کتابخانه تلگرام
111K subscribers
2.9K photos
710 videos
10.5K files
2K links
انواع کتاب کمیاب و ممنوعه
رمان، داستان
علمی، تخیلی، آموزشی
تاریخی، سیاسی
مطالب و داستانهای آموزنده و ...

ارتباط با ادمین:⬇️
@Library_Telegram_Bot

صفحه اینستاگرام کانال⬇️
https://www.instagram.com/library_telegram/
Download Telegram
#اندکی_تفکر

چین، ویتنام و کره‌‌شمالی ٣ کشور آسیای شرقی بودند که پس از ظهور کمونیست در شوروی به این جبهه پیوستند و حکومت‌هایی را براساس همان الگو طراحی کردند: حزب واحد ، دولت مقتدر، برنامه‌ریزی متمرکز، دشمنی با آمریکا و نبود دموکراسی

جنگ ویتنام و آمریکا در سال ۱۹۷۳ با تصمیم به عقب‌نشینی نیروهای ایالات متحده از خاک ویتنام به پایان رسید و بعد از اتمام جنگ تا سال ۱۹۷۵ رهبران حزب کمونیست ویتنام سرمست از پیروزی نظامی خود اسیر همان توهمات پیشین بودند تا اینکه کشور به مانند (برادر بزرگتر _ چین کمونیست) در ورطه فقر تدریجی افتاد.

در چین بعد از مرگ مائو اقتصاد در حال از هم پاشیدن بود و میلیون‌ها انسان از گرسنگی جان خود را از دست دادند تا آنکه شیائو پینگ با معرفی ایدۀ «فکر نو» که تلفیقی از اقتصاد رقابتی و استقبال از سرمایه‌گذاری خارجی به رهبری حزب کمونیست حاکم بود نه تنها توانست پرجمعیت‌ترین کشور جهان را در مسیر تازه‌ای قرار دهد بلکه الگویی برای سایر کشورهای کمونیست بخصوص ویتنام نیز شد و هشت سال بعد از معرفی «فکر نو» در چین کمونیست، ویتنام که آنروزها تورم ۷۰۰ درصد و خطر فروپاشی کامل اقتصادی را تجربه میکرد همان روش را مبتنی بر ارتباط با دنیای آزاد و جلب سرمایه‌های خارجی در پیش گرفت.

ویتنام امروز علارغم حفظ پوسته خارجی کمونیستی خود از انزوای سیاسی خارج شده، مشمول تحریم‌های جهانی نیست، اقتصاد خود را به بازارهای جهانی پیوند داده و با تضمین رفاه مردم یکی از کشورهای سریعاً رو به رشد در شرق آسیا محسوب می‌شود که با جلب ۱۶ میلیون گردشگر خارجی در سال یکی از کشورهای بسیار مستعد برای جلب سرمایه‌های خارجی به شمار میرود.

اما کره شمالی که همچنان به عقیده‌گرایی کمونیستی دوران استالین و مائو پایبند مانده با وجود برخورداری بیشتر از میراث باقیمانده از دوران تسلط ژاپنی‌ها در زمینۀ وجود زیرساخت‌های شهری و صنعتی عملا در حال درجا زدن و عقب ماندن از سایر کشورهاست و شاید هیچ حکومت دیگری در جهان مثل کره‌شمالی مردمان خود را به یک چنین شیوه وحشیانه‌ای در جو هراس، سرکوب و گرسنگی گرفتار نکرده و با وجود انواع تحریم‌ها نه تنها تغییری در رفتار رژیم پیونگ یانگ رخ نداده بلکه سران این کشور در نهایت تصمیم گرفتند با ساخت انواع بمب هسته‌ای به کل سرزمین خود را از دنیای بیرونی جدا کنند و گویی سران کشور ما هم قرار است کم‌کم به مانند الگویشان رهبر دیوانۀ کره‌شمالی عمل کرده و دور تا دور ایران را دیوار بکشند تا در نهایت علی بماند و حوضش ...


@Library_Telegram
تهمینه میلانی: من یک انسانم، زندگی من ارزش داره

۴۱ سال پیش ۱۸ ساله بودم. با دوستانم برای تماشای فیلم شبکه به سینما دیاموند روبروی استادیوم امجدیه رفتیم .
بعد از تماشای فیلم عده ی از جوانان که از نبود آزادی و حجم دستگیری های خسته بودند، بعد از تماشای فیلم در سالن سینما و بیرون از آن فریاد می زدند:
من از این وضع خسته شدم .

چهل و یک سال بعد، باز هم خسته ایم.
من گرچه پیر ‌و محافظه کار شده ام، اما حجم تهدید، توهین ، تحقیر و بی حرمتی و اندوه از حد گذشته است !
پوست من هم نازک تر شده است. تحمل درد را ندارد !
برای همین می گویم : من از این وضع خسته شدم.
تا هفته ی پیش ، هر زمان در فضای مجازی نقدی می شد، نابرادران با فحاشی و توهین، داعش و امنیت را به رخم می کشیدند.

احتمالا درک نمی کردندکه تهدید و توهین، یعنی نبود امنیت اجتماعی.

اما امروز با مرگ هموطنان بیگناه در دوماه اخیر ، برای خیلی از انها هم بود و نبود امنیت زیر سوال رفته است.

خسته ام و اشکی برای ریختن ندارم .
اتفاقات فجیع اخیر، روح و روانم را به هم ریخته است و تا لب به سخن می گشایم ، با الفاظ زشت‌ نابرادران روبرو می شوم. می‌گویند :
ناراحتی از این مملکت گورتو گم کن !
عجیب اینجاست که با هر کس در اطرافم صحبت می کنم، چنین حس و تجربه ای دارد.
نام من تهمینه است .
ایران وطن من است
و
من از این وضع خسته شده ام .
خسته از تهدید
خسته از تحقیر ، بی حرمتی و فحاشی
خسته از ، از بین رفتن کرامت انسانی
خسته از جنس دوم بودن
خسته از عدم امنیت سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی
خسته از زیر ساخت های فرسوده
خسته از غافلگیری مدام دولت
خسته از رانت خواری
خسته از تقسیم غنايم
خسته از دو رویی
خسته از دروغ
و ... اما هرگز وطنم را ترک نخواهم کرد .

نه علاقه ای به سیاست دارم و نه در آرزوی پست و مقام.
فقط خسته ام . خسته.

اگر کسی از مسئولان ارشد متن را می خواند، لطفا متن مادرانه و‌دلسوزانه مرا به دیگران هم برساند.

فضا را باز کنید.
اداره کشور را به متخصصان بسپارید.

ایران کشور بزرگی است. برای همه نوع عقیده و نظر، جا دارد.
و یادتان باشد بیش از نیمی از مردم کشور ، پیش از انقلاب بدنیا نیامده بودند و انتخاب نوع حکومت ، حق آنهاست نه من و شما
یادتان هست ، چه کسی این جمله را گفته بود؟

@Library_Telegram
صد سال پیش عشایر 25 درصد جمعیت ایران را تشکیل میدادند و امروز تنها 3 درصد هستند.
ممکنه بگید خوب شد اونا هم یک جا نشین شدن. اینجوری که بهتره. باید بگم به جز اینکه در گذشته عشایر حافظ مرزها بودن، اونها سمبل فرهنگ ،تاریخ ،آداب و رسوم و ارکان اصلی گردشگری و تولید هر کشوری هستند.چطور؟
به لباسهای دولچه گابانا نگاه کنید. اون لباس هر تیکه ش چند هزار دلار قیمتشه و از لباس عشایر اروپای شرقی الهام گرفته شده.هنوز هم در خیلی کشورها تولیدات غذایی عشایر مثل دام و لبنیات به عنوان تولیدات گرون قیمت وار گانییک خریداری میشه. در عربستان و افریقا وقت گذرانی در چادرها بخشی از تفریحات لوکس گردشگریه.
ایلات و عشایر ایران با داشتن 24 میلیون راس دام و 450 هزار هکتار اراضی کشاورزی و 20 هزار هکتار باغ نقش اصلی در تولید پروتئین و لبنیات کشور رو دارن.
لباس و فرهنگ عشایر ایرانی بسیار غنی و با ارزشه در حالیکه هیچ منبع تولیدی ای نیست که از این فرهنگ برداشت کنه و اونو به جهانیان نشون بده

@Library_Telegram
‍ .


یادم نیست بار اول کی بود و از چه زمانی شروع شد شاید از ١٠ سال قبل و حوادث ششم دی ماه ۱۳۸۸ که روز عاشورا بود ، آن روز بین خیابان‌های کریم‌خان و کارگر گیر افتادم و حتی یکبار صدا یا شعاری بجز اعتراض به سیاست‌های غلط حکومت را نشنیدم اما همان شب صداوسیما اعلام کرد عده‌ای اوباش بی‌بندوبار و کافر در خیابان‌ها جشن گرفته‌اند و به امام حسین توهین کردند و از فردای آن روز دستگاه‌ تبلیغاتی و سرکوب حکومت که هیچ توجیهی برای برخوردهای خشن و افسارگسیختۀ خود نداشت همین خط را ادامه داد و پیراهن عثمانی بنام «توهین به مقدسات و امام حسین» را هوا کرد تا ناگهان جای شاکی و متهم داستان عوض شود

آنهایی که ضد #سبزها بودند ٩ دی ١٣٨٨ با اتوبوس و مینی‌بوس گرد هم آمدند و در خیابان‌های تهران و چند شهر دیگر در واکنش به مثلا توهین بزرگی که ٣ روز قبل به مقام شهدای کربلا صورت گرفت اعتراض کردند و من تازه آن شب بود که معنای کلمۀ #یوم‌الله را در فرهنگ سیاسی ایران فهمیدم ، آنهایی که در جریان‌های سال ٨٨ آسیب دیدند و به فتنه‌گری متهم شدند تا ابد جای یک زخم بزرگ روی دلشان ماند اما آن زخم خوب نشد هیچ بعد از آن بارها همان احساس تکرار شد و هربار که کوچک‌ترین اعتراض‌‌ مردم پاسخی جز سرکوب و گلوله پیدا نمیکرد آقایان در میان هوادارانشان مردم معترض را خس و خاشاک‌ ، میکروب ، اراذل و اوباش ، اشرار حجامت شده و مزدور و خائن‌ نامیدند

این همان فرمول همیشگی‌ست که در آن هر کسی چیزی از حکومت مطالبه میکند خائن به حساب خواهد آمد و کوچکترین درخواست اصلاحی از طریق اعتراض براندازی و انقلاب تعبیر می‌شود و مشخص است حکومتی که خود با انقلاب روی کار آمده بیش از هرکسی شیوۀ برخورد با آن را می‌شناسد ولی سوال اساسی این است که راه پیشروی در چنین وضعیتی چیست ...؟!!

در سال ١٣۵٧ #رژیم_شاه در پاسخ به اعتراضات مردم آمادۀ اصلاح امور کشور بود درست برخلاف امروز که ساده‌ترین پرسش‌های مردم به ضرب باتوم و گلوله سرکوب میشوند ... دریغ از اندکی تعامل با جامعه ، دریغ از شنیدن این همه انتقاد ، دریغ از توقف دستگیری‌ فعالین مدنی ، دریغ از تغییر رویۀ شورای نگهبان ، دریغ از رسیدگی به حال زندانیان سیاسی ، دریغ از رسیدگی به اوضاع آشفته اقتصاد و فساد ... گویی آقایان به خودشان قول داده‌اند که هیچ قدمی در جهت بهبود اوضاع و دلخوشی مردم برندارند و میخواهند با همین فرمان تا فاجعه کامل حرکت کنند زیرا امروز هیچ قدرت خارجی به اندازۀ خود حکومت مردم ایران را به سوی براندازی سوق نمی‌دهد

@Library_Telegram
👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فرمودند که «نمی‌شه روابط خارجی تخریب شده باشه ... اما اقتصاد مملکت هیچ دست نخوره.»

اصل حرف درسته. سیاست خارجی ما نیازمند بازنگری‌ست!


اما،
۱- اگه فروردین ۹۷ برای دلار قیمت تعیین نمی‌کردند و قاچاق اعلامش نمی‌کردند، الان وضع بهتر بود‌.
۲- اگه از سال ۹۸ به بعد دلار ۴۲۰۰ رو ادامه نمی‌دادند، الان وضع بهتر بود.
۳- اگه با کاهش مجوزها و امضاهای طلایی، به انحصارات تداوم نمی‌دادند، وضع کسب و کار بهتر بود.
۴- اگه بتدریج دولت رو از بازار حامل‌های انرژی خارج می‌کردند، الان وضع بهتر بود.
۵- یا اگه دست کم قیمت بنزین و گازوئیل رو از سال ۹۴ به تدریج و کم کم افزایش می‌دادند، وضعیت اینجوری نمی‌بود. اما به بنزین شوک دادند و گازوئیل رو رها کردند.
الان بزرگترین بمب ساعتی در اقتصاد کشور، گازوئیله!

این اقدامات ربطی به روابط خارجی نداره.

اگه قدری «تکدر خاطر» تحمل می‌کردند و یه مشت کم‌سواد بله قربان‌گو دور خودشون جمع نمی‌کردند، چنین افتضاحی به بار نمی‌اومد!
/پویا ناظران

@Library_Telegram
#یک_دقیقه_مطالعه

گرسنگی روح انسان ها رو خورده و خصائص بشری رو محو کرده.
مردم زندگی نمی کنن بلکه در فلاکت و بدبختی می پوسن، و مقاماتِ حاکمه کاملا کشیک میدن. مثل کلاغ در کمینند تا ببینن مردم لقمه ای نونِ زیادی دارن یا نه!
به محض اینکه یک لقمه ی زیادی دیدن، اونو از صاحبش می گیرن و به او کشیده ای هم میزنن!

📕 مادر

✍ #ماکسیم_گورکی

@Library_Telegram
☕️ قطعه‌ای از کتاب

من نمی‌توانستم قبول کنم که خدا از کسی که از راه چاپلوسی می‌خواهد رستگاری برای خودش دست و پا کند خوشش می‌آید!
فکر می‌کردم اگر خدایی به بزرگی آن‌که ما فرض می‌کنیم وجود داشته باشد بی‌شک بهترین ستایش برای او آن خواهد بود که هر کس به مقتضای آن‌چه می‌فهمد بکوشد و خوب باشد.‌.‌.

📕 لبه تیغ

✍ سامرست موام

@Library_Telegram
📕 چلکاش

✍ ماکسیم گورگی


چلکاش رمان کوتاهی از ماکسیم گورکی، نویسندهٔ اهل روسیه است. این داستان به همراه چند داستان دیگر در کتابی به همین نام با ترجمه کاظم انصاری در ایران منتشر شده است .
رمان چلكاش ، كه به درستی چون هركول نيرومند است، قاچاقچي‌اي است كه روستاييي در جستجوي كار را مي‌ترساند و در عين حال مجذوبش مي‌سازد. چلكاش آن روستايي را وامي‌دارد تا او را در سفر دريايي خطرناكي كمك كند؛ كاري كه به خوبي پايان مي‌يابد و سود زيادي عايد قاچاقچي مي‌كند.

@Library_Telegram
👍1
چلکاش_و_چند_داستان_دیگر_ماکسیم_گو.pdf
4 MB
📕 چلکاش

✍ ماکسیم گورگی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
#تلنگر 📚

مشکل تو به ما ربطی ندارد!

موشی در خانه ی مزرعه دار تله ی موش دید!

به مرغ و گوسفند و گاو خبر داد.

آنها گفتند: مشکل تو به ما ربطی ندارد!

ماری در تله افتاد و زن مزرعه دار را گزید...

از مرغ برایش سوپ درست کردند!

گوسفند را برای عیادت کنندگان سر بریدند!

نهایتا زن تلف شد.

گاو را برای مراسم ترحیم کشتند ودر این مدت...

موش از سوراخ دیوار نگاه می کرد و به مشکلی که به دیگران ربطی نداشت فکر می کرد.

@Library_Telegram
📚 شادروان "حبیب یغمائی" در خاطراتش گفته:
در دوره رضاشاه کبیر که عزا داری، سینه زنی، و قمه زنی ممنوع شده بود، یک روز ملک الشعرای بهار به شوکت الملک (امیربیرجند) گفته بود سپاس خدای را که در این دیار هم برق دارید، هم آب، هم مدرسه، هم سالن نمایش، همه چیز دارید. اینکه بعضی ها هنوز شکایت میکنند دیگر چه میخواهند؟

شوکت الملک گفته بود:
اینها برق نمی خواهند؛ اینها "محرم" میخواهند.
اینها مدرسه نمی خواهند، "روضه خوانی" میخواهند.
"کربلا" را به اینها بدهید، انگار همه چیز داده اید.

حبیب یغمائی متعلق به روستایی بود بنام "خور" و خیلی بآنجا عشق می ورزید.
در آنجا درمانگاه و کتابخانه و مدرسه ای ساخت و برای آبادانی آنجا جلوی هرکس و ناکسی ریش بخاک مالید و زانو زد.
مهمتر آنکه کتابخانه ای درست کرد و همه کتابهای خطی اش را که در طول عمر با خون دل جمع آوری کرده بود به آنجا منتقل کرد و وصیت کرد بعد از مرگش اورا آنجا دفن کنند.
می دانید مردم "خور" با جنازه اش چه کردند؟
وقتی پیکر نحیف و رنج کشیده اش را با کاروانی متشکل از شاگردانش، دکتر اسلامی، دکتر باستانی پاریزی، دکتر زرین کوب، سعیدی سیرجانی و دیگر چهره های نامدار وطن به روستای خور رسید، همان کودکانی که در مدرسه "یغمائی" درس خوانده و یا می خواندند، و همان مردمانی که در درمانگاهش درد های خود و عزیزانشان را درمان کرده بودند چه که نکردند.
به فتوای روحانی همان روستا، دامنشان را پر از سنگ ریزه کردند تا جنازه این خدمتگذار صدیق به فرهنگ ایران را سنگباران کنند.
دردناک تر آنکه پس از دفن جنازه فرزندانش دوسه روزی در مقبره اش کشیک دادند مبادا پیکرش را از زیر خاک بیرون بیاورند و به لاشخورها بدهند.

بدترین نوع بیسوادی، بیسوادی اجتماعی و سیاسی است.
نمی دانند که هزینه های زندگی مانند قیمت نان، مسکن، دارو، درمان و... همگی به تصمیمات سیاسی وابسته هستند.
برخی حتی به نادانی اجتماعی و سیاسی خود افتخار می کنند و می گویند : از سیاست بی زارند.
"برتولت برشت" می گوید: شهروندان نادان توجه ندارند که فحشا، اعتیاد، کودکان خیابانی، فساد و سایر بدبختی های اجتماعی نتیجه مستقیم بی توجهی به "سیاست" است.

اگر این متن ارزش خوانده شدن دارد، بنام یک ایرانی بافرهنگ با انتشار آن اجازه دهید، آموزه ای باشد برای آیندگان.

شعر زیبای "روباه و زاغ" از سروده های مرحوم "حبیب یغمایی" است. روحش شاد

در پناه خرد

@Library_Telegram
❤2
☕️ قطعه ای از کتاب

(ﻧﯿﻞ ﺁﺭﻣﺴﺘﺮﺍﻧﮓ) ﻭ (ﺑﺎﺯ ﺁﻟﺪﺭﯾﻦ) چند هفته ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﯽ ﺁﭘﻮﻟﻮ11 ﺑﻪ کره ماه ﺩﺭ ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺩﻭﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﮐﻪ محیطی ﺷﺒﯿﻪ ﻣﺎﻩ داشت به تمرین می‌‌پرداختند ، ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺳﮑﻮﻧﺖﮔﺎﻩ ﭼﻨﺪﯾﻦ قبیلۀ ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺖ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎن جالبی ﺩﺭﺑﺎﺭۀ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﻣﯿﺎﻥ ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﯾﻦ ﻗﺒﺎﯾﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ : ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﺭﻭﺯﯼ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﺳﺮﺥﭘﻮﺳﺘﯽ ﭘﯿﺮ ﺭﻭﺑﻪﺭﻭ ﺷﺪﻧﺪ که ﺍﺯ آنها ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺁنجا ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ؟ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻋﻀﻮ ﻫﯿﺎﺕ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﻋﺎﺯﻡ ﻣﺎﻩ ﺧﻮﺍهند ﺷﺪ . ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ سرخپوست ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﻟﺤﻈﻪﺍﯼ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﻄﻔﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮑﻨﻨﺪ .

ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ : ﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﯽ؟ پیرمرد ﮔﻔﺖ : قبیلۀ ﻣﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪ است ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻘﺪﺱ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺁﯾﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﭘﯿﺎﻡ ﻣﻬﻤﯽ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻦ ﺑﻪ آنها ﺑﺮﺳﺎﻧﯿﺪ ؟ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ : ﭼﻪ ﭘﯿﺎﻣﯽ؟ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ قبیلۀ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺑﺮ ﺷﻮﻧﺪ . بعد ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ : ﻣﻌﻨﯽﺍﺵ ﭼﯿﺴﺖ ؟ ﺳﺮﺧﭙﻮﺳﺖ ﮔﻔﺖ : ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻮﯾﻢ این ﺭﺍﺯﯼﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﻣﺎ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺎﮐﻦ ﻣﺎﻩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ

ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎه ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ ﻓﺮﺩﯼ ﺭﺍ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻥ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺭﺍ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺁﻥ ﭘﯿﺎﻡ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﻨﺪ . ﻭﻗﺘﯽ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺘﺮﺟﻢ شلیک ﺧﻨﺪه ﺭﺍ ﺳﺮ ﺩﺍﺩ و در حالی که نمی‌توانست جلوی خنده‌اش را بگیرد گفت ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺟﻤﻠﻪ این ﺍﺳﺖ :

🇺🇸 ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺯ ﺣﺮﻑﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﯿﺪ , ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ تا ﺯﻣﯿﻦﻫﺎﯼ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ هم مانند زمین‌های ما ﺑﺪﺯﺩﻧﺪ !!


📕 ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﺮﺩﻣﻨﺪ

✍ ﯾﻮﻭﺍﻝ ﻧﻮﺡ ﻫﺮﺍﺭﯼ

@Library_Telegram
.
می‌خواهم بمیرم
می‌خواهم یک میلیارد بار بمیرم
و در جهانی برخیزم،
که همسایگان یکدیگر را بشناسند.
و مردم،
همه رنگ‌ها را دوست بدارند.
می‌خواهم در جهانی برخیزم
که عشق به قیمت لبخند باشد.
مردان نمیرند،
زنان نگریند،
و همه کودکان، پدران خود را بشناسند.
عدالت باغی باشد،
که مردم در آن سیب‌های یکسان بخورند،
و یکسان بمیرند.
می‌خواهم در جهانی برخیزم،
که هیچ انسانی، بیش از یک‌بار نمیرد!

#ژاک_پره‌ور
 
@Library_Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#دیالوگ ماندگار فیلم ستارخان

•حیدرخان: این مملکت از دوسو داره غارت میشه
یکی انگلیسیها و روس ها ، یکی هم خودی ها !
• ستار خان: دسته سوم رو فراموش کردید، بی طرفها، بلاتکلیفها، آدمهایی که سکوت می کنند و فقط ناظرند، بی تفاوتها، اونا بیشتر از همه من رو رنج می دن وگرنه آدم تکلیفش با دوست و دشمن روشنه...

@Library_Telegram
می رود قافله ی عمر،چه ها می ماند..؟
هر که غفلت کند از قافله جا می ماند

شیشه ی عمر چه زیباست ولی حساس است
که به رویش اثر ِلکه و "ها" می ماند

باید از شیشه ی خود لکه زدایی بکنی
خوب و بد در پس ِاین شیشه بجا می ماند

هر که نیکی کند و دست کسی را گیرد
دست ِاو یکسره در دست ِخدا می ماند

هر که یک ذره در این حادثه ظالم باشد
آخر ِقصه گرفتار ِبلا می ماند

@Library_Telegram
☕️ قطعه‌ای از کتاب

هرگز نه از دزدان بترسیم؛ نه از آدمکشان!
آنها خطرات بیرونیند.. خطرات کوچکند..
از خودمان بترسیم!
دزدان واقعی, پیش داوری های ما هستند.
آدمکش های واقعی, نادرستی های ما هستند.
چه اهمیتی دارد آنچه سرهای ما را, یا کیسه های پولمان را تهدید می کند..
نیندیشیم جز در آنچه که روحمان را تهدید می کند!

📕 بینوایان

✍ ویکتور هوگو

@Library_Telegram
❤1👍1
📕 خدا با ماست

✍ احمد کسروی

این یک جستار ارجمندیست و خود پایه ای در بنیاد پاکدینی می باشد دین جز از دانش هاست ولی در همان هنگام با آنها ناسازگار نیست و نباید بود دین و دانش هر کدام راه دیگری می دارد ولی هر دو یک خواست را پی می کنند شناخته گردیدن آمیغهای جهان و بهره مندی جهانیان از آسایش و خرسندی دین باید آنچه را که از دانشها بدست می آید بپذیرد مگر در جایی که به همبستگی با زمینه دین می دارد.

@Library_Telegram
خدابا ماست کسروی .pdf
459.2 KB
📕 خدا با ماست

✍ احمد کسروی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
#یک_دقیقه_مطالعه 📚

« پنج راز که پیش از مردن باید بدانی »

سال ها پیش زنی میانسال به نام مارگارت به من گفت، کوشیده است همه ی زندگی اش را از چشم انداز « پیر زنی نشسته بر یک صندلی گهواره ای در ایوان » سپری کند. او می گفت هر زمان که می بایست تصمیمی بگیرد، خودش را پیرزنی مجسم می کند که در آن ایوان نشسته و زندگی ای را که گذرانیده است، به خاطر می آورد. و او از آن پیر زن می خواهد راهی را که باید در پیش گیرد، به او نشان بدهد.

تصویری زیبا بود.

فکری در ذهنم شروع به جوانه زدن کرد: آیا چنین نیست که وقتی به پایان زندگی نزدیک می شویم، چیزهایی درباره ی زندگی کشف می کنیم که اگر زودتر به آنها پی برده بودیم، زندگی مان بسی بهتر و راحت تر می شد؟

آیا اگر با آنان که بخش عمده ی زندگی شان را سپری کرده و به خوشبختی و معنای زندگی دست یافته بودند، به گفتگو می نشستیم، نکاتی مهم درباره ی یک زندگی هدفمند و در راستای یافتن خوشبختی نمی آموختیم؟

🔑مثال بسیار ساده و مفید:
( هر وقت تصمیم می گیرم به مسافرتی کوتاه بروم، با استفاده از اینترنت هتل هایی را در نظر می گیرم که تجربیات صدها مسافر دیگر که در آنها اقامت گزیده اند را دربر دارند. از میان آن گزینه ها هتل مورد دلخواهم را انتخاب می کنم و با این روش همواره به انتخاب گزینه ی مطلوب موفق شده ام و از بسیاری از گرفتاری ها و حوادث ناجور گریخته ام.)

« جان ایزو با بیشتر از 200 نفر آدم های 60 تا 106 ساله که " خوشبختی و معنای زندگی را یافته اند"، به گفتگو نشسته است.
این سالمندان برگزیده که در مجموع بیشتر از 18000 سال تجربه ی زندگی به همراه دارند، حقایقی هیجان انگیز را افشا می کنند. »

📕 پنج راز که پیش از مردن باید بدانی

✍ #دکتر_جان_ایزو

📚@Library_Telegram
🔻 سیاستمداران را پادشاه نکنیم

اگر پارادوکس و تناقض را دوست دارید به زیمبابوه بروید ، اگر می‏خواهید بدانید چگونه باید صبوری پیشه کنید این سرزمین مقصد خوبی‌ست زیرا در زیمباوه تا چشم کار می‏کند زمین‏‌های زراعتی ذرت است و طنین موسیقی که از هر خانه‏‌ای به گوش می‏رسد و مطمعن باشید خاطرات این سفر هرگز فراموشتان نخواهد شد

آیا تاکنون به سرزمینی رفته‌اید که فاقد ارز کارآمد باشد ؟ آیا مردمی را دیده‌اید که دغدغۀ نان داشته باشند و درعین‏ حال لبخند بزنند ؟ آیا جامعه‌ای را می‌شناسید که زیر بار هزینه‏‌های حاصل از شکست سیاست‏‌های غلط اقتصادی کمرش خم شده باشد با این حال هیچ چیز نگوید ... زیمبابوه با همۀ پارادوکس‌هایش همان سرزمینی ست که #موگابه ساخت یا شاید بهتر بگویم سرزمینی که موگابه کمر به نابودی‏ش بست با این حال سرزمین تضادها دو چهره دارد یعنی اگر از مردم دربارۀ موگابه بپرسید خواهید دید همان قدر که جوانان نسبت به او کینه‌ای التیام نیافتی و نفرتی ابدی دارند باورمندان به انقلاب که حداقل ۵۵ ساله‌اند همچنان موگابه را می‌ستایند و به شما خواهند گفت : «رابرت موگابه همانی است که بنیاد این کشور را بنا نهاد»

به این جمله فکر کنید چون این همان درسی ست که باید بیاموزیم ... آنها درست می‏گویند زیمبابوه را موگابه ساخت بهتر بگویم موگابه در آزادسازی این سرزمین نقشی برجسته داشت اما بعد از پیروزی زیمبابوه را به سنگری برای حراست و بقای قدرت خود تبدیل کرد . موگابه کسی بود که هیچکس نتوانست در آفریقا به اندازۀ او در حوزۀ سیاسی موفقیت به‌دست آورد و هیچکس هم به اندازۀ او نتوانست محدودیت و ممنوعیت ایجاد کند ، کسی که در راه آزادی کشورش مبارزه کرد اما حقوق اولیه زندگی را از مردمش دریغ میکرد

اگر چیزی برای یاد دادن ندارید پس از این وقایع درس بگیرید تا خود را در دام پوپولیسم استبدادی نیندازیم ، بیایید یاد بگیریم که رهبران‌ سیاسی‌ را پادشاه زندگی‌مان نکنیم تا اینگونه توان نقد رهبر را حتی در خلوت خویش نداشته باشیم ، من در مورد میراث موگابه می‏نویسم چرا که شاید به سان موگابه زیاد باشند که ندانند با موفقیت‌شان چه کنند ، او با ماندلا نخستین رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی روابط دوستانۀ نزدیکی داشت زیرا هر دو یک هدف داشتند که مبارزه علیه آپارتاید بود اما مسیر آنان از جایی جدا شد که ماندلا ترجیح داد پس از کسب دستاوردهای بزرگ برای آفریقای جنوبی از قدرت کنار برود در حالی که موگابه سخت بر کرسی قدرت تکیه زد ، تفاوت ماندلا و موگابه در این بود که موگابه شاخه‌ای که خود روی آن نشست از بیخ برید و خودش هم با شاخه سقوط کرد ولی ماندلا نه آن را برید و نه روی آن لانه کرد . او می‌توانست حکومتداری را از ماندلا فراگیرد که چنین نکرد و کتاب‌های تاریخ نیز که موگابه به خواندنشان علاقه داشت هرگز نام او را در کنار ماندلا نخواهد نوشت

✍ الیز ایاکوز، روزنامه‌نگار آفریقایی

@Library_Telegram
👍1