لپ‌تاپ جدید لنوو با هوش مصنوعی حرکات کاربر را دنبال می‌کند و جهت صفحه نمایش را به صورت خودکار تطبیق می‌دهد / یک‌پزشک

#خلاقیت_و_نوآوری

@LDplus

وقتی می‌توان با کوچک‌ترین آثار بجای مانده از فرد مانند بزاق، مو یا ... چهره او را بازسازی کرد.

#فناوری #پزشکی_قانونی

@LDplus

وام عشقی

#فساد #ظلم #جنایت

@LDplus

برند چه چیز نیست؟
پرسونال برندینگ PB، یا برندسازی شخصی چیست؟

امکان دیدن همین ویدیو از طریق آپارات نیز ممکن است. (عدم مصرف حجم vpn):
https://www.aparat.com/v/D90nO

#کاروکسب #برند #رشد_فردی #برندسازی_شخصی #پرسونال_برندینگ

@LDplus

محدودیت ریس‌جمهورهای آمریکا پس از پایان دوره ریاست جمهوری

@LDplus

مرتل کوربین. زنی با ۴ تا پا!

@LDplus

اختلاف طبقاتی تو ایران اینطوریه که در حال له شدن توی مترو داری به این فکر می‌کنی امروز میتونم به چه بهونه‌ای زنده بمونم، بعد میای می‌بینی یکی داره توصیه می‌کنه اول برید سوییس بعد نروژ./توییتر Ali momeni

#سیاست #رهبری #مدیریت #فقر

@LDplus

نصف مردم جهان در قسمت قرمزرنگ زندگی می‌کنند/توییتر پیمان مولوی

#جالب

@LDplus

احساس خشم، ‌ رابطه⁩ را خراب نمی‌کند، زیرا که هر کسی ممکن است از دیگری عصبانی شود؛ بلکه این برون‌ریزی خشم به شکلی ناسالم و پرخاشگرانه است که بین دو نفر فاصله می‌اندازد. ‏مثل اینکه به جای ‌ قاطعیت⁩، از قهر کردن، توهین‌، تحقیر، نادیده‌گرفتن و فریاد زدن بر سر دیگری، استفاده کنم./وحید اکبری (درمانگر)

#مدیریت_خشم #خشم

@LDplus

آیا پیروزمند، فاتح خویش، فرمان‌روای حواس، و سَرورِ فضیلت‌هایت هستی؟ از تو چنین می‌پرسم.
یا آن‌چه از نَهُفتِ آرزوی‌ات زبان می‌گشاید حیوان است و نیاز؟ یا تنهایی؟ یا ناسازگاری با خویش؟
می‌خواهم پیروزمندی و آزادی‌ات را شوق فرزند باشد. بهر پیروزمندی و آزادی خویش می‌باید یادمان‌های زنده بنا کنی.
می‌باید برتر و فراتر از خویش بنا کنی؛ امّا نخست خود می‌باید بنا کرده شَوی، با تن و روانی سازوار.
نه‌تنها چون خودی را، که برتر از خودی را می‌باید فراآوری. باغ زناشویی درین کار تو را یار باد.

#فریدریش_نیچه

‌@LDplus

«هرکس به اندازه‌ی لیاقت خودش، دیگران را ستایش می‌کند». شعار آن‌ها این است که: «نادان‌ها و فقط نادان‌ها باید در جهان باشند تا ما بتوانیم کسی باشیم!» و غریزه‌ی جلوگیری از مقبولیت یافتن دیگران برای آن‌ها مثل غریزه‌ی موش گرفتن برای گربه، طبیعی است. کوته‌فکری و حماقت، همواره و همه‌جا، و در همه‌ی اوضاع و شرایط، از هیچ‌چیز جهان به اندازه‌ی عقل و فهم و استعداد، این‌طور عمیقا و شدیدا نفرت ندارد. این‌جا میا‌ن‌مایگی، به همان صورتی که در همه‌ی شئون و اموری که به زندگی مربوط می‌شوند نشان داده شده، به خودش وفادار می‌ماند، چون می‌کوشد ویژگی‌های برتر را سرکوب و در واقع قلع و قمع و ریشه‌کن کند، برای این‌که تنها خودش بماند. هیچ مهربانی و لطافتی نمی‌تواند آن را با برتری عقلی آشتی دهد. به همین دلیل تغییرناپذیر است و همواره خواهد ماند؛ و چه اکثریت ترسناکی را هم در کنار خود دارد!

#کتاب متعلقات و ملحقات
#آرتور_شوپنهاور
@LDplus
‌

از سال ۵٧ که هر کیلو شمش طلا ۴۵ هزار تومان بوده، تا امروز که نیم کیلو عنبرنسا ۴۵ هزار تومان است، در حال دادن وعده رونق اقتصادی و آبادانی مملکت هستید!
الآن با انتخابات نمایشی چه چیزی را قرار است درست کنید؟ خدا وکیلی اگه دوباره بیاییم به شما رأی بدیم، خودتون به ما نمی‌خندید؟!/توییتر محمد پارسی

#سیاست #اقتصاد #فقر

@LDplus

هزینه‌ای که یک مسئول ساده‌زیست تحریم‌طلب برای مملکت دارد بسیار بیشتر از هزینه زندگی یک مسئول اشرافی است. رفاه مسئولین ایرادی ندارد، به شرط اینکه آن مسئول مخالف رفاه مردم نباشد./توییتر صدرا فرهمند

#سیاست #اقتصاد #فقر

@LDplus

بهترین راه برای قدردان بودن از شغل‌تان این است که زندگی را بدون آن تصور کنید.

#اسکار_وایلد
@LDplus

در شبکه‌های اجتماعی چین یک ژانر دائمی جریان داره، که گاهی اسپانسرش دستگاه‌ها «فرهنگ‌ساز» حکومته، و گاهی نیست. در این ژانر میان یه داستان، یا یه عکس، یا یه فیلم از یه حادثه شهری میذارن، مثل یه تصادف رانندگی، مثل پرت کردن یه وسیله از بالکن خونه و افتادنش وسط خیابون، مثل جر و بحث پیک موتوری و گیرنده سفارش، مثل در رفتن یه جوان از موج سیل و گیر کردن یکی که سنش بیشتره، و بعد میپرسند «مقصر کدومشونه به نظر شما؟». طوری که انگار یه پازله که عصری که از سر کار اومدن باید حل کنند، که هم سرگرم بشن و هم تمرین کنند که یاد بگیرن مقصرها رو تشخیص بدن!
وقتی اسپانسر حکومته، انگیزه کاملا واضحه. میخوان بگن شما مشتی حیوان شهری هستید که کنترل‌تون سخته و اگه ما نبودیم که اصلا یه جنگل ناجوری می‌شد، نمونه‌ش هم این حادثه!
ولی وقتی اسپانسر حکومت نیست، لزوما هدف این نیست که بگن «وای چه خوب شد یه حکومت مقتدر داریم که جلوی مقصرها رو می‌گیره». بلکه یه هدف موذیانه‌تر میتونه داشته باشه: «خرد جمعی خوب و بد رو تعریف می‌کنه، نه هیچ چیز دیگه‌ای». در این چارچوب، فرد مقصر یعنی کسی که در یک موقعیت که لازم است تصمیم گرفته شود، تصمیمی که جامعه می‌گیرد را نمی‌گیرد. تمرین مقصریابی، برای اینه که تصمیم جامعه کشف بشه، و اونایی که باش هماهنگ نیستند باش هماهنگ بشن. که طرف ببینه در موقعیت ایکس جامعه فلانی رو مقصر دونست، پس حواسم باشه موقعیت مشابه برام پیش اومد کار اون فلانی رو انجام ندم. و این یه حس ترس دائمی ایجاد میکنه، یا هدفش اینه که ایجاد بکنه. ترس ازینکه نظر جامعه درباره‌ت چی باشه، و چه قضاوتی درباره‌ت بکنه. این البته در همه جوامع هست، اما نه به این عمق و نه به این سازمان‌یافتگی‌. چون در اینجا هر مرجعیت دیگه‌ای حذف شده و فقط مرجعیت خرد جمعی باقی مونده.
این وضعیت برای شکل‌دهی به رفتارهای داخل خیابان میتونه مفید باشه. اینکه افراد موقع رانندگی یا عبور از خط عابر علاوه بر دوربین مداربسته، به قضاوتی که جامعه ازشون خواهد داشت هم فکر کنند. اما در سطوح بالاتر این عارضه رو داره که فکر کنند به مرجع اصلی میشه کلک زد! ازونجایی که کل جامعه قابلیت خر شدن رو داره، اگه تنها مرجع تعیین خوبی و بدی خرد جمعی باشه، میشه تنها مرجع موجود رو خر کرد، و خیلی کارها کرد! مثلا میشه جامعه رو هل داد به سمت ناسیونالیسم سانتی‌مانتال، و بعد آدم‌هایی رو انداخت تو سبد مقصرها که باشون مشکل داری.
چینی‌ها نمی‌دونند، یا دوست ندارند بدونند، که دو قطبی بودن جامعه، مثل آمریکا، یه خطر نیست. یه جور بیمه‌ست، که تنها مرجع موجود نظر جامعه نباشه./anarchonomy

#سیاست #تمامیت_خواهی #اقتدار_گرایی #توتالیتاریانیسم #توتالیتر #خرد_جمعی #چین #آمریکا

@LDplus