راه باریک آزادی!
هیچ موقع ایشون ادعا نکرد تمام دین همینه، هیچ موقع دین رو فقط به همین ۵ اصل تقلیل نداد
ادعاش واضح و روشنه: این ۵ اصل رو میتوان بعنوان آکسیوم های یک فورمال سیستم آکسیوماتیک در نظر گرفت، و دید که آیا از خود مفهوم مالکیت خصوصی‌ دفاع میکند یا نه.
وقتی از دین صحبت میشه، منظور اینه از لحاظ الهیاتی خداوند یک راه بیشتر برای انسان نفرستاده، اسمش رو هم هرچیزی که میخواید، بذارید.
نه دین رو فقط به آزادی تقلیل داد، نه آزادی رو به دین تقلیل داد، مسیر کاملا واضحه و البته خیلی باریکه.

این موضوع یه جراحی میلی‌متریه، و اتفاقا در این جراحی به نظر من نزاع تئوریک نیازه.
به امید خدا همه‌مون موفق میشیم، بعده ها میفهمید چی میگم.

آیا این کار درسته؟

@LearnCast
@Learn_Cast

درباره خود مجوزدهی چه می‌دانید؟
[متن با استفاده از هوش مصنوعی نوشته شده]
تصور کنیم گروهی هویت اصلی‌اش را بر پایه «مبارزه با فاشیسم» بنا کرده است. این هویت فقط یک موضع سیاسی نیست؛ تبدیل به یک تعریف عمیق از «خوب بودن» می‌شود. اعضا خود را نه صرفاً مخالف یک ایدئولوژی، بلکه نیروهای جبهه خیر در برابر شر مطلق می‌بینند. همین تعریف مطلق، نقطه‌ی شروع اثر خودمجوزدهی است.

وقتی گروهی هویت اخلاقی بسیار قوی و برجسته‌ای برای خود می‌سازد، ذهن به‌طور ناخودآگاه یک «گواهی اخلاقی» صادر می‌کند. پژوهش‌های کلاسیک Monin و Miller و بعداً Merritt و Effron نشان داده‌اند که داشتن این گواهی، بازدارندگی درونی را کاهش می‌دهد. فرد یا گروه دیگر نیاز ندارد هر رفتارش را جداگانه از نظر اخلاقی ارزیابی کند، چون پیشاپیش «ثابت کرده» که در جبهه درست ایستاده است. در نتیجه، رفتارهایی که در شرایط عادی ممکن بود احساس گناه یا تضاد ایجاد کنند، حالا به‌عنوان اقدامات ضروری، دفاعی یا حتی اخلاقی بازتفسیر می‌شوند.

این فرآیند معمولاً این‌گونه پیش می‌رود: ابتدا هویت اخلاقی تقویت می‌شود. شعارها، تظاهرات، مخالفت علنی با نمادها و افراد برچسب‌خورده به‌عنوان فاشیست، همگی مثل سپرده‌گذاری در حساب اخلاقی عمل می‌کنند و حس «ما ذاتاً خوبیم» را قوی‌تر می‌سازند. سپس، وقتی موقعیتی پیش می‌آید که نیاز به اقدام تندتر احساس می‌شود—مانند جلوگیری از سخنرانی، ارعاب مخالفان یا حتی خشونت فیزیکی—ذهن به‌جای اینکه بپرسد «آیا این رفتار خودش فاشیستی نیست؟»، می‌گوید: «چون ما ضدفاشیستیم، این کار نمی‌تواند فاشیستی باشد. این دفاع ضروری از دموکراسی است.»

در اینجا مدل غالب معمولاً «گواهی اخلاقی» است، نه صرفاً «اعتبار اخلاقی». گروه فکر نمی‌کند «ما قبلاً کار خوب کرده‌ایم، حالا می‌توانیم کمی بد باشیم»؛ بلکه باور دارد «ما ذاتاً خوبیم، پس این رفتار خاص ما نمی‌تواند بد باشد.» همین مکانیزم به گروه اجازه می‌دهد قدم‌به‌قدم از ابزارهایی استفاده کند که ویژگی‌های کلاسیک فاشیسم را دارند: مشروعیت‌بخشی به خشونت سیاسی، سرکوب آزادی بیان مخالفان، ایجاد فضای ارعاب، برچسب‌زنی گسترده دشمن و تمایل به حذف کثرت‌گرایی به نام حفظ ارزش‌ها. چون هویت اخلاقی گروه بسیار محکم است، این رفتارها در نظر اعضا نه تنها غیراخلاقی به نظر نمی‌رسند، بلکه کاملاً اخلاقی و حتی واجب تلقی می‌شوند.

نتیجه این فرآیند آن است که گروه ضدفاشیستی می‌تواند بدون اینکه خودش را فاشیست بداند، عملاً به سمت الگوها و ساختارهای فاشیستی حرکت کند. تضاد ظاهری حل می‌شود چون ذهن هویت اخلاقی را بر واقعیت رفتاری اولویت می‌دهد. این پدیده محدود به یک جریان خاص نیست؛ هر گروهی که دشمنش را شر مطلق بداند و هویت خود را حول مبارزه با آن بسازد، مستعد همین تحول است. شدت این خطر معمولاً با میزان مطلق‌گرایی و قطبی‌سازی هویت گروهی افزایش می‌یابد.

به زبان ساده، اثر خودمجوزدهی اینجا مثل یک لنز عمل می‌کند: هویت «ضدفاشیسم» آن‌قدر نورانی و غالب است که رفتارهای متناقض در سایه‌اش دیده نمی‌شوند یا کاملاً بازتفسیر می‌شوند. گروه واقعاً باور دارد که کارش اخلاقی است، نه اینکه آگاهانه ریاکاری کند. و همین باور صادقانه است که قدرت این پدیده را بیشتر می‌کند و توضیح می‌دهد چرا ممکن است گروهی که با شعار ضدفاشیسم شروع کرده، در نهایت خودش حامل بسیاری از همان ویژگی‌هایی شود که ظاهراً با آن‌ها می‌جنگد.

@LearnCast
@Learn_Cast

بین "مراقب باشی"ی که پدر و مادرت میگن و یه غریبه تو خیابون وقتی داره چپ‌چپ نگاهت میکنه، خیلی فرق هست.

هیچی فقط خواستم بگم وزیر بهداشت گفته درباره شیوع طاعون نگرانی نداریم.

@Learn_Cast
@LearnCast