🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀🌀
آبراهام لینکلن پسر یک کفاش بود ،
پدر او کفش های افراد مهم سیاسی را تعمیر می کرد!
آبراهام پس از سالها تلاش ، به عنوان رئیس جمهور برگزیده شد ، اولین سخنرانی او در مجلس سنای بدین صورت گذشت :
نمایندگان مجلس از اینکه لینکلن رئیس جمهور شده بود ناراضی بودند .
یکی از نمایندگان مخالف با عصبانیت و بی ادبی تمام از سوی جایگاه خود فریاد زد :
آبراهام! حالا که بطور شانسی رئیس جمهور شده ای فراموش نکن که می دانیم تو یک بچه کفاش بیشتر نیستی!
آبراهام لینکلن لبخندی زد و سخنرانی خود را اینطور شروع کرد :
من از آقای نماینده بسیار بسیار ممنونم که در چنین روزی مرا به یاد پدرم انداخت ،
چه روز خوبی و چه یاد آوری خوبی! من زندگی و جایگاهم را مدیون زحمات پدرم هستم ...
آقایان نماینده بنده در اینجا اعلام می کنم که بنده مانند پدرم ماهر نیستم ، با این حال از دستان هنرمند او چیزهایی آموخته ام ، پس اگر کسی از شما تمایل به تعمیر کفش خود داشت با کمال میل حاضر به تعمیر کفشش خواهم بود .
یکی ازاقدامات مهم او خاتمه بخشیدن به تاریخ برده داری بود!
و درپایان جمله معروف :
معیار واقعی ثروت ما این است که اگر پولمان را گم کنیم ، چقدر می ارزیم .
@Library_Telegram
آبراهام لینکلن پسر یک کفاش بود ،
پدر او کفش های افراد مهم سیاسی را تعمیر می کرد!
آبراهام پس از سالها تلاش ، به عنوان رئیس جمهور برگزیده شد ، اولین سخنرانی او در مجلس سنای بدین صورت گذشت :
نمایندگان مجلس از اینکه لینکلن رئیس جمهور شده بود ناراضی بودند .
یکی از نمایندگان مخالف با عصبانیت و بی ادبی تمام از سوی جایگاه خود فریاد زد :
آبراهام! حالا که بطور شانسی رئیس جمهور شده ای فراموش نکن که می دانیم تو یک بچه کفاش بیشتر نیستی!
آبراهام لینکلن لبخندی زد و سخنرانی خود را اینطور شروع کرد :
من از آقای نماینده بسیار بسیار ممنونم که در چنین روزی مرا به یاد پدرم انداخت ،
چه روز خوبی و چه یاد آوری خوبی! من زندگی و جایگاهم را مدیون زحمات پدرم هستم ...
آقایان نماینده بنده در اینجا اعلام می کنم که بنده مانند پدرم ماهر نیستم ، با این حال از دستان هنرمند او چیزهایی آموخته ام ، پس اگر کسی از شما تمایل به تعمیر کفش خود داشت با کمال میل حاضر به تعمیر کفشش خواهم بود .
یکی ازاقدامات مهم او خاتمه بخشیدن به تاریخ برده داری بود!
و درپایان جمله معروف :
معیار واقعی ثروت ما این است که اگر پولمان را گم کنیم ، چقدر می ارزیم .
@Library_Telegram
👏1
#تلنگر
سياستمدارى تعريف ميڪرد ڪه: از دختر یڪی از دوستان پرسیدم ڪه وقتی بزرگ شدی میخوای چیڪاره بشی؟ گفت که میخواد رئیس جمهور بشه. دوباره پرسیدم ڪه اگه رئیس جمهور بشی اولین ڪاری که دوست داری انجام بدی چیه؟
جواب داد: به مردم گرسنه و بی خانمان ڪمک میکنه.
بهش گفتم: نمیتونی منتظر بمونی ڪه وقتی رئیس جمهور شدی این ڪار رو انجام بدی، میتونی از فردا بیای خونه ی من و چمن ها رو بزنی، درخت ها رو وجین ڪنی و پارڪینگ رو جارو ڪنی. اونوقت من به تو 50 دلار میدم و تو رو میبرم جاهایی ڪه بچه های فقیر هستن و تو میتونی این پول رو بدی بهشون تا برای غذا و خونه ی جدید خرج ڪنن.
توی چشمام نگاه ڪرد و گفت:چرا همون بچه های فقیر رو نمیبری خونه ات تا این ڪارها رو انجام بدن و همون پول رو به خودشون بدی؟!
نگاهی بهش ڪردم و گفتم: به دنیای سیاست خوش اومدی...!
@Library_Telegram
سياستمدارى تعريف ميڪرد ڪه: از دختر یڪی از دوستان پرسیدم ڪه وقتی بزرگ شدی میخوای چیڪاره بشی؟ گفت که میخواد رئیس جمهور بشه. دوباره پرسیدم ڪه اگه رئیس جمهور بشی اولین ڪاری که دوست داری انجام بدی چیه؟
جواب داد: به مردم گرسنه و بی خانمان ڪمک میکنه.
بهش گفتم: نمیتونی منتظر بمونی ڪه وقتی رئیس جمهور شدی این ڪار رو انجام بدی، میتونی از فردا بیای خونه ی من و چمن ها رو بزنی، درخت ها رو وجین ڪنی و پارڪینگ رو جارو ڪنی. اونوقت من به تو 50 دلار میدم و تو رو میبرم جاهایی ڪه بچه های فقیر هستن و تو میتونی این پول رو بدی بهشون تا برای غذا و خونه ی جدید خرج ڪنن.
توی چشمام نگاه ڪرد و گفت:چرا همون بچه های فقیر رو نمیبری خونه ات تا این ڪارها رو انجام بدن و همون پول رو به خودشون بدی؟!
نگاهی بهش ڪردم و گفتم: به دنیای سیاست خوش اومدی...!
@Library_Telegram
❤1
☕️️قطعهای از کتاب
فقط فرد تهیدست ممکن است کاملا، عمیقا، بی چون و چرا و بطور همه جانبه به زیردست بودن و بی اهمیت و بی ارزش بودن خود اعتقاد داشته باشد و از این رو میتواند در دستگاه سیاست جایگاه خود را پیدا کند.
فقط اوست که میتواند مدام تعظیم کند و فقط تعظيم اوست که به نود درجه کامل میرسد: فقط او میگذارد هرچه میخواهند با او بکنند و در عین حال میتواند لبخند هم بزند.
فقط او بی ارزش بودن خدماتش را کاملا میشناسد. فقط او در ملاعام با صدای بلند یا حروف چاپی بزرگ از نوشتههای غیرحرفهای مافوقان خود یا اشخاص صاحب نفوذ دیگر به عنوان شاهکار تمجید میکند و فقط او راه و رسم گدایی را میداند.
در نتیجه فقط او میتواند وقتی هنوز جوانی را پشت سر نگذاشته، شاهد آن حقيقت نهان شود که گوته به این نحو بیان کرده است:
«شکایت از فرومایگی سودی ندارد، زیرا آنچه بر جهان فرمانروایی میکند، فرومایگی است، حتی اگر مردمان عکس این را ادعا کنند.» (دیوان غربی-شرقی)
📕درباب حکمت زندگی
✍ ارتور شوپنهاور
@Library_Telegram
فقط فرد تهیدست ممکن است کاملا، عمیقا، بی چون و چرا و بطور همه جانبه به زیردست بودن و بی اهمیت و بی ارزش بودن خود اعتقاد داشته باشد و از این رو میتواند در دستگاه سیاست جایگاه خود را پیدا کند.
فقط اوست که میتواند مدام تعظیم کند و فقط تعظيم اوست که به نود درجه کامل میرسد: فقط او میگذارد هرچه میخواهند با او بکنند و در عین حال میتواند لبخند هم بزند.
فقط او بی ارزش بودن خدماتش را کاملا میشناسد. فقط او در ملاعام با صدای بلند یا حروف چاپی بزرگ از نوشتههای غیرحرفهای مافوقان خود یا اشخاص صاحب نفوذ دیگر به عنوان شاهکار تمجید میکند و فقط او راه و رسم گدایی را میداند.
در نتیجه فقط او میتواند وقتی هنوز جوانی را پشت سر نگذاشته، شاهد آن حقيقت نهان شود که گوته به این نحو بیان کرده است:
«شکایت از فرومایگی سودی ندارد، زیرا آنچه بر جهان فرمانروایی میکند، فرومایگی است، حتی اگر مردمان عکس این را ادعا کنند.» (دیوان غربی-شرقی)
📕درباب حکمت زندگی
✍ ارتور شوپنهاور
@Library_Telegram
👍1
☕️ قطعه ای از کتاب
دیگر انسان از عنوان جاه طلبانه خود باید دست بکشد، او پادشاه موجودات نیست، بلکه یک جانی، یک ظالم، یک چپوچی، یک راهزن و یک جلاد حیوان است و بس.
انسان نه تنها حیوانی است که آلت دفاعیۀ او از سایر حیوانات کمتر است بلکه راه زندگانی را هم نمی داند. صفحات تاریخ او را با خون نوشته اند. جنایات و رذائل او را تا به حال هیچ حیوانی مرتکب نشده. مثلی است معروف که: "عقل هر چیزی بهتر از آدمیزاد است." اگرچه از روی طعنه و تمسخر می گویند اما یک حقیقت انکارناپذیر در بر دارد. گوته Goethe در فاوست Faust می گوید: "آنچه را عقل می نامند، اغلب عین خودپسندی و حماقت است."
📕 انسان و حیوان
✍ صادق_هدایت
@Library_Telegram
دیگر انسان از عنوان جاه طلبانه خود باید دست بکشد، او پادشاه موجودات نیست، بلکه یک جانی، یک ظالم، یک چپوچی، یک راهزن و یک جلاد حیوان است و بس.
انسان نه تنها حیوانی است که آلت دفاعیۀ او از سایر حیوانات کمتر است بلکه راه زندگانی را هم نمی داند. صفحات تاریخ او را با خون نوشته اند. جنایات و رذائل او را تا به حال هیچ حیوانی مرتکب نشده. مثلی است معروف که: "عقل هر چیزی بهتر از آدمیزاد است." اگرچه از روی طعنه و تمسخر می گویند اما یک حقیقت انکارناپذیر در بر دارد. گوته Goethe در فاوست Faust می گوید: "آنچه را عقل می نامند، اغلب عین خودپسندی و حماقت است."
📕 انسان و حیوان
✍ صادق_هدایت
@Library_Telegram
📕ظهور و سقوط رایش سوم(۲ جلدی )
✍ویلیام شایر
در این کتاب سعی شده است تا مطالب کاملا حقیقت گرا باشد و حقایق را بی واسطه با ذکر منابع ارائه نماید و بگذارد تا مخاطب تصمیم نهایی را بگیرد. هیچ یک از حوادث ، صحنه ها یا نقل قول ها زاده تصور نویسنده نیست . همه آنها متکی بر مدارک ، گواهی شاهدان عینی یا مشاهدات شخصی نویسنده است.
شایرر از معدود کسانی بوده که بعد از جنگ به او اجازه داده شد تا به مستندات نازی ها دسترسی داشته باشد. او حتی در دادگاه نورنبرگ هم (هنگام کیفرخواست علیه سران حزب نازی) حضور داشت. بنابراین می توان انتظار داشت که کتاب او به واقعیات تاریخی بسیار نزدیک باشد.
کتاب “ظهور و سقوط رایش سوم” بی گمان شناختهترین کتاب تاریخ عمومی درباره دوران تسلط رژیم ناسیونال سوسیالیسم بر آلمان است .
@Library_Telegram
✍ویلیام شایر
در این کتاب سعی شده است تا مطالب کاملا حقیقت گرا باشد و حقایق را بی واسطه با ذکر منابع ارائه نماید و بگذارد تا مخاطب تصمیم نهایی را بگیرد. هیچ یک از حوادث ، صحنه ها یا نقل قول ها زاده تصور نویسنده نیست . همه آنها متکی بر مدارک ، گواهی شاهدان عینی یا مشاهدات شخصی نویسنده است.
شایرر از معدود کسانی بوده که بعد از جنگ به او اجازه داده شد تا به مستندات نازی ها دسترسی داشته باشد. او حتی در دادگاه نورنبرگ هم (هنگام کیفرخواست علیه سران حزب نازی) حضور داشت. بنابراین می توان انتظار داشت که کتاب او به واقعیات تاریخی بسیار نزدیک باشد.
کتاب “ظهور و سقوط رایش سوم” بی گمان شناختهترین کتاب تاریخ عمومی درباره دوران تسلط رژیم ناسیونال سوسیالیسم بر آلمان است .
@Library_Telegram
Forwarded from Deleted Account
ظهور_و_سقوط_رایش_سوم_1_0.pdf
15.9 MB
📕 ظهور و سقوط رایش سوم(جلد اول )
✍ ویلیام شایر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
✍ ویلیام شایر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
👍1
Forwarded from Deleted Account
ظهور_و_سقوط_رایش_سوم_2.pdf
14.4 MB
📕 ظهور و سقوط رایش سوم(جلد دوم )
✍ ویلیام شایر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
✍ ویلیام شایر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
👍1
☕️ قطعه ای از کتاب
ما مغلوب شده ایم، سر ما را می برند، جای گله نیست،
ولی شاید ملتفت شده باشید که من میل ندارم ناظر این سلاخی باشم.
من جهانگردوار به تماشای کلیساهای ویران و کارخانه های سوخته نخواهم رفت، من از خانواده هایی که توی زیرزمین ها تپیده اند دیدن نخواهم کرد،
من در میان عاجزها، برده ها، خائن ها، فاحشه ها پرسه نخواهم زد.
گمان می کنم که شما به دیدن این مناظر عادت کرده باشید،
اما صریحا به شما می گویم که برای من تحمل کردنی نیست.
و در نظر من ترسوها کسانی اند که می توانند اینها را تحمل کنند.
📕 گوشه_نشینان_آلتونا
✍ ژان_پل_سارتر
@Library_Telegram
ما مغلوب شده ایم، سر ما را می برند، جای گله نیست،
ولی شاید ملتفت شده باشید که من میل ندارم ناظر این سلاخی باشم.
من جهانگردوار به تماشای کلیساهای ویران و کارخانه های سوخته نخواهم رفت، من از خانواده هایی که توی زیرزمین ها تپیده اند دیدن نخواهم کرد،
من در میان عاجزها، برده ها، خائن ها، فاحشه ها پرسه نخواهم زد.
گمان می کنم که شما به دیدن این مناظر عادت کرده باشید،
اما صریحا به شما می گویم که برای من تحمل کردنی نیست.
و در نظر من ترسوها کسانی اند که می توانند اینها را تحمل کنند.
📕 گوشه_نشینان_آلتونا
✍ ژان_پل_سارتر
@Library_Telegram
📕 محمد پیغمبری که از نو باید شناخت
✍ کنستانتین ویرژیل گئورگیو
🔃 ذبیحالله منصوری
محمد پیغمبری که از نو باید شناخت (به فرانسوی: La vie de Mahomet) کتابی است درباره محمد پسر عبدالله نوشته نویسنده رومانیایی کنستانتین ویرژیل گئورگیو و ترجمه ذبیحالله منصوری است. این کتاب در تیر ماه سال ۱۳۴۳ ابتدا به صورت پاورقی در مجله خواندنیها منتشر شد و سپس با مقدمهای ازعلیاصغر امیرانی بصورت کتابی مستقل انتشار یافت. عنوان کتاب که حکایت از لزوم بازنگری در نحوه شناخت پیامبر اسلام داشت موجب واکنشهای متفاوتی شد و ازجمله در سال ۱۳۴۷ کتابی با عنوان «محمد، پیغمبر شناخته شده یا انتقاد از چند نویسنده معاصر» توسط محمدعلی انصاری در رد و پاسخ به این کتاب، منتشر شد. حتی امروز نیز گروهی کتاب محمد پیغمبری از نو باید شناخت را «یک سلسله مطالب بیاساس و بیپایه» میدانند. با اینحال این کتاب را باید یکی از عوامل شهرت ذبیحالله منصوری دانست.
@Library_Telegram
✍ کنستانتین ویرژیل گئورگیو
🔃 ذبیحالله منصوری
محمد پیغمبری که از نو باید شناخت (به فرانسوی: La vie de Mahomet) کتابی است درباره محمد پسر عبدالله نوشته نویسنده رومانیایی کنستانتین ویرژیل گئورگیو و ترجمه ذبیحالله منصوری است. این کتاب در تیر ماه سال ۱۳۴۳ ابتدا به صورت پاورقی در مجله خواندنیها منتشر شد و سپس با مقدمهای ازعلیاصغر امیرانی بصورت کتابی مستقل انتشار یافت. عنوان کتاب که حکایت از لزوم بازنگری در نحوه شناخت پیامبر اسلام داشت موجب واکنشهای متفاوتی شد و ازجمله در سال ۱۳۴۷ کتابی با عنوان «محمد، پیغمبر شناخته شده یا انتقاد از چند نویسنده معاصر» توسط محمدعلی انصاری در رد و پاسخ به این کتاب، منتشر شد. حتی امروز نیز گروهی کتاب محمد پیغمبری از نو باید شناخت را «یک سلسله مطالب بیاساس و بیپایه» میدانند. با اینحال این کتاب را باید یکی از عوامل شهرت ذبیحالله منصوری دانست.
@Library_Telegram
❤1
محمد_پیامبری_که_باید_از_نو_شناخت.pdf
6.2 MB
📕 محمد پیغمبری که از نو باید شناخت
✍ کنستانتین ویرژیل گئورگیو
🔃 ذبیحالله منصوری
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
✍ کنستانتین ویرژیل گئورگیو
🔃 ذبیحالله منصوری
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
👍1
#تلنگر 📚
افلاطون را گفتند : چرا هرگز غمگین نمیشوی؟
گفت دل بر آنچه نمی ماند
نمی بندم.
فردا یک راز است، نگرانش نباش.
دیروز یک خاطره بود، حسرتش را نخور
و امروز یک هدیه است، قدرش را بدان و از تک تک لحظه هایت لذت ببر.
از فشار زندگي نترسيد به ياد داشته باشيد که فشار توده زغال سنگ را به الماس تبديل ميکنه ...
نگران فردايت نباش خدای ديروز و امروز خداى فردا هم هست ...
ما اولين بار است كه بندگي ميكنيم. ولى او قرنهاست که خدايى ميكند پس به خدايى او اعتماد كن و فردا و فرداها را به او بسپار ...
@Library_Telegram
افلاطون را گفتند : چرا هرگز غمگین نمیشوی؟
گفت دل بر آنچه نمی ماند
نمی بندم.
فردا یک راز است، نگرانش نباش.
دیروز یک خاطره بود، حسرتش را نخور
و امروز یک هدیه است، قدرش را بدان و از تک تک لحظه هایت لذت ببر.
از فشار زندگي نترسيد به ياد داشته باشيد که فشار توده زغال سنگ را به الماس تبديل ميکنه ...
نگران فردايت نباش خدای ديروز و امروز خداى فردا هم هست ...
ما اولين بار است كه بندگي ميكنيم. ولى او قرنهاست که خدايى ميكند پس به خدايى او اعتماد كن و فردا و فرداها را به او بسپار ...
@Library_Telegram
🔰 چرا ۸ مارس روزجهانی #زن است؟
#هشتم_مارس سال ١٩٠٨ میلادی بعد از گذشت بیش از پنجاه سال، کارگران زن کارخانـۀ نساجی کتان در شهر نیویورک به دلیل حقوق پایین و تبعیض نژادی دست به اعتصاب زدند، صاحب این کارخانه به همراه نگهبانان بخاطر جلوگیری از همبستگی کارگران بخش های دیگر با اعتصاب گران و عدم سرایت آن به بخش های دیگر ، این زنان را در محل کارشان محبوس ساخت و بعدا به دلایل نامعلوم کارخانه آتش گرفت و فقط تعداد کمی از زنان توانستند از این حادثه نجات یابند و مابقی ١٢٩ تن از زنان کارگر در این آتش سوختند.
به همین دلیل روز هشتم مارس بطور سنتی بنام روز مبارزه زنان علیه بی عدالتی و فشار علیه زنان در خاطره ها باقی ماند.
@Library_Telegram
#هشتم_مارس سال ١٩٠٨ میلادی بعد از گذشت بیش از پنجاه سال، کارگران زن کارخانـۀ نساجی کتان در شهر نیویورک به دلیل حقوق پایین و تبعیض نژادی دست به اعتصاب زدند، صاحب این کارخانه به همراه نگهبانان بخاطر جلوگیری از همبستگی کارگران بخش های دیگر با اعتصاب گران و عدم سرایت آن به بخش های دیگر ، این زنان را در محل کارشان محبوس ساخت و بعدا به دلایل نامعلوم کارخانه آتش گرفت و فقط تعداد کمی از زنان توانستند از این حادثه نجات یابند و مابقی ١٢٩ تن از زنان کارگر در این آتش سوختند.
به همین دلیل روز هشتم مارس بطور سنتی بنام روز مبارزه زنان علیه بی عدالتی و فشار علیه زنان در خاطره ها باقی ماند.
@Library_Telegram
📕 رازهای سرزمین من
✍ رضا براهنى
معرفی کتاب:
من «رازهای سرزمین من» را با درد نوشتهام. آن دردها با من هستند. از من جدا نمیشوند. آن نوشته مرا به من شناسانده است. آن نوشتهی من نویسنده را آفریده است.
«رمان نه تقلیدی از واقعیت است، و نه بازآفرینی واقعیت. رمان یک سیستم ادبی است که با مکانیسمهای بنیادی خود، واقعیتهای جدید برای خواننده تعبیه میکند. این واقعیت منبعث از فرم است. اثر من به فرم و ابزارهای فرم به عنوان دگرگون کنندهی فرمها و محتواهای گذشته مینگرد. از این نظر هم محتوا و هم فرم گذشته در اثر من خرد میشوند، و هرگز قابلیت رجعت به شکل و محتوای گذشته را پیدا نمیکنند. و بعد بین اثر و مخاطب آن ارتباطی برقرار میشود که مبتنی بر زیباشناسی شکل اثر است.»
در رازها ترتیب و توالی زمانی نیست، ترتیب و توالی فرمی داستان است: فصل اول در حدود سال 33 و 34، اتفاق میافتد، فصل دوم در سال 38، فصل سوم، حدود 20 سال بعد از فصل اول، نامهی اول «مترجم سابق» تاریخ سپتامبر 1976 را دارد ولی «گزارش اطلاعاتی»، سپتامبر 1959 را. نامه دوم «مترجم سابق» در مارس 1977 نوشته شده، ولی تاریخ اول «قول بیلتمور» 28 ـ 26 ژوئیه 1959 است. در این شکی نیست که وصیتنامهی سرهنگ جزایری در سال 38 نوشته شده؛ ولی در کتاب، بعد از آخرین یادداشت «قول بیلتمور» که در تاریخ 8 ژانویه 1972 نوشته شده، آمده است. تا اینجای کتاب گفته نشده است که وصیتنامه چگونه و به دست چه کسی رسیده. در «قول حسین میرزا» معلوم میشود که وصیتنامه در سال 57 به دست حسین میرزا افتاده. چگونه؟ اول وصیتنامه افتاده دست برادر سرهنگ، او آن را در تبریز سپرده دست مادر حسین میرزا، حسین میرزا آن را داخل اسنادش گذاشته، بعد تهمینه که لحظاتی پس از قتل حسین میرزا، وارد آپارتمان او شده، آنها را به بابک پوراصلان داده، و او، وصیتنامه را در جایی گذاشته که طرح و توطئهی رمان ایجاب میکرد آنجا گذاشته شود. حالا اگر به محتویات وصیت نامه توجه کنیم، میگوییم اغلب حرفهای سرهنگ را میدانیم، ولی اگر میخواهیم به فرم توجه کنیم، میگوییم چرا وصیتنامه از خلال این همه مکانیسم ادبی رد شده تا ما آن را عملاً بفهمیم. یعنی درک مفهوم آن، به صورت فرمی کش داده شده است تا خواننده گم کند، پیدا کند، و نهایتاً به جهانبینی فرم نویسنده پی ببرد، به همان صورت که موسی در مورد خضر عمل میکند و خضر در مورد موسی. اشکلوفسکی این مکانیسم را مکانیسم «عقب اندازی» میخواند که بخشی از همان برهنه کردن تکنیک است. از دن کیشوت سروانتس تا عشق سالهای وبای مارکز، از رابینسون کروزو تا پاندول فوکو اثر «اکو» از برادران کارامازوف تا سبکی تحمل ناپذیر هستی اثر کوندرا، ما با این پدیده روبهرو هستیم. به قول خراسانیها: «مودونومو، نمیگوم.» این یکی از بنیادهای زیباییشناسی فرم رمان است.
سرهنگ جزایری نامههایش را یقینا پیش از سال 32 نوشته است. نامهها درست در روزهای بهمن 57 به دست میرزا میافتد. این نامهها را «ماهی» به «الی» داده، الی آنها را با خود به همه جا برده، و آخر سر به خانهای آورده در خیابان وزرا، که ممکن است بعداً، فرضاً، دایرهی منکرات شده باشد. در دستبرد حسین میرزا، مرتضی و رقیه خانم، در روزهای انقلاب به این خانه، نامههای سرهنگ جزایری به دست حسین میرزا، از طریق او به دست بابک پوراصلان، و از طریق او به دست خواننده میافتد. مثال دیگر: قتل شادان. همسایۀ شادان اولین اشاره را به نوع قتل شادان میکند. بعد گماشتهها، بعد روزنامه، بعد «الی» که جنازه را دیده، بعد هوشنگ، بعد تهمینه. ولی تا آخر همه فکر میکنند تهمینه یا پسرش قاتل هستند. کشف قتل کش داده شده، و این وسط دهها چیز دیگر هم با آن کش داده شدهاند تا برهنه شدن تکنیک صورت بگیرد. قتل تیمسار یک موتیف از دهها موتیف رمان است. این موتیف با موتیفهای دیگر، هم رابطه خصوصی دارد، و هم با آنها و در بسیاری موارد از طریق تکرار در میآمیزد تا رمان بهصورت سمفونی طولانیای در آید که دهها سمفونی در جوف آن قرار گرفته است...
@Library_Telegram
✍ رضا براهنى
معرفی کتاب:
من «رازهای سرزمین من» را با درد نوشتهام. آن دردها با من هستند. از من جدا نمیشوند. آن نوشته مرا به من شناسانده است. آن نوشتهی من نویسنده را آفریده است.
«رمان نه تقلیدی از واقعیت است، و نه بازآفرینی واقعیت. رمان یک سیستم ادبی است که با مکانیسمهای بنیادی خود، واقعیتهای جدید برای خواننده تعبیه میکند. این واقعیت منبعث از فرم است. اثر من به فرم و ابزارهای فرم به عنوان دگرگون کنندهی فرمها و محتواهای گذشته مینگرد. از این نظر هم محتوا و هم فرم گذشته در اثر من خرد میشوند، و هرگز قابلیت رجعت به شکل و محتوای گذشته را پیدا نمیکنند. و بعد بین اثر و مخاطب آن ارتباطی برقرار میشود که مبتنی بر زیباشناسی شکل اثر است.»
در رازها ترتیب و توالی زمانی نیست، ترتیب و توالی فرمی داستان است: فصل اول در حدود سال 33 و 34، اتفاق میافتد، فصل دوم در سال 38، فصل سوم، حدود 20 سال بعد از فصل اول، نامهی اول «مترجم سابق» تاریخ سپتامبر 1976 را دارد ولی «گزارش اطلاعاتی»، سپتامبر 1959 را. نامه دوم «مترجم سابق» در مارس 1977 نوشته شده، ولی تاریخ اول «قول بیلتمور» 28 ـ 26 ژوئیه 1959 است. در این شکی نیست که وصیتنامهی سرهنگ جزایری در سال 38 نوشته شده؛ ولی در کتاب، بعد از آخرین یادداشت «قول بیلتمور» که در تاریخ 8 ژانویه 1972 نوشته شده، آمده است. تا اینجای کتاب گفته نشده است که وصیتنامه چگونه و به دست چه کسی رسیده. در «قول حسین میرزا» معلوم میشود که وصیتنامه در سال 57 به دست حسین میرزا افتاده. چگونه؟ اول وصیتنامه افتاده دست برادر سرهنگ، او آن را در تبریز سپرده دست مادر حسین میرزا، حسین میرزا آن را داخل اسنادش گذاشته، بعد تهمینه که لحظاتی پس از قتل حسین میرزا، وارد آپارتمان او شده، آنها را به بابک پوراصلان داده، و او، وصیتنامه را در جایی گذاشته که طرح و توطئهی رمان ایجاب میکرد آنجا گذاشته شود. حالا اگر به محتویات وصیت نامه توجه کنیم، میگوییم اغلب حرفهای سرهنگ را میدانیم، ولی اگر میخواهیم به فرم توجه کنیم، میگوییم چرا وصیتنامه از خلال این همه مکانیسم ادبی رد شده تا ما آن را عملاً بفهمیم. یعنی درک مفهوم آن، به صورت فرمی کش داده شده است تا خواننده گم کند، پیدا کند، و نهایتاً به جهانبینی فرم نویسنده پی ببرد، به همان صورت که موسی در مورد خضر عمل میکند و خضر در مورد موسی. اشکلوفسکی این مکانیسم را مکانیسم «عقب اندازی» میخواند که بخشی از همان برهنه کردن تکنیک است. از دن کیشوت سروانتس تا عشق سالهای وبای مارکز، از رابینسون کروزو تا پاندول فوکو اثر «اکو» از برادران کارامازوف تا سبکی تحمل ناپذیر هستی اثر کوندرا، ما با این پدیده روبهرو هستیم. به قول خراسانیها: «مودونومو، نمیگوم.» این یکی از بنیادهای زیباییشناسی فرم رمان است.
سرهنگ جزایری نامههایش را یقینا پیش از سال 32 نوشته است. نامهها درست در روزهای بهمن 57 به دست میرزا میافتد. این نامهها را «ماهی» به «الی» داده، الی آنها را با خود به همه جا برده، و آخر سر به خانهای آورده در خیابان وزرا، که ممکن است بعداً، فرضاً، دایرهی منکرات شده باشد. در دستبرد حسین میرزا، مرتضی و رقیه خانم، در روزهای انقلاب به این خانه، نامههای سرهنگ جزایری به دست حسین میرزا، از طریق او به دست بابک پوراصلان، و از طریق او به دست خواننده میافتد. مثال دیگر: قتل شادان. همسایۀ شادان اولین اشاره را به نوع قتل شادان میکند. بعد گماشتهها، بعد روزنامه، بعد «الی» که جنازه را دیده، بعد هوشنگ، بعد تهمینه. ولی تا آخر همه فکر میکنند تهمینه یا پسرش قاتل هستند. کشف قتل کش داده شده، و این وسط دهها چیز دیگر هم با آن کش داده شدهاند تا برهنه شدن تکنیک صورت بگیرد. قتل تیمسار یک موتیف از دهها موتیف رمان است. این موتیف با موتیفهای دیگر، هم رابطه خصوصی دارد، و هم با آنها و در بسیاری موارد از طریق تکرار در میآمیزد تا رمان بهصورت سمفونی طولانیای در آید که دهها سمفونی در جوف آن قرار گرفته است...
@Library_Telegram
Forwarded from Deleted Account
(ak+shn) Razhaye Sarzamine Man 1.pdf
10.2 MB
📕 رازهای سرزمین من
✍ رضا براهنى
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
✍ رضا براهنى
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_bot
زن در زبان کوردی به زیباترین نحو ممکن معنا شده نه خانم است نه زنیکه نه ضعیفه ،او را "آفرت"مینامند به معنای آفریننده👌✨
آفرت روزت مبارک ❤️
@Library_Telegram
آفرت روزت مبارک ❤️
@Library_Telegram
👍2
#یک_دقیقه_مطالعه 📚
هرگز آن روز را که مادرم مجبورم کرد به جشن تولد دوستم بروم، فراموش نمی کنم. من در کلاس سوم خانم بلاک در ویرچیتای تگزاس بودم و آن روز دعوتنامه فقیرانه ای را که با دست نوشته شده بود، به خانه بردم و گفتم: «من به این جشن تولد نمی روم. او تازه به مدرسه ما آمده است. اسمش روت است. برنیس و پت هم نمی روند. او تمام بچه های کلاس را دعوت کرده است!»
مادرم دعوتنامه را نگاه کرد و سخت اندوهگین شد. بعد گفت: «تو باید بروی. من همین فردا یک هدیه برای دوستت می خرم.»
باورم نمی شد. مادرم هیچ وقت مرا مجبور نمی کرد به مهمانی بروم.. ترجیح می دادم بمیرم، اما به آن مهمانی نروم. اما بی تابی من بی فایده بود.
روز شنبه مادرم مرا از خواب بیدار کرد و وادارم کرد آئینه صورتی مروارید نشانی را که خریده بود، کادو کنم و راه بیفتم.
بعد مرا با ماشین سفیدش به خانه روت برد و آنجا پیاده ام کرد.
از پله های قدیمی خانه بالا می رفتم، دلم گرفت. خوشبختانه وضع خانه به بدی پله هایش نبود. دست کم روی مبلهای کهنه شان ملافه های سفید انداخته بودند. بزرگترین کیکی را که در عمرم دیده بودم، روی میز قرار داشت و روی آن نه شمع گذاشته بودند.
۳۶ لیوان یک بار مصرف پر از شربت کنار میز قرار داشت. روی تک تک آن ها اسم بچه های کلاس نوشته شده بود. با خود گفتم خدا را شکر که دست کم وقتی بچه ها می آیند، اوضاع خیلی بد نیست. از روت پرسیدم: «مادرت کجاست؟» به کف اتاق نگریست و گفت: «بیمار است.»
_ «پدرت کجاست؟»
_ «رفته.»
جز صدای سرفه های خشکی که از اتاق بغلی می آمد، هیچ صدایی سکوت آنجا را نمی شکست.
ناگهان از فکری که در ذهنم نقش بست، وحشت کردم: «هیچ کس به مهمانی روت نمی آید.» من چطور می توانستم از آنجا بیرون بروم؟
اندوهگین و ناراحت بودم که صدای هق هق گریه ای را شنیدم. سرم را بلند کردم و دیدم روت دارد گریه می کند. دل کودکانه ام از حس همدردی نسبت به روت و خشم نسبت به ۳۵ نفر دیگر کلاس لبریز شد و در دل فریاد زدم: «کی به آنها احتیاج دارد؟»
دو نفری با هم بهترین جشن تولد را برگزار کردیم. کبریت پیدا نکردیم. برای آنکه مادر روت را اذیت نکنیم، وانمود کردیم که شمعها روشن هستند. روت در دل آرزویی کرد و شمعها را مثلا فوت کرد!
خیلی زود ظهر شد و مادرم دنبالم آمد. من دائم از روت تشکر می کردم، سوار ماشین مادرم شدم و راه افتادیم. من با خوشحالی گفتم: «مامان نمی دانی چه بازیهایی کردیم. روت بیشتر بازیها را برد، اما چون خوب نیست که مهمان برنده نشود، جایزه ها را با هم تقسیم کردیم.
روت آئینه ای که خریدی، خیلی دوست داشت. نمی دانم چطور تا فردا صبح صبر کنم، باید به همه بگویم که چه مهمانی خوبی را از دست داده اند!
مادرم ماشین را متوقف کرد و مرا محکم در آغوش گرفت. با چشمانی پر از اشک گفت: « من به تو افتخار می کنم.»
آن روز بود که فهمیدم حتی حضور یک نفر هم تأثیر دارد. من بر جشن تولد نه سالگی روت تأثیر گذاشتم و مادرم بر زندگی من اثر گذاشت.
📕 ۸۰ داستان برای عشق به زندگی
✍ #لی_آن_ریوز
@Library_Telegram
هرگز آن روز را که مادرم مجبورم کرد به جشن تولد دوستم بروم، فراموش نمی کنم. من در کلاس سوم خانم بلاک در ویرچیتای تگزاس بودم و آن روز دعوتنامه فقیرانه ای را که با دست نوشته شده بود، به خانه بردم و گفتم: «من به این جشن تولد نمی روم. او تازه به مدرسه ما آمده است. اسمش روت است. برنیس و پت هم نمی روند. او تمام بچه های کلاس را دعوت کرده است!»
مادرم دعوتنامه را نگاه کرد و سخت اندوهگین شد. بعد گفت: «تو باید بروی. من همین فردا یک هدیه برای دوستت می خرم.»
باورم نمی شد. مادرم هیچ وقت مرا مجبور نمی کرد به مهمانی بروم.. ترجیح می دادم بمیرم، اما به آن مهمانی نروم. اما بی تابی من بی فایده بود.
روز شنبه مادرم مرا از خواب بیدار کرد و وادارم کرد آئینه صورتی مروارید نشانی را که خریده بود، کادو کنم و راه بیفتم.
بعد مرا با ماشین سفیدش به خانه روت برد و آنجا پیاده ام کرد.
از پله های قدیمی خانه بالا می رفتم، دلم گرفت. خوشبختانه وضع خانه به بدی پله هایش نبود. دست کم روی مبلهای کهنه شان ملافه های سفید انداخته بودند. بزرگترین کیکی را که در عمرم دیده بودم، روی میز قرار داشت و روی آن نه شمع گذاشته بودند.
۳۶ لیوان یک بار مصرف پر از شربت کنار میز قرار داشت. روی تک تک آن ها اسم بچه های کلاس نوشته شده بود. با خود گفتم خدا را شکر که دست کم وقتی بچه ها می آیند، اوضاع خیلی بد نیست. از روت پرسیدم: «مادرت کجاست؟» به کف اتاق نگریست و گفت: «بیمار است.»
_ «پدرت کجاست؟»
_ «رفته.»
جز صدای سرفه های خشکی که از اتاق بغلی می آمد، هیچ صدایی سکوت آنجا را نمی شکست.
ناگهان از فکری که در ذهنم نقش بست، وحشت کردم: «هیچ کس به مهمانی روت نمی آید.» من چطور می توانستم از آنجا بیرون بروم؟
اندوهگین و ناراحت بودم که صدای هق هق گریه ای را شنیدم. سرم را بلند کردم و دیدم روت دارد گریه می کند. دل کودکانه ام از حس همدردی نسبت به روت و خشم نسبت به ۳۵ نفر دیگر کلاس لبریز شد و در دل فریاد زدم: «کی به آنها احتیاج دارد؟»
دو نفری با هم بهترین جشن تولد را برگزار کردیم. کبریت پیدا نکردیم. برای آنکه مادر روت را اذیت نکنیم، وانمود کردیم که شمعها روشن هستند. روت در دل آرزویی کرد و شمعها را مثلا فوت کرد!
خیلی زود ظهر شد و مادرم دنبالم آمد. من دائم از روت تشکر می کردم، سوار ماشین مادرم شدم و راه افتادیم. من با خوشحالی گفتم: «مامان نمی دانی چه بازیهایی کردیم. روت بیشتر بازیها را برد، اما چون خوب نیست که مهمان برنده نشود، جایزه ها را با هم تقسیم کردیم.
روت آئینه ای که خریدی، خیلی دوست داشت. نمی دانم چطور تا فردا صبح صبر کنم، باید به همه بگویم که چه مهمانی خوبی را از دست داده اند!
مادرم ماشین را متوقف کرد و مرا محکم در آغوش گرفت. با چشمانی پر از اشک گفت: « من به تو افتخار می کنم.»
آن روز بود که فهمیدم حتی حضور یک نفر هم تأثیر دارد. من بر جشن تولد نه سالگی روت تأثیر گذاشتم و مادرم بر زندگی من اثر گذاشت.
📕 ۸۰ داستان برای عشق به زندگی
✍ #لی_آن_ریوز
@Library_Telegram
👍2❤1
☕️ قطعه ای از کتاب
فکر میکنم اصولاً آدم باید کتابهایی بخواند که گازش میگیرند و نیشش میزنند. اگر کتابی که میخوانیم مثل یک مُشت نخورد به جمجمهمان و بیدارمان نکند، پس چرا میخوانیمش؟ که به قول تو حال مان خوش بشود؟ بدون کتاب هم که میشود خوش حال بود. تازه لازم باشد، خودمان میتوانیم از این کتابهایی بنویسیم که حال مان را خوش میکند.
ما اما نیاز به کتابهایی داریم که مثل یک ناخوش حالی ِ سخت دردناک متاثرمان کند؛ مثل مرگ کسی که از خودمان بیشتر دوستش داشتیم؛ مثل زمانی که در جنگلها پیش میرویم، دور از همهٔ آدمها؛ مثل یک خودکشی.
کتاب باید مثل تبری باشد برای دریای یخ زده ی درونمان…
📕 نامه به پدر
✍ #فرانتس_کافکا
@Library_Telegram
فکر میکنم اصولاً آدم باید کتابهایی بخواند که گازش میگیرند و نیشش میزنند. اگر کتابی که میخوانیم مثل یک مُشت نخورد به جمجمهمان و بیدارمان نکند، پس چرا میخوانیمش؟ که به قول تو حال مان خوش بشود؟ بدون کتاب هم که میشود خوش حال بود. تازه لازم باشد، خودمان میتوانیم از این کتابهایی بنویسیم که حال مان را خوش میکند.
ما اما نیاز به کتابهایی داریم که مثل یک ناخوش حالی ِ سخت دردناک متاثرمان کند؛ مثل مرگ کسی که از خودمان بیشتر دوستش داشتیم؛ مثل زمانی که در جنگلها پیش میرویم، دور از همهٔ آدمها؛ مثل یک خودکشی.
کتاب باید مثل تبری باشد برای دریای یخ زده ی درونمان…
📕 نامه به پدر
✍ #فرانتس_کافکا
@Library_Telegram
☕ قطعهای از کتاب
تاریخ نشان داده که "زور"، حاکمِ یک روزه است و "قدرت" فرمانروای هزارساله.
زور از پوکیِ مغز بر می خیزد، قدرت از تفکّر. زور از ضعف و ذلّت سرچشمه می گیرد، قدرت از مهارت و توانایی. قدرت حق است زور ناحق. حکومت ها، یا به عقل و طهارت و حق تکیه می کنند یا به قتل و شکنجه و نامردی؛ یعنی یا به قدرت، یا به زور. زورمدارانشان، با کَلَک می آیند با خجلت می روند، قدرتمندان شان با محبت می آیند و هرگز نمی روند. یادشان باقی می ماند . مثل آسمان، مثل روح.
📕آتش بدون دود
✍نادر ابراهیمی
@Library_Telegram
تاریخ نشان داده که "زور"، حاکمِ یک روزه است و "قدرت" فرمانروای هزارساله.
زور از پوکیِ مغز بر می خیزد، قدرت از تفکّر. زور از ضعف و ذلّت سرچشمه می گیرد، قدرت از مهارت و توانایی. قدرت حق است زور ناحق. حکومت ها، یا به عقل و طهارت و حق تکیه می کنند یا به قتل و شکنجه و نامردی؛ یعنی یا به قدرت، یا به زور. زورمدارانشان، با کَلَک می آیند با خجلت می روند، قدرتمندان شان با محبت می آیند و هرگز نمی روند. یادشان باقی می ماند . مثل آسمان، مثل روح.
📕آتش بدون دود
✍نادر ابراهیمی
@Library_Telegram
امنیت تنها به معنی
عدم جنگ در کشور نیست،
امنیت حقیقی یعنی تمام افراد جامعه
بدون توجه به نژاد،دین،طبقه
جنسیت و پایگاه اجتماعی از
حقوق یکسان برای رشد برخوردار باشند
#نلسون_ماندلا
@Library_Telegram
عدم جنگ در کشور نیست،
امنیت حقیقی یعنی تمام افراد جامعه
بدون توجه به نژاد،دین،طبقه
جنسیت و پایگاه اجتماعی از
حقوق یکسان برای رشد برخوردار باشند
#نلسون_ماندلا
@Library_Telegram