_Telegram
📝 خاطره ای از هویدا
بخش ۱
سالها پیش، زمان حکومت شاه،
«هویدا» به استان سیستان و بلوچستان آمد،
دستور داد، دانش آموزان نخبه ای که شرایط مالی خوبی ندارند ،
میتوانند با هزینه دولت (بورسیه)ادامه تحصیل دهند،
فقط معدلشان بالای نوزده باشد،،
در تمام استان چهار نفر بودیم که این شرایط را داشتیم،
پس از شنیدن این خبر رفتیم استانداری و خود را به هویدا معرفی کردیم و مدارک تحصیلی خودرا ارائه کردیم،
سه نفر اهل سنت و یک نفر اهل تشیع بودیم،
ایشان بعداز دیدن مدارک ما گفتند فورا پیگیر کارهای تان باشید و به رییس آموزش و پروش دستور داد هرچه زود تر ما را به دانشگاه فردوسی مشهد معرفی نماید.
ما خوشحال و شادمان،در پوست خود نمی گنجیدیم،
چون واقعا توان ادامه تحصیل در یک شهر دیگر را نداشتیم،
فردا صبح،
با مدارک تکمیلی رفتیم آموزش و پرورش استان تا مراحل اعزام را طی کنیم،
اما رییس آموزش و پرورش گفت :
متأسفانه شما نمیتوانید بروید.
پرسیدیم چرا...؟
گفت : این بورسیه لغو شده و سال آینده شاید اجرا شود.
شما آدرستونو بدید اگر خبری شد، بشما اطلاع میدیم.
من گفتم:
ولی دیروز که جناب هویدا گفتند.......
حرفم را قطع کرد وگفت :
همان جناب هویدا دیشب که تشریف بردند پایتخت، بمن گفتند اگر این نخبه گانتان آمدند بگویید فعلا دست نگهدارند تا سال بعد...
انگار آب سردی روی مان ریختند، جواب پدر و مادر و فامیلی که به همه گفته بودیم ما «مهندس» شدیم را چی بدهیم...؟
آنقدر ناراحت بودیم که یادمان رفت از رییس خداحافظی کنیم.
داشتیم با ناراحتی و بد و بیراه گفتن به هویدا و شاه و همه مسئولین از ساختمان که نه از چهار دیواری آموزش و پرورش بیرون می آمدیم که یکی ما را صدا زد.
برگشتیم ، نمی شناختیمش، سلام کردیم و گفت :
شما همون دانش آموزان نخبه هستین...؟
گفتیم : بله،
گفت : رییس آموزش و پرورش میخاد چهارتا از فامیلاشو که شرایط شما رو ندارن ، به دانشگاه مشهد معرفی کنه.
شما باید برید تهران و این مسئله رو به شخص هویدا بگید.
و رفت....
چهار نفری به هم نگاه کردیم و دراین فکر بودیم که ، ما که پول نداریم تا تهران برویم، ضمن اینکه تا حالا تهران نرفتیم، چطور پیدا کنیم هویدا را...؟
اما از طرفی ازاینکه داشت آینده مون ازبین میرفت ناراحت بودیم.
وضع مان طوری نبود که به پدر و مادرمون بگیم پول بدید ما بریم تهران.
من دایی داشتم که قاچاق سیگار میکرد و وضعش خیلی خوب بود.
چهار نفری رفتیم خونه اش و جریان رو گفتیم.
دایی ام بما پنجاه تومان،(پنج تا صد ریالی)بما داد ،آنقدر خوشحال شدیم که خدامیداند.
تازه آدرس یکی از مشتریانش را که برایش سیگار می فرستاد تهران بما داد و گفت با تاکسی مستقیم برید منزل این بنده خدا.
سر از پا نمیشناختیم، همانروز عصر بلیط اتوبوس گرفتیم و حالا به چه بدبختی رسیدیم تهران بماند،
لباسهای کهنه مان گرد و خاکی شده بود و موها و سروصورتمان همه خاکی.
بعداز شستشوی سروصورتمان و تکاندن لباسهامان در سرویس بهداشتی ترمینال ، تاکسی گرفتیم و آدرس دوست دایی ام را دادم.
اتفاقا منزلش نزدیک ترمینال بود و راننده تاکسی انسان شریفی بود، ما محو ساختمانها و خیابانها و مناظر تهران شده بودیم که راننده تاکسی گفت این همون منزل مورد نظرشماست.
بعد از تشکر و حساب کردن کرایه رفتیم درب منزل را زدیم و آقا پسری آمد و خودمان را معرفی کردیم ، و رفت داخل و بعد از چند دقیقه مرد جا افتاده و خوش چهره ای آمد و بعداز احوالپرسی ما را برد داخل ، و بهترین و لذیذ ترین «چای» عمرم را آنجا خوردم، چون من چای زیاد میخورم ولی سه روزی بود که چای نخورده بودم.
از نگاه خانواده این بنده خدا می فهمیدیم که از دیدن لباسها(محلی)و کهنه و چهره های بهم ریخته مان بسیار متعجب بودن.
قرارشد استراحتی بکنیم و آخر وقت بریم دفتر نخست وزیری.
وقتی از خواب بیدار شدیم ، هوا کاملا تاریک شده بود.
سریع دوستان رو بیدار کردم و گفتم بلند شید شب شد.
مثل دیوانه ها دور خود میچرخیدیم و حرص میخوردیم.
دوست دایی ام که صدای ما را شنیده بود وارد اطاق شد و گفت خیلی خسته بودین.
گفتیم ،چرا بیدارمان نکردین...؟گقت ،دیدم حسابی خسته اید حیفم آمد ،مشکلی نیست فردا صبح اول وقت میریم.
بنده خدا حسابی برای ما زحمت کشیدن.
به درخواست «علی» آقا، دوست دایی ام ، رفتیم دوشی هم گرفتیم و حسابی سرحال شدیم.
شاید بخاطر راه زیادی که در اتوبوس بودیم بدنمان بو میداده.
هرچی بود خیلی حال داد.
بعدم شام آورد و ما چون خیلی گرسنه بودیم امان ندادیم.
و سرسفره شام ،که با سفره های ما خیلی فرق داشت، جریان خود را برایشان تعریف کردم، چون برای اولین بار بود که می دیدیم سر سفره که یک یا چند غریبه نشستن ، خانواده میزبان هم مینشینند، ما اصلا رسم نداشتیم.
ادامه در بخش 2👇
@Library_Telegram
بخش ۱
سالها پیش، زمان حکومت شاه،
«هویدا» به استان سیستان و بلوچستان آمد،
دستور داد، دانش آموزان نخبه ای که شرایط مالی خوبی ندارند ،
میتوانند با هزینه دولت (بورسیه)ادامه تحصیل دهند،
فقط معدلشان بالای نوزده باشد،،
در تمام استان چهار نفر بودیم که این شرایط را داشتیم،
پس از شنیدن این خبر رفتیم استانداری و خود را به هویدا معرفی کردیم و مدارک تحصیلی خودرا ارائه کردیم،
سه نفر اهل سنت و یک نفر اهل تشیع بودیم،
ایشان بعداز دیدن مدارک ما گفتند فورا پیگیر کارهای تان باشید و به رییس آموزش و پروش دستور داد هرچه زود تر ما را به دانشگاه فردوسی مشهد معرفی نماید.
ما خوشحال و شادمان،در پوست خود نمی گنجیدیم،
چون واقعا توان ادامه تحصیل در یک شهر دیگر را نداشتیم،
فردا صبح،
با مدارک تکمیلی رفتیم آموزش و پرورش استان تا مراحل اعزام را طی کنیم،
اما رییس آموزش و پرورش گفت :
متأسفانه شما نمیتوانید بروید.
پرسیدیم چرا...؟
گفت : این بورسیه لغو شده و سال آینده شاید اجرا شود.
شما آدرستونو بدید اگر خبری شد، بشما اطلاع میدیم.
من گفتم:
ولی دیروز که جناب هویدا گفتند.......
حرفم را قطع کرد وگفت :
همان جناب هویدا دیشب که تشریف بردند پایتخت، بمن گفتند اگر این نخبه گانتان آمدند بگویید فعلا دست نگهدارند تا سال بعد...
انگار آب سردی روی مان ریختند، جواب پدر و مادر و فامیلی که به همه گفته بودیم ما «مهندس» شدیم را چی بدهیم...؟
آنقدر ناراحت بودیم که یادمان رفت از رییس خداحافظی کنیم.
داشتیم با ناراحتی و بد و بیراه گفتن به هویدا و شاه و همه مسئولین از ساختمان که نه از چهار دیواری آموزش و پرورش بیرون می آمدیم که یکی ما را صدا زد.
برگشتیم ، نمی شناختیمش، سلام کردیم و گفت :
شما همون دانش آموزان نخبه هستین...؟
گفتیم : بله،
گفت : رییس آموزش و پرورش میخاد چهارتا از فامیلاشو که شرایط شما رو ندارن ، به دانشگاه مشهد معرفی کنه.
شما باید برید تهران و این مسئله رو به شخص هویدا بگید.
و رفت....
چهار نفری به هم نگاه کردیم و دراین فکر بودیم که ، ما که پول نداریم تا تهران برویم، ضمن اینکه تا حالا تهران نرفتیم، چطور پیدا کنیم هویدا را...؟
اما از طرفی ازاینکه داشت آینده مون ازبین میرفت ناراحت بودیم.
وضع مان طوری نبود که به پدر و مادرمون بگیم پول بدید ما بریم تهران.
من دایی داشتم که قاچاق سیگار میکرد و وضعش خیلی خوب بود.
چهار نفری رفتیم خونه اش و جریان رو گفتیم.
دایی ام بما پنجاه تومان،(پنج تا صد ریالی)بما داد ،آنقدر خوشحال شدیم که خدامیداند.
تازه آدرس یکی از مشتریانش را که برایش سیگار می فرستاد تهران بما داد و گفت با تاکسی مستقیم برید منزل این بنده خدا.
سر از پا نمیشناختیم، همانروز عصر بلیط اتوبوس گرفتیم و حالا به چه بدبختی رسیدیم تهران بماند،
لباسهای کهنه مان گرد و خاکی شده بود و موها و سروصورتمان همه خاکی.
بعداز شستشوی سروصورتمان و تکاندن لباسهامان در سرویس بهداشتی ترمینال ، تاکسی گرفتیم و آدرس دوست دایی ام را دادم.
اتفاقا منزلش نزدیک ترمینال بود و راننده تاکسی انسان شریفی بود، ما محو ساختمانها و خیابانها و مناظر تهران شده بودیم که راننده تاکسی گفت این همون منزل مورد نظرشماست.
بعد از تشکر و حساب کردن کرایه رفتیم درب منزل را زدیم و آقا پسری آمد و خودمان را معرفی کردیم ، و رفت داخل و بعد از چند دقیقه مرد جا افتاده و خوش چهره ای آمد و بعداز احوالپرسی ما را برد داخل ، و بهترین و لذیذ ترین «چای» عمرم را آنجا خوردم، چون من چای زیاد میخورم ولی سه روزی بود که چای نخورده بودم.
از نگاه خانواده این بنده خدا می فهمیدیم که از دیدن لباسها(محلی)و کهنه و چهره های بهم ریخته مان بسیار متعجب بودن.
قرارشد استراحتی بکنیم و آخر وقت بریم دفتر نخست وزیری.
وقتی از خواب بیدار شدیم ، هوا کاملا تاریک شده بود.
سریع دوستان رو بیدار کردم و گفتم بلند شید شب شد.
مثل دیوانه ها دور خود میچرخیدیم و حرص میخوردیم.
دوست دایی ام که صدای ما را شنیده بود وارد اطاق شد و گفت خیلی خسته بودین.
گفتیم ،چرا بیدارمان نکردین...؟گقت ،دیدم حسابی خسته اید حیفم آمد ،مشکلی نیست فردا صبح اول وقت میریم.
بنده خدا حسابی برای ما زحمت کشیدن.
به درخواست «علی» آقا، دوست دایی ام ، رفتیم دوشی هم گرفتیم و حسابی سرحال شدیم.
شاید بخاطر راه زیادی که در اتوبوس بودیم بدنمان بو میداده.
هرچی بود خیلی حال داد.
بعدم شام آورد و ما چون خیلی گرسنه بودیم امان ندادیم.
و سرسفره شام ،که با سفره های ما خیلی فرق داشت، جریان خود را برایشان تعریف کردم، چون برای اولین بار بود که می دیدیم سر سفره که یک یا چند غریبه نشستن ، خانواده میزبان هم مینشینند، ما اصلا رسم نداشتیم.
ادامه در بخش 2👇
@Library_Telegram
📝 خاطره ای از هویدا
بخش ۲
بعد از شام هم با ماشین ژیان علی آقا رفتیم چرخی در شهر زدیم و حسابی خوش گذشت.
ومن همیشه به این فکر میکردم، اگر علی آقا نبود با این پول ما که فقط برای برگشت بود چکار میکردیم...؟ شاید دوستان من هم همین فکر را میکردند،
برگشتیم منزل و بعداز چند ساعت صحبت از وضعیت مردم استان مان و فقرو محرومیتها، خوابیدیم، من و دوستانم خیلی استرس داشتیم.
فردا صبح به اتفاق علی آقا رفتیم دفتر جناب هویدا،
بدون فوت وقت رفتیم به دفتر ایشان و همه محو لباسها و سر وضع ما که تازه بهتر شده بود ، بودند.
ایشان تا ما وارد اطاقشان شدیم از پشت میزش بلند شد و با تک تک ما دست و روبوسی کرد، و ما را روی مبل های چرم مشکی کنار میزش نشاند و خودش هم کنار ما نشست، و گفت :
خب بسلامتی رفتید ثبت نام کردید...؟
من به نمایندگی از طرف دوستانم گفتم :
نخیر، قربان، رییس آموزش و پرورش استان میخاد چهار نفر از فامیلاشو جای ما بفرسته، برای همین آمدیم خدمت شما.
چنان برافروخته شد که ماهم ترسیدیم، بلند شد، ماهم بلند شدیم و گفت :
گوه خورده مردیکه دزد،
غلط کرده بی پدر ...،
و به شخصی که اونجا نشسته بود گفت فورا تلفن رییس آموزش و پرورش زاهدان را برایم بگیر.
آن مرد گرفت و گوشی را داد به جناب هویدا،
فریاد میزد :
از امروز میری نیکشهر(یکی از شهرستانهای واقعا محروم و دور افتاده استان) و بعنوان نامه بر خودتو معرفی میکنی،
الان ابلاغت را میفرستم، نمیدونم اون بابا چی گفت ،که هویدا گفت :
چرا میخایی حق این جوانان رو ضایع کنی...؟
چرا نمیذاری اینها فردا برای کشورشون کسی بشن...؟
اگر فامیلهای تو امتیازات رو دارن میگفتی.
ولی حق این جوونا را ضایع نمیکردی.
فردا صبح نامه ی شروع به کارت در نیکشهر رو برایم تلگراف کن،
و گوشی را داد به همان مرد.
و بما گفت میروید و وسایلتان برمیدارید و میروید مشهد،
معرفی نامه هم نمیخاد،
خودم هماهنگ میکنم، فقط اسامی ونام پدر تونو به منشی من بدید.
و منشی را خواست و گفت اسامی اینها رو بگیر و کمکشان کن.
از ایشان خداحافظی کردیم و ایشان تا دم درب اطاقشان همراهمان آمدند،
ما همانجا احساس کردیم برای خودمان شخصیتی هستیم.
رفتیم خدمت منشی و اسامی خود و پدر مان را دادیم و ایشون پاکتی بما داد
ما فکر کردیم آدرس و یا معرفی نامه به دانشگاه مشهد هست.
رفتیم منزل علی آقا و هر چه اصرار کرد شب نروید، گفتیم هر لحظه اش دیره و بابت همه زحمات خودش و خانواده ش ازش تشکر کردیم، و دعوت کردیم حتما تشریف بیارن استان ما تا جبران کنیم،
ایشان مارا تا ترمینال هم رساند، وقتی رفت به دوستانم گفتم نه نهار میخوریم و نه شام، یکم نان خشک و پنیر میگیریم و میخوریم چون پول بلیط کم میاریم.
بلیط خریدیم و منتظر حرکت اتوبوس بودیم که من پاکتی که منشی داده بود را درآوردم تا ببینم چه نوشته.
دیدم مبلغ چهارصد تومان(چهارتا هزارریالی) داخلش هست که برای هرنفرمان صدتومانه.
اونجا بود که فهمیدم چرا به منشی گفت ،«کمکشان کنید»،،
✍️ از خاطرات مهندس مصطفی عبدالهی
اینکه در اون روزگار چقدر به باسواد شدن مردم مخصوصا مردم محروم سیستان و بلوچستان، اهمیت میدادن،
اینکه بخاطر تخلف یک مدیر سریعا او را عزل کرد و حق مظلوم را از ظالم گرفت،
اینکه ،انسانیت و شرافت از راننده تاکسی گرفته تا علی آقایی که با وجودی که غریبه بودیم و ناآشنا به شهر نه کرایه بیشتر گرفت و نه بیخودی چرخاندمان درشهر، و با اینکه علی آقا هنوز دایی بنده را ندیده و فقط باهم کار تجاری میکردن ولی برایمان سنگ تمام گذاشت،
اینها همه بماند،
اینکه چهار نفر از محرومترین منطقه کشور، با ظاهری متوسط و لباس محلی، بدون تشریفات و وقت قبلی گرفتن، با «نخست وزیر» کشور دیدار میکنن، رو هرگز نمیشود اسمی برایش گذاشت.
امروز این چهار دانشجو بورسیه ای که من افتخار آشنایی از نزدیک با دو نفرشان را دارم ، از بهترین و بزرگترین مهندسین «سازه» کشور هستند که خدمات بسیار زیادی به مردم استان مان کردند، و درحال حاضر دوران باز نشستگی خود را میگذرانند،.. /سپهر آزادی
@Library_Telegram
بخش ۲
بعد از شام هم با ماشین ژیان علی آقا رفتیم چرخی در شهر زدیم و حسابی خوش گذشت.
ومن همیشه به این فکر میکردم، اگر علی آقا نبود با این پول ما که فقط برای برگشت بود چکار میکردیم...؟ شاید دوستان من هم همین فکر را میکردند،
برگشتیم منزل و بعداز چند ساعت صحبت از وضعیت مردم استان مان و فقرو محرومیتها، خوابیدیم، من و دوستانم خیلی استرس داشتیم.
فردا صبح به اتفاق علی آقا رفتیم دفتر جناب هویدا،
بدون فوت وقت رفتیم به دفتر ایشان و همه محو لباسها و سر وضع ما که تازه بهتر شده بود ، بودند.
ایشان تا ما وارد اطاقشان شدیم از پشت میزش بلند شد و با تک تک ما دست و روبوسی کرد، و ما را روی مبل های چرم مشکی کنار میزش نشاند و خودش هم کنار ما نشست، و گفت :
خب بسلامتی رفتید ثبت نام کردید...؟
من به نمایندگی از طرف دوستانم گفتم :
نخیر، قربان، رییس آموزش و پرورش استان میخاد چهار نفر از فامیلاشو جای ما بفرسته، برای همین آمدیم خدمت شما.
چنان برافروخته شد که ماهم ترسیدیم، بلند شد، ماهم بلند شدیم و گفت :
گوه خورده مردیکه دزد،
غلط کرده بی پدر ...،
و به شخصی که اونجا نشسته بود گفت فورا تلفن رییس آموزش و پرورش زاهدان را برایم بگیر.
آن مرد گرفت و گوشی را داد به جناب هویدا،
فریاد میزد :
از امروز میری نیکشهر(یکی از شهرستانهای واقعا محروم و دور افتاده استان) و بعنوان نامه بر خودتو معرفی میکنی،
الان ابلاغت را میفرستم، نمیدونم اون بابا چی گفت ،که هویدا گفت :
چرا میخایی حق این جوانان رو ضایع کنی...؟
چرا نمیذاری اینها فردا برای کشورشون کسی بشن...؟
اگر فامیلهای تو امتیازات رو دارن میگفتی.
ولی حق این جوونا را ضایع نمیکردی.
فردا صبح نامه ی شروع به کارت در نیکشهر رو برایم تلگراف کن،
و گوشی را داد به همان مرد.
و بما گفت میروید و وسایلتان برمیدارید و میروید مشهد،
معرفی نامه هم نمیخاد،
خودم هماهنگ میکنم، فقط اسامی ونام پدر تونو به منشی من بدید.
و منشی را خواست و گفت اسامی اینها رو بگیر و کمکشان کن.
از ایشان خداحافظی کردیم و ایشان تا دم درب اطاقشان همراهمان آمدند،
ما همانجا احساس کردیم برای خودمان شخصیتی هستیم.
رفتیم خدمت منشی و اسامی خود و پدر مان را دادیم و ایشون پاکتی بما داد
ما فکر کردیم آدرس و یا معرفی نامه به دانشگاه مشهد هست.
رفتیم منزل علی آقا و هر چه اصرار کرد شب نروید، گفتیم هر لحظه اش دیره و بابت همه زحمات خودش و خانواده ش ازش تشکر کردیم، و دعوت کردیم حتما تشریف بیارن استان ما تا جبران کنیم،
ایشان مارا تا ترمینال هم رساند، وقتی رفت به دوستانم گفتم نه نهار میخوریم و نه شام، یکم نان خشک و پنیر میگیریم و میخوریم چون پول بلیط کم میاریم.
بلیط خریدیم و منتظر حرکت اتوبوس بودیم که من پاکتی که منشی داده بود را درآوردم تا ببینم چه نوشته.
دیدم مبلغ چهارصد تومان(چهارتا هزارریالی) داخلش هست که برای هرنفرمان صدتومانه.
اونجا بود که فهمیدم چرا به منشی گفت ،«کمکشان کنید»،،
✍️ از خاطرات مهندس مصطفی عبدالهی
اینکه در اون روزگار چقدر به باسواد شدن مردم مخصوصا مردم محروم سیستان و بلوچستان، اهمیت میدادن،
اینکه بخاطر تخلف یک مدیر سریعا او را عزل کرد و حق مظلوم را از ظالم گرفت،
اینکه ،انسانیت و شرافت از راننده تاکسی گرفته تا علی آقایی که با وجودی که غریبه بودیم و ناآشنا به شهر نه کرایه بیشتر گرفت و نه بیخودی چرخاندمان درشهر، و با اینکه علی آقا هنوز دایی بنده را ندیده و فقط باهم کار تجاری میکردن ولی برایمان سنگ تمام گذاشت،
اینها همه بماند،
اینکه چهار نفر از محرومترین منطقه کشور، با ظاهری متوسط و لباس محلی، بدون تشریفات و وقت قبلی گرفتن، با «نخست وزیر» کشور دیدار میکنن، رو هرگز نمیشود اسمی برایش گذاشت.
امروز این چهار دانشجو بورسیه ای که من افتخار آشنایی از نزدیک با دو نفرشان را دارم ، از بهترین و بزرگترین مهندسین «سازه» کشور هستند که خدمات بسیار زیادی به مردم استان مان کردند، و درحال حاضر دوران باز نشستگی خود را میگذرانند،.. /سپهر آزادی
@Library_Telegram
👍2