Lifedefender plus

استعاره‌ی «تاریک‌خانه» و «نگاتیو» برای گذشته‌ی بررسی‌نشده در شاهکار پروست

پروست در آخرین جلد از رمان چندجلدی‌اش از استعاره‌هایی بهره می‌گیرد که تازه و جالب‌اند، مثلا استعاره‌های مرتبط با عکاسی در آن زمان. او می‌گوید که گذشته‌ی آدمیان و عواطف بررسی‌نشده‌ی آن‌ها مانند «تاریک‌خانه» و «نگاتیو» است، زیرا بر آن‌ها هیچ نوری تابانده نشده است. این عواطف، تنش‌ها، تروماها و دردها و رنج‌ها که در طول زمان در همان «اتاق تاریک» بر روی هم تلنبار می‌شوند، باعث رنجش و ناراحتی فرد در طول زندگی‌اش می‌گردند زیرا او هیچ وقت دل‌اش نمی‌خواهد که به این «تاریک‌خانه» قدم بگذارد و شدیدا از آن مکان هراس به دل دارد. پس درنتیجه، فرد تصمیم می‌گیرد که خاطرات و تروماها و رنج‌ها و عقده‌ها و ناکامی‌هایی که «دوربین حافظه»اش از آن‌ها در طول حیات‌اش «عکس‌برداری» کرده را در همان حالت «نگاتیو» دست‌نخورده باقی بگذارد و آن‌ها را در «تاریک‌خانه‌ی» حافظه‌اش انبار کند. ولی فقط دسته‌ی خاصی از افراد هستند که از نظر پروست شهامت «ظاهر کردن نگاتیوها» و «نور تاباندن بر آن‌ها» را دارند و آن آدم‌ها، از نظر او، هنرمندان (نویسنده‌ها) هستند که تمامی گذشته‌ی عاطفی و احساسی خود را بررسی و تحقیق می‌کنند تا بر ضعف‌ها و ترس‌ها و عواطف و تجربه‌های تلخ خود چیره و مسلط گردند. فرآیندی که از نظر پروست بهترین حالت‌اش را می‌شود در «ادبیات» مشاهده کرد:

«زندگی حقیقی، [تنها] زندگی‌ای که نهایتا کشف شده و نور بر آن تابانده شده، تنها زندگی‌ای که نهایتا واقعا تجربه و طی کرده شده است، ادبیات است. همین زندگی که، به یک معنا، در هر لحظه همان‌قدر در وجود همه‌ی آدمیان قرار دارد که در وجود هنرمند. ولی [اکثر آدمیان] آن را نمی‌بینند، زیرا نمی‌خواهند بر آن نوری بتابانند. و این‌چنین است که گذشته‌ی آن‌ها آکنده از نگاتیوهای بی‌شماری است که بی‌فایده باقی می‌مانند زیرا عقل آن‌ها را "ظاهر" نکرده است.»

#کتاب زمان بازیافته، جلد هفتم رمان در جستجوی زمان از دست رفته، اثر مارسل پروست/مشاهدات

@LDplus

33 viewsedited 17:47