اگر آکسیوم‌های پراکسیولوژی را پیشینی بپذیریم، دیگر نیازی نیست برای دفاع از بازار آزاد به سراغ داده‌های تاریخی و آزمون‌های تجربی برویم و مدام بگوییم «ببینید اینجا کار کرد، آنجا کار کرد». منطق کنش انسانی نشان می‌دهد که در شرایط تقسیم کار و پیچیدگی اقتصادی، محاسبهٔ عقلانی منابع کمیاب تنها از طریق قیمت‌های پولیِ برآمده از مبادلهٔ خصوصی ممکن است. هر نظامی که مالکیت خصوصی بر ابزارهای تولید را حذف کند یا به‌طور سیستماتیک قیمت‌ها را از فرآیند بازار خارج سازد، این ابزار محاسبه را از میان می‌برد. مداخله‌گرایی نیز به‌خاطر پویایی درونی‌اش ناپایدار است و گرایش به گسترش دارد. بنابراین، بازار آزاد [به‌معنای نظامی که در آن مالکیت خصوصی و مبادلهٔ داوطلبانه برقرار باشد] تنها چارچوبی است که با منطق کنش انسانی و امکان محاسبهٔ اقتصادی سازگار است. این نتیجه پیشینی است؛ نه فرضیه‌ای که باید با آزمایش‌های مکرر تأیید شود.

از همین‌رو، اعتراض رایج «لسه‌فر هرگز به‌طور کامل امتحان نشده» در برابر این استدلال وزن منطقی ندارد. همان‌طور که برای اثبات ۲+۲=۴ لازم نیست آن را در همهٔ فرهنگ‌ها و دوره‌های تاریخی «امتحان» کنیم، برای پذیرش نتایج پراکسیولوژیک نیز نیازی به یافتن نمونهٔ تاریخیِ خالص و بی‌نقص از لسه‌فر نیست. کافی است منطق کنش را بپذیریم.

البته نکتهٔ ظریفی وجود دارد که میزس خود بر آن تأکید می‌کرد: اقتصاد علم وسیله است، نه غایت. پراکسیولوژی نشان می‌دهد کدام نظام‌ها امکان محاسبه و هماهنگی را فراهم می‌کنند و کدام‌ها آن را نابود می‌سازند. اینکه انسان‌ها در نهایت چه هدف‌هایی را دنبال کنند [رشد مادی، برابری بیشتر، امنیت، آزادی و غیره] خارج از حوزهٔ خودِ علم اقتصاد است. اما اگر هدف، استفادهٔ عقلانی از منابع کمیاب در چارچوب کنش آگاهانه باشد، آنگاه بازار آزاد نه یک گزینهٔ تجربی «خوب‌امتحان‌شده»، بلکه تنها گزینهٔ منطقا سازگار است.

@LearnCast
@Learn_Cast

میزس در کتاب لیبرالیسم، اکثرا توجیهی فایده گرایانه برای حاکمیت مالکیت خصوصی ارائه میدهد، که به خودی خود این موضوع مشکلی ندارد، اما اینکه در ایران، میزس تبدیل به یک مدافع فایده گرا از سرمایه داری شده، به خودی خود یک تقلیل گرایی مهلک از لودویگ فون میزس است، میزس و ایضا مکتب اتریش، حرفهایشان بسیار عمیق تر و ریشه‌ای تر است!

حاکمیت مالکیت خصوصی را نمی‌پسندیم تا بعد توجیهش کنیم؛
و آن را صرفاً چون «کارآمدتر» است انتخاب نمی‌کنیم.
در علم کنش، این نهاد شرط امکان خود محاسبه و خود کنش اقتصادی در مقیاس اجتماعی است.
«باید»اش را این علم صادر نمی‌کند؛ «بدون آن نمی‌شود» را صادر می‌کند.

@LearnCast
@Learn_Cast

شغل چیست؟

@LearnCast

با احترام به لودویگ فون میزس و مترجم این اثر، جناب تدینی

یکی از ضعیف‌ترین، نامنسجم‌ترین و سطحی‌ترین کتاب‌هایی که در حوزهٔ تبیین اقتصاد و دفاع از مالکیت خصوصی می‌توانید پیدا کنید، همین کتاب است.
راستش را بخواهید، این کتاب در مقایسه با بسیاری از آثار دیگر میزس، از نظر انسجام منطقی و عمق نظری، فرسنگ‌ها فاصله دارد. بعضی از مقالات کوتاه میزس، حتی در بیست صفحه، به‌مراتب منسجم‌تر، دقیق‌تر و مفیدتر از این کتاب‌اند.
مشکل اصلی اینجاست که انتظار دارید با یک اثر نظری جدی از میزس مواجه شوید، اما بخش قابل‌توجهی از کتاب بیشتر تکرار بدیهیات، طرح کلی مواضع لیبرالی و گزاره‌های سیاسی است، بدون اینکه آن عمق تحلیلی‌ای را که از میزس سراغ داریم ارائه کند.
به‌خصوص اگر کسی بخواهد از طریق این کتاب با مبانی اقتصادی مالکیت خصوصی، بازار، مداخله‌گرایی یا استدلال‌های اصلی مکتب اتریش آشنا شود، به نظرم انتخاب‌های بسیار بهتری در آثار خود میزس وجود دارد.
و واقعاً از دوستان عذر می‌خواهم اگر به‌واسطهٔ معرفی یا توصیهٔ قبلی من، مستقیم یا غیرمستقیم، سراغ این کتاب رفتند.
هرچند من خودم هم با این کتاب با میزس آشنا شدم، اما ای کاش از اول به طریقه صحیح و با کتاب از منظر منطقی منسجم تری او را می‌شناختم، گویا میزس در این کتاب، واقعا در دنیای دیگری سیر می‌کند، شاید خودش هم همین را می‌خواهد!

@LearnCast

اومدم بگم نگران نباشید بتونید راحت بخوابید.

خدا را هزار مرتبه ثپاث 🤲

@LearnCast
@LearnCast

از بعد ۴۰۱، بخشی از وجود من برای همیشه مرد
هیچ وقت دیگه نتونستم بشینم فیلم و سریال ببینم، خیلی از لذت های زندگیم دیگه برنگشت، نمی‌گم فیلم و سریال از بعد اون ندیدم، ولی بیشتر برام یه چالش ذهنی بود برای اینکه مقاومت خودم رو بشکنم.
از سالها قبل با اینترنت کیلوبایتی کلی فیلم و سریال دانلود کردم که دیگه نمی‌تونم ببینم.
فکر هم نمیکنم هیچ وقت واقعا اون آدم سابق بشم، نه بعد ۹۸، نه ۴۰۱، و نه دی ماه ۴۰۴، توی هر‌ کدومش از لحاظ روانی یجور آسیب دیدم.

هر از چندگاهی آدما و بعضی موقعیت ها برام مسکنی میشن که این درد تسکین پیدا کنه، که قاعدتا نمیتونه همیشگی باشه.

حالا شما اگه حوصله‌شو دارید، سایلو رو ببینید.

نخندید، بخونید، یکی از مهم ترین اخبار این ماهه!

اینا دارن چیکار میکنن، بعد ما درگیر قیمت روغنیم

سلاطین رانت تو یه قاب

@LearnCast
@Learn_Cast

جهنم جاییه که این آدما بخوان منو نصیحت کنن

عارف: هدف ایران کسب رتبه تک‌رقمی جهان در هوش مصنوعی است

@sojehdiary

چند تا مرحله داره:

به نور چشمی ها رانت و وام بلاعوض میدن بابت "کسب رتبه تک‌رقمی".

دولت میگه من حمایت کردم از اونطرف باید بیاید تحت قوانین من فعالیت کنید.

نورچشمی ها با تزریق پول و انحصار کسب و کار خودشونو گسترش میدن، باقی این وسط چوب لا چرخشون میره، چون بالاخره نورچشمیا باید پیشرفت کنن!

نورچشمی ها در پادکست طبقه ۱۶ یا سایر پادکست ها شرکت میکنن و از چالش هاشون برای راه اندازی بیزینس میگن و من و شما رو نصیحت میکنن.

بزودی ...

با این‌که هنوز خودمان را کاتولیک می‌دانستیم، دیگر چندان اهل دینداری نبودیم. مادرم تشویق‌مان می‌کرد که به کلیسا برویم اما خیلی زود از رفتارِ پدر و مادرمان پیروی کردیم. فکر می‌کنم مادرم از انگلیسیِ ضعیفش و از نداشتن لباس‌های فاخر، دل‌چرکین و خجالت‌زده بود. هرچند صلیب هنوز بالای تخت‌هایمان بود و او پیش پای مجسمه‌ی مریم مقدس چراغ نذری روشن می‌کرد، اما ما بچه‌ها به این نتیجه رسیدیم که این‌ها متعلق به گذشته‌ی ایتالیایی ماست و باید آمریکایی شویم. بی‌آن‌که کاملاً بدانیم چه می‌کنیم، داوطلبانه از فرهنگ خودمان بریدیم و به جست‌وجوی چیزی تازه رفتیم.

چرا افراد زمانی که به امریکا سفر میکنند، اغلب سوسیالیست میشوند؟
یکی از جواب هایش، در همین نقل قول از کتاب نهفته است.

صفحه اول یکی از شماره‌های اولیهٔ NYC Evening Call ، یک روزنامه سوسیالیستی

این روزنامه کار خود را در سال 1908 آغاز کرد

@LearnCast
@Learn_Cast

اما با آن‌که دلم می‌خواست آنچه را در درونم می‌جوشید بپذیرم، نمی‌توانستم. از پیش، غروری ریشه‌دار به خرد خود داشتم و هرچه را غیرعلمی می‌پنداشتم، پس می‌زدم. در این زمینه، بازتاب همان سطحی‌نگریِ رایج در محافل آموزشیِ آن روزگار بودم؛ این تصور که علم و دین ناگزیر در برابر هم قرار دارند.