بلند می‌خندید، وسط حرف زدن دست‌هایش را تکان می‌داد، برای اتفاق‌های معمولی داستان می‌ساخت و حتی اگر کسی را تازه دیده بود، طوری با او حرف می‌زد که انگار سال‌هاست می‌شناسدش.

یک روز با دوستانش قرار گذاشته بود فقط برای یک قهوه‌ی ساده بیرون بروند. قرار بود یک ساعت بیشتر طول نکشد، اما تا چشم باز کردند، سه ساعت گذشته بود. نصف آن مدت را خندیده بودند و نصف دیگرش را او تعریف کرده بود که چطور صبح نزدیک بود با عجله از خانه بیرون بیاید و کفشش را اشتباهی لنگ‌به‌لنگ بپوشد.

همه می‌خندیدند، حتی خودش بیشتر از همه.

او از آن آدم‌هایی بود که شادی‌شان را نگه نمی‌داشتند برای روزهای خاص. اگر آهنگ خوبی می‌شنید، وسط خیابان با آن می‌خواند. اگر چیزی خوشحالش می‌کرد، همان لحظه برای چند نفر تعریفش می‌کرد. اگر کسی ناراحت بود، کنارش می‌نشست و آن‌قدر حرف می‌زد تا بالاخره یک لبخند کوچک از گوشه‌ی لبش فرار کند.

برای او زندگی قرار نبود همیشه جدی گرفته شود.

گاهی باید بی‌دلیل خندید، وسط حرف پرید، با دوستت تا ته خیابان رفت و برای یک اتفاق مسخره آن‌قدر خندید که شکمت درد بگیرد.

و شاید قشنگ‌ترین ویژگی‌اش همین بود؛

او وارد زندگی آدم‌ها نمی‌شد که چیزی از آن‌ها بخواهد.

می‌آمد و کمی شادی جا می‌گذاشت، بعد می‌رفت.

مثل آهنگی که وقتی تمام می‌شود، هنوز چند دقیقه در سرت ادامه دارد.

𝖫𝗂𝗆𝗂𝗍: 𝖨𝖽𝗄

𝖻𝖾 𝗃𝗈𝗂𝗇 :3