من خوب می‌دانستم که این سازمان‌ها خودجوش پدید نیامده‌اند؛ پشتِ سرشان گروهی سازمان‌دهنده وجود داشت. با این حال، واکنشِ دانشجویی واقعی و فوری بود. ناگهان در آن پردیسِ بی‌تفاوت، گروهی از دانشجویان پیدا شده بودند که انگار برای چیزی اهمیت قائل‌اند، به چیزی باور دارند و حاضرند برای آنچه باور دارند و برایش اهمیت قائل‌اند، کار کنند و رنج بکشند. خیلی زود، این موج همه بدنه دانشجویی را دربر گرفت.

اما در آغازِ دهه‌ی سی، هر کسی که بیرونِ جریانِ رسمی بود یا پیوندش را با جامعه از دست داده بود - افشاگرها، سندیکالیست‌ها، آنارشیست‌ها، سوسیالیست‌ها - همگی زیرِ کششِ توفانیِ جنبشِ سازمان‌یافته‌ی کمونیستی قرار می‌گرفتند. آن‌ها که برنامه‌ی ایجابی برای خود نداشتند، به گردابِ این جنبشِ منظم و خوب‌تأمین‌مالی‌شده کشیده می‌شدند؛ جنبشی که با به رسمیت شناخته شدنِ اتحادِ شوروی از سوی آمریکا، ناگهان حالتی قانونی به خود گرفته بود.