نجواهای نجیبانه ج ۶ ک.pdf
10.1 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد ششم)
✍ عباس خسروی فارسانی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
✍ عباس خسروی فارسانی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
نجواهای نجیبانه ج ۷ ک.pdf
2.6 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد هفتم)
✍ عباس خسروی فارسانی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
✍ عباس خسروی فارسانی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
☕️ قطعه ای از کتاب
من پیش خودم تصور می کردم که روی هم رفته چقدر اشخاص راضی وجود دارند و چه تودهٔ بی شماری را تشکیل می دهند. به این زندگی نگاه بکنید، کناره گیری و تن پروری زورمندان، نادانی ناتوانان و شباهت آن ها با جانوران، به دورِ یک زندگی مسکنت آمیز و دور از حقیقت زیست می کنند و با فساد، شرابخواری و دروغ به سر می برند.با وجود همهٔ این ها در همهٔ خانه ها، در کوچه ها، چه خاموشی و چه آرامشی!
میانِ پنجاه هزار مردم شهر، یک نفر پیدا نمی شود که فریاد بزند و ناسزا بگوید. می بینم می روند به بازار، روز می خورند، شب را می خوابند، حرف های بی مزه به هم می زنند، زناشویی می کنند، پیر می شوند، با چهرهٔ گشاده مُرده های خودشان را به گور می سپارند. ولی آن هایی که درد می کشند ما نمی بینیم، ما نمی شنویم و آن چه در زندگی ترسناک است می گذرد و کسی نمی داند که کجا در پس پرده پنهان است.
📕 #تمشک_تیغدار
✍ آنتوان چخوف
@Library_Telegram
من پیش خودم تصور می کردم که روی هم رفته چقدر اشخاص راضی وجود دارند و چه تودهٔ بی شماری را تشکیل می دهند. به این زندگی نگاه بکنید، کناره گیری و تن پروری زورمندان، نادانی ناتوانان و شباهت آن ها با جانوران، به دورِ یک زندگی مسکنت آمیز و دور از حقیقت زیست می کنند و با فساد، شرابخواری و دروغ به سر می برند.با وجود همهٔ این ها در همهٔ خانه ها، در کوچه ها، چه خاموشی و چه آرامشی!
میانِ پنجاه هزار مردم شهر، یک نفر پیدا نمی شود که فریاد بزند و ناسزا بگوید. می بینم می روند به بازار، روز می خورند، شب را می خوابند، حرف های بی مزه به هم می زنند، زناشویی می کنند، پیر می شوند، با چهرهٔ گشاده مُرده های خودشان را به گور می سپارند. ولی آن هایی که درد می کشند ما نمی بینیم، ما نمی شنویم و آن چه در زندگی ترسناک است می گذرد و کسی نمی داند که کجا در پس پرده پنهان است.
📕 #تمشک_تیغدار
✍ آنتوان چخوف
@Library_Telegram
#اندکی_تفکر
مرغ نخورید ، هورمون دارد...
سوسیس ڪالباس نخورید ، نیترات دارد...
لبنیات نخورید پالم دارد...
آبلیمو صنعتی نخورید آب لیمو ندارد...
آب معدنی نخورید مواد نگه دارنده خطرناک دارد...
شیر نخورید وایتڪس دارد...
سیب رو با پوست نخورید مواد سرطانزا دارد...
برنج نخورید آرسنیک دارد...
بنزین ما سرطان زاست...
شهر بازی نروید، اگر می روید وسایلش ایمن نیست...
هواپیما تا مجبور نشدید سوار نشوید...
توی تهران نفس نڪشید و از خونه بیرون نروید چون پارازیت سرطانزاست...
سرطان هم نگیرید، چون احتمالاً مورد اسیدپاشی قرار می گیرید...
از طرف دیگر برق ڪم مصرف ڪنید تا صادر شود...
گرم بپوشید گاز زیاد مصرف نڪنید، برایتان خوب نیست صادرش می ڪنیم...
ماشین خارجی گران است نخرید ،
لگن ساخت داخل را گران بخرید برایتان خوب است امڪان رفتن به بهشت را زودتر برایتان فراهم می ڪند...
فقط "بچه زیاد بزایید" چون ایران جای خوبی است...!!
ربا و نزول خواری حرام ترین اعمال است اما اگر بروید از بانک وام با بهره ۳۵ درصد بگیرید حلال می شود...!!
صدا و سیما آلات موسیقی را از پشت در و دیوار و گلدان نشان می دهد چرا ڪه می گویند نمایش آلات موسیقی حرام است،
اما اگر ۱۲۰ هزار تومان بدهید و بروید ڪنسرت برج میلاد آن موقع حلال میشود!!
سرزمین عجایب اینجاست ڪه هر #حرامی با پول #حلال میشود...
@Library_Telegram
مرغ نخورید ، هورمون دارد...
سوسیس ڪالباس نخورید ، نیترات دارد...
لبنیات نخورید پالم دارد...
آبلیمو صنعتی نخورید آب لیمو ندارد...
آب معدنی نخورید مواد نگه دارنده خطرناک دارد...
شیر نخورید وایتڪس دارد...
سیب رو با پوست نخورید مواد سرطانزا دارد...
برنج نخورید آرسنیک دارد...
بنزین ما سرطان زاست...
شهر بازی نروید، اگر می روید وسایلش ایمن نیست...
هواپیما تا مجبور نشدید سوار نشوید...
توی تهران نفس نڪشید و از خونه بیرون نروید چون پارازیت سرطانزاست...
سرطان هم نگیرید، چون احتمالاً مورد اسیدپاشی قرار می گیرید...
از طرف دیگر برق ڪم مصرف ڪنید تا صادر شود...
گرم بپوشید گاز زیاد مصرف نڪنید، برایتان خوب نیست صادرش می ڪنیم...
ماشین خارجی گران است نخرید ،
لگن ساخت داخل را گران بخرید برایتان خوب است امڪان رفتن به بهشت را زودتر برایتان فراهم می ڪند...
فقط "بچه زیاد بزایید" چون ایران جای خوبی است...!!
ربا و نزول خواری حرام ترین اعمال است اما اگر بروید از بانک وام با بهره ۳۵ درصد بگیرید حلال می شود...!!
صدا و سیما آلات موسیقی را از پشت در و دیوار و گلدان نشان می دهد چرا ڪه می گویند نمایش آلات موسیقی حرام است،
اما اگر ۱۲۰ هزار تومان بدهید و بروید ڪنسرت برج میلاد آن موقع حلال میشود!!
سرزمین عجایب اینجاست ڪه هر #حرامی با پول #حلال میشود...
@Library_Telegram
Forwarded from همه چی، هیچی
وَستا قادر
یا روح سرگردان ملی
به چهرهاش نگاه کنید،به چشمانش خیره شوید،اشتباه نکنید این که در چشمان او می بینید آب نیست،آتش است،آتشی که اگر مارا نسوزاند و با آن بیدار نشویم،حقمان است که بمیریم
@hychy
یا روح سرگردان ملی
به چهرهاش نگاه کنید،به چشمانش خیره شوید،اشتباه نکنید این که در چشمان او می بینید آب نیست،آتش است،آتشی که اگر مارا نسوزاند و با آن بیدار نشویم،حقمان است که بمیریم
@hychy
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش اول
به چشمانش نگاه کنید، باور کنید او را می شناسید. اندکی به مغزتان فشار بیاورید، او روح سرگردان ملت ماست که شباهنگام بر فراز شهرهای ما به پرواز می آید تا ما را هشیار کند، تا ما را از خواب بیدار کند، تا چشمانمان را به واقعیت دنیای بیرون باز کند، تا مفهوم جنگ را برای ما عریان به زبان آورد؛ اما ما خواب آلوده تر از آنیم که با نالههای این روح سرگردان از خواب بیدار شویم.
وقتی کسی بی خاطره می شود و به زوال عقل گرفتار میآید، باید بمیرد که زیستن او، تنها زندگی را بر او و بر دیگران سخت می کند. آلزایمر، جانکاهترین بیماری بدون درد بشری است. تو هستی، اما نیستی، چون نمیدانی کیستی و کجاستی و چراستی؟
وقتی ملتی به زوال عقل گرفتار می شود و طوفان گردوغبار، و تلاطم ارز، و طغیان طلا، و هیاهوی غنی سازی و هیجان موشک پرانی، و عطش آبهای تبخیر شده، و دود جنگلهای سوخته، و زخم رودهای خشکیده او را از دغدغه همه آرمانها و خاطره ها و داشته ها و نداشته هایش فارغ کرده است و دمادم سوالش این است که من کیستم؟ سرنوشتم چه خواهد شد؟ آینده ام به کجا خواهد رفت؟ چه کسی مرا نجات خواهد داد؟ دلار تا به کجا بالا خواهد رفت؟ قیمت مسکن چه خواهد شد؟ با کدام فیلتر شکن تلگرام را باز کنم؟ کدام بانک قابل اعتماد است؟ به کدام کشور میتوان راحت تر مهاجرت کرد؟ و....، چنین ملتی دیگر بر سکوی کدام هویت بایستد و آینده اش را با کدام قلمِ خاطره، نقاشی کند؟
یک بار دیگره به چهره اش نگاه کنید. شناختیدش؟ او «وَستا قادر» است، همان استاد قادر بنای خودمان که ساکن روستای «رَش هَرمه» سردشت بود. باز هم نشناختیدش؟ اگر نمی شناسید، بدانید شما ملتی هستید که تاریخ ندارید، بدانیم که ما باید آنقدر در کلاس تاریخ بمانیم و آن را تکرار کنیم تا دیگر تاریخ را فراموش نکنیم. بدانیم که ما به آلزایمر ملی گرفتار شده ایم. ما آنقدر در تصاویر دروغین خودمان و سیاستمدارانمان گم شده ایم که دیگر خودمان را هم نمی بینیم.
راستی ما از «هفت تیر» چه می دانیم؟ درست است، در تهران میدانی هست به نام هفت تیر؛ خوب دیگر چه؟ به مغزتان فشار بیاورید! چیزی به خاطرتان آمد؟ کمی بیشتر، کمی بیشتر، آهان، درست شد، یادتان آمد که در هفت تیر انفجاری در مقر حزب جمهوری اسلامی رخ داد و آیهالله بهشتی و یارانش شهید شدند. راستی بهشتی که بود؟ فقط میدانید در انفجاری در هفتم تیر شهید شد؟ چیزی از نوشتههای او خوانده اید؟ چیزی از حرفهای او را به یاد میآورید؟ نه؟ پس حتما سخنان او را بخوانید، دستکم حرفهایی که در مجلس خبرگان قانون اساسی در رد هرگونه شکنجه، حتی زدن یک سیلی به متهم، زده است را بشنوید. خوب، دیگر از هفتم تیر چیزی به خاطر نمیآورید؟
عصرْ هنگامِ هفتم تیرماه بود، سال ۱۳۶۶. وَستا قادر در روستای کناری، آخرین ردیف قلوه سنگهای کوهی را روی دیوار گذاشته بود و داشت بین آنها را با شن و سیمان پر میکرد، کم کم داشت آماده میشد تا دستهایش را بشوید و به روستای خود بازگردد. از دور از پشت درختهای روی تپه دید که چند نفر دارند چند قاطر را به طرف او میآورند. صدای ناله میآمد و سوارانی که بر پشت حیوانها، خمیده و بیقرار بودند. نزدیک تر که شدند همسرش را دید که بر پشت قاطری به خود میپیچد، روی قاطر بعدی ناصر خردسالش بود و قاطر بعدی مالمال برادر دوقلوی ناصر، و قاطر بعدی شهین گیانش (شهین جانش) را می آورد، دختر شش سالهای که عزیز بابا بود. چشمهاشان تورم کرده بود، بدنها سوخته بود، به سختی تنفس می کردند. وَستا قادر گیچ شده بود، چه بلایی بر سر عزیزانم آمده است؟ گمان میکرد خانه آتش گرفته است؟ فریاد زد چه شده است؟ کسی نمیدانست چه بگوید؛ کسی به درستی نمیدانست چه شده است و کسی نمی دانست چه باید کرد؟ فقط گفتند خانه ات بمباران شده است. وَستا قادر خوشحال شد. گفت خدا را شکر که همسر و فرزندانم زنده اند. وَستا قادر کنار همسرش رفت و سر در گوش محبوب کرد و پرسید حال بچه مان چطور است؟ آخر همسر وَستا قادر پا به ماه بود. مادر فقط گریست، چون تنفس هم برایش سخت بود، سخن گفتن که هیچ.
@hychy
به چشمانش نگاه کنید، باور کنید او را می شناسید. اندکی به مغزتان فشار بیاورید، او روح سرگردان ملت ماست که شباهنگام بر فراز شهرهای ما به پرواز می آید تا ما را هشیار کند، تا ما را از خواب بیدار کند، تا چشمانمان را به واقعیت دنیای بیرون باز کند، تا مفهوم جنگ را برای ما عریان به زبان آورد؛ اما ما خواب آلوده تر از آنیم که با نالههای این روح سرگردان از خواب بیدار شویم.
وقتی کسی بی خاطره می شود و به زوال عقل گرفتار میآید، باید بمیرد که زیستن او، تنها زندگی را بر او و بر دیگران سخت می کند. آلزایمر، جانکاهترین بیماری بدون درد بشری است. تو هستی، اما نیستی، چون نمیدانی کیستی و کجاستی و چراستی؟
وقتی ملتی به زوال عقل گرفتار می شود و طوفان گردوغبار، و تلاطم ارز، و طغیان طلا، و هیاهوی غنی سازی و هیجان موشک پرانی، و عطش آبهای تبخیر شده، و دود جنگلهای سوخته، و زخم رودهای خشکیده او را از دغدغه همه آرمانها و خاطره ها و داشته ها و نداشته هایش فارغ کرده است و دمادم سوالش این است که من کیستم؟ سرنوشتم چه خواهد شد؟ آینده ام به کجا خواهد رفت؟ چه کسی مرا نجات خواهد داد؟ دلار تا به کجا بالا خواهد رفت؟ قیمت مسکن چه خواهد شد؟ با کدام فیلتر شکن تلگرام را باز کنم؟ کدام بانک قابل اعتماد است؟ به کدام کشور میتوان راحت تر مهاجرت کرد؟ و....، چنین ملتی دیگر بر سکوی کدام هویت بایستد و آینده اش را با کدام قلمِ خاطره، نقاشی کند؟
یک بار دیگره به چهره اش نگاه کنید. شناختیدش؟ او «وَستا قادر» است، همان استاد قادر بنای خودمان که ساکن روستای «رَش هَرمه» سردشت بود. باز هم نشناختیدش؟ اگر نمی شناسید، بدانید شما ملتی هستید که تاریخ ندارید، بدانیم که ما باید آنقدر در کلاس تاریخ بمانیم و آن را تکرار کنیم تا دیگر تاریخ را فراموش نکنیم. بدانیم که ما به آلزایمر ملی گرفتار شده ایم. ما آنقدر در تصاویر دروغین خودمان و سیاستمدارانمان گم شده ایم که دیگر خودمان را هم نمی بینیم.
راستی ما از «هفت تیر» چه می دانیم؟ درست است، در تهران میدانی هست به نام هفت تیر؛ خوب دیگر چه؟ به مغزتان فشار بیاورید! چیزی به خاطرتان آمد؟ کمی بیشتر، کمی بیشتر، آهان، درست شد، یادتان آمد که در هفت تیر انفجاری در مقر حزب جمهوری اسلامی رخ داد و آیهالله بهشتی و یارانش شهید شدند. راستی بهشتی که بود؟ فقط میدانید در انفجاری در هفتم تیر شهید شد؟ چیزی از نوشتههای او خوانده اید؟ چیزی از حرفهای او را به یاد میآورید؟ نه؟ پس حتما سخنان او را بخوانید، دستکم حرفهایی که در مجلس خبرگان قانون اساسی در رد هرگونه شکنجه، حتی زدن یک سیلی به متهم، زده است را بشنوید. خوب، دیگر از هفتم تیر چیزی به خاطر نمیآورید؟
عصرْ هنگامِ هفتم تیرماه بود، سال ۱۳۶۶. وَستا قادر در روستای کناری، آخرین ردیف قلوه سنگهای کوهی را روی دیوار گذاشته بود و داشت بین آنها را با شن و سیمان پر میکرد، کم کم داشت آماده میشد تا دستهایش را بشوید و به روستای خود بازگردد. از دور از پشت درختهای روی تپه دید که چند نفر دارند چند قاطر را به طرف او میآورند. صدای ناله میآمد و سوارانی که بر پشت حیوانها، خمیده و بیقرار بودند. نزدیک تر که شدند همسرش را دید که بر پشت قاطری به خود میپیچد، روی قاطر بعدی ناصر خردسالش بود و قاطر بعدی مالمال برادر دوقلوی ناصر، و قاطر بعدی شهین گیانش (شهین جانش) را می آورد، دختر شش سالهای که عزیز بابا بود. چشمهاشان تورم کرده بود، بدنها سوخته بود، به سختی تنفس می کردند. وَستا قادر گیچ شده بود، چه بلایی بر سر عزیزانم آمده است؟ گمان میکرد خانه آتش گرفته است؟ فریاد زد چه شده است؟ کسی نمیدانست چه بگوید؛ کسی به درستی نمیدانست چه شده است و کسی نمی دانست چه باید کرد؟ فقط گفتند خانه ات بمباران شده است. وَستا قادر خوشحال شد. گفت خدا را شکر که همسر و فرزندانم زنده اند. وَستا قادر کنار همسرش رفت و سر در گوش محبوب کرد و پرسید حال بچه مان چطور است؟ آخر همسر وَستا قادر پا به ماه بود. مادر فقط گریست، چون تنفس هم برایش سخت بود، سخن گفتن که هیچ.
@hychy
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش دوم
ماشینی صدا زدند، خانواده اش را سوار کرد و به سرعت به سوی سردشت حرکت کردند. وقتی به شهر رسید همه جا پریشان بود گفتند چهار نقطه شهر بمباران شیمیایی شده است و هواپیماهای عراقی بقیه بمبهای خود را بر سر روستاهای اطراف ریخته اند. یکی از روستاها، همان «رَش هَرمِه»، روستای وَستا قادر بود. بیمارستان سردشت جای سوزن انداز نداشت. در یک شهر ۱۲ هزار نفری، هشت هزار نفر به گاز خردل آلوده شده بودند و دهها نفر در همان آغاز بمباران جان داده بودند. خانواده وَستا قادر را به بانه اعزام کردند. در بانه، بیمارستان آنها را نپذیرفت. گفتند اول بروید مصدومین را شستشو کنید تا آلودگی شیمیایی آنها شسته شود و بعد بیاورید. وَستا قادر سه کودک نیم جانش را به نیش کشید و با همسرش که دیگر توان راه رفتن نداشت، به خانه دوستی رفت و خودش آنها را در حمام شستوشو کرد. وقتی آب با پودرهای باقی مانده بر تن بچه ها مخلوط شد واکنش شیمیایی نشان داد و تازه پوست آنها را شرحه شرحه کرد. بچه ها و همسرش را دوباره به بیمارستان برد. گفتند باید به تبریز منتقل شوید.
در راه تبریز همسرش گاهی ماسک اکسیژن را از روی دهانش برمیداشت، نالهای می کرد و با صدایی که از حلقومش به سختی بیرون میآمد بخشی از واقعه را در گوش وَستا قادر نجوا میکرد. برایش تعریف کرد که وقتی نزدیک درخت گردو کنار نهر آب داشته است بچه ها را شستوشو میداده، بمبی در نزدیکی درخت گردو بر زمین خورده است، انفجاری در کار نبوده اما گازی همراه گردههایی از بمب خارج میشده است. با ضربه بمب، گردوها مانند برگ خزان از درخت میریزند. همینکه گاز در هوا پراکنده میشود، گنجشکها هم از آسمان بر زمین میریزند. به زمین که نگاه میکنی نمیدانی اینها که میبینی گنجشک است یا گردو! و گاز خردل و پودرهای داخل بمب در آب نهر روانه می شود تا به دور دست ها برود و آنان که شادمانه بر سر نهر میآیند تا آبی بنوشند را نیز مسموم کند. گویی این قانون جنگ است که تو حتی در دور دستها هم حق خندیدن و شادمانی نداری.
آمبولانس پس از شش ساعت رانندگی در پیچ و خم جادههای کوهستانی، که هر دقیقه اش برای وَستا قادر طعم مرگ میداد و در هر دستاندازش، بخشی از تاول روی پوست همسر و بچههایش پاره میشد، بالاخره به تبریز رسید. چند ساعتی پس از بستری شدن در بیمارستان تبریز، همسرش زایمان میکند و دختری به دنیا می آورد. کل زمانی که همسرش دراتاق عمل بوده است برای زایمان، کمتر از نیم ساعت است. بلافاصله پس از زایمان همسرش، بیمارستان تصمیم میگیرد همه خانواده را به تهران اعزام کند. وَستا قادر التماس میکند بگذارید بچه نوزادم را ببینم. میگویند وقتی از تهران برگشتی او را تحویلت میدهیم. پسر عموی وَستا قادر که برای کمک به او از بانه با او همراه شده است، به علت آنکه خودش هم آلوده به مواد شیمیایی شده است، بینایی اش را از دست میدهد و دیگر نمیتواند یاور او باشد. حالا دیگر وَستا قادر تنهای تنهاست. با چهار مصدوم بدحال شیمیایی روی دست و نوزادی که داغ دیدنش را بر دلش گذاشتند. وَستا قادر مجبور می شود همسرش را و سپس یک به یک بچه هایش به کول بکشد و از بیمارستان به داخل آمبولانس ببرد. آمبولانس راه افتاد تا آنها را به فرودگاه برساند. در راه به همسرش گفت دوست دارد اسم نوزادشان را «ژیان» بگذارد. و این معجزه انسان است که در اوج مرگ و رنج و ناامیدی اسم فرزندش را ژیان، که در زبان کردی به معنی «زندگی» است، میگذارد.
در پای هواپیما دوباره وَستا قادر همسرش و بچه هایش را یک به یک بر دوش می کشد و از آمبولانس به داخل هواپیما میبرد. نخست همسرش را به داخل هواپیما برد، سپس دخترش را برد و بعد پسرش مالمال را. وقتی برگشت تا پسر دیگرش ناصر را به داخل هواپیما ببرد، دید بچه نفس نمی کشد و پرستار داخل آمبولانس سرش را به دیوار آمبولانس تکیه داده و اشک میریزد. اجازه ندادند پیکر پسرش را به داخل هواپیما ببرد.
@hychy
ماشینی صدا زدند، خانواده اش را سوار کرد و به سرعت به سوی سردشت حرکت کردند. وقتی به شهر رسید همه جا پریشان بود گفتند چهار نقطه شهر بمباران شیمیایی شده است و هواپیماهای عراقی بقیه بمبهای خود را بر سر روستاهای اطراف ریخته اند. یکی از روستاها، همان «رَش هَرمِه»، روستای وَستا قادر بود. بیمارستان سردشت جای سوزن انداز نداشت. در یک شهر ۱۲ هزار نفری، هشت هزار نفر به گاز خردل آلوده شده بودند و دهها نفر در همان آغاز بمباران جان داده بودند. خانواده وَستا قادر را به بانه اعزام کردند. در بانه، بیمارستان آنها را نپذیرفت. گفتند اول بروید مصدومین را شستشو کنید تا آلودگی شیمیایی آنها شسته شود و بعد بیاورید. وَستا قادر سه کودک نیم جانش را به نیش کشید و با همسرش که دیگر توان راه رفتن نداشت، به خانه دوستی رفت و خودش آنها را در حمام شستوشو کرد. وقتی آب با پودرهای باقی مانده بر تن بچه ها مخلوط شد واکنش شیمیایی نشان داد و تازه پوست آنها را شرحه شرحه کرد. بچه ها و همسرش را دوباره به بیمارستان برد. گفتند باید به تبریز منتقل شوید.
در راه تبریز همسرش گاهی ماسک اکسیژن را از روی دهانش برمیداشت، نالهای می کرد و با صدایی که از حلقومش به سختی بیرون میآمد بخشی از واقعه را در گوش وَستا قادر نجوا میکرد. برایش تعریف کرد که وقتی نزدیک درخت گردو کنار نهر آب داشته است بچه ها را شستوشو میداده، بمبی در نزدیکی درخت گردو بر زمین خورده است، انفجاری در کار نبوده اما گازی همراه گردههایی از بمب خارج میشده است. با ضربه بمب، گردوها مانند برگ خزان از درخت میریزند. همینکه گاز در هوا پراکنده میشود، گنجشکها هم از آسمان بر زمین میریزند. به زمین که نگاه میکنی نمیدانی اینها که میبینی گنجشک است یا گردو! و گاز خردل و پودرهای داخل بمب در آب نهر روانه می شود تا به دور دست ها برود و آنان که شادمانه بر سر نهر میآیند تا آبی بنوشند را نیز مسموم کند. گویی این قانون جنگ است که تو حتی در دور دستها هم حق خندیدن و شادمانی نداری.
آمبولانس پس از شش ساعت رانندگی در پیچ و خم جادههای کوهستانی، که هر دقیقه اش برای وَستا قادر طعم مرگ میداد و در هر دستاندازش، بخشی از تاول روی پوست همسر و بچههایش پاره میشد، بالاخره به تبریز رسید. چند ساعتی پس از بستری شدن در بیمارستان تبریز، همسرش زایمان میکند و دختری به دنیا می آورد. کل زمانی که همسرش دراتاق عمل بوده است برای زایمان، کمتر از نیم ساعت است. بلافاصله پس از زایمان همسرش، بیمارستان تصمیم میگیرد همه خانواده را به تهران اعزام کند. وَستا قادر التماس میکند بگذارید بچه نوزادم را ببینم. میگویند وقتی از تهران برگشتی او را تحویلت میدهیم. پسر عموی وَستا قادر که برای کمک به او از بانه با او همراه شده است، به علت آنکه خودش هم آلوده به مواد شیمیایی شده است، بینایی اش را از دست میدهد و دیگر نمیتواند یاور او باشد. حالا دیگر وَستا قادر تنهای تنهاست. با چهار مصدوم بدحال شیمیایی روی دست و نوزادی که داغ دیدنش را بر دلش گذاشتند. وَستا قادر مجبور می شود همسرش را و سپس یک به یک بچه هایش به کول بکشد و از بیمارستان به داخل آمبولانس ببرد. آمبولانس راه افتاد تا آنها را به فرودگاه برساند. در راه به همسرش گفت دوست دارد اسم نوزادشان را «ژیان» بگذارد. و این معجزه انسان است که در اوج مرگ و رنج و ناامیدی اسم فرزندش را ژیان، که در زبان کردی به معنی «زندگی» است، میگذارد.
در پای هواپیما دوباره وَستا قادر همسرش و بچه هایش را یک به یک بر دوش می کشد و از آمبولانس به داخل هواپیما میبرد. نخست همسرش را به داخل هواپیما برد، سپس دخترش را برد و بعد پسرش مالمال را. وقتی برگشت تا پسر دیگرش ناصر را به داخل هواپیما ببرد، دید بچه نفس نمی کشد و پرستار داخل آمبولانس سرش را به دیوار آمبولانس تکیه داده و اشک میریزد. اجازه ندادند پیکر پسرش را به داخل هواپیما ببرد.
@hychy
👍1
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش سوم
وَستا قادر زانوانش بریده بود. جلوی آمبولانس روی زمین نشست. نه می توانست پیکر جگر گوشه اش را در فرودگاه تبریز رها کند و نه میتوانست همراه همسر و بچههای بیمارش به تهران نرود. به او قول میدهند که پیکر پسرش را به سردشت بفرستند. او پیشتر، بخشی از وجودش را، نوزدای که نگذاشتند او را ببیند، در بیمارستان تبریز جا گذاشته است، اکنون بخش دیگری از وجودش را نیز در فرودگاه تبریز جا میگذارد.
در تهران این قافله مرگ را به بیمارستان بقیهالله میبرند. پسر دومش، مالمال هم در بیمارستان بقیهآلله پر میکشد. همسر و دخترش را در بیمارستان تهران میگذارد و برای تدفین پسرها راه میافتد. جسد مالمال را از بیمارستان تحویل میگیرد و با جسد به تبریز میرود تا جسد ناصر را هم تحویل بگیرد. در تبریز به او میگویند جسد را به سردشت فرستادهایم. پس با جسد مالمال از تبریز به سمت سردشت راه افتاد. اما راننده آمبولانس حاضر نمیشود وارد شهر شود. میگوید سردشت آلوده به مواد شیمیایی است و من وارد نمیشوم. وَستا قادر جنازه مالمال را به دوش میگذارد و پای پیاده به شهر می رود. در سردشت جسد ناصر را هم تحویل میگیرد و سپس جنازه سردارانش را سوار قاطر میکند و به سوی روستای خودش حرکت میکند. وَستا قادر در راه اشک میریخت و ترانه قدیمی «لای لای» کردی را با غمناک ترین صدا زمزمه میکرد:
روڵه ی خۆشه ویست بینایی چاوم / فرزند دوست داشتنی ام، نور چشمانم
هێزی ئه ژنۆم و هیوای ژیانم / توان زانوهایم و امید زندگیام
هه تا دییته وه هه ر چاوه رێتم / تا برگردی چشم به راهت هستم
هه لورکی منالیت هه ر راده ژه نم / گهواره بچگیات را همین طور تکان میدهم
لای لای نه مامی ژیانم / لای لای ای نهال زندگیام
من وێنه ی باخه وانم / من مثل باغبان هستم
به دڵ چاودێریت ده که م / با دلم از تو مواظبت میکنم
بخه وه ده ردت له گیانم / بخواب دردت به جانم
هه ی لایه لایه لایه / هی لای لایی
کۆرپه ی شیرینم لایه / نوزاد شیرینم لای لایی
بنوه تاکوو سبه ینێ / بخواب تا فردا
موژده ی ئاواتم دێنێ / مژده آرزویم بیاورد
ئه ی به ڕ خۆڵه ی شیرینم / ای بچه (نوزاد کوچک و شیرین) شیرینم
ئاواتی هه موو ژینم / آرزوی تمام زندگیام
شه وی تاریک نامێنێ / شب تاریک نمیماند
تیشکی ڕۆژ دێته سه رێ / نور صبحدم بالا میآید
هه ی لایه لایه لایه /
کۆرپه ی زۆر جوانم لایه / نوزاد بسیار زیبایم لای لایی
بنوه ئاسۆ رووناکه / بخواب افق روشن است
دیاره وه ک خۆر رووناکه / معلوم است و مثل آفتاب روشن است
هه ی لایه لایه لایه
کۆرپه ی شیرینم لایه / فرزند شیرینم لای لایی
سه د خۆزگه به خۆزگایه / صد بار ای کاش
دایکی تۆ لێره بوایه / مادرت اینجا بود
وَستا قادر گاه میایستاد و رو به آسمان مینگریست، نمیدانست به خدا از که و از چه شکوه کند؟ و نمیدانست از او چه طلب کند. دلش میخواست طلب مرگ کند تا در کنار پسرانش بیارامد. اما وقتی یادش میآمد که محبوبش و شهین گیانش در بیمارستان تهران منتظر او هستند و وقتی به ژیان چند روزه اش که در بیمارستان تبریز است میاندیشید، گامهایش را به شتاب بر می داشت تا هرچه زودتر به روستا برسد بچه ها را به دامن خاک بسپارد و به تهران بشتابد تا پس از درمان همسرش به تبریز برود و ژیانش را در آغوش بگیرد تا غمهایش فراموش کند.
وقتی به روستا میرسد اقوام و دوستان به کمکش میآیند و مراسم تشییع و تدفین پسران انجام میشود. تا نیمه شب درگیر این مراسم است. همان نیمه شب با پای پیاده ده کیلومتر راه میرود تا به جاده برسد و خود را به تهران برساند. وَستا قادرکه روز قبلش طولانی ترین روز تاریخ را با همراهی پیکر دو پسر خردسالش طی کرده است اکنون طولانی ترین شب تاریخ را آغاز کرده است. دستانش به علت تماس مکرر با بدن شیمیایی شده پسرانش تاول زده است اما تاولی که بر جگرش زده است آنقدر سوزناک است که متوجه تاولهای دستانش نمیشود. به تهران که می رسد یک راست به بیمارستان میرود و سراغ همسر و دخترش شهین گیان را میگیرد. در مییابد که شهین جانش هم پریده است. چند ساعتی کنار تخت همسرش مینشیند و فقط به هم نگاه میکنند و میگریند. چیزی برای گفتن وجود ندارد. به که نفرین کنند؟ که را مقصر بدانند؟ آنان کجای بازی بوده اند؟ در کدام ایستگاه سیاست از آنان نظر خواستهاند؟
@hychy
وَستا قادر زانوانش بریده بود. جلوی آمبولانس روی زمین نشست. نه می توانست پیکر جگر گوشه اش را در فرودگاه تبریز رها کند و نه میتوانست همراه همسر و بچههای بیمارش به تهران نرود. به او قول میدهند که پیکر پسرش را به سردشت بفرستند. او پیشتر، بخشی از وجودش را، نوزدای که نگذاشتند او را ببیند، در بیمارستان تبریز جا گذاشته است، اکنون بخش دیگری از وجودش را نیز در فرودگاه تبریز جا میگذارد.
در تهران این قافله مرگ را به بیمارستان بقیهالله میبرند. پسر دومش، مالمال هم در بیمارستان بقیهآلله پر میکشد. همسر و دخترش را در بیمارستان تهران میگذارد و برای تدفین پسرها راه میافتد. جسد مالمال را از بیمارستان تحویل میگیرد و با جسد به تبریز میرود تا جسد ناصر را هم تحویل بگیرد. در تبریز به او میگویند جسد را به سردشت فرستادهایم. پس با جسد مالمال از تبریز به سمت سردشت راه افتاد. اما راننده آمبولانس حاضر نمیشود وارد شهر شود. میگوید سردشت آلوده به مواد شیمیایی است و من وارد نمیشوم. وَستا قادر جنازه مالمال را به دوش میگذارد و پای پیاده به شهر می رود. در سردشت جسد ناصر را هم تحویل میگیرد و سپس جنازه سردارانش را سوار قاطر میکند و به سوی روستای خودش حرکت میکند. وَستا قادر در راه اشک میریخت و ترانه قدیمی «لای لای» کردی را با غمناک ترین صدا زمزمه میکرد:
روڵه ی خۆشه ویست بینایی چاوم / فرزند دوست داشتنی ام، نور چشمانم
هێزی ئه ژنۆم و هیوای ژیانم / توان زانوهایم و امید زندگیام
هه تا دییته وه هه ر چاوه رێتم / تا برگردی چشم به راهت هستم
هه لورکی منالیت هه ر راده ژه نم / گهواره بچگیات را همین طور تکان میدهم
لای لای نه مامی ژیانم / لای لای ای نهال زندگیام
من وێنه ی باخه وانم / من مثل باغبان هستم
به دڵ چاودێریت ده که م / با دلم از تو مواظبت میکنم
بخه وه ده ردت له گیانم / بخواب دردت به جانم
هه ی لایه لایه لایه / هی لای لایی
کۆرپه ی شیرینم لایه / نوزاد شیرینم لای لایی
بنوه تاکوو سبه ینێ / بخواب تا فردا
موژده ی ئاواتم دێنێ / مژده آرزویم بیاورد
ئه ی به ڕ خۆڵه ی شیرینم / ای بچه (نوزاد کوچک و شیرین) شیرینم
ئاواتی هه موو ژینم / آرزوی تمام زندگیام
شه وی تاریک نامێنێ / شب تاریک نمیماند
تیشکی ڕۆژ دێته سه رێ / نور صبحدم بالا میآید
هه ی لایه لایه لایه /
کۆرپه ی زۆر جوانم لایه / نوزاد بسیار زیبایم لای لایی
بنوه ئاسۆ رووناکه / بخواب افق روشن است
دیاره وه ک خۆر رووناکه / معلوم است و مثل آفتاب روشن است
هه ی لایه لایه لایه
کۆرپه ی شیرینم لایه / فرزند شیرینم لای لایی
سه د خۆزگه به خۆزگایه / صد بار ای کاش
دایکی تۆ لێره بوایه / مادرت اینجا بود
وَستا قادر گاه میایستاد و رو به آسمان مینگریست، نمیدانست به خدا از که و از چه شکوه کند؟ و نمیدانست از او چه طلب کند. دلش میخواست طلب مرگ کند تا در کنار پسرانش بیارامد. اما وقتی یادش میآمد که محبوبش و شهین گیانش در بیمارستان تهران منتظر او هستند و وقتی به ژیان چند روزه اش که در بیمارستان تبریز است میاندیشید، گامهایش را به شتاب بر می داشت تا هرچه زودتر به روستا برسد بچه ها را به دامن خاک بسپارد و به تهران بشتابد تا پس از درمان همسرش به تبریز برود و ژیانش را در آغوش بگیرد تا غمهایش فراموش کند.
وقتی به روستا میرسد اقوام و دوستان به کمکش میآیند و مراسم تشییع و تدفین پسران انجام میشود. تا نیمه شب درگیر این مراسم است. همان نیمه شب با پای پیاده ده کیلومتر راه میرود تا به جاده برسد و خود را به تهران برساند. وَستا قادرکه روز قبلش طولانی ترین روز تاریخ را با همراهی پیکر دو پسر خردسالش طی کرده است اکنون طولانی ترین شب تاریخ را آغاز کرده است. دستانش به علت تماس مکرر با بدن شیمیایی شده پسرانش تاول زده است اما تاولی که بر جگرش زده است آنقدر سوزناک است که متوجه تاولهای دستانش نمیشود. به تهران که می رسد یک راست به بیمارستان میرود و سراغ همسر و دخترش شهین گیان را میگیرد. در مییابد که شهین جانش هم پریده است. چند ساعتی کنار تخت همسرش مینشیند و فقط به هم نگاه میکنند و میگریند. چیزی برای گفتن وجود ندارد. به که نفرین کنند؟ که را مقصر بدانند؟ آنان کجای بازی بوده اند؟ در کدام ایستگاه سیاست از آنان نظر خواستهاند؟
@hychy
👍1
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش چهارم
وَستا قادر برای آرامش دادن به همسرش حتی جرأت نکرد دستان همسرش را در دست بگیرد. پوست سوخته و چروکیده دستان همسرش جایی برای تسکین بخشی نگذاشته بود. وستا قادر چند روز مدام کنار همسرش نشست. در چشمان او نگریست و با هم اشک ریختند. آنگاه لاجرم از همسرش اجازه گرفت تا جسد دختر را به روستا ببرد و در کنار برادرانش به خاک بسپارد. و همسرش با اشاره چشمان به او اجازه داد. وَستا قادر عقب عقب رفت و با چشمان سبزش به چشمان همسرش خیره شده بود. گویی میترسید دیگر این چشمان را نبیند. از اتاق که خارج شد، همه اش دو روز شد. به شتاب جسد شهین را بُرد و در کنار ناصر و مالمال به خاک سپرد و به تهران برگشت. اما وقتی به بیمارستان رسید همسرش برای همیشه به خواب رفته بود و دیگر چشمان او را ندید که ندید. حتی جنازه اش را هم ندید.
ظاهرا ساعاتی پس از آن که وَستا قادر جسد دخترش شهین را تحویل میگیرد و به سوی سردشت روانه میشود، طاقت همسرش طاق می شود و روحش به سوی بچه هایش پرواز میکند. بیمارستان هم روز بعد جسد همسرش را به سردشت می فرستند. یعنی وقتی وَستا قادر پس از دفن دختر، از سردشت به تهران میشتافت تا در کنار همسرش باشد، پیکر همسرش به سوی سردشت روانه شده بود. وَستا قادر به بیمارستان که رسید و خبر مرگ همسرش را شنید، تمام شد. همان جا کنار دیوار راهروی بیمارستان نشست. دلش میخواست همانجا دراز بکشد و برود پیش همسر گیانش، پیش ناصر گیانش، پیش مالمال گیانش و پیش شهین گیانش. بدنش کرخت شده بود. نه گریهاش میآمد و نه توانی داشت که برخیزد و بایستد و گام بردارد. نشست، به امید آن که همان جا جانش به آرامی از تنش پرواز کند. اما هر چه نشست و هر چه منتظر ماند و هرچه به سقف خیره شد، خبری نشد. نمیدانست که چرا روحش توان پرواز ندارد. یکی دوبار زیر لب از خدا طلب مرگ کرد اما گویی حافظ سردر گوشش کرد و گفت:
پیش کمان ابرویش لابه همی کنم ولی
گوش کشیده است از آن گوش به من نمیکند
@hychy
وَستا قادر برای آرامش دادن به همسرش حتی جرأت نکرد دستان همسرش را در دست بگیرد. پوست سوخته و چروکیده دستان همسرش جایی برای تسکین بخشی نگذاشته بود. وستا قادر چند روز مدام کنار همسرش نشست. در چشمان او نگریست و با هم اشک ریختند. آنگاه لاجرم از همسرش اجازه گرفت تا جسد دختر را به روستا ببرد و در کنار برادرانش به خاک بسپارد. و همسرش با اشاره چشمان به او اجازه داد. وَستا قادر عقب عقب رفت و با چشمان سبزش به چشمان همسرش خیره شده بود. گویی میترسید دیگر این چشمان را نبیند. از اتاق که خارج شد، همه اش دو روز شد. به شتاب جسد شهین را بُرد و در کنار ناصر و مالمال به خاک سپرد و به تهران برگشت. اما وقتی به بیمارستان رسید همسرش برای همیشه به خواب رفته بود و دیگر چشمان او را ندید که ندید. حتی جنازه اش را هم ندید.
ظاهرا ساعاتی پس از آن که وَستا قادر جسد دخترش شهین را تحویل میگیرد و به سوی سردشت روانه میشود، طاقت همسرش طاق می شود و روحش به سوی بچه هایش پرواز میکند. بیمارستان هم روز بعد جسد همسرش را به سردشت می فرستند. یعنی وقتی وَستا قادر پس از دفن دختر، از سردشت به تهران میشتافت تا در کنار همسرش باشد، پیکر همسرش به سوی سردشت روانه شده بود. وَستا قادر به بیمارستان که رسید و خبر مرگ همسرش را شنید، تمام شد. همان جا کنار دیوار راهروی بیمارستان نشست. دلش میخواست همانجا دراز بکشد و برود پیش همسر گیانش، پیش ناصر گیانش، پیش مالمال گیانش و پیش شهین گیانش. بدنش کرخت شده بود. نه گریهاش میآمد و نه توانی داشت که برخیزد و بایستد و گام بردارد. نشست، به امید آن که همان جا جانش به آرامی از تنش پرواز کند. اما هر چه نشست و هر چه منتظر ماند و هرچه به سقف خیره شد، خبری نشد. نمیدانست که چرا روحش توان پرواز ندارد. یکی دوبار زیر لب از خدا طلب مرگ کرد اما گویی حافظ سردر گوشش کرد و گفت:
پیش کمان ابرویش لابه همی کنم ولی
گوش کشیده است از آن گوش به من نمیکند
@hychy
👍1
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش پنجم
در همین حال و هوا بود که یکمرتبه به یادش آمد که ژیان جان نوزادش، این آخرین حلقه اتصال او با این جهان، در بیمارستان تبریز منتظر اوست. گویی پاهایش قوت گرفت نفهمید چگونه خودش را به پایانه اتوبوسها رساند و با اولین اتوبوسی که به غرب می رفت راه افتاد تا خودش را به سردشت برساند. میخواست یک بار دیگر قبل از خداحافظی نهایی، همسرش را ببیند. اما وقتی به روستای شان رسید، همسرش تشییع شده و به خاک سپرده شده بود. وَستا قادر رفت و کنار همان نهری که بچههایش حمام میکردند ساعت ها نشست و به آب خیره شد و به آسمان نگریست و زیر لب چیزهایی گفت که هیچکس نفمهید.
فردای همان روز برای گرفتن نوزادش، شتابان به تبریز رفت. در بیمارستان تبریز به او گفتند نوزاد را به علت آن که کسی سراغش را نگرفته است تحویل شیرخوارگاه داده اند. در شیرخوارگاه دهها نوزاد را به او نشان دادند و گفتند بچه تو یکی از این هاست. اگر میتوانی او را شناسایی کن و ببر. وَستا قادر به تک تک آنها نگاه کرد. دلش میخواست همه آنها را در آغوش بکشد. هر کدام را که میخواست انتخاب کند تنش می لرزید، نکند بچه من نباشد، نکند این را ببرم و پدر و مادرش تا آخر عمر پریشان به دنبالش بگردند. هر چه نگاه کرد پریشانتر شد. آخر پس از تولد کودکش در بیمارستان حتی یک بار هم اجازه نداده بودند او نوزادش را ببیند و بعد برود. او هیچ تصویری از نوزادش نداشت. بالاخره دلش نیامد که به دروغ یکی از بچه ها را انتخاب کند و بگوید این فرزند من است. داغ از دست دادن ژیان را از شیرخوارگاه با خود آورد و تا آخر عمر هرگاه از او پرسیدند چه آرزویی داری گفت آرزوی دیدن ژیان گیانم.
وقتی از شیرخوارگاه بیرون میآمد به وضوح کمرش خم شده بود. زانوانش همراهی نمیکردند، چشمانش دیگر نای دیدن نداشت چه رسد به نای گریستن. این بار دیگر عجله ای برای رفتن نداشت. گویی دیگر در این جهان جایی برای رفتن نداشت. تمام اعضای خانواده اش را در حادثه ای که او هیچ مداخله ای در پدیداری آن نداشتِ، از او گرفته بودند.
@hychy
در همین حال و هوا بود که یکمرتبه به یادش آمد که ژیان جان نوزادش، این آخرین حلقه اتصال او با این جهان، در بیمارستان تبریز منتظر اوست. گویی پاهایش قوت گرفت نفهمید چگونه خودش را به پایانه اتوبوسها رساند و با اولین اتوبوسی که به غرب می رفت راه افتاد تا خودش را به سردشت برساند. میخواست یک بار دیگر قبل از خداحافظی نهایی، همسرش را ببیند. اما وقتی به روستای شان رسید، همسرش تشییع شده و به خاک سپرده شده بود. وَستا قادر رفت و کنار همان نهری که بچههایش حمام میکردند ساعت ها نشست و به آب خیره شد و به آسمان نگریست و زیر لب چیزهایی گفت که هیچکس نفمهید.
فردای همان روز برای گرفتن نوزادش، شتابان به تبریز رفت. در بیمارستان تبریز به او گفتند نوزاد را به علت آن که کسی سراغش را نگرفته است تحویل شیرخوارگاه داده اند. در شیرخوارگاه دهها نوزاد را به او نشان دادند و گفتند بچه تو یکی از این هاست. اگر میتوانی او را شناسایی کن و ببر. وَستا قادر به تک تک آنها نگاه کرد. دلش میخواست همه آنها را در آغوش بکشد. هر کدام را که میخواست انتخاب کند تنش می لرزید، نکند بچه من نباشد، نکند این را ببرم و پدر و مادرش تا آخر عمر پریشان به دنبالش بگردند. هر چه نگاه کرد پریشانتر شد. آخر پس از تولد کودکش در بیمارستان حتی یک بار هم اجازه نداده بودند او نوزادش را ببیند و بعد برود. او هیچ تصویری از نوزادش نداشت. بالاخره دلش نیامد که به دروغ یکی از بچه ها را انتخاب کند و بگوید این فرزند من است. داغ از دست دادن ژیان را از شیرخوارگاه با خود آورد و تا آخر عمر هرگاه از او پرسیدند چه آرزویی داری گفت آرزوی دیدن ژیان گیانم.
وقتی از شیرخوارگاه بیرون میآمد به وضوح کمرش خم شده بود. زانوانش همراهی نمیکردند، چشمانش دیگر نای دیدن نداشت چه رسد به نای گریستن. این بار دیگر عجله ای برای رفتن نداشت. گویی دیگر در این جهان جایی برای رفتن نداشت. تمام اعضای خانواده اش را در حادثه ای که او هیچ مداخله ای در پدیداری آن نداشتِ، از او گرفته بودند.
@hychy
❤1
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش پایانی
وَستا قادر ۳۰ سال پس از مرگ عزیزانش زنده ماند و هر هفته در کنار گور آنان حاضر می شد و با آنها به نجوا می پرداخت. اما ما عُرضه آن را نداشتیم که او را به نماد مقاومت انسانی تبدیل و به جهانیان معرفی کنیم. جهانیان پیشکش، حتی او را به ملت خودمان هم معرفی نکردیم. در سراسر ایران غیر از اهالی سردشت چه کسی نام وَستا قادر را شنیده است؟ ما حتی عُرضه نداشتیم داستان زندگی این اسطوره روح مقاوم انسانی را بنویسیم و منتشر کنیم.
وَستا قادر تا پایان عمر در آرزوی پیدا کردن ژیان جانش حسرت می برد. او کمتر از دو سال پیش، در ۱۱ دی ماه ۱۳۹۵ پر کشید، در حالی که دهها سال است امکان آزمایش DNA وجود دارد ما به راحتی میتوانستیم با گرفتن آزمایش DNA از کودکان شیرخوارگاه تبریز، ژیانش شناسایی کنیم (این کودکان قاعدتا در این سالها یا در سکونتگاههای زیر نظر سازمان بهزیستی زندگی کرده اند یا به خانواده هایی سپرده شده اند که قابل ردیابی هستند). آری ما عُرضه نداشتیم ژیان را پیدا کنیم و آرزوی وَستا قادر را برآورده سازیم.
وَستا قادر دلش می خواست یادبودی بر مزار عزیزانش ساخته شود اما ما عُرضه آن را نداشتیم که مزار عزیزان او را به نماد جنایت بر علیه بشریت تبدیل کنیم.
خانه وَستا قادر خراب شد اما ما عُرضه آن را نداشیم که آن را به موزه ای برای نشان دادن عمق جنایت جنایت کاران جنگی و استفاده کنندگان از سلاح های شیمیایی تبدیل کنیم.
وهر سال هفتم تیر ماه میآید و میرود و کسی به یاد سردشت نمیافتد و کسی وَستا قادر را یاد نمیکند و اکنون سردشت یکی از شهرهای غریب ایران است، با نرخ بیکاری بالا، شهرک صنعتی تعطیل شده، با اقتصادی که بر کولبری متکی است در حالی که ظرفیتهای کشاورزی و توریستی بینظیری دارد.
اکنون می خواهم بگویم تا زمانی که ما بزرگانی چون وَستا قادر را نادیده میگیریم و آنها رابه نمادهای اجتماعی تبدیل نمی کنیم نسل های ما برای جبران خلاء های هویتی خود مجبورند به مدل های غربی بیاویزند. ما کدام کودک و نوجوان و جوان و میانسال و بزرگسال و سالخورده را به سرمایه های نمادین تبدیل کرده ایم؟ ما جز تلاش برای نمادسازی از مقامات سیاسی کدام تلاش مستمر از سوی حکومت و جامعه برای آفرینش چهرههای نمادین برای نسل نوخاسته خود را داشته ایم؟
وَستا قادر (استاد قادر مولان پور) شهید زنده ای بود که سی سال در میان ما زیست و او را ندیدیم و حتی نام او را در فهرست جانبازان شیمیایی هم نیاوردیم. و ایران پر است از وَستا قادرهایی که باید کشفشان کنیم و بزرگشان بداریم و به عنوان ذخیره ای برای نسلهای بعدی به یادگار بگذاریم.
در اینجا لازم میدانم از جوانرو قادریان، عکاس توانمندی که تصویر چهره وَستا قادر را جاودانی ساخت سپاسگزاری کنم. همچنین از استاد هادی ضیاء الدینی (t.me/Hadi_Ziaoddini) این هنرمند چیره دست کُرد که هنرش جهانی شده است و در آفرینش احساس در سنگ و خاک، کمنظیر است درخواست میکنم طرح ساختن تندیسی درخور از وَستا قادر را در برنامه کاری خود قرار دهند. همچنین از نیک اندیشان و علاقه مندانی که آمادگی دارند از ساخت تندیس وَستا قادر و از بازسازی و تبدیل خانه وَستا قادر به موزه ای برای حفظ آثار و عبرتهای بمباران شیمیایی سردشت حمایت مادی کنند درخواست میکنم که آمادگی خود را به دبیرخانه «پویش فکری توسعه» (t.me/Pooyeshfekri_dabir) اعلام کنند.
یادمان نرود: تا زمانی که تندیس شاطر رمضان (https://t.me/Renani_Mohsen/241) را در یکی از میادین شهر اصفهان و تندیس وَستا قادر را در یکی از میادین شهر سردشت و تندیس استاد شجریان را در یکی از میادین شهر تهران نصب نکرده ایم به معنی این است که ما سرمایههای نمادین ایران را فقط وقتی قبولشان داریم و سرمایه میدانیم و اجازه میدهیم در توسعه ملی نقش بازی کنند که مثل ما فکر کنند و موید دیدگاههای ما باشند، و این به معنی توقف تولید سرمایه های نمادین در کشور ماست. و همچنان که در نوشتههای دیگر گفته ام، جامعه ای که نتواند دست به تولید انبوه سرمایه های نمادین بزند، هر چه هم در سرمایه های اقتصادی و انسانی سرمایه گذاری کند، ممکن است رشد کند اما توسعه نمییابد. برای رشد کشور، سرمایه های اقتصادی و انسانی (تخصص) لازم است، اما برای توسعه کشور نیازمند سرمایه های اجتماعی و سرمایه های نمادین هستیم.
این نوشته را برای جوانان و نوجوانانی بفرستید که پدرانشان یا بر طبل جنگ میکوبند یا از گفتوگو و مذاکره با دشمن، ناتوان و هراسناکند؛ تا بدانند که پدران ما که یا جنگ را نعمت میدانستند و یا از گفتوگو با دشمن ناتوان و هراسناک بودند، چه بر سر نسل ما آوردند. شاید آنان بکوشند پدرانشان را از ورود به دشمنیها و خشونت های تازه بازدارند. انشاء الله.
محسن رنانی / ۷ تیر ۱۳۹۷
@hychy
وَستا قادر ۳۰ سال پس از مرگ عزیزانش زنده ماند و هر هفته در کنار گور آنان حاضر می شد و با آنها به نجوا می پرداخت. اما ما عُرضه آن را نداشتیم که او را به نماد مقاومت انسانی تبدیل و به جهانیان معرفی کنیم. جهانیان پیشکش، حتی او را به ملت خودمان هم معرفی نکردیم. در سراسر ایران غیر از اهالی سردشت چه کسی نام وَستا قادر را شنیده است؟ ما حتی عُرضه نداشتیم داستان زندگی این اسطوره روح مقاوم انسانی را بنویسیم و منتشر کنیم.
وَستا قادر تا پایان عمر در آرزوی پیدا کردن ژیان جانش حسرت می برد. او کمتر از دو سال پیش، در ۱۱ دی ماه ۱۳۹۵ پر کشید، در حالی که دهها سال است امکان آزمایش DNA وجود دارد ما به راحتی میتوانستیم با گرفتن آزمایش DNA از کودکان شیرخوارگاه تبریز، ژیانش شناسایی کنیم (این کودکان قاعدتا در این سالها یا در سکونتگاههای زیر نظر سازمان بهزیستی زندگی کرده اند یا به خانواده هایی سپرده شده اند که قابل ردیابی هستند). آری ما عُرضه نداشتیم ژیان را پیدا کنیم و آرزوی وَستا قادر را برآورده سازیم.
وَستا قادر دلش می خواست یادبودی بر مزار عزیزانش ساخته شود اما ما عُرضه آن را نداشتیم که مزار عزیزان او را به نماد جنایت بر علیه بشریت تبدیل کنیم.
خانه وَستا قادر خراب شد اما ما عُرضه آن را نداشیم که آن را به موزه ای برای نشان دادن عمق جنایت جنایت کاران جنگی و استفاده کنندگان از سلاح های شیمیایی تبدیل کنیم.
وهر سال هفتم تیر ماه میآید و میرود و کسی به یاد سردشت نمیافتد و کسی وَستا قادر را یاد نمیکند و اکنون سردشت یکی از شهرهای غریب ایران است، با نرخ بیکاری بالا، شهرک صنعتی تعطیل شده، با اقتصادی که بر کولبری متکی است در حالی که ظرفیتهای کشاورزی و توریستی بینظیری دارد.
اکنون می خواهم بگویم تا زمانی که ما بزرگانی چون وَستا قادر را نادیده میگیریم و آنها رابه نمادهای اجتماعی تبدیل نمی کنیم نسل های ما برای جبران خلاء های هویتی خود مجبورند به مدل های غربی بیاویزند. ما کدام کودک و نوجوان و جوان و میانسال و بزرگسال و سالخورده را به سرمایه های نمادین تبدیل کرده ایم؟ ما جز تلاش برای نمادسازی از مقامات سیاسی کدام تلاش مستمر از سوی حکومت و جامعه برای آفرینش چهرههای نمادین برای نسل نوخاسته خود را داشته ایم؟
وَستا قادر (استاد قادر مولان پور) شهید زنده ای بود که سی سال در میان ما زیست و او را ندیدیم و حتی نام او را در فهرست جانبازان شیمیایی هم نیاوردیم. و ایران پر است از وَستا قادرهایی که باید کشفشان کنیم و بزرگشان بداریم و به عنوان ذخیره ای برای نسلهای بعدی به یادگار بگذاریم.
در اینجا لازم میدانم از جوانرو قادریان، عکاس توانمندی که تصویر چهره وَستا قادر را جاودانی ساخت سپاسگزاری کنم. همچنین از استاد هادی ضیاء الدینی (t.me/Hadi_Ziaoddini) این هنرمند چیره دست کُرد که هنرش جهانی شده است و در آفرینش احساس در سنگ و خاک، کمنظیر است درخواست میکنم طرح ساختن تندیسی درخور از وَستا قادر را در برنامه کاری خود قرار دهند. همچنین از نیک اندیشان و علاقه مندانی که آمادگی دارند از ساخت تندیس وَستا قادر و از بازسازی و تبدیل خانه وَستا قادر به موزه ای برای حفظ آثار و عبرتهای بمباران شیمیایی سردشت حمایت مادی کنند درخواست میکنم که آمادگی خود را به دبیرخانه «پویش فکری توسعه» (t.me/Pooyeshfekri_dabir) اعلام کنند.
یادمان نرود: تا زمانی که تندیس شاطر رمضان (https://t.me/Renani_Mohsen/241) را در یکی از میادین شهر اصفهان و تندیس وَستا قادر را در یکی از میادین شهر سردشت و تندیس استاد شجریان را در یکی از میادین شهر تهران نصب نکرده ایم به معنی این است که ما سرمایههای نمادین ایران را فقط وقتی قبولشان داریم و سرمایه میدانیم و اجازه میدهیم در توسعه ملی نقش بازی کنند که مثل ما فکر کنند و موید دیدگاههای ما باشند، و این به معنی توقف تولید سرمایه های نمادین در کشور ماست. و همچنان که در نوشتههای دیگر گفته ام، جامعه ای که نتواند دست به تولید انبوه سرمایه های نمادین بزند، هر چه هم در سرمایه های اقتصادی و انسانی سرمایه گذاری کند، ممکن است رشد کند اما توسعه نمییابد. برای رشد کشور، سرمایه های اقتصادی و انسانی (تخصص) لازم است، اما برای توسعه کشور نیازمند سرمایه های اجتماعی و سرمایه های نمادین هستیم.
این نوشته را برای جوانان و نوجوانانی بفرستید که پدرانشان یا بر طبل جنگ میکوبند یا از گفتوگو و مذاکره با دشمن، ناتوان و هراسناکند؛ تا بدانند که پدران ما که یا جنگ را نعمت میدانستند و یا از گفتوگو با دشمن ناتوان و هراسناک بودند، چه بر سر نسل ما آوردند. شاید آنان بکوشند پدرانشان را از ورود به دشمنیها و خشونت های تازه بازدارند. انشاء الله.
محسن رنانی / ۷ تیر ۱۳۹۷
@hychy
👍1
☕️ قطعه ای از کتاب
من پیش خودم تصور می کردم که روی هم رفته چقدر اشخاص راضی وجود دارند و چه تودهٔ بی شماری را تشکیل می دهند. به این زندگی نگاه بکنید، کناره گیری و تن پروری زورمندان، نادانی ناتوانان و شباهت آن ها با جانوران، به دورِ یک زندگی مسکنت آمیز و دور از حقیقت زیست می کنند و با فساد، شرابخواری و دروغ به سر می برند.با وجود همهٔ این ها در همهٔ خانه ها، در کوچه ها، چه خاموشی و چه آرامشی!
میانِ پنجاه هزار مردم شهر، یک نفر پیدا نمی شود که فریاد بزند و ناسزا بگوید. می بینم می روند به بازار، روز می خورند، شب را می خوابند، حرف های بی مزه به هم می زنند، زناشویی می کنند، پیر می شوند، با چهرهٔ گشاده مُرده های خودشان را به گور می سپارند. ولی آن هایی که درد می کشند ما نمی بینیم، ما نمی شنویم و آن چه در زندگی ترسناک است می گذرد و کسی نمی داند که کجا در پس پرده پنهان است.
📕 #تمشک_تیغدار
✍ آنتوان چخوف
@Library_Telegram
من پیش خودم تصور می کردم که روی هم رفته چقدر اشخاص راضی وجود دارند و چه تودهٔ بی شماری را تشکیل می دهند. به این زندگی نگاه بکنید، کناره گیری و تن پروری زورمندان، نادانی ناتوانان و شباهت آن ها با جانوران، به دورِ یک زندگی مسکنت آمیز و دور از حقیقت زیست می کنند و با فساد، شرابخواری و دروغ به سر می برند.با وجود همهٔ این ها در همهٔ خانه ها، در کوچه ها، چه خاموشی و چه آرامشی!
میانِ پنجاه هزار مردم شهر، یک نفر پیدا نمی شود که فریاد بزند و ناسزا بگوید. می بینم می روند به بازار، روز می خورند، شب را می خوابند، حرف های بی مزه به هم می زنند، زناشویی می کنند، پیر می شوند، با چهرهٔ گشاده مُرده های خودشان را به گور می سپارند. ولی آن هایی که درد می کشند ما نمی بینیم، ما نمی شنویم و آن چه در زندگی ترسناک است می گذرد و کسی نمی داند که کجا در پس پرده پنهان است.
📕 #تمشک_تیغدار
✍ آنتوان چخوف
@Library_Telegram
📕 از چیزهای دیگر
✍ عبدالحسین زرین کوب
#نقد_یادداشت_بررسی_و_نمایشواره
کتاب از چیزهای دیگر مجموعه ای از نقدها، یادداشت ها و نمایشواره ها نوشته استاد عبدالحسین زرین کوب می باشد. استاددر مقدمه خودمی نویسد:«ازچیزهای دیگرهم به هیچ وجه ازچیزهای دیگر نیست. مثل چیزهای دیگر است، مربوط به همه چیزها. جز این هم چه انتظاری می توان داشت؟ هر کس فقط از چیزهایی حرف می زند که دریافت او آنرا طلب می کند. مجموعه حاضر نیز از همین چیزهاست: از همه چیز، از هیچ چیز. با اینهمه چیزهایی نیز در آن هست که در پیش آنچه در مجموعه های دیگر گرد آمده است، شاید گه گاه از چیزهای دیگر نشان دهد: گفتارهایی در باب سفره ایرانی، در باب مسجد، و در جستجوی فرهنگ آزاد، از آنجهت که اصل آنها به زبانی دیگر (فرانسوی یا انگلیسی) بوده است، شاید از اینگونه باشد.»
عناوین فصول کتاب عبارتند از:
• بسم الله: سفره ایرانی
• درباره تاریخ
• لقمان حکیم
• در باب ادب و نقد صوفیه
• جهان صائب: دریچه ای به جهانبینی او
• در جستجوی فرهنگ آزاد
• ایرانیان و اسلام
• نهضت های ملی ایران
• سخنی چند درباره نقدالشعر
• مسجد: گالری هنرهای اسلامی
• یادی از مونتسکیو: پس از دویست سال
• ماز پا: اثر لرد بایرون
• این کتابها، این نویسندگان
• افلاطون و مصر
• ارسطو و میراث او در نقد ادبی
• ادبیات و مسئله پدران و فرزندان
• در افق قصه ها: نامه ای به برادرم
• رستم و سهراب در غزنه
• از نقد حال ما: نی و کوه
ازچیزهای دیگر (نقد،یادداشت،بررسی و نمایشواره)
@Library_Telegram
✍ عبدالحسین زرین کوب
#نقد_یادداشت_بررسی_و_نمایشواره
کتاب از چیزهای دیگر مجموعه ای از نقدها، یادداشت ها و نمایشواره ها نوشته استاد عبدالحسین زرین کوب می باشد. استاددر مقدمه خودمی نویسد:«ازچیزهای دیگرهم به هیچ وجه ازچیزهای دیگر نیست. مثل چیزهای دیگر است، مربوط به همه چیزها. جز این هم چه انتظاری می توان داشت؟ هر کس فقط از چیزهایی حرف می زند که دریافت او آنرا طلب می کند. مجموعه حاضر نیز از همین چیزهاست: از همه چیز، از هیچ چیز. با اینهمه چیزهایی نیز در آن هست که در پیش آنچه در مجموعه های دیگر گرد آمده است، شاید گه گاه از چیزهای دیگر نشان دهد: گفتارهایی در باب سفره ایرانی، در باب مسجد، و در جستجوی فرهنگ آزاد، از آنجهت که اصل آنها به زبانی دیگر (فرانسوی یا انگلیسی) بوده است، شاید از اینگونه باشد.»
عناوین فصول کتاب عبارتند از:
• بسم الله: سفره ایرانی
• درباره تاریخ
• لقمان حکیم
• در باب ادب و نقد صوفیه
• جهان صائب: دریچه ای به جهانبینی او
• در جستجوی فرهنگ آزاد
• ایرانیان و اسلام
• نهضت های ملی ایران
• سخنی چند درباره نقدالشعر
• مسجد: گالری هنرهای اسلامی
• یادی از مونتسکیو: پس از دویست سال
• ماز پا: اثر لرد بایرون
• این کتابها، این نویسندگان
• افلاطون و مصر
• ارسطو و میراث او در نقد ادبی
• ادبیات و مسئله پدران و فرزندان
• در افق قصه ها: نامه ای به برادرم
• رستم و سهراب در غزنه
• از نقد حال ما: نی و کوه
ازچیزهای دیگر (نقد،یادداشت،بررسی و نمایشواره)
@Library_Telegram
Zarrinkoob_Az Chizhaye Digar.pdf
6.1 MB
📕 از چیزهای دیگر
✍ عبدالحسین زرین کوب
#نقد_یادداشت_بررسی_و_نمایشواره
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
✍ عبدالحسین زرین کوب
#نقد_یادداشت_بررسی_و_نمایشواره
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
#اصغر_فرهادی
یکی دو سال قبل در فرانسه سوار ماشینی به سمت فرودگاه میرفتم تا به ایران بازگردم ، همه مسیر تا فرودگاه شاردوگل سکوت و کویر است ، صدای استاد شجریان در تمام طول مسیر در حال پخش بود ، از راننده پرسیدم «اهل کجایید ؟» گفت مراکش ، پرسیدم «این موسیقی که میشنوید میدانید متعلق به کدام کشور است ؟» گفت ایران ، یکی از دوستانش آلبوم را به او هدیه داده بود میگفت معنای اشعار را نمیفهمد ولی همیشه با شنیدن آن آرام میگیرد ...
بعدتر این خاطره را برای خود استاد تعریف کردم گفتند : آقای فرهادی ، شهرت مثل رانندگی سرعت بالاست باید احتیاط کرد ، با سرعت پایین از روی دستاندازها میتوان گذشت اما در سرعت بالا عبور از روی یک سنگریزه هم میتواند حاصلش واژگونی باشد برای همیشه » و این جمله ایست پرمسئولیت که از استاد تا ابد به یادگار دارم ...
🔴 چندی است که خبر حال نامساعد او در محافل غیر رسمی دست به دست میچرخد ، استاد شجریان در بخش ccu بیمارستان کسرای تهران تحت مراقبتهای ویژه قرار دارد ، برای خسروی آواز ایران دعا کنید 🙏
@Library_Telegram
#اصغر_فرهادی
یکی دو سال قبل در فرانسه سوار ماشینی به سمت فرودگاه میرفتم تا به ایران بازگردم ، همه مسیر تا فرودگاه شاردوگل سکوت و کویر است ، صدای استاد شجریان در تمام طول مسیر در حال پخش بود ، از راننده پرسیدم «اهل کجایید ؟» گفت مراکش ، پرسیدم «این موسیقی که میشنوید میدانید متعلق به کدام کشور است ؟» گفت ایران ، یکی از دوستانش آلبوم را به او هدیه داده بود میگفت معنای اشعار را نمیفهمد ولی همیشه با شنیدن آن آرام میگیرد ...
بعدتر این خاطره را برای خود استاد تعریف کردم گفتند : آقای فرهادی ، شهرت مثل رانندگی سرعت بالاست باید احتیاط کرد ، با سرعت پایین از روی دستاندازها میتوان گذشت اما در سرعت بالا عبور از روی یک سنگریزه هم میتواند حاصلش واژگونی باشد برای همیشه » و این جمله ایست پرمسئولیت که از استاد تا ابد به یادگار دارم ...
🔴 چندی است که خبر حال نامساعد او در محافل غیر رسمی دست به دست میچرخد ، استاد شجریان در بخش ccu بیمارستان کسرای تهران تحت مراقبتهای ویژه قرار دارد ، برای خسروی آواز ایران دعا کنید 🙏
@Library_Telegram
#حرف_حساب
ژوزف استالین دیڪتاتور بود، خونریز اما موقعی ڪه آلمانها به شوروی تجاوز نظامی ڪردند ، طوری رفتار ڪرد که همه ملت از او سرمشق گرفتند.دو تا پسر داشت که آنها را بلافاصله به خط مقدم جبهه فرستاد. یڪی از پسرهایش به دست آلمانی ها اسیر شد .آلمانها به مقامات شوروی پیام دادند ڪه حاضریم فلان ژنرال مان را ڪه در دست شما اسیر است با پسر استالین معاوضه ڪنیم. استالین جواب داد حاضر نیستم یک ژنرال بدهم به جایش یک سرباز بگیرم. بعدها به اطرافیانش گفت "در شرایطی ڪه همه ملت روسیه عزادار پسران خود بودند، چگونه میتوانستم دست به چنین معاملهای بزنم".پسر استالین عاقبت در اردوگاه اسرا در خاک آلمان ڪشته شد. پسر دیگر استالین بعدها در خاطراتش نوشت: "موقعی ڪه جنگ شروع شد پدرم دست به هر ڪاری زد تا مطمئن شود ڪه من و برادرم به خط مقدم جبهه اعزام شده ایم."
بله ، این رفتار دیڪتاتور روسیه میتواند سرمشق حاڪمان ایرانی در زمان حاضر باشد ڪه ملت را به "مقاومت و فداڪاری در برابر دشمن"تشویق میڪنند. بزرگواران اگر واقعا خواهان"مقاومت ملت در برابر دشمن"هستید لطفا اول از خودتان و فرزندانتان شروع ڪنید.نمیشود ڪه آقازاده هایتان در آمریڪا مشغول تحصیل و خوشگذرانی باشند و آنوقت از ملت توقع "مقاومت" در برابر آمریڪا داشته باشید..!!😏
@Library_Telegram
ژوزف استالین دیڪتاتور بود، خونریز اما موقعی ڪه آلمانها به شوروی تجاوز نظامی ڪردند ، طوری رفتار ڪرد که همه ملت از او سرمشق گرفتند.دو تا پسر داشت که آنها را بلافاصله به خط مقدم جبهه فرستاد. یڪی از پسرهایش به دست آلمانی ها اسیر شد .آلمانها به مقامات شوروی پیام دادند ڪه حاضریم فلان ژنرال مان را ڪه در دست شما اسیر است با پسر استالین معاوضه ڪنیم. استالین جواب داد حاضر نیستم یک ژنرال بدهم به جایش یک سرباز بگیرم. بعدها به اطرافیانش گفت "در شرایطی ڪه همه ملت روسیه عزادار پسران خود بودند، چگونه میتوانستم دست به چنین معاملهای بزنم".پسر استالین عاقبت در اردوگاه اسرا در خاک آلمان ڪشته شد. پسر دیگر استالین بعدها در خاطراتش نوشت: "موقعی ڪه جنگ شروع شد پدرم دست به هر ڪاری زد تا مطمئن شود ڪه من و برادرم به خط مقدم جبهه اعزام شده ایم."
بله ، این رفتار دیڪتاتور روسیه میتواند سرمشق حاڪمان ایرانی در زمان حاضر باشد ڪه ملت را به "مقاومت و فداڪاری در برابر دشمن"تشویق میڪنند. بزرگواران اگر واقعا خواهان"مقاومت ملت در برابر دشمن"هستید لطفا اول از خودتان و فرزندانتان شروع ڪنید.نمیشود ڪه آقازاده هایتان در آمریڪا مشغول تحصیل و خوشگذرانی باشند و آنوقت از ملت توقع "مقاومت" در برابر آمریڪا داشته باشید..!!😏
@Library_Telegram
#تلنگر
➕ وقتی میبینیم #حمید_استیلی چنین گرم و صمیمانه به آغوش وحید حقانیان میخزد آدم فکر میکند آمده خطای سرزدهاش را در مصاحبه با گزارشگران شبکه manoto جبران کند و تجدید میثاقی دوباره نماید
➕ وقتی در جایی دیگر میبینیم #کواکبیان به ظاهر دلسوز چنان متواضعانه و مأیوس کننده نود درجه در پیشگاه رییسی خم شده و دست او را آنقدر گرم میفشارد که گویا رئیسی تکیه گاه تمام و کمال قدرت اوست
➕ وقتی در گوشهای دیگر میبینیم #احمدی_نژاد هنگام ورود به مجلسی و درحالی که مورد هجوم سلفی اندازان معلوم الحال قرار گرفته به ناگاه مورد استقبال محسن هاشمی قرار میگیرد و او احمدینژاد را چنان غرق بوسه میکند که گویی برادرش را دیده است ...
➕ وقتی دورویی و ریا و تزویر را تا به این حد عریان در فضای سیاسی کشور میبینیم آیا حق نداریم فکر کنیم اینها همه از یک آخور آب میخورند و دستشان در یک کاسه است ؟
‼️ در نهایت حضور آقای #دوربینی را هم در مراسم مادر وحید حقانیان شادباش میگوییم
@Library_Telegram
➕ وقتی میبینیم #حمید_استیلی چنین گرم و صمیمانه به آغوش وحید حقانیان میخزد آدم فکر میکند آمده خطای سرزدهاش را در مصاحبه با گزارشگران شبکه manoto جبران کند و تجدید میثاقی دوباره نماید
➕ وقتی در جایی دیگر میبینیم #کواکبیان به ظاهر دلسوز چنان متواضعانه و مأیوس کننده نود درجه در پیشگاه رییسی خم شده و دست او را آنقدر گرم میفشارد که گویا رئیسی تکیه گاه تمام و کمال قدرت اوست
➕ وقتی در گوشهای دیگر میبینیم #احمدی_نژاد هنگام ورود به مجلسی و درحالی که مورد هجوم سلفی اندازان معلوم الحال قرار گرفته به ناگاه مورد استقبال محسن هاشمی قرار میگیرد و او احمدینژاد را چنان غرق بوسه میکند که گویی برادرش را دیده است ...
➕ وقتی دورویی و ریا و تزویر را تا به این حد عریان در فضای سیاسی کشور میبینیم آیا حق نداریم فکر کنیم اینها همه از یک آخور آب میخورند و دستشان در یک کاسه است ؟
‼️ در نهایت حضور آقای #دوربینی را هم در مراسم مادر وحید حقانیان شادباش میگوییم
@Library_Telegram
Telegram
📕 از چیزهای دیگر
✍ عبدالحسین زرین کوب
#نقد_یادداشت_بررسی_و_نمایشواره
کتاب از چیزهای دیگر مجموعه ای از نقدها، یادداشت ها و نمایشواره ها نوشته استاد عبدالحسین زرین کوب می باشد. استاددر مقدمه خودمی نویسد:«ازچیزهای دیگرهم به هیچ وجه ازچیزهای دیگر نیست. مثل چیزهای دیگر است، مربوط به همه چیزها. جز این هم چه انتظاری می توان داشت؟ هر کس فقط از چیزهایی حرف می زند که دریافت او آنرا طلب می کند. مجموعه حاضر نیز از همین چیزهاست: از همه چیز، از هیچ چیز. با اینهمه چیزهایی نیز در آن هست که در پیش آنچه در مجموعه های دیگر گرد آمده است، شاید گه گاه از چیزهای دیگر نشان دهد: گفتارهایی در باب سفره ایرانی، در باب مسجد، و در جستجوی فرهنگ آزاد، از آنجهت که اصل آنها به زبانی دیگر (فرانسوی یا انگلیسی) بوده است، شاید از اینگونه باشد.»
عناوین فصول کتاب عبارتند از:
• بسم الله: سفره ایرانی
• درباره تاریخ
• لقمان حکیم
• در باب ادب و نقد صوفیه
• جهان صائب: دریچه ای به جهانبینی او
• در جستجوی فرهنگ آزاد
• ایرانیان و اسلام
• نهضت های ملی ایران
• سخنی چند درباره نقدالشعر
• مسجد: گالری هنرهای اسلامی
• یادی از مونتسکیو: پس از دویست سال
• ماز پا: اثر لرد بایرون
• این کتابها، این نویسندگان
• افلاطون و مصر
• ارسطو و میراث او در نقد ادبی
• ادبیات و مسئله پدران و فرزندان
• در افق قصه ها: نامه ای به برادرم
• رستم و سهراب در غزنه
• از نقد حال ما: نی و کوه
ازچیزهای دیگر (نقد،یادداشت،بررسی و نمایشواره)
@Library_Telegram
✍ عبدالحسین زرین کوب
#نقد_یادداشت_بررسی_و_نمایشواره
کتاب از چیزهای دیگر مجموعه ای از نقدها، یادداشت ها و نمایشواره ها نوشته استاد عبدالحسین زرین کوب می باشد. استاددر مقدمه خودمی نویسد:«ازچیزهای دیگرهم به هیچ وجه ازچیزهای دیگر نیست. مثل چیزهای دیگر است، مربوط به همه چیزها. جز این هم چه انتظاری می توان داشت؟ هر کس فقط از چیزهایی حرف می زند که دریافت او آنرا طلب می کند. مجموعه حاضر نیز از همین چیزهاست: از همه چیز، از هیچ چیز. با اینهمه چیزهایی نیز در آن هست که در پیش آنچه در مجموعه های دیگر گرد آمده است، شاید گه گاه از چیزهای دیگر نشان دهد: گفتارهایی در باب سفره ایرانی، در باب مسجد، و در جستجوی فرهنگ آزاد، از آنجهت که اصل آنها به زبانی دیگر (فرانسوی یا انگلیسی) بوده است، شاید از اینگونه باشد.»
عناوین فصول کتاب عبارتند از:
• بسم الله: سفره ایرانی
• درباره تاریخ
• لقمان حکیم
• در باب ادب و نقد صوفیه
• جهان صائب: دریچه ای به جهانبینی او
• در جستجوی فرهنگ آزاد
• ایرانیان و اسلام
• نهضت های ملی ایران
• سخنی چند درباره نقدالشعر
• مسجد: گالری هنرهای اسلامی
• یادی از مونتسکیو: پس از دویست سال
• ماز پا: اثر لرد بایرون
• این کتابها، این نویسندگان
• افلاطون و مصر
• ارسطو و میراث او در نقد ادبی
• ادبیات و مسئله پدران و فرزندان
• در افق قصه ها: نامه ای به برادرم
• رستم و سهراب در غزنه
• از نقد حال ما: نی و کوه
ازچیزهای دیگر (نقد،یادداشت،بررسی و نمایشواره)
@Library_Telegram
Zarrinkoob_Az Chizhaye Digar.pdf
6.1 MB
📕 از چیزهای دیگر
✍ عبدالحسین زرین کوب
#نقد_یادداشت_بررسی_و_نمایشواره
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
✍ عبدالحسین زرین کوب
#نقد_یادداشت_بررسی_و_نمایشواره
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
جهان چندم !؟
کشوری را میشناسم..
که ریختن " کنجد " بر روی " بربری " برای مردمانش یک " آپشن " محسوب میشود
در آن کشور، مردمانش بجای حل مشکلاتشان
سعی میکنند به بهترین شکل ممکن، زندگی خود را با آن تطبیق دهند ...
در آنجا مردم، خانه ی رو به آفتاب را گرانتر میخرند...
و بعد با هفت لایه پرده ، تمام پنجره ها را می پوشانند ...
جالب است در آن کشور
یک دختر کنار خیابان ... میتواند مهمترین عامل یک ترافیک سنگین باشد !!
در آن کشور اگر آدمها دلشان بگیرد
باید بروند قبرستان ...بیمارستان...تیمارستان یا آسایشگاه سالمندان !!
تا بفهمند غمهای بزرگتری هم هست ...
نکند که دلشان هوای شادی بکند ...
و همه در آنجا، برای هر تغییر و هر اتفاقی
بدنبال منجی اند ...
هر کسی غیر از خودشان ... !!
در آن کشور تفاوت بین شادی کردن و عزاداری را
تنها با دیدن محل برخورد دستها میتوان فهمید ...
هر کسی که گفته : آن کشور از جهان سوم است
یقین دارم تا سه بیشتر بلد نبوده بشمارد ...
@Library_Telegram
کشوری را میشناسم..
که ریختن " کنجد " بر روی " بربری " برای مردمانش یک " آپشن " محسوب میشود
در آن کشور، مردمانش بجای حل مشکلاتشان
سعی میکنند به بهترین شکل ممکن، زندگی خود را با آن تطبیق دهند ...
در آنجا مردم، خانه ی رو به آفتاب را گرانتر میخرند...
و بعد با هفت لایه پرده ، تمام پنجره ها را می پوشانند ...
جالب است در آن کشور
یک دختر کنار خیابان ... میتواند مهمترین عامل یک ترافیک سنگین باشد !!
در آن کشور اگر آدمها دلشان بگیرد
باید بروند قبرستان ...بیمارستان...تیمارستان یا آسایشگاه سالمندان !!
تا بفهمند غمهای بزرگتری هم هست ...
نکند که دلشان هوای شادی بکند ...
و همه در آنجا، برای هر تغییر و هر اتفاقی
بدنبال منجی اند ...
هر کسی غیر از خودشان ... !!
در آن کشور تفاوت بین شادی کردن و عزاداری را
تنها با دیدن محل برخورد دستها میتوان فهمید ...
هر کسی که گفته : آن کشور از جهان سوم است
یقین دارم تا سه بیشتر بلد نبوده بشمارد ...
@Library_Telegram
#تلنگر
سرخپوست پیری
برای کودکش از حقایق زندگی چنین گفت :
در وجود هر انسان،
همیشه مبارزه ایی وجود دارد
مانند ، مبارزه ی دو گرگ!
که یکی از گرگها سمبل بدیها
مثل، حسد، غرور، شهوت، تکبر، وخود خواهی
و دیگری
سمبل مهربانی، عشق، امید، وحقیقت است.
کودک پرسید :
پدر کدام گرگ پیروز می شود؟
پدرلبخندی زد و گفت ،
گرگی که تو به آن غذا می دهی ...
📚 @Library_Telegram
سرخپوست پیری
برای کودکش از حقایق زندگی چنین گفت :
در وجود هر انسان،
همیشه مبارزه ایی وجود دارد
مانند ، مبارزه ی دو گرگ!
که یکی از گرگها سمبل بدیها
مثل، حسد، غرور، شهوت، تکبر، وخود خواهی
و دیگری
سمبل مهربانی، عشق، امید، وحقیقت است.
کودک پرسید :
پدر کدام گرگ پیروز می شود؟
پدرلبخندی زد و گفت ،
گرگی که تو به آن غذا می دهی ...
📚 @Library_Telegram