اون سیستم مدافع حقوق مالکیت، می‌تونه یک سری جنبه های ایجابی دیگری به غیر از رعایت حق مالکیت فردی هم داشته باشه، مثل کمک داوطلبانه یا پرهیز از یک سری کار های مشخص، که باز هم به خودی خود تعارضی با رعایت حق مالکیت فردی نداره.

زمانی که یک «فاشیست، نژادپرست، تمامیت‌خواه،افراطی، سطلی و غیره» دست بگیری و به هرکس بچسبانی، دیگر فاشیست، نژادپرست، افراطی، تمامیت‌خواه و غیره بودن معنای خود را از دست می‌دهد. زمان که بگذرد و در هنگام ظهور حقیقی چنین ایده‌هایی دیگر تشخیص آن یا برای مخاطب سخت شده یا علاقه‌ای به نشان دادن واکنش مناسب به آن ندارد. مشکلی که امروز به کرات می‌بینید. معیارها اصلا مشخص نیست و استعمال این کلمات به طور بی‌رویه‌ای افزایش یافته است، دلیلش هرچه هست، هست. اندیشیدن در باب شناخت و استفاده‌ی بجا، جای خود را به استعمال دم دستی برای پیروزی در گفتگوها داده است. خطر چنین رویه‌ای بسیار بیشتر از آن‌چیزی است که به نظر می‌رسد. بار معنایی واژه‌ها در اثر کاربرد در زمان و مکان نامناسب و اطلاق بی مورد آن چه به دلیل مشروعیت بخشیدن و تاثیرگذاری شیادانه و چه به دلیل معنا بخشیدن به بی‌معناها از بین می‌رود و یا به ابتذال کشیده می‌شود. گوش مخاطب در اثر استعمال بی‌رویه پُر می‌شود و حساسیت بر کلمات از بین می‌رود.

کل دنیا رو داره به هم میریزه که بر سر قدرت بمونه!

[مکالمه دو نفر سال ۱۹۸۹]

انگل فضای مجازی و پژوهشگر جعلی در دنیای واقعی

خروجی کارت تو این یک سال و نیم اخیر تو فضای مجازی چیه؟ اون پولایی که گرفتی رو هم حساب کن.
کتاب ترجمه کردی؟ مقاله نوشتی؟ یه کار درست‌حسابی برای آزادی و حقوق مالکیت کردی؟

من غیر از ژست دانشگاهی و چهارتا پست اینستاگرامی که توش اصلاح‌طلبا رو کوبیدی، چیزی ندیدم.
به این می‌گن انگل‌بازی.

و دیگه برام فرقی نداره که این حرفا رو از ترس می‌زنی یا واقعا باوره.
از تو هیچ خروجی‌ای ندیدم.
تو یه پژوهشگر جعلی هستی: هیچ کاری نمی‌کنی، ولی از همه بیشتر ادعا داری و اظهار فضل می‌کنی.
سابقه و خروجی کارهای من کاملاً روشنه.

و حقیقتاً بیشتر از اصلاح‌طلب و اصولگرا و هر دولت‌گرای دیگه‌ای، از امثال تو حالم به‌هم می‌خوره.
از کسایی که تو خلائی که پیش اومده هیچ کاری نمی‌کنن و با همون بی‌عملی‌شون، کسایی مثل منو که سالم و مستمر کار می‌کنن، بدنام می‌کنن.

قبل از اینکه اظهار فضل کنی و حرف بزنی،
اول ببین خودت چیکارا کردی.

@LearnCast
@Learn_Cast

هایک میگه زبان انسان به وسیله عقل و خرد جمعی خودجوش و غیر دستوری ساخته شده نه با طراحی یک یا چند نفر شبیه دولت و نتیجه عاقلانه می‌گیره که باقی جاها هم این نظم خودجوش کامل تر و درست تر از مدل طراحی شده یا دستوریه.

و اگر شما واقعا زبان شناس باشید طبیعتاً نمی‌تونید سوسیالیست بشید، اما خداوندگار زبان‌شناسی که نوام چامسکی هست، سوسیالیسته. هرچی ما از زبان شناسی و زبان های برنامه نویسی کامپیوتر داریم حاصل زحمات این کور به حقیقته.

یعنی شما حتی میتونی حقیقت رو به عینه ببینی بازم ایدئولوژی مغزت رو متلاشی کنه و انکارش کنی و پشت تمام قاتلان سوسیالیست تاریخ بشریت بایستی. حتی پشت خمرهای سرخ که میلیونی کشتند هم بی تعارف ایستاد مردک احمق.

بنابراین طبیعیه شما هرچقدر استدلال و روش شناسی درست و منطق صحیح بذاری وسط یه عده باز دهن باز کنند و حرف مفت بزنند.

@jannatkhah_ir

ما در کدام جهان زندگی می‌کنیم؟ بازار آزاد یا دولت ناجی؟

یکی از دوستان می‌گفت: «ما در جهان کینزی زندگی می‌کنیم، نه در جهان لیبرال (لیبرالیسم کلاسیک)!» این جمله شاید در نگاه اول یک بحث تئوریک به نظر برسد، اما در واقع کلید فهم اقتصاد امروز جهان است. چرا حق با اوست؟

توهم بازار آزاد (جهان لیبرال)
در لیبرالیسم کلاسیک ، بازار آزاد مثل یک سیستم هوشمند است که خودش را با دست نامرئی تنظیم می‌کند. نقش دولت؟ تقریباً هیچ! فقط باید امنیت را تامین کند و کاری به کار اقتصاد نداشته باشد. اگر اقتصاد وارد رکود شد، دولت نباید دخالت کند؛ بازار بالاخره خودش به تعادل می‌رسد.

جهان کینزی ما
جان مینارد کینز بعد از رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ نشان داد که این تئوری‌ها در عمل کار نمی‌کنند. او با جمله معروف «در بلندمدت همه ما مرده‌ایم!» می خواست این موضوع را نشان دهد که نمی‌توان سال‌ها منتظر ماند تا بازارها به طور طبیعی خودشان را اصلاح کنند، بلکه دولت باید مثل یک ناجی وارد میدان شود.

امروز حتی سرمایه‌دارترین کشورهای جهان هم بر اساس تئوری کینز اداره می‌شوند، نه بازار آزاد کلاسیک. ۳ نشانه بزرگ آن:
1. بسته‌های محرک اقتصادی: در بحران مالی ۲۰۰۸ و پاندمی کرونا، دولت‌های غربی تریلیون‌ها دلار پول چاپ کردند، چک‌های حمایتی به حساب مردم ریختند و به کسب‌وکارها وام دادند تا اقتصاد از هم نپاشد. (خالص‌ترین شکل دخالت کینزی)

2. خداییِ بانک‌های مرکزی: امروز بازارها منتظرند ببینند فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا) نرخ بهره را چه می‌کند. در یک بازار کاملاً آزاد، مکانیزم عرضه و تقاضا باید نرخ بهره را تعیین کند، نه تصمیم چند اقتصاددان در یک اتاق دربسته!

3. نجات غول‌های ورشکسته (Too big to fail): در بازار آزاد واقعی، شرکتی که بد کار کند باید ورشکست شود تا حذف شود. اما در جهان امروز، وقتی یک بانک بزرگ یا خط هوایی زمین می‌خورد، دولت‌ها با پول مالیات‌دهندگان آن‌ها را نجات می‌دهند تا جلوی دومینوی بیکاری را بگیرند.

اقتصاد امروز جهان شاید در روزهای آفتابی و سوددهی، نقاب بازار آزاد به چهره بزند و شعار عدم مداخله بدهد؛ اما به محض اینکه طوفانِ بحران و ضرر شروع می‌شود، نقاب‌ها می‌افتد و همه دست به دامن دولت‌ها می‌شوند تا نجاتشان دهند. ما عمیقاً در یک جهان کینزی زندگی می‌کنیم!

@sojehdiary

یاد این میم افتادم

زمان یاوه گویی و چندپهلو حرف زدن دیگر تمام شد!

من به شخصه منتظرم علیرضا صالحی بیاد برای مخاطب توضیح بده با مبلغی که برای حمایت مالی جمع کرده، چه کاری تحقیقاتی در حوزه مالکیت فردی و دفاع از آزادی انجام داده؟
مکتوباتش رو برامون ارسال کنه و یک گزارش کلی از دونیت هایی که دریافت کرده منتشر کنه‌.
زمان اون فرا رسیده که علیرضا صالحی در برابر حمایت مالی مردمی و داوطلبانه‌ای که دریافت کرده، پاسخگو بشه!

حامی مالی خصوصی و داوطلبانه‌ای که خر مغرشو گاز نگرفته باشه، تا زمانی که علیرضا صالحی یه گزارش شفاف از کارهای قبلیش ارائه نداده، یه قرون هم حمایت مالی نمی‌کنه.

باز میگن چرا فحش میدی...
خب احمق واضحا اونجا نوشته حقوق مالکیت و آزادی فردی ابطال ناپذیره و تو حوزه علم نمی‌گنجه
نادان کم خرد تو همه چیز رو میخوای پوزیتیویستی بررسی کنی، در صورتی که اصلا بحث حقوقی، بحث علمی نیست!
توی خود علم هم همیشه با تجربه پیش نمیرن. یه جاهایی با نظریات پیشینی کار رو جلو میبرن، الان میزس هم برمیگرده میگه علم کنش انسانی آکسیوم هاش پیشینی هستن، فرقه درست کرده؟
تو رو به هر چیزی که قبول دارید، قبل از چرند تفت دادن، یه خورده فلسفه علم بخونید، باور کنید راه دوری نمیره!

@LearnCast
@Learn_Cast

پیروی مسیجی که ریپلای زدم:

‏🟢 من دنبال حکومت مردم بر مردم نیستم، شرک و کفره.

✅ من مجری قانون «آزادی و حقوق مالکیت فردی» می‌خوام که این حق رو «علم» به من نداده که «ابطال پذیر» باشه بلکه «آزادی و حقوق مالکیت فردی، رو خدا» به من داده و تا ابد «ابطال ناپذیره».

✅ با من از دموکراسی نگو. من فقط آدم معتمد می‌خوام که این قانون ثابت و ساده الهی رو اجرا کنه و مدافعش باشه. همین و بس.
🟢‌ حزب و احزاب سیاسی هم هرکدام نقض آزادی و حقوق مالکیت فردی بکنند، شیطان هستند و حتما با آنان به طرق مختلف مبارزه خواهم کرد.

✅ در هر مسئله ای از «علم» و «ابطال پذیری» استفاده می‌کنید به من ربطی ندارد. فقط در بحث آزادی و حقوق مالکیت فردی، حرف از علم بزنید و با علم، تجاوز به حقوق مالکیت فردی من رو توجیه کنید، با شما همانطور برخورد خواهم کرد که با مشرکان و کفار در قرآن گفته شده برخورد کنید.
🔴 در محدوده حقوق مالکیت خودتان هر غلطی کردید هم به من ارتباطی ندارد.

@jannatkhah

ابتدا متن نقل قول شده را بخوانید

ابزارهای درک «راهپیمایی طولانی»

گرامشی این راهبرد را پی‌ریزی کرد، دوچکه نامی بر آن نهاد و نسلی آن را به اجرا درآورد. با این همه، هنوز بیشتر مردم نمی‌توانند نام و نشانی برای آنچه رخ داده پیدا کنند؛ چراکه سازوکارهای این دگرگونی هرگز چنان روشن تبیین نشدند که در همان لحظهٔ وقوع به چشم بیایند. این سازوکارها از این قرارند:

هژمونی فرهنگی و مارکسیسم فرهنگی
ایدهٔ بنیادین گرامشی این است: طبقهٔ حاکم نه با توسل به زور، بلکه با تسلط بر قالب‌های فکری جامعه قدرتش را حفظ می‌کند. وقتی مردم نتوانند بیرون از چارچوب‌های دیکته‌شده بیندیشند، دیگر به سانسور هم نیازی نخواهد بود. اگر طبقهٔ کارگر وضع موجود را «روند طبیعی زندگی» بداند، زور و سرکوب دیگر جایی ندارد. بنابراین، انقلاب پیش از هر چیز نیازمند دگرگون ساختن همین مفاهیم پایه‌ای است؛ اگر بتوان مرزهای اندیشه را مهار کرد، تمام نتایج و پیامدها نیز خودبه‌خود مهار می‌شوند. این سرکردگی (هژمونی) با تبلیغات تفاوت دارد؛ تبلیغات آشکار است، اما هژمونی فرهنگی در لایه‌های زیرین و بی‌صدا عمل می‌کند؛ چراکه جایگاهش نه در سطح استدلال‌ها، بلکه در سطح پیش‌فرض‌های بدیهی‌انگاشته است. مکتب فرانکفورت همین ایده را گرفت و آن را به‌شکلی نظام‌مند در تمدن غرب پیاده کرد. معنای دقیق «مارکسیسم فرهنگی» نیز همین است: انتقال همان منطق «ستمگر و ستمدیده» از حوزهٔ اقتصاد به قلمرو فرهنگ، هویت و نهادهای انتقال ارزش‌ها.

راهپیمایی طولانی

دوچکه این ایده را به صحنهٔ عمل آورد: نباید به نهادها حمله کرد، بلکه باید از درون تسخیرشان نمود. باید به تحریریهٔ مطبوعات راه یافت، به عضویت هیئت علمی دانشگاه‌ها درآمد، وارد کمیته‌های تدوین برنامهٔ درسی شد و گردانندگان نهادها را با کسانی جایگزین کرد که دوشادوش این پروژهٔ پادسلطه گام برمی‌دارند؛ و آن‌گاه فقط باید منتظر نشست. این نهادها نسلی نو از دانش‌آموختگان را تربیت می‌کنند؛ این دانش‌آموختگان نیروهایی همسو با خود را استخدام می‌کنند؛ و این نیروها نیز سیاست‌هایی یکسره متفاوت پدید می‌آورند، بی‌آنکه حتی گسست یا تکانی ناگهانی احساس شود. این راهپیمایی پنجاه سال به درازا کشید، اما سرانجام نتیجه داد.

نهادها چگونه سقوط می‌کنند؟

این راهپیمایی در درون یک نهاد چهره‌ای مشخص دارد که همان سازوکار تسخیر نهادی است؛ فرایندی که ناگهانی نیست، بلکه گام‌به‌گام پیش می‌رود: ابتدا یک انتصاب کلیدی رخ می‌دهد؛ سپس نوبت به کمیتهٔ گزینش و جذب نیرو می‌رسد؛ این کمیته فرهنگ سازمانی را دگرگون می‌کند؛ و این فرهنگِ تازه، معیارِ پاداش‌ها و تنبیه‌ها، پرسش‌های مجاز و پاسخ‌های پذیرفتنی را از نو می‌نویسد؛ در پایان نیز خروجی و کارکرد نهاد یکسره متحول می‌شود. این چرخه همین که آغاز شد، مدام خود را تقویت و بازتولید می‌کند و بازگرداندن آن جز با تلاشی آگاهانه و سرسختانه ممکن نیست. امروز بیشتر نهادهای غرب در نقطه‌ای از همین مسیر قرار دارند.

چرخ‌دندهٔ بازگشت‌ناپذیر (سازوکار جغجغه‌ای)
هر پیشروی در سیاست‌های ترقی‌خواهانه ماندگار می‌شود، اما هر دستاورد محافظه‌کاران موقتی و گذراست. چرخ‌دنده تنها به یک سو می‌چرخد. چرا؟ چون نهادهای مجری سیاست‌ها پیش‌تر به تسخیر درآمده‌اند؛ بنابراین، پیروزی محافظه‌کاران در انتخابات صرفاً هیئت دولت را تغییر می‌دهد، نه بدنهٔ بوروکراسی اداری، نه دستگاه قضایی، نه نهادهای تنظیم‌گر و نه رسانه‌ها را. قطار در همان ریل قبلی پیش می‌رود و چرخ‌دنده سر جایش قفل می‌شود. با این وضع، انتخابات دیگر بر سر «جهت تغییر» نیست، بلکه صرفاً انتخابی است بر سر «سرعت تغییر». این همان چیزی است که گرامشی پیش‌بینی می‌کرد و ما امروز دقیقاً در دل آن زندگی می‌کنیم.

یکپارچه‌سازی و هم‌راستاسازی (Gleichschaltung)

این اصطلاح از دوران آلمان نازی برآمده، اما سازوکارش جهان‌شمول است: هم‌راستا کردن تمام نهادها در مسیری یگانه. این فرایند نه با فرمانی متمرکز از بالا، بلکه با دست‌کاری و همسو ساختن مشوق‌ها پیش می‌رود؛ مشوق‌هایی چون شاخص‌های زیست‌محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG)، الزامات تنوع، برابری و فراگیری (DEI)، شروط اعطای بودجه‌ها، و فشارهای تبلیغاتی. نهادها ظاهراً خودخواسته تن به هماهنگی می‌دهند؛ زیرا هزینهٔ ناسازگاری به‌مراتب سنگین‌تر از هزینهٔ تبعیت است. نیازی به توطئه‌ای مخفی نیست؛ خودِ ساختار مشوق‌ها کار را پیش می‌برد. شرکت‌ها، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها و بنیادها همگی در یک مسیر گام برمی‌دارند؛ نه به این دلیل که دستوری صادر شده، بلکه چون عاقبت کسانی را که همراهی نکردند به چشم دیده‌اند.

پنجرهٔ اوورتون