کتابخانه تلگرام
111K subscribers
2.9K photos
710 videos
10.5K files
2K links
انواع کتاب کمیاب و ممنوعه
رمان، داستان
علمی، تخیلی، آموزشی
تاریخی، سیاسی
مطالب و داستانهای آموزنده و ...

ارتباط با ادمین:⬇️
@Library_Telegram_Bot

صفحه اینستاگرام کانال⬇️
https://www.instagram.com/library_telegram/
Download Telegram
‍☕️ قطعه ای از کتاب


کیهان یا عالمی که علم نوین به ما معرفی می کند با قدمتی معادل ۱۳/۷ میلیارد سال و وسعتی معادل ۴۵ میلیارد سال نوری و انباشته از ۱۰۰ میلیارد کهکشان از حیث گستردگی ما را به فروتنی وا می دارد و زیبایی آن حس شگفتی را در ما بیدار می کند. لیکن در کمال تعجب هر چه دانش بیشتری نسبت به آن کسب می کنیم فاصله بین ما و کیهان کاهش می یابد. شاید کیهان از حیث وسعت نامحدود و فراتر از حد تصور ما انباشته از دنیاهای بیگانه باشد اما علم کنونی نشان می دهد که ما برای زنده ماندان به آن نیاز داریم. بدون ستارگان، عناصری که برای به وجود آمدن ما لازم بود فراهم نمی شد. اگر کیهان چنین وسعتی نداشت ستارگان فرصت کافی برای کیمیاگری خود نداشتند و کیهان نمی توانست عمری چنین طولانی داشته باشد.

📕 #شگفتی_های_کیهان

✍ پروفسور برایان کاکس


@Library_Telegram
📕 بازتابها

✍ محمد علی اسلامی ندوشن

این کتاب که می توان آن را اندیشه های مولف در باره جایگاه فرهنگ ایرانی و قلمرو آن دانست ، در واقع دنباله بحث هایی است که در دو کتاب «نوشته های بی سرنوشت» و «یگانگی در چند گانگی» طرح شده اند . این کتاب از سه بخش تشکیل شده است : در بخش نخست کتاب یادداشت های مولف از چند سفر برون مرزی گرد آمده است ؛ مانند سفر به کشورهایی مانند تاجیکستان ، استرالیا، کانادا، سوئد و ... ویژگی مهمی که در همه این یادداشت ها خودنمایی می کند ، نگاه تیزبینانه و منصفانه ی مولف به محدوده های جغرافیایی و بافت انسانی آنها است.
مولف به هنگام دیدار از قاره ای مانند استرالیا ، با شرح جلوه های تمدنی کوچکترین قاره و بزرگترین جزیره جهان و یادکردن از پیشرفت های آن ، از خلا هویتی این کشور دویست ساله ، به ویژه برای ایرانیانی که این کشور را به عنوان اقامتگاه برگزیده اند نیز سخن می گوید ؛ چرا که فرزندا ن مهاجران ایرانی از رشد در دامان فرهنگ مادری محروم اند و از گوهر فرهنگی خود که به کناری نهاده شده است ، بی بهره. در سفر دیگر ، به اوضاع ترکیه ای می نگرد که بنا بر تشبیه او ، تنها نقش نگاهبان تمدن های گوناگون تاریخی در این محدوده ی جغرافیایی را داراست و نه سازنده ی تمدن هایی همچون تمدن های ایرانی ، یونانی و رومی و... که هر کدام در برهه ای از تاریخ در قلمرویی که اکنون « ترکیه » نامیده می شود ، نقش آفرینی کرده اند، و در عین حال از اهداف درست و نادرست و آینده این کشور از پیوستن به غرب و اندیشه ها ی واگرایانه و موهوم نژادی آن سخن می گوید.
در دو بخش دیگر این کتاب یادداشت های ایرانگردی های نویسنده در جای جای ایران زمین گرد آمده است ، از « روز فردوسی» در توس گرفته، تا یاد و خاطره ی حافظ در سنندج، از یادبود دهخدا در کاشان تا اصفهان و شهرکرد.... بخش پایانی دربرگیرنده گفتارهایی است که در زمینه های گوناگون از قلم نویسنده تراوش کرده است ؛ از ادبیات و فردوسی ، شکسپیر ، هدایت و بوف کور او، ملیت و همایش ملی شناسی ، نقد سلطان های مواد مخدر و سیاست.؛ سیاست و بازی ها آن از عمق آمریکا تا گرمای آفریقا ؛ و از ایران روزگار مصدق و به دادگاه رفتن مصدق و تشبیه مصدق ِ پیروز ِ شکست خورده از کودتا به حسنک وزیر، از سرگذشت سیاسی محمدرضا شاه پهلوی و مقایسه او با مسعود غزنوی، که یکی در نبرد دندانقان شکست خورد و دیگری در موج انقلاب.
این مطلب را با سرآغاز دلکش استاد ندوشن که بر این کتاب نوشته است ، به پایان می بریم
این کتاب» حاصل لحظه هایی هستند که می رفتند تا بگذرند؛ جزو خزانه یادها گردند، ولی اکنون لا اقل بعضی از آنها در حبس کلام، یا «حجله کلام» جای گرفته اند.انسان وقتی پا به سن گذاشت، دیگر «امانت دار یاد» می شود. اگر لحظه های سرشار زندگی را لحظه های فروزانی بگیریم، «یاد»، خاکستر آنها، و نوشتن، ترفندی است به امید آنکه او را به کمند بگیرد ..به راستی انسان بی یاد چه می بود؟ چون به پشت نگاه می کرد، یک گذشته بی رنگ می دید، مانند سراب، مانند تصوری که یونانیان باستان از جهان دیگر داشتند...این نوشتار پیشتر در تارنگار ایرانچهر منتشر شده بود.

@Library_Telegram
BAZTABHA.pdf
4.5 MB
📕 بازتابها

✍ محمد علی اسلامی ندوشن

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
#تلنگر

در آلمان
دور انداختن هرگونه بطری شیشه ای و پلاستیكی
كار كاملا عجیبی محسوب می شود!

در این كشور به علت اهمیت مسئله ی بازیافت شما می توانید با برگرداندن بطری ها به هر سوپر ماركتی بخشی از پولی كه در
ازای خرید محصول داده بودید را پس بگیرید.

اما در كنار این قانون
فرهنگ زیباتری شكل گرفته كه معمولا مردم بطری هاشون را
در كنار سطل آشغال ها می گذارند تا بى بضاعت ها با برگرداندن
آنها به سوپر ماركت پول خورد و خوراكشان را در بیاورند.

انسان دوستى در هر شكل و آیینى زیباست ...!


@Library
#ممنوعه

📕 نجواهای نجیبانه

✍ عباس خسروی فارسانی

(نقد جمهوری اسلامی ایران و رهبران آن در هفت جلد)

کتاب پیش رو، مجموعه ای کمیاب و ممنوعه است که در انتقاد و کاوش جمهوری اسلامی و رهبرانش، و اتفاقات و رخدادهای (قبل،حین،بعد) از انقلاب میپردازد.

عباس خسروی فارسانی نامه های ارسالی به خمینی و نامه هایی که خمینی به دیگران فرستاده است را در کتاب قرار داده و به محتوا و نقد آنها میپردازد.

کتاب به چهار سرفصل اصلی تقسیم میشود، که عبارت است از:

1⃣ آشنایی با ساختار جمهوری اسلامی و رهبران آن

2⃣ نوشتارهای درباره چیستی و چرایی نامه نگاری به رهبران جمهوری اسلامی

3⃣ نامه ها از روح الله خمینی

4⃣ نامه ها به روح الله خمینی

با مطالعه این نوشتار که حقیقتهای صریحی است که در انقلاب رخ داده،.به سادگی به طرز تفکر.اسفناک و نابودگر آخوندهای انقلابی پی میبریم، مغزهایی که میتوانند نابودگر همه دنیا باشند، زیرا اینطور میپندارند که خودشان عاری از اشتباهند.

💠 کتاب در ایران ممنوع است و دسترسی به آن بسیار دشوار است و جزو کتابهای کمیاب محسوب میشود.

اين كتاب مجلد را بخوانيد و به دوستان و آشنايان خود هديه دهيد.


@Library_Telegram
❤1👍1
نجواهای نجیبانه ج ۱ ک.pdf
5.6 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد اول)

✍ عباس خسروی فارسانی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
نجواهای نجیبانه ج ۲ ک.pdf
13 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد دوم)

✍ عباس خسروی فارسانی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
نجواهای نجیبانه ج ۳ ک.pdf
4.4 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد سوم)

✍ عباس خسروی فارسانی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
👍1
نجواهای نجیبانه ج ۴ ک.pdf
10.2 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد چهارم)

✍ عباس خسروی فارسانی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
نجواهای نجیبانه ج ۵ ک.pdf
9.9 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد پنجم)

✍ عباس خسروی فارسانی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
نجواهای نجیبانه ج ۶ ک.pdf
10.1 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد ششم)

✍ عباس خسروی فارسانی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
نجواهای نجیبانه ج ۷ ک.pdf
2.6 MB
📕 نجواهای نجیبانه (جلد هفتم)

✍ عباس خسروی فارسانی

➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
☕️ قطعه‌ ای از کتاب

من پیش خودم تصور می کردم که روی هم رفته چقدر اشخاص راضی وجود دارند و چه تودهٔ بی شماری را تشکیل می دهند. به این زندگی نگاه بکنید، کناره گیری و تن پروری زورمندان، نادانی ناتوانان و شباهت آن ها با جانوران، به دورِ یک زندگی مسکنت آمیز و دور از حقیقت زیست می کنند و با فساد، شرابخواری و دروغ به سر می برند.با وجود همهٔ این ها در همهٔ خانه ها، در کوچه ها، چه خاموشی و چه آرامشی!
میانِ پنجاه هزار مردم شهر، یک نفر پیدا نمی شود که فریاد بزند و ناسزا بگوید. می بینم می روند به بازار، روز می خورند، شب را می خوابند، حرف های بی مزه به هم می زنند، زناشویی می کنند، پیر می شوند، با چهرهٔ گشاده مُرده های خودشان را به گور می سپارند. ولی آن هایی که درد می کشند ما نمی بینیم، ما نمی شنویم و آن چه در زندگی ترسناک است می گذرد و کسی نمی داند که کجا در پس پرده پنهان است.

📕 #تمشک_تیغ‌دار

✍ آنتوان چخوف

@Library_Telegram
#اندکی_تفکر

مرغ نخورید ، هورمون دارد...
سوسیس ڪالباس نخورید ، نیترات دارد...
لبنیات نخورید پالم دارد...
آبلیمو صنعتی نخورید آب لیمو ندارد...
آب معدنی نخورید مواد نگه دارنده خطرناک دارد...
شیر نخورید وایتڪس دارد...
سیب رو با پوست نخورید مواد سرطانزا دارد...
برنج نخورید آرسنیک دارد...
بنزین ما سرطان زاست...
شهر بازی نروید، اگر می روید وسایلش ایمن نیست...
هواپیما تا مجبور نشدید سوار نشوید...
توی تهران نفس نڪشید و از خونه بیرون نروید چون پارازیت سرطانزاست...
سرطان هم نگیرید، چون احتمالاً مورد اسیدپاشی قرار می گیرید...
از طرف دیگر برق ڪم مصرف ڪنید تا صادر شود...
گرم بپوشید گاز زیاد مصرف نڪنید، برایتان خوب نیست صادرش می ڪنیم...
ماشین خارجی گران است نخرید ،
لگن ساخت داخل را گران بخرید برایتان خوب است امڪان رفتن به بهشت را زودتر برایتان فراهم می ڪند...

فقط "بچه زیاد بزایید" چون ایران جای خوبی است...!!

ربا و نزول خواری حرام ترین اعمال است اما اگر بروید از بانک وام با بهره ۳۵ درصد بگیرید حلال می شود...!!
صدا و سیما آلات موسیقی را از پشت در و دیوار و گلدان نشان می دهد چرا ڪه می گویند نمایش آلات موسیقی حرام است،
اما اگر ۱۲۰ هزار تومان بدهید و بروید ڪنسرت برج میلاد آن موقع حلال می‌شود!!

سرزمین عجایب اینجاست ڪه هر #حرامی با پول #حلال میشود...



@Library_Telegram
Forwarded from همه چی، هیچی
وَستا قادر
یا روح سرگردان ملی
به چهره‌اش نگاه کنید،‌به چشمانش خیره شوید،اشتباه نکنید این که در چشمان او می بینید آب نیست،آتش است،آتشی که اگر مارا نسوزاند و با آن بیدار نشویم،حقمان است که بمیریم
@hychy
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش اول

به چشمانش نگاه کنید، ‌باور کنید او را می شناسید. اندکی به مغزتان فشار بیاورید، او روح سرگردان ملت ماست که شباهنگام بر فراز شهرهای ما به پرواز می آید تا ما را هشیار کند، تا ما را از خواب بیدار کند، تا چشمانمان را به واقعیت دنیای بیرون باز کند، تا مفهوم جنگ را برای ما عریان به زبان آورد؛ اما ما خواب آلوده تر از آنیم که با ناله‌های این روح سرگردان از خواب بیدار شویم.

وقتی کسی بی خاطره می شود و به زوال عقل گرفتار می‌آید، باید بمیرد که زیستن او، تنها زندگی را بر او و بر دیگران سخت می کند. آلزایمر، جانکاه‌ترین بیماری بدون درد بشری است. تو هستی، اما نیستی، چون نمی‌دانی کیستی و کجاستی و چراستی؟

وقتی ملتی به زوال عقل گرفتار می شود و طوفان گردوغبار، و تلاطم ارز، و طغیان طلا، و هیاهوی غنی سازی و هیجان موشک پرانی، و عطش آبهای تبخیر شده، و دود جنگل‌های سوخته، و زخم رودهای خشکیده او را از دغدغه همه آرمان‌ها و خاطره ها و داشته ها و نداشته هایش فارغ کرده است و دمادم سوالش این است که من کیستم؟ سرنوشتم چه خواهد شد؟ آینده ام به کجا خواهد رفت؟ چه کسی مرا نجات خواهد داد؟ دلار تا به کجا بالا خواهد رفت؟ قیمت مسکن چه خواهد شد؟ با کدام فیلتر شکن تلگرام را باز کنم؟ کدام بانک قابل اعتماد است؟ به کدام کشور می‌توان راحت تر مهاجرت کرد؟ و....، چنین ملتی دیگر بر سکوی کدام هویت بایستد و آینده اش را با کدام قلمِ خاطره، نقاشی کند؟

یک بار دیگره به چهره اش نگاه کنید. شناختیدش؟ او «وَستا قادر» است، همان استاد قادر بنای خودمان که ساکن روستای «رَش هَرمه» سردشت بود. باز هم نشناختیدش؟ اگر نمی شناسید، بدانید شما ملتی هستید که تاریخ ندارید، بدانیم که ما باید آنقدر در کلاس تاریخ بمانیم و آن را تکرار کنیم تا دیگر تاریخ را فراموش نکنیم. بدانیم که ما به آلزایمر ملی گرفتار شده ایم. ما آنقدر در تصاویر دروغین خودمان و سیاستمدارانمان گم شده ایم که دیگر خودمان را هم نمی بینیم.

راستی ما از «هفت تیر» چه می دانیم؟ درست است، در تهران میدانی هست به نام هفت تیر؛ خوب دیگر چه؟ به مغزتان فشار بیاورید! چیزی به خاطرتان آمد؟ کمی بیشتر، کمی بیشتر، آهان، درست شد، یادتان آمد که در هفت تیر انفجاری در مقر حزب جمهوری اسلامی رخ داد و آیه‌الله بهشتی و یارانش شهید شدند. راستی بهشتی که بود؟ فقط می‌دانید در انفجاری در هفتم تیر شهید شد؟ چیزی از نوشته‌های او خوانده اید؟ چیزی از حرفهای او را به یاد می‌آورید؟ نه؟ پس حتما سخنان او را بخوانید،‌ دستکم حرفهایی که در مجلس خبرگان قانون اساسی در رد هرگونه شکنجه، حتی زدن یک سیلی به متهم، زده است را بشنوید. خوب، دیگر از هفتم تیر چیزی به خاطر نمی‌آورید؟

عصرْ هنگامِ هفتم تیرماه بود، سال ۱۳۶۶. وَستا قادر در روستای کناری، آخرین ردیف قلوه سنگ‌های کوهی را روی دیوار گذاشته بود و داشت بین آنها را با شن و سیمان پر می‌کرد، کم کم داشت آماده می‌شد تا دستهایش را بشوید و به روستای خود بازگردد. از دور از پشت درختهای روی تپه دید که چند نفر دارند چند قاطر را به طرف او می‌آورند. صدای ناله می‌آمد و سوارانی که بر پشت حیوان‌ها، خمیده و بی‌قرار بودند. نزدیک تر که شدند همسرش را دید که بر پشت قاطری به خود می‌پیچد،‌ روی قاطر بعدی ناصر خردسالش بود و قاطر بعدی مالمال برادر دوقلوی ناصر، و قاطر بعدی شهین گیانش (شهین جانش) را می آورد، دختر شش ساله‌ای که عزیز بابا بود. چشم‌هاشان تورم کرده بود، بدن‌ها سوخته بود، به سختی تنفس می کردند. وَستا قادر گیچ شده بود، چه بلایی بر سر عزیزانم آمده است؟ گمان می‌کرد خانه آتش گرفته است؟ فریاد زد چه شده است؟ کسی نمی‌دانست چه بگوید؛ کسی به درستی نمی‌دانست چه شده است و کسی نمی دانست چه باید کرد؟ فقط گفتند خانه ات بمباران شده است. وَستا قادر خوشحال شد. گفت خدا را شکر که همسر و فرزندانم زنده اند. وَستا قادر کنار همسرش رفت و سر در گوش محبوب کرد و پرسید حال بچه مان چطور است؟ آخر همسر وَستا قادر پا به ماه بود. مادر فقط گریست، چون تنفس هم برایش سخت بود، سخن گفتن که هیچ.

@hychy
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش دوم

ماشینی صدا زدند، خانواده اش را سوار کرد و به سرعت به سوی سردشت حرکت کردند. وقتی به شهر رسید همه جا پریشان بود گفتند چهار نقطه شهر بمباران شیمیایی شده است و هواپیماهای عراقی بقیه بمب‌های خود را بر سر روستاهای اطراف ریخته اند. یکی از روستاها، همان «رَش هَرمِه»، روستای وَستا قادر بود. بیمارستان سردشت جای سوزن انداز نداشت. در یک شهر ۱۲ هزار نفری، هشت هزار نفر به گاز خردل آلوده شده بودند و دهها نفر در همان آغاز بمباران جان داده بودند. خانواده وَستا قادر را به بانه اعزام کردند. در بانه، بیمارستان آنها را نپذیرفت. گفتند اول بروید مصدومین را شستشو کنید تا آلودگی شیمیایی آنها شسته شود و بعد بیاورید. وَستا قادر سه کودک نیم جانش را به نیش کشید و با همسرش که دیگر توان راه رفتن نداشت، به خانه دوستی رفت و خودش آنها را در حمام شست‌وشو کرد. وقتی آب با پودرهای باقی مانده بر تن بچه ها مخلوط شد واکنش شیمیایی نشان داد و تازه پوست آنها را شرحه شرحه کرد. بچه ها و همسرش را دوباره به بیمارستان برد. گفتند باید به تبریز منتقل شوید.

در راه تبریز همسرش گاهی ماسک اکسیژن را از روی دهانش برمی‌داشت، ناله‌ای می کرد و با صدایی که از حلقومش به سختی بیرون می‌آمد بخشی از واقعه را در گوش وَستا قادر نجوا می‌کرد. برایش تعریف کرد که وقتی نزدیک درخت گردو کنار نهر آب داشته است بچه ها را شست‌وشو می‌داده، بمبی در نزدیکی درخت گردو بر زمین خورده است، انفجاری در کار نبوده اما گازی همراه گرده‌هایی از بمب خارج می‌شده است. با ضربه بمب، گردوها مانند برگ خزان از درخت می‌ریزند. همین‌‌که گاز در هوا پراکنده می‌شود، گنجشک‌ها هم از آسمان بر زمین می‌ریزند. به زمین که نگاه می‌کنی نمی‌دانی این‌ها که می‌بینی گنجشک است یا گردو! و گاز خردل و پودرهای داخل بمب در آب نهر روانه می شود تا به دور دست ها برود و آنان که شادمانه بر سر نهر می‌آیند تا آبی بنوشند را نیز مسموم کند. گویی این قانون جنگ است که تو حتی در دور دست‌ها هم حق خندیدن و شادمانی نداری.

آمبولانس پس از شش ساعت رانندگی در پیچ و خم جاده‌های کوهستانی، که هر دقیقه اش برای وَستا قادر طعم مرگ می‌داد و در هر دست‌اندازش، بخشی از تاول روی پوست همسر و بچه‌هایش پاره می‌شد، بالاخره به تبریز رسید. چند ساعتی پس از بستری شدن در بیمارستان تبریز، همسرش زایمان می‌کند و دختری به دنیا می‌ آورد. کل زمانی که همسرش دراتاق عمل بوده است برای زایمان، کمتر از نیم ساعت است. بلافاصله پس از زایمان همسرش، بیمارستان تصمیم می‌گیرد همه خانواده را به تهران اعزام کند. وَستا قادر التماس می‌کند بگذارید بچه نوزادم را ببینم. می‌گویند وقتی از تهران برگشتی او را تحویلت می‌دهیم. پسر عموی وَستا قادر که برای کمک به او از بانه با او همراه شده است، به علت آنکه خودش هم آلوده به مواد شیمیایی شده است، بینایی اش را از دست می‌دهد و دیگر نمی‌تواند یاور او باشد. حالا دیگر وَستا قادر تنهای تنهاست. با چهار مصدوم بدحال شیمیایی روی دست و نوزادی که داغ دیدنش را بر دلش گذاشتند. وَستا قادر مجبور می شود همسرش را و سپس یک به یک بچه هایش به کول بکشد و از بیمارستان به داخل آمبولانس ببرد. آمبولانس راه افتاد تا آنها را به فرودگاه برساند. در راه به همسرش گفت دوست دارد اسم نوزادشان را «ژیان» بگذارد. و این معجزه انسان است که در اوج مرگ و رنج و ناامیدی اسم فرزندش را ژیان، که در زبان کردی به معنی «زندگی» است، می‌گذارد.

در پای هواپیما دوباره وَستا قادر همسرش و بچه هایش را یک به یک بر دوش می کشد و از آمبولانس به داخل هواپیما می‌برد. نخست همسرش را به داخل هواپیما برد، سپس دخترش را برد و بعد پسرش مالمال را. وقتی برگشت تا پسر دیگرش ناصر را به داخل هواپیما ببرد، دید بچه نفس نمی کشد و پرستار داخل آمبولانس سرش را به دیوار آمبولانس تکیه داده و اشک می‌ریزد. اجازه ندادند پیکر پسرش را به داخل هواپیما ببرد.

@hychy
👍1
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش سوم

وَستا قادر زانوانش بریده بود. جلوی آمبولانس روی زمین نشست. نه می توانست پیکر جگر گوشه اش را در فرودگاه تبریز رها کند و نه می‌توانست همراه همسر و بچه‌های بیمارش به تهران نرود. به او قول می‌دهند که پیکر پسرش را به سردشت بفرستند. او پیشتر، بخشی از وجودش را، نوزدای که نگذاشتند او را ببیند، در بیمارستان تبریز جا گذاشته است، اکنون بخش دیگری از وجودش را نیز در فرودگاه تبریز جا می‌گذارد.

در تهران این قافله مرگ را به بیمارستان بقیه‌الله می‌برند. پسر دومش، مالمال هم در بیمارستان بقیه‌آلله پر می‌کشد. همسر و دخترش را در بیمارستان تهران می‌گذارد و برای تدفین پسرها راه می‌افتد. جسد مالمال را از بیمارستان تحویل می‌گیرد و با جسد به تبریز می‌رود تا جسد ناصر را هم تحویل بگیرد. در تبریز به او می‌گویند جسد را به سردشت فرستاده‌ایم. پس با جسد مالمال از تبریز به سمت سردشت راه افتاد. اما راننده آمبولانس حاضر نمی‌شود وارد شهر شود. می‌گوید سردشت آلوده به مواد شیمیایی است و من وارد نمی‌شوم. وَستا قادر جنازه مالمال را به دوش می‌گذارد و پای پیاده به شهر می رود. در سردشت جسد ناصر را هم تحویل می‌گیرد و سپس جنازه سردارانش را سوار قاطر می‌کند و به سوی روستای خودش حرکت می‌کند. وَستا قادر در راه اشک می‌ریخت و ترانه قدیمی «لای لای» کردی را با غمناک ترین صدا زمزمه می‌کرد:


روڵه ی خۆشه ویست بینایی چاوم / فرزند دوست داشتنی ام، نور چشمانم

هێزی ئه ژنۆم و هیوای ژیانم / توان زانوهایم و امید زندگی‌ام

هه تا دییته وه هه ر چاوه رێتم / تا برگردی چشم به راهت هستم

هه لورکی منالیت هه ر راده ژه نم / گهواره بچگی‌ات را همین طور تکان می‌دهم

لای لای نه مامی ژیانم / لای لای ای نهال زندگی‌ام

من وێنه ی باخه وانم / من مثل باغبان هستم

به دڵ چاودێریت ده که م / با دلم از تو مواظبت می‌کنم

بخه وه ده ردت له گیانم / بخواب دردت به جانم

هه ی لایه لایه لایه / هی لای لایی

کۆرپه ی شیرینم لایه / نوزاد شیرینم لای لایی

بنوه تاکوو سبه ینێ / بخواب تا فردا

موژده ی ئاواتم دێنێ / مژده آرزویم بیاورد

ئه ی به ڕ خۆڵه ی شیرینم / ای بچه (نوزاد کوچک و شیرین) شیرینم

ئاواتی هه موو ژینم / آرزوی تمام زندگی‌ام

شه وی تاریک نامێنێ / شب تاریک نمی‌ماند

تیشکی ڕۆژ دێته سه رێ / نور صبحدم بالا می‌آید

هه ی لایه لایه لایه /

کۆرپه ی زۆر جوانم لایه / نوزاد بسیار زیبایم لای لایی

بنوه ئاسۆ رووناکه / بخواب افق روشن است

دیاره وه ک خۆر رووناکه / معلوم است و مثل آفتاب روشن است

هه ی لایه لایه لایه

کۆرپه ی شیرینم لایه / فرزند شیرینم لای لایی

سه د خۆزگه به خۆزگایه / صد بار ای کاش

دایکی تۆ لێره بوایه / مادرت اینجا بود


وَستا قادر گاه می‌ایستاد و رو به آسمان می‌نگریست، نمی‌دانست به خدا از که و از چه شکوه کند؟ و نمی‌دانست از او چه طلب کند. دلش می‌خواست طلب مرگ کند تا در کنار پسرانش بیارامد. اما وقتی یادش می‌آمد که محبوبش و شهین گیانش در بیمارستان تهران منتظر او هستند و وقتی به ژیان چند روزه اش که در بیمارستان تبریز است می‌اندیشید، گام‌هایش را به شتاب بر می داشت تا هرچه زودتر به روستا برسد بچه ها را به دامن خاک بسپارد و به تهران بشتابد تا پس از درمان همسرش به تبریز برود و ژیانش را در آغوش بگیرد تا غم‌هایش فراموش کند.

وقتی به روستا می‌رسد اقوام و دوستان به کمکش می‌آیند و مراسم تشییع و تدفین پسران انجام می‌شود. تا نیمه شب درگیر این مراسم است. همان نیمه شب با پای پیاده ده کیلومتر راه می‌رود تا به جاده برسد و خود را به تهران برساند. وَستا قادرکه روز قبلش طولانی ترین روز تاریخ را با همراهی پیکر دو پسر خردسالش طی کرده است اکنون طولانی ترین شب تاریخ را آغاز کرده است. دستانش به علت تماس مکرر با بدن شیمیایی شده پسرانش تاول زده است اما تاولی که بر جگرش زده است آنقدر سوزناک است که متوجه تاول‌های دستانش نمی‌شود. به تهران که می رسد یک راست به بیمارستان می‌رود و سراغ همسر و دخترش شهین گیان را می‌گیرد. در می‌یابد که شهین جانش هم پریده است. چند ساعتی کنار تخت همسرش می‌نشیند و فقط به هم نگاه می‌کنند و می‌گریند. چیزی برای گفتن وجود ندارد. به که نفرین کنند؟ که را مقصر بدانند؟ آنان کجای بازی بوده اند؟ در کدام ایستگاه سیاست از آنان نظر خواسته‌اند؟

@hychy
👍1
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش چهارم

وَستا قادر برای آرامش دادن به همسرش حتی جرأت نکرد دستان همسرش را در دست بگیرد. پوست سوخته و چروکیده دستان همسرش جایی برای تسکین بخشی نگذاشته بود. وستا قادر چند روز مدام کنار همسرش نشست. در چشمان او نگریست و با هم اشک ریختند. آنگاه لاجرم از همسرش اجازه گرفت تا جسد دختر را به روستا ببرد و در کنار برادرانش به خاک بسپارد. و همسرش با اشاره چشمان به او اجازه داد. وَستا قادر عقب عقب رفت و با چشمان سبزش به چشمان همسرش خیره شده بود. گویی می‌ترسید دیگر این چشمان را نبیند. از اتاق که خارج شد، همه اش دو روز شد. به شتاب جسد شهین را بُرد و در کنار ناصر و مالمال به خاک سپرد و به تهران برگشت. اما وقتی به بیمارستان رسید همسرش برای همیشه به خواب رفته بود و دیگر چشمان او را ندید که ندید. حتی جنازه اش را هم ندید.

ظاهرا ساعاتی پس از آن که وَستا قادر جسد دخترش شهین را تحویل می‌گیرد و به سوی سردشت روانه می‌شود، طاقت همسرش طاق می شود و روحش به سوی بچه هایش پرواز می‌کند. بیمارستان هم روز بعد جسد همسرش را به سردشت می فرستند. یعنی وقتی وَستا قادر پس از دفن دختر، از سردشت به تهران می‌شتافت تا در کنار همسرش باشد، پیکر همسرش به سوی سردشت روانه شده بود. وَستا قادر به بیمارستان که رسید و خبر مرگ همسرش را شنید، تمام شد. همان جا کنار دیوار راهروی بیمارستان نشست. دلش می‌خواست همان‌جا دراز بکشد و برود پیش همسر گیانش، پیش ناصر گیانش، پیش مالمال گیانش و پیش شهین گیانش. بدنش کرخت شده بود. نه گریه‌اش می‌آمد و نه توانی داشت که برخیزد و بایستد و گام بردارد. نشست، به امید آن که همان جا جانش به آرامی از تنش پرواز کند. اما هر چه نشست و هر چه منتظر ماند و هرچه به سقف خیره شد، خبری نشد. نمی‌دانست که چرا روحش توان پرواز ندارد. یکی دوبار زیر لب از خدا طلب مرگ کرد اما گویی حافظ سردر گوشش کرد و گفت:

پیش کمان ابرویش لابه همی ‌کنم ولی

گوش کشیده است از آن گوش به من نمی‌کند

@hychy
👍1
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش پنجم

در همین حال و هوا بود که یکمرتبه به یادش آمد که ژیان جان نوزادش، این آخرین حلقه اتصال او با این جهان، در بیمارستان تبریز منتظر اوست. گویی پاهایش قوت گرفت نفهمید چگونه خودش را به پایانه اتوبوس‌ها رساند و با اولین اتوبوسی که به غرب می رفت راه افتاد تا خودش را به سردشت برساند. می‌خواست یک بار دیگر قبل از خداحافظی نهایی، همسرش را ببیند. اما وقتی به روستا‌ی شان رسید، همسرش تشییع شده و به خاک سپرده شده بود. وَستا قادر رفت و کنار همان نهری که بچه‌هایش حمام می‌کردند ساعت ها نشست و به آب خیره شد و به آسمان نگریست و زیر لب چیزهایی گفت که هیچکس نفمهید.

فردای همان روز برای گرفتن نوزادش، شتابان به تبریز رفت. در بیمارستان تبریز به او گفتند نوزاد را به علت آن که کسی سراغش را نگرفته است تحویل شیرخوارگاه داده اند. در شیرخوارگاه دهها نوزاد را به او نشان دادند و گفتند بچه تو یکی از این هاست. اگر می‌توانی او را شناسایی کن و ببر. وَستا قادر به تک تک آنها نگاه کرد. دلش می‌خواست همه آنها را در آغوش بکشد. هر کدام را که می‌خواست انتخاب کند تنش می لرزید، نکند بچه من نباشد، نکند این را ببرم و پدر و مادرش تا آخر عمر پریشان به دنبالش بگردند. هر چه نگاه کرد پریشان‌تر شد. آخر پس از تولد کودکش در بیمارستان حتی یک بار هم اجازه نداده بودند او نوزادش را ببیند و بعد برود. او هیچ تصویری از نوزادش نداشت. بالاخره دلش نیامد که به دروغ یکی از بچه ها را انتخاب کند و بگوید این فرزند من است. داغ از دست دادن ژیان را از شیرخوارگاه با خود آورد و تا آخر عمر هرگاه از او پرسیدند چه آرزویی داری گفت آرزوی دیدن ژیان گیانم.

وقتی از شیرخوارگاه بیرون می‌آمد به وضوح کمرش خم شده بود. زانوانش همراهی نمی‌کردند، چشمانش دیگر نای دیدن نداشت چه رسد به نای گریستن. این بار دیگر عجله ای برای رفتن نداشت. گویی دیگر در این جهان جایی برای رفتن نداشت. تمام اعضای خانواده اش را در حادثه ای که او هیچ مداخله ای در پدیداری آن نداشتِ، از او گرفته بودند.

@hychy
❤1
Forwarded from همه چی، هیچی
#وستا_قادر بخش پایانی

وَستا قادر ۳۰ سال پس از مرگ عزیزانش زنده ماند و هر هفته در کنار گور آنان حاضر می شد و با آنها به نجوا می پرداخت. اما ما عُرضه آن را نداشتیم که او را به نماد مقاومت انسانی تبدیل و به جهانیان معرفی کنیم. جهانیان پیش‌کش، حتی او را به ملت خودمان هم معرفی نکردیم. در سراسر ایران غیر از اهالی سردشت چه کسی نام وَستا قادر را شنیده است؟ ما حتی عُرضه نداشتیم داستان زندگی این اسطوره روح مقاوم انسانی را بنویسیم و منتشر کنیم.

وَستا قادر تا پایان عمر در آرزوی پیدا کردن ژیان جانش حسرت می برد. او کمتر از دو سال پیش، در ۱۱ دی ماه ۱۳۹۵ پر کشید، در حالی که دهها سال است امکان آزمایش DNA وجود دارد ما به راحتی می‌توانستیم با گرفتن آزمایش DNA از کودکان شیرخوارگاه تبریز، ژیانش شناسایی کنیم (این کودکان قاعدتا در این سالها یا در سکونت‌گاههای زیر نظر سازمان بهزیستی زندگی کرده اند یا به خانواده هایی سپرده شده اند که قابل ردیابی هستند)‌. آری ما عُرضه نداشتیم ژیان را پیدا کنیم و آرزوی وَستا قادر را برآورده سازیم.

وَستا قادر دلش می خواست یادبودی بر مزار عزیزانش ساخته شود اما ما عُرضه آن را نداشتیم که مزار عزیزان او را به نماد جنایت بر علیه بشریت تبدیل کنیم.

خانه وَستا قادر خراب شد اما ما عُرضه آن را نداشیم که آن را به موزه ای برای نشان دادن عمق جنایت جنایت‌ کاران جنگی و استفاده کنندگان از سلاح های شیمیایی تبدیل کنیم.

وهر سال هفتم تیر ماه می‌آید و می‌رود و کسی به یاد سردشت نمی‌افتد و کسی وَستا قادر را یاد نمی‌کند و اکنون سردشت یکی از شهرهای غریب ایران است، با نرخ بیکاری بالا، شهرک صنعتی تعطیل شده، با اقتصادی که بر کولبری متکی است در حالی که ظرفیت‌های کشاورزی و توریستی بی‌نظیری دارد.

اکنون می خواهم بگویم تا زمانی که ما بزرگانی چون وَستا قادر را نادیده می‌گیریم و آنها رابه نمادهای اجتماعی تبدیل نمی کنیم نسل های ما برای جبران خلا‌ء های هویتی خود مجبورند به مدل های غربی بیاویزند. ما کدام کودک و نوجوان و جوان و میانسال و بزرگسال و سالخورده را به سرمایه های نمادین تبدیل کرده ایم؟ ما جز تلاش برای نمادسازی از مقامات سیاسی کدام تلاش مستمر از سوی حکومت و جامعه برای آفرینش چهره‌های نمادین برای نسل نوخاسته خود را داشته ایم؟

وَستا قادر (استاد قادر مولان پور) شهید زنده ای بود که سی سال در میان ما زیست و او را ندیدیم و حتی نام او را در فهرست جانبازان شیمیایی هم نیاوردیم. و ایران پر است از وَستا قادرهایی که باید کشفشان کنیم و بزرگشان بداریم و به عنوان ذخیره ای برای نسل‌های بعدی به یادگار بگذاریم.

در این‌جا لازم می‌دانم از جوانرو قادریان، عکاس توانمندی که تصویر چهره وَستا قادر را جاودانی ساخت سپاسگزاری کنم. همچنین از استاد هادی ضیاء الدینی (t.me/Hadi_Ziaoddini) این هنرمند چیره دست کُرد که هنرش جهانی شده است و در آفرینش احساس در سنگ و خاک،‌ کم‌نظیر است درخواست می‌کنم طرح ساختن تندیسی درخور از وَستا قادر را در برنامه کاری خود قرار دهند. همچنین از نیک اندیشان و علاقه مندانی که آمادگی دارند از ساخت تندیس وَستا قادر و از بازسازی و تبدیل خانه وَستا قادر به موزه ای برای حفظ آثار و عبرت‌های بمباران شیمیایی سردشت حمایت مادی کنند درخواست می‌کنم که آمادگی خود را به دبیرخانه «پویش فکری توسعه» (t.me/Pooyeshfekri_dabir) اعلام کنند.

یادمان نرود: تا زمانی که تندیس شاطر رمضان (https://t.me/Renani_Mohsen/241) را در یکی از میادین شهر اصفهان و تندیس وَستا قادر را در یکی از میادین شهر سردشت و تندیس استاد شجریان را در یکی از میادین شهر تهران نصب نکرده ایم به معنی این است که ما سرمایه‌‌های نمادین ایران را فقط وقتی قبولشان داریم و سرمایه می‌دانیم و اجازه می‌دهیم در توسعه ملی نقش بازی کنند که مثل ما فکر کنند و موید دیدگاههای ما باشند، و این به معنی توقف تولید سرمایه های نمادین در کشور ماست. و همچنان که در نوشته‌های دیگر گفته ام، جامعه ای که نتواند دست به تولید انبوه سرمایه های نمادین بزند، هر چه هم در سرمایه های اقتصادی و انسانی سرمایه گذاری کند، ممکن است رشد کند اما توسعه نمی‌یابد. برای رشد کشور، سرمایه های اقتصادی و انسانی (تخصص) لازم است، اما برای توسعه کشور نیازمند سرمایه های اجتماعی و سرمایه های نمادین هستیم.

این نوشته را برای جوانان و نوجوانانی بفرستید که پدرانشان یا بر طبل جنگ می‌کوبند یا از گفت‌وگو و مذاکره با دشمن، ناتوان و هراسناکند؛ تا بدانند که پدران ما که یا جنگ را نعمت می‌دانستند و یا از گفت‌وگو با دشمن ناتوان و هراسناک بودند، چه بر سر نسل ما آوردند. شاید آنان بکوشند پدرانشان را از ورود به دشمنی‌ها و خشونت های تازه بازدارند. انشاء الله.

محسن رنانی / ۷ تیر ۱۳۹۷


@hychy
👍1