حس کردن خنده هایت از پس یک هم آغوشی یواشکی
و به ارگاسم رسیدن روحت در عمق زندانی که میله هایش تمام ذهن ، ذهن متروکت را گرفته است
و مینالی و در خود میلولی ، همانند همان کرم نصف شده ای که تلاش میکند با نیمه ی متلاشی شده ی خود ادامه دهد
ادامه دهد و بخزد در عمق این جهان نیستی و به زیر سوال ببرد قانون مضحک و احمقانه ی دکارت دیوانه را ...
رقص هایت در سلول تنهایی و شخصی ات و نگهبان هایی مست و سرخوش که تنها منتظر یک اشتباه از تو ، برای خالی کردن تمام مستی شان به روی شقیقه ات نشسته اند
نشسته اند و سیگار میکشند همانند تو ، که خاطره هایت را در اینور دیوار دود میکنی
خاطره های روزهای آزادی که کمرنگ تر و مبهم تر میشوند به مانند همان کودکی هایی که در آغوش مردی که پدرت نبود ، جا ماند
جا ماند و فراموش شد تمام آن خاطره های بر باد رفته
تمام آن دوستت دارم های یواشکی
و به دار میشود کمی آن سوتر ، زنی که شبیه تو و به جرمی مضحک تر سالها بود برای کودکی هایش لالایی مرگ میخواند
به دار میرود و میرقصد بر روی طناب دار ، و میدوزد زنی برای تمام تن بی جانش کفنی برای آخرت
و تو هرروز چشم بسته قدم هایت را آهسته در جهانی که تنها هفت قدم طول دارد بر میداری و به این باور داری
که قدم هشتم یعنی آزادی تو
وقتی رها میشوی از طنابی در میان اجتماعی که از تو
یک جنایتکار ساخت
.
#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

موسیقی آخر زندگی ات را به یاد داری؟
برگردیم به گذشته و کمی خاطره هایمان را مرور کنیم؟
خاطره هایی از جنس عشق و اندکی خیانت ، ما متعلق به جهان یکدیگر نبودیم ، عقایدمان ، حرف هایمان و حتی دوستت دارم هایمان متفاوت بود ، با اینکه میخندیدیم به هر بهانه ای و خنده هایمان گوش خیابان را کر میکرد اما از درون درد داشتیم ، دردهایی که ته خنده هایمان را به تلخی می کشاند
ادامه دادن و نوشتن از گذشته چه سخت میشود وقتی که به خاطره های شیرینی که تلخی اش زمینت میزند ، فکر میکنی ، تنهایی تمام وجودت را میگیرد و با دیدن چراغ های شهر از دور بغض میکنی ، بغض کرده و به آرامی بغصت را آب میکنی تا درد اشک هایت ، اشک هایش را سرازیر نکند از روی گونه های قرمز شده و چشم هایی که ته نگاهش برق میزند
چشم هایی سیاه ، و موهایی بلند و به هم پیچیده که با هر باد پائیزی تهران در هوا به پرواز در می آید.
زانوهایت را بغل میگیری و از ارتفاع شهررا ، نه بلکه خاطره هایت را نگاه میکنی خاطره های پارک لاله در پشت خیابان حجاب اجباری ات ، وقتی که باد روسری ات را میدزدید و جنبشی را به خطر می انداخت.
سیگاری روشن میکنی ، همان سیگار های نموری که سالها منتظر برای روشن کردنش به دنبال بهانه ای ناچیز میگشتی ، بهانه ی ناچیزی که حال بزرگ شده و حناغی در زیر گلویت به آرامی نفس هایت را سخت میکند و می فشارد ، تمام آغوش تنهایت را ...
.
میدانی #پری_سامورایی قصه های حامد ؛
این شهر بدون تو ، مرا از پا در می آورد
فرقی نمیکند چه روزی و در کدام کوچه و خیابان ، اما یک روز انتقام این حجم از تنهایی و بی کسی را از تو خواهم گرفت
با بوسه ای عمیق بر روی گونه های خیس و آغوشی که از تو به آزادی تمام تنهایمان ختم خواهد شد
شاید آنروز نه باران ببارد ، نه کودکی برای خوشبختی ما اسفند دود کند و نه مفتشی باشد که ما را از هم دور کند
.
این شهر بدون تو برای من تنها یک شهر عادی و بی روح است
.
#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

| برشی از کتاب |
.
ما نه مارکسیست بودیم و نه ادعایی داشتیم ، اما در روزنامه های کاهی اطلاعات چاپ آن روزهای اول تاریخ
از آزادی بیان مارکسیست ها در چهار چوب تنگ قانون ميخوانديم، از برابری من و خیلی های دیگر و از آزادی هایی که انتظارمان میرفت از پس انقلاب نصیبمان بشود
.
آری ما مارکسیست نبودیم ، اما باورهایمان شبیه مارکس و کمونیست بود و مبارزه هایمان برای به پائین کشیدن نظام سرمایه داری تنها در حد یک ایدئولوژی خام و نپخته بر روی دیوار سرد و پر از خط زندان جا ماند
.
زندانی که چهار سویش را آیینه های حقیقت گو گرفته بودند و هرروز پیر شدنمان را به رخمان میکشید ، چروک های دور چشم هایمان از درد دوری مادر که اشک نریختیم و تنها چشم هایمان را فشردیم و موهایمان را سفید کردیم بر فرق سرمان میکوبید و شک میکردیم ، به راهی که شاید به خطا رفته بودیم
.
در زمانه ای که کانفورمیست بودن مولفه ی اول زندگی بی دغدغه بود ، آری ! حزب باد ضامنی بود برای منفجر نشدنمان ،
باید چشم هایمان را میبستیم و مرگ انسانیت را ، به تاراج رفتن حقی که از انسان ضایع شد را نادیده میگرفتیم و در خیابان های شلوغ با کودکان کار سلفی سیاسی میگرفتیم
.
راستی من از کمونیست ها متنفرم
چون آن ها خواهان برابری قشر غنی و ضعیف جامعه هستند
.
#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد

@legacy1939

تو که آهسته دور می شوی
کلاغ ها به مرزعه ی پشت خانه ام هجوم می آورند

و من به سان مترسکی بی جان
هر لحظه دور شدنت را در خود حل میکنم
حل میکنم
و میریزم در درون تنهایی وحشت زده ام
تمام رفتن هایت را
تمام گم شدن هایت ، در میان باران های سرد بهاری .
می شکنم به مانند همان استکانی
که در آن شب رویایی
مست ، از دستت رها شد
.
آرام بغض هایم را حل کرده و پشت سرت باران را هدیه میکنم
از چشم های خسته از دور شدنت
چشم های پر شده از خنده های تو
میریزم تمام نبودن هایت را
.
کلاغ ها مات و مبهوت از حال من به تماشا وا میمانند
صدای قار قارشان مثل پوتک سرم را به درد می آورد
و من تورا گم شده در دل مه
خيره ميمانم
.
و پشت همان دیواری که تو اجر هایش را روی هم گذاشتی
پنهان میشوم
تا تنهایی ام را کسی نبیند
کسی این مرد شکست خورده را در خانه اش
اینگونه شکسته و پیر
نبيند
.
تو نميدانى
اما آينه ها هم ديگر
اين چهره ى تكيده را نميشناسند
غبار به روى خود ميگيرند
كه باور نكنند
اين مردِ بي روح
روزى خوشبخت ترين عاشقِ شهر بود
.
كاش كلاغ ها به جاى ناله هاى ممتدشان
خبر از تو مي آورند
هميشه رفتن هاى ما
به نقطه آغوش ميرسيد
تو كسى نبودي كه برنگردي
نگرانم كه در خودت گم شده باشى
.
كاش كلاغ ها خبرى مي آوردند
اينجا هوا سردست
روزي كه دور ميشدي
باد موهايت را در خود ميرقصاند
آنقدر محوِ ديدنت بودم
كه حواسم نبود
شال گردنت را
به دور گلويت مهمان كنم
حال ميترسم از اين سرما
از اين سرمايي كه از نبود خودت به جاي گذاشتي
نكند در درون خودت يخ ببندي؟
.
نميدانم
سال هاست كه هيچ نشانه اي از تو
هواي اين خانه را گرم نميكند
حتي گل هاي باغچه هم خوابيده اند
دلت براي شمع داني ها تنگ نشده؟
لااقل
به گوش قاصدك ها برسان
خاطره ى رد پايت را
.
اين بهار
سالهاست در انتظار تو
خاموش مانده
شايد با ردى از تو
به جهان سردِ من
پايان بدهد
.
#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

چه احمقانه زنده ام
چه وحشیانه نیستی
چه عاشقانه بود عمرم
چه مرگ روز مره ای

#رضا_یزدانی❤
@legacy1939

پائیز بوی گیسوانت را می دهد
وقتی که در باد رهایشان میکنی
.
#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

راه می رود و خیره به آسمان تمام بی کسی هایش را بالا می آورد
همان قدیسه ی داستان های دور ، همان دخترک آسمان
و به آرامی لمس می کند تنش را
دست های بی جانش را بر روی عقده هایش میکشد و به آرامی میمیرد در بطن یک رویا
به خاطر داری خنده های تلخ روزهای شیرینی که خیانت های پی در پی ، ترس های پی در پی و آشتی های پی در پی در برداشت؟
سرنگ هايى به پاي تمام ترس ها دخترك را به گودال های شهر ميكشيد
و تجربه ى آغوش های هرزه ای که تمام نعشگی اش را بر تن میکردند دخترك را به گودال ها ميكشيد
و راه میرفت در عمق یک رویای پوچ بر روی ابرهایی که ماه را در پشت خود مهمان میکرد
.
آنگاه که برای فراموش کردن من ، تمام خاطره هایمان را با دیگران مرور میکردی
و تمام قداست و پاکی ات را به تاراج میگذاشتی
نميدانستى كه من خيالت را با كسى قسمت نميكردم
و هرشب براى چشم هايت قصه بازگشتمان را ميخواندم
.
تو طرح یک قدیسه ی نجس را برای من در وجودت تراشیدی
و من غرقِ يك تناقضِ حل نشدنى
ميانِ دختركى بى گناه و لمس تنى كه در خيال بسيارى لمس ميشد
تمام تو را به باد ها سپردم

#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

در روزنامه ها خواندم
که هوای تهران صاف و آفتابی ست

کاش کیهان
حال مرا هم مینوشت

#فرشاد_بیرامی
#طهران_1939
@legacy1939

تو عروس کسی اگر بشوی
نگذارم که دست روی دست
من محمد علی خان قاجارم
مجلست را به توپ خواهم بست

#:)
@legacy1939

یک پنجره برای دو دیوانه کافی است

#:)
@legacy1939

برشی از قطعه Extacy# هادی پاکزاد ♥
درامز
#فرشاد_بیرامی

@legacy1939

از خط قرمز لب هایت
قطاری مرا به سمت کهریزک می کشاند

#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

سوره "یس" میخواند
زنی که در واگن مردهای هیز
به سمت بهشت زهرا میرود

#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

هر جا چراغی روشنه
از ترس تنها بودنه :)

📷 #Farshad_Beirami
@legacy1939

خورشید را مهمان شهر میکند
و در کوچه ها مرگ بنفشه ها را به تماشا میماند

از کوچه های تاریک تا پس کوچه های تاریک تر
قدم از قدم بر میدارد
تمام مردمان شهر را با گیسوانش به دار می آویزد

در بحث های روز خنده ای میپراند
به تهدید های ابلهی سیاست مدار
که تحریم میکند ما را
ما راکه سالهاست خودمان
را از درون حبس
و به چوخه ی اعدام نزدیک کرده ایم

قدم میزند
لرزه در جان شهر می افتد
خورشید در میانه ی کوچه غروب می کند
تا خسوف را نگاه کند
و از بوی گیسوانش
در پشت منظومه ی مظلومه رقص
و اندکی مست کند

آرى جهان اين چنين مچاله ميشود
پشت سياهىِ روزنامه ها
و سايه ى كبودِ مردانِ بى اسلحه
زنجير ميشود
بر واژه ى "آزادى"

از سرش بيرون ميريزد
انتزاعى به نامِ "خوشبختى"
سينه خيز به سمتِ "آزادى"ِ به زنجير كشيده شده ميرود

خسوف كامل شد و
تاريكى ملطق واژه ها را در هم ميريزد
و او رقص كنان
به آخرين نفس هاى نرسيدنِ به "آزادى"
به مرگِ "خوشبختى" نگاه ميكند

#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد

@legacy1939

وقتی که چشم هایت را می بندی
زمان می ایستد
خاطره ها زیر گلو حناق ميشود
ميدانى حناق چيست؟
نه نميداني
.
وقتی که چشم هایت را می بندی مفتشی مرا
به جوخه ی اعدام
ميبرد
و تنْ خسته ى مرا
از سکوت وحشی شهر
به مرگِ بی دلیل هرروزه ی یک زن
و خودکشیِ نافرجام یک مرد
نزدیک می کند
.
تو چشم هايت را ميبندي
و من به یاد توئه گم شده در لا به لای برگ های پائیر
پائيزِ نشسته در تابستان
از درون زرد ميشود
.
تو چشم هايت را ميبندي
و تمام تهران مرا از خود طرد می کند
.
تو چشم هايت را ميبندي
و نميبيني سوتِ صدای خسته ی فرهاد را
كه در عمق استخوانم لانه می کند " شب با تابوت سیاه
نشست توی چشمهاش
خاموش شد ستاره ... "
.
وقتي كه چشم هايت را ميبندي
دو فنجان چایی
در کافه ی دلگیر این روزهای بدون تو
سفارش می دهم
سيگار ها
عطر نفس هاي تورا ميدهند
كه اينچنين كز كرده اند ميانِ انگشتان يخ زده ام
.
وقتی که چشم هایت را بستی
آرام
آرام
از تمام خاطره هامان
جدا
و در ميانه ي اين جهان
معلق شدم
.
وقتی که چشم هایت را بستی
فرشته ای باکره اعدام شد
و جلاد ها براى خونِ ريخته شده
گرسيتند
.
وقتى تو چشم هايت را ميبندي
جهان وارونه ميشود
زمين يخ زد ميزند
و مرگ با خودش دست و پنجه نرم ميكند
ميداني مرگ چيست؟
نه نميداني
.
چشم هايت
مبدأ جهان بود
تو نميدانستي
و از تمامِ عالم دريغش كردى
.
#فرشاد_بیرامی
پستجی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

از عمق چشم های خیره مانده به سقف ترک خورده ی خانه
میفهمم جنگ میان کورد و کوه را
سلاح میشوم در استخوان مردی
تمام وجودش از تو ميلرزد

برای نوشتن از چشم های خسته ی شهر
به چیزی بیشتر از ازادی بیان نیاز دارم

شاید کودتای نظامی
شاید انقلاب مردمی
و شاید تبعید به دور افتاده ترین کوچه ی شهر

برای نوشتن از حس غم آلود شهر
برای خواندنت
نفهمیدنت
بی اعتنا گذشتنت
بی دلیل خندیدنت
به چیزی بیشتر از يك انبار باروت نياز دارم

شعر از آن جا شعله ميگيرد
که خورشید از پس موهای نبافته ات غروب میکند
و ماه در انحناى لبخندت
ظهور

شعر از آن جا خاكستر ميشود
که قافیه ها
و ردیف ها پشت هم برای تماشا کردن لحظه اعدامت
می ایستند

می ایستند
میخندد
تخمه میخورد
و اعدام میشوی
و خورشید در انتهای چشم های خیره شده به اسمان سرخ الودت
در لحظه ی طلوع مردد میشود

مردد میشود
و مردمان شهر به مانند روبات های بى حسى بيدار ميشوند

راه میروند
بی دلیل
بى هدف
و بدون اراده

شعر هاى زير خاكستر
وقتى سو سو ميزنند
كه روبات ها
در سوگ شعر های نخوانده شده
گریه میکنند

گریه میکنم
و پرت میشوم از چشم های لرزان دخترکی بی نقاب
که تمام حس سادگی و زیبایی اش را
وقف در راه زندگی كرد

دخترکی که میترسد
از چشم های خسته یک مرد
از بطری در دست هر عابر
و فحش میدهد به
جابر بن حیان

برای نوشتن از چشم هایت
به چیزی بیشتر از مرز
و دموکراسی نیاز دارم

چشم هایت را كه میبندی
جهان از پس چشم هایت
به خوابی عمیق فرو می رود

#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

تو جا زدی تو عشق و من تنها
باید تمام راهو برگردم
تو از گذشته خاطره داری
من با گذشته زندگی کردم

تنها تر از آغاز این برزخ
تنها تر وقتی شروع کردیم
پایان این رابطه غمگین بود
ما اشتباهی آرزو کردیم

از وقتی فهمیدم کم آوردی
بغضم شکست و عشق یادم رفت
دلتنگی دنیای منو پر کرد
دلخوشیامو مفت دادم رفت

دلواپس تنهاییام بودی
این مشکلو با اشک حل کردم
آغوش خالیم خونه رو ترسوند
خاطره هامو جات بغل کردم
.
فرياد هاى رضا را قطع ميكنم صدايى آزارم ميدهد صدايى از اتاق مشتركمان اتاقى كه تو نيستى ديگر ، سالهاست كه دست به دستگيره ى اتاق
نميزنم،وقتى به در نگاه ميكنم سرما وجودم را ميلرزاند و برف مينشيند روى موهاى كوتاه شده ام،باور كن كه در خانه برف ميبارد موهايم را سپيد كرده و رد پاهايمان را پوشانده است،همين چند وقت پيش ارديبهشت بود نميدانم چرا تقويم هم حال و روز خوشى ندارد،ارديبهشت بود كه از لب هايت لبخند چيدم در آغوشت باران شدم،چشم هايم را بوسيدى و زمزمه كردى كه آغوشت براى من ابديست، ابديت براى من به قدرِ يك بهار كوتاه شد و برف باريد،و صداى نبودنت كه پشت در اتاق مرا آزار ميدهد و من جرئت نميكنم با اين حجم از تنهايي روبرو شوم باور كن از نبودنت يخ خواهد زد،پشت در اتاقمان زندانى اش كردم كه مبادا زير قولت بزنى،تو قول داده بودى زمستان را در آغوش هم چاي مينوشيم و من هرشب صداى قدم هاي رفتنت را پشت همين اتاق ميشنوم،ميترسم يك روز از خواب بيدار شوم و بهمن كل خانه را گرفته باشد،كاش صداى خنده هايت را از خانه نميبردى تا كمي گرم شوم،اين خانه بدون تو كوهستاني از يخ شد...

#فرشاد_بیرامی
و دختری از چهل متری دنیا
@legacy1939

چشم های تو شروع واقعه ی ورشو بود
و باد در سياه چاله ى چشم هايت می وزيد

نگاه کن
ببین که چگونه بدون تو
تمام کوچه های شهر جنگ جهانی می شود
از كوچه ها ميگريزم و به مبل دونفره مان پناه ميبردم
صداى تو نيست و
و تلويزيون جان ميكند كه حواس مرا از تو بگيرد
اخبار میگفت هوای رشت بارانی ست
بانو
نکند دلتنگ روز های گذشته ای؟
نکند دلت گرفته از این روز های بی کسی؟
رو به رویت می نشیم
بغض هایم را برایت در استکان حل میکنم
و رو به رويم نيستى
زیر باران بی بهانه برایت آرام
گریه میکنم
و صورتت را گنگ تر و سخت تر میبینم
همانند همان خاطره هایی که دیگر به یاد نمی آورم

این روز ها هم می گذرد
ایمان دارم که فردایی وجود ندارد
و اگر باشد به کام ما نخواهد بود

آتش میزند
می سوزاند
و می گریاند مرا
تمام تو ، وقتی که سهم دیگری باشی
همان روز که در عمق چشم هایت خیره می مانم
و دیگری را که شبیه من نیست می بینم
در خود فرو میریزم

میخندم
به آرامی میخندم
و خنديدن را از ياد ميبرم
و تو آرام تر دور می شوی
و من شکل رفتن تو
سالهاست در همان کافه دو استکان چای سفارش می دهم

همچنان که دور تر می شوی
دور می شوم از تمام خودم
و زمستان پشت در خانه می ایستد
و دانه هاى سرد تسبيحش را ميچرخاند
ستاره ای نبونت را به رخ من می کشد
و روياهايي كه باهم در ابرها كشيديم محو ميشوند
تمام شهر بوی تو را میگیرد
زمزمه میکنم هر روز نبودنت را
هر روز خوب بودنت را در کنار دیگری
و گنجشك ها كسل ميشوند
از طاقچه اى كه ديگر دانه اى از عشق
ندارد

چشم هایت شروع واقعه ی ورشو بود
چشم هایت را که بستی ماموران گشتاپو مرا در کوره ای به خاکستر نشاندند
و کودتایی نافرجام برای به قدرت رسیدنم شکل گرفت

چشم هایت را بستی و خانه ای خنده ای را از یاد برد
و شهری خاموش
و کشوری فتح شد

چشم هایت تنها دلیل صلح جهان بود
که از جهان دریغش کردی

#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939

رامو کج کردم و آروم از اون شهر رفتم

متن و صدا : #فرشاد_بیرامی
@legacy1939

و خدا اسم دیگر پدر بود

#فرشاد_بیرامی
پستچی همیشه نامه ی عاشقانه نمی آورد
@legacy1939