عملکرد مدل‌های هوش مصنوعی برای حل پرسش‌های المپیاد ریاضی

بعد از برگزاری IMO 2025 (معتبرترین المپیاد ریاضی دانش‌آموزی جهان)، سایت matharena که روی المپیادهای ریاضی از مدل‌های مختلف بنچمارک می‌گیره و داورهای انسانی اون رو بررسی می‌کنن، المپیاد امسال رو روی مدل‌ها امتحان کردن.

هر مدل اجازه داره ۴ بار سوال رو حل کنه. نتیجه این بوده که به کمترین درصد برای رسیدن به مدال برنز هم دست نیافتن و البته درسته هیچ کدوم از مدل‌ها سوال‌ها رو به طور کامل حل نکردن و یا کلا نتونستن حل کنن اما شده که بعضی از سوالات رو تا درصد خیلی خوبی حل کرده باشن. مدل Gemini 2.5 Pro با دقت ۳۱ درصدی و هزینه ۴۳۰ دلاری توی صدر جدول هست و تونسته سوال ۳ و ۵ رو بیشتر از ۵۰درصد راه‌حل رو بره. در مقام بعدی o3 (high) هست که دقت ۱۶ درصدی و هزینه ۲۲۰ دلاری و باقی مدل‌ها رو می‌بینید مثل Grok 4 که با وجود هزینه ۵۰۰ دلاری فقط ۱۱ درصد دقت داشته و هیچ سوالی رو به ۵۰ درصد نرسونده.

اغلب این تفاوت با بنچمارک‌هایی که خود شرکت‌ها منتشر می‌کنن به دلیل آموزش‌ندیدن مدل روی این سوالاته. سوالات المپیادها هرسال سبک جدیدی می‌گیرن و مدام تغییر می‌کنن و مدل‌ها برای چنین سوالاتی آموزش ندیدن، اما با وجود ضعف هم اونقدرها بد عمل نکردن. می‌تونید توی سایتشون سوالات و اجراها و جواب‌های مدل‌ها رو ببینید. [L]

در این مسابقات که در استرالیا هم برگزار شد، تیم ایران تونست ۲ طلا، ۳ نقره و ۱ برنز کسب کنه.

#ریاضی #الپمیاد_ریاضی #هوش_مصنوعی

@geekalerts
@LDplus

معنا در زندگی یعنی به گوشه‌ای از این عالم، ارزشی اضافه کنی.

#کتاب قدرت شروع ناقص، نوشته‌ی جیمز کلییر، نشر میلکان

#کمالگرایی #معنا #معنای_زندگی

@LDplus

اگر این چیزها باعث برانگیختگی احساسی‌ات نمی‌شوند، پدر و مادرت کارشان را درست انجام داده‌اند.

اگر با موفقیت دیگران، نقد شدن یا شنیدن «نه» تحریک نمی‌شوی، پس احتمالا والدینت عالی بودند!

تصور کنید در جمعی نشسته‌اید که بحثی داغ بین دو نفر درگرفته. همه در حال واکنش نشان‌دادن‌اند؛ برخی با صدای بلند، برخی با حالت تدافعی. اما شما آرام مانده‌اید. نه چون بی‌تفاوت هستید، بلکه چون آموخته‌اید احساسات‌تان را بدون انفجار درونی مدیریت کنید. این نوع از تنظیم هیجان (Emotional Regulation)، نشانه پرورش سالم در دوران کودکی است. بسیاری از ما با الگوهای والدینی بزرگ شده‌ایم که ناخواسته، اضطراب، حسادت یا واکنش‌پذیری بیش‌ازحد را در ما نهادینه کرده‌اند. اما برخی دیگر، خوش‌شانس بوده‌اند و پایه‌های ثبات احساسی، همدلی و خودشناسی در وجودشان بنا شده است.

این مقاله درباره آن دسته از افرادی است که در مواجهه با ۱۱ موقعیت حساس، دچار واکنش شدید نمی‌شوند؛ چون در خانواده‌ای متعادل، آگاهانه و محترمانه پرورش یافته‌اند.


#هوش_هیجانی #هوش_احساسی #مدیریت_احساسات #فرزند_پروری #اختلال_روانی

https://www.1pezeshk.com/archives/2025/07/emotionally-balanced-people-signs-parenting.html

@LDplus

حکایتی از #کتاب "فیه مافیه" مولانا:

گربه را می‌خواستند که بگیرند، هیچ ممکن نمی‌شد. روزی آن گربه به صید مرغی مشغول بود؛ به صید مرغ غافل شد، او را بگرفتند!

برای موفقیت و دستیابی به فرصت‌ها، از تهدیدات نباید غافل شویم!


@LDplus

انگار ژاپن بعد از سال‌ها دوباره تصمیم گرفته به روزهای اوج خودش توی صنعت فناوری برگرده. روزهایی که تو دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی، اسم ژاپن با پیشرفت، نوآوری و سلطه توی صنعت نیمه‌رسانا گره خورده بود. اون موقع‌ها، شرکت‌هایی مثل توشیبا، هیتاچی و NEC بخش عمده‌ای از بازار جهانی تراشه‌ها رو در دست داشتن. ژاپن اون زمان نه‌تنها مرکز تولید حافظه‌های DRAM بود، بلکه تو طراحی و ساخت تجهیزات پیشرفته هم نقش اول رو بازی می‌کرد. اوج درخشش ژاپن دقیقاً همون دهه‌ها بود، وقتی که همکاری نزدیک بین دولت و صنعت، سرمایه‌گذاری هوشمند و توجه جدی به تحقیق و توسعه باعث شده بود هیچ کشوری نتونه با ژاپن رقابت کنه.

اما خب، این داستان موفقیت خیلی زود وارد فاز سقوط شد. از اواخر دهه ۸۰ به بعد، اتفاق‌هایی افتاد که باعث شد ژاپن کم‌کم اون جایگاه طلایی رو از دست بده. یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌ها، توافق نیمه‌رسانای سال ۱۹۸۶ با آمریکا بود. طبق اون توافق، ژاپن مجبور شد سیاست‌های قیمت‌گذاری خودش رو تغییر بده و درِ بازارش رو به روی شرکت‌های خارجی باز کنه. این باعث شد مزیت رقابتی شرکت‌های ژاپنی دود بشه بره هوا.

از اون طرف، مدل جدید کسب‌وکار شرکت‌های بدون کارخانه (fabless)، ظهور شرکت‌هایی مثل TSMC که فقط روی تولید تمرکز داشتن، و البته ناهماهنگی‌های داخلی شرکت‌های ژاپنی، وضعیت رو بدتر کرد. تا جایی که تا سال ۲۰۱۹، سهم ژاپن از بازار جهانی نیمه‌رسانا به کمتر از ۱۰ درصد رسید. در حالی که تایوان با TSMC و کره جنوبی با سامسونگ داشتن با سرعت نور جلو می‌رفتن، ژاپن هنوز روی فناوری‌های قدیمی مثل ۴۰ نانومتری درجا می‌زد.

تلاش‌هایی هم برای جبران انجام شد، مثل پروژه Super LSI یا همکاری‌های شرکتی حوالی سال  ۲۰۰۰. ولی راستش رو بخوایید هیچ‌کدوم‌شون به سرانجام درست و حسابی نرسیدن. دلایلش هم مشخص بود: ناهماهنگی، کمبود بودجه، و رقابت جهانی که روزبه‌روز سخت‌تر می‌شد.

و حالا Rapidus انگار برگ برنده جدید ژاپنه، شرکتی که سال ۲۰۲۲ با حمایت سنگین دولت ژاپن و سرمایه‌گذاری شرکت‌های بزرگی مثل تویوتا، سونی، دنسو، NEC، سافت‌بانک و کیوکسیا متولد شد. با هدف تولید انبوه تراشه‌های ۲ نانومتری تا سال ۲۰۲۷. یعنی یه فناوری به‌شدت پیشرفته که فقط چند تا کشور در دنیا توانایی اجرای اون رو دارن.

شرکت Rapidus داره با IBM همکاری می‌کنه، همون شرکتی که معماری ۲ نانومتری GAA رو توسعه داده. همچنین با IMEC که یکی از مهم‌ترین مراکز تحقیقاتی اروپا توی زمینه نیمه‌رساناست. کارخانه‌ای که Rapidus داره تو هوکایدو می‌سازه با اسم IIM-1، قراره مجهز به تجهیزات EUV و DUV شرکت ASML باشه. نکته جالب اینجاست که رویکرد پردازش تک‌ویفری (single-wafer processing) قراره استفاده بشه، روشی که اگرچه گرونه ولی به‌شدت راندمان رو بالا می‌بره و میزان نقص‌ها رو کم می‌کنه.

تا ژوئیه ۲۰۲۵، Rapidus موفق شده اولین ویفرهای آزمایشی ۲ نانومتری رو تولید کنه. ویفرهایی که ویژگی‌های الکتریکی مورد انتظار رو دارن. یه موفقیت بزرگ برای شرکتی که فقط چند سال از تأسیسش می‌گذره.

قرار بر اینه که تو سال ۲۰۲۶، Rapidus کیت‌های طراحی فرآیند (PDK) رو در اختیار مشتری‌هاش بذاره تا بتونن طراحی تراشه‌های خودشون رو با این فناوری انجام بدن. اما هنوز چالش‌هایی سر راهه: سرمایه‌گذاری عظیم مورد نیاز (حدود ۵ تریلیون ین)، کمبود نیروی انسانی ماهر، و البته رقابت بی‌رحمانه با TSMC و سامسونگ که تولید ۲ نانومتری رو از سال ۲۰۲۵ شروع کردن یا خواهند کرد.

چرا این پروژه انقدر مهمه؟ فراتر از بحث تکنولوژی، این پروژه بخشی از استراتژی کلان ژاپنه برای امنیت اقتصادی و کاهش وابستگی به خارج. تو دوره‌ای که نیمه‌رساناها به قلب تپنده همه‌چیز از هوش مصنوعی گرفته تا خودروهای خودران تبدیل شدن، داشتن توانایی تولید تراشه‌های ۲ نانومتری یه امتیاز استراتژیکه.

اگر Rapidus بتونه به تولید انبوه برسه، ژاپن در کنار تایوان، کره جنوبی و آمریکا داخل پرانتز چین! تبدیل می‌شه به یکی از معدود کشورهایی که این سطح از فناوری رو در اختیار دارن. این یعنی برگشتن به بازی، اونم نه به‌عنوان بازیکن معمولی، بلکه به‌عنوان یکی از مهره‌های کلیدی تو زنجیره جهانی نیمه‌رساناها.

به نظرم ژاپن با Rapidus شاید داره یه قمار بزرگ می‌کنه، ولی اگه درست بازی کنه، برگشت به اوج اصلاً دور از دسترس نیست. شاید حتی دوباره بتونه بخشی از شکوه دهه ۸۰ و ۹۰ رو پس بگیره. حالا باید دید آیا Rapidus می‌تونه این رؤیای ژاپنی رو به واقعیت تبدیل کنه یا نه. چیزی که قطعی به نظر می‌رسه اینه که دنیای نیمه‌رساناها قراره دوباره اسم ژاپن رو جدی بگیره.

منبع خبر

@techtube
@LDplus

دوست واقعی وقتی ببیند به بیراهه می‌روید، ارزش‌هایتان را به شما یادآوری می‌کند.

دوست خیرخواه دوستی است که از تصمیم نادرستتان انتقاد کند و شجاعانه و بعضا به‌رغم میلش، چشمتان را باز و عواقب رفتارتان را به شما گوشزد کند؛ ولو اینکه حرف‌هایش به مذاقتان خوش نیاید.

#کتاب نامه‌هایی برای وقت‌هایی که حالت خوش نیست، نوشته‌ی دکتر جولی اسمیت. نشر میلکان
@LDplus

فرودگاه کانسای #ژاپن، ۳۰ ساله حتی یه دونه چمدونم گم نکرده! حجم کارشم اصلا کم نیست. فقط تو سال ۲۰۲۳ بیش از ۱۰ میلیون چمدون جابه‌جا کرده و تعداد مسافر سالانه‌اش بیش از ۳۰ میلیون نفره! این میزان از نظم بی‌نظیره!

https://www.forbes.com/sites/alexledsom/2024/05/01/japans-kansai-airport-world-record-no-luggage-lost-in-30-years/

Blue Jack توییتر

@LDplus

افراد کمال‌گرا، علاقه زیادی به هیچ کاری نکردن دارن، چون این تنها کاریه که نمی‌تونی بد انجامش بدی.
واقعیت اینه که کمال‌گرایی ، اهمال‌کاری و عزت نفس پایین سه ضلع یک مثلث ان

#کمالگرایی

@h_shourestani
@LDplus

فقط زمانی کاری را به فردا موکول کن که برایت اهمیت نداشته باشد که بمیری و انجامش نداده باشی...

ساموئل جانسون

@orgteachings
@LDplus

وای‌فای مهمان: اینترنت امن برای مهمان‌ها!

#امنیت #سواد_عمومی #سواد_اطلاعات_ارتباطات #اینترنت #وایفای


@NooshDaroo_web
@LDplus

- چرا وقتی بلوچ تو همین صف بود شان ایرانی اوف نشده بود؟

@AnimalsQuotes
@LDplus

مدیر تلگرام، دایرکت کانال‌ش را باز کرده اما برای این کار لازم است 5هزار ستاره (75 دلار یا 6~7 میلیون تومان) برای هر پیام بپردازید 💰

@tg_ir
@LDplus

طلب بخشش و آمرزش، نه‌تنها ریاکارانه و بیهوده، بلکه بسیار خطرناک است. این کار میل به تکرار جنایت را پنهان می‌کند. تنها چیزی که ما را از تکرار این کارها باز می‌دارد، پذیرش واقعیت است؛ آن هم تمام واقعیت با همهٔ عواقبش. هنگامی‌که به‌روشنیِ هر چه تمام‌تر آگاه شویم پدر و مادرمان با ما چه کرده‌اند، دیگر در خطر تکرار اشتباهات آنها نخواهیم بود. در غیر این صورت، اشتباهات آنها را خود به خود تکرار می‌کنیم و با تمام نیرو در برابر این واقعیت مقاومت می‌کنیم: اگر می‌خواهیم بزرگ شویم و در آرامش زندگی کنیم، می‌توانیم -و در واقع باید- وابستگی کودکانه به پدر و مادری را قطع کنیم که ما را آزار می‌دادند. ما باید از سردرگمی‌ای که در کودکی داشتیم، بیرون بیاییم؛ سردرگمی‌ای که از تلاش‌های ما برای درک و معنا بخشیدن به آزارهای دوران کودکی ناشی می‌شود.

#کتاب بدن هرگز دروغ نمی‌گوید | آلیس میلر | ترجمه امید سهرابی‌نیک | نشرنو، چاپ دوازدهم ۱۴۰۴، قطع رقعی، جلد شومیز، ۲۳۰ صفحه، ۲۸۰.۰۰۰ تومان.

@LDplus

هر جا که گستره‌ی عمل آدمیان با مداخله‌ی دیگران محدود شود، احساسات و عواطف آن‌ها هم از رشد و گسترش بازمی‌ماند. غذای احساس، عمل است: اگر کسی نتواند برای کشورش کاری انجام دهد، توجهی به سرنوشت آن نخواهد داشت. حتی وطن‌دوستی به فرصت‌های شغلی دلخواه بستگی دارد. این سخنی دیرین است که در دولت استبدادی فقط یک وطن‌پرست وجود دارد و آن خودِ حاکم مستبد است.

#کتاب "حکومت انتخابی"، نوشته جان استوارت میل، ترجمه علی رامین، نشر نی، ص۸۲.

@derangpub
@LDplus

ریچارد رورتی در #کتاب "کشور شدن کشور" به طور مفصل درباره وضعیت چپ آمریکایی و نگاه آن به تاریخ و هویت ملی آمریکا صحبت می‌کند. او به ویژه به موضوع "شرم" یا "گناه" در میان چپ‌های آمریکایی، به‌خصوص پس از جنگ ویتنام، می‌پردازد. رورتی معتقد است که چپ جدید که از دهه ۱۹۶۰ به بعد شکل گرفت، به جای تمرکز بر اصلاحات عملی و مشارکت در سیاست‌های دموکراتیک، به نوعی «شرم ملی» گرایش پیدا کرده و به نقد مداوم گناهان تاریخی آمریکا (مانند برده‌داری، کشتار بومیان، جنگ ویتنام و تخریب محیط‌زیست) پرداخته است. به نظر رورتی، این تمرکزِ بیش از حد بر «گناه» تاریخی باعث شده که چپ از غرور ملی فاصله بگیرد، چیزی که او آن را برای بهبود اجتماعی ضروری می‌داند: «غرور ملی برای کشورها مانند احترام به خود برای افراد است: شرط لازم برای خودبهبودی».

او استدلال می‌کند که چپ‌های قدیمی (Old Left)، مانند کسانی که با والت ویتمن هم‌راستا بودند، به جای شرم، بر امید به تحقق آرمان‌های دموکراتیک آمریکا تمرکز داشتند و معتقد بودند که آمریکا هنوز «به دست نیامده» است و باید برای تحقق وعده‌هایش (مثل برابری و عدالت) تلاش کرد. رورتی انتقاد می‌کند که چپ جدید، به‌ویژه چپ آکادمیک و فرهنگی (که تحت تأثیر متفکرانی مثل فوکو و لیوتار است)، به جای ارائه برنامه‌های اصلاحی، به نظریه‌پردازی‌های انتزاعی و بدبینی نسبت به امکان تغییر مثبت در آمریکا روی آورده است. او این گرایش را «تماشاگرانه» می‌نامد، یعنی چپی که از دور به نقد سیستم می‌پردازد بدون اینکه در ساختن آینده‌ای بهتر مشارکت فعال داشته باشد. به عقیده‌ی او، این نگاه باعث شده که فضای سیاسی به دست محافظه‌کاران بیفتد. در کل، رورتی در این کتاب نمی‌گوید که گناهان تاریخی آمریکا باید نادیده گرفته شوند، بلکه معتقد است تمرکز بیش از حد بر این گناهان بدون ارائه راه‌حل‌های عملی و الهام‌بخش، چپ را فلج کرده و از تحقق آرمان‌های دموکراتیک دور کرده است. او خواستار بازگشت به پراگماتیسم و امید به تغییر مثبت در آمریکا است.

@rezayaghoubipublic
@LDplus

یافته محققان آمریکایی: استفاده از گوشی هوشمند قبل از ۱۳ سالگی باعث افزایش افکار منفی می‌شود

سن استفاده از اولین گوشی هوشمند در سراسر جهان درحال کاهش است و اکنون مطالعه جدید سازمان غیرانتفاعی Sapien Labs آمریکا زنگ خطری جدی را به صدا درآورده است. این پژوهش به بررسی وضعیت سلامت روان جوانان ۱۸ تا ۲۴ ساله براساس سن دریافت اولین گوشی هوشمند آنها پرداخته است. محققان می‌گویند هرچه سن دریافت اولین گوشی پایین‌تر باشد، سلامت روان در دوران جوانی وخیم‌تر خواهد شد.

محققان می‌گویند جوانانی که قبل از ۱۳ سالگی صاحب گوشی شده بودند، به‌طور قابل توجهی بیشتر علائمی مانند افکار خودکشی، پرخاشگری، گسست از واقعیت، توهم و ضعف در تنظیم هیجانات را گزارش کردند.

این مطالعه با استفاده از شاخص «بهره سلامت روان» (MHQ) نشان داد که امتیاز سلامت روان از میانگین ۳۰ (برای کسانی که در ۱۳ سالگی گوشی گرفته‌اند) به عدد فاجعه‌بار یک (برای کسانی که در ۵ سالگی گوشی گرفته‌اند) سقوط می‌کند.

👈این اثرات در دختران شدیدتر بود. درصد دخترانی که در وضعیت «پریشان یا درگیر» طبقه‌بندی شدند، به ۹.۵ درصد افزایش یافت، درحالی‌که این رقم برای پسران ۷ درصد بود. این الگو در تمام مناطق جغرافیایی و فرهنگ‌های مورد مطالعه ثابت بود.

جزییات بیشتر

#موبایل #اینترنت #شبکه‌های_اجتماعی #خودکشی #پرخاشگری

@Digiato
@LDplus

این دو مطلب درباره رفتار حیوانات برای جفت‌یابی و رابطه جنسی جالبه؛

https://t.me/Wildlifechannel/3792

https://t.me/Wildlifechannel/3794

@LDplus

▪️دوستانی که با غیرفارسی‌زبان‌ها زندگی می‌کنند لطفا این سوال رو پاسخ بدن‌. اونجا هم اینجوریه که جملات زائد رو عمدی بیان کنند؟ مثلا میپرسه حسن کجاست؟ میگی باشگاهه، بعد میپرسه حسین کجاست؟ میگی اونم با حسن رفته باشگاه. خب این کاملا اوکی و واضحه تا اینجا. اما بعدش میپرسه « حسن پیش حسینه؟». این سوال سومیه تو جوامع دیگه هم هست یا اینم مربوط به تیمارستان فارسی میشه؟
پیشاپیش ممنونم از وقتی که میذارید.

▪️من خودم هیچوقت تراپی نرفتم. وقتی جوون بودم به زور بردنم. بش گفتم چیز اضافه تحریکم میکنه به ارتکاب به قتل‌. گفت چی مثلا؟ گفتم مثلا آقای ایکس میگه «یخ رو میریم بین راه میخریم»، بعد آقای ایگرگ که کنارش نشسته میگه «آره، یخ رو میریم بین راه میخریم». به دومیه مایلم بگم خفه شو سگ! خفه‌شو بی‌مصرف! بعد حس میکنم بیفایده‌ست و نقشه مثله کردنش رو تو ذهنم مرور می‌کنم.
بعد گفت متوجهم ولی تا حالا کیسی نداشتم ازین موضوع گله کنه! آخه چجوری میشه من اولین نفری بوده باشم که ازین فاجعه گله کرده باشه؟ چطور همه با همین وضع زندگی کردن و سپس مردن؟

@AnimalsQuotes
@LDplus

بیشتر تنش‌ها و ناراحتی‌هایمان، ریشه در نیازهای ناگزیر برای بازی در نقش آدمی است که عملا خودمان نیست.

#کتاب افسانه‌ی عادی‌بودن، نوشته‌ی گبور مته، نشر میلکان

@LDplus

مرحله بعد: مسافر پونزده داده میخواد راحت بگوزه، اگه تحمل نداری سی بده بگیم خودشو نگه داره.

@AnimalsQuotes
@LDplus

این مطلب واقعیت نداره و صرفا یه شوخی بوده که در توییتر منتشر شده و خیلی‌ها باور کردند...

چرا برای خیلی‌ها باورپذیر بوده؟ فکر می‌کنم بخاطر اعمال احمقانه و نابخردانه جمهوری اسلامی در خیلی از امور دولتی و خصوصی... باعث میشه عده زیادی فکر کنند این مورد هم یکی از همون تصمیمات است‌.