کولبرنیوز | Kolbarnews

(گفتنی‌های کولبر بوکانی از رفتار مردم درماناوی با کولبران)

روز یکشنبه یازدهم فروردین‌ماه، دیدار با تنی چند از دوستان در بوکان خاتمه یافت و قصد بازگشت به سردشت را داشتم.

شاید باور آن برای خیلی از مردم غیرممکن یا سخت باشد که بین سردشت و بوکان هیچ‌گونه جاده ارتباطی بین شهری وجود ندارد. این درحالی‌ست که فاصله سردشت با بوکان کمتر از فاصله سردشت با شهرهای دیگر استان از جمله مهاباد است.
این امر و موارد دیگر موجبات محرومیت بیشتر سردشت و فقدان رابطه تجاری و اقتصادی با شهرهای دیگر گردیده که موضوع بحث در این سطور نیست.

اما برای طی مسیر سردشت تا بوکان ناچار به کرایه خودرو از بوکان به سه‌راهی کیتکه شدم. راننده نامش رحیم و مردی حدوداً ۴۵ ساله بود؛ اما ظاهرش یشتر از این سن را نشان می‌داد. از وضعیّت درآمد و کسابت پرسیدم. گفت که با خودروی پراید خود بین روستاهای منطقه مسافرکشی می‌کند و درآمد ناچیز آن هم به سختی کفاف مخارج روزانه را می‌دهد. اینکه شغل بسیاری از سرپرستان خانوار از تامین مخارج روزانه وی عاجز باشد نکته عجیبی نیست؛ چون واقعاً محلی برای تامین مخارج دیگر از جمله اجاره‌بها یا هزینه‌های درمانی که بطور ناگهانی بروز می‌کند وجود ندارد.

کم‌کم کاک رحیم سر صحبت را باز کرد و درددل‌هایش را صادقانه بیان کرد.
رحیم گفت که تا چند ماه قبل در منطقه درماناوی (درمان‌ آباد) سردشت به کولبری اشتغال داشته و در زمان کولبری قادر به تامین مایحتاج ضروری اعضای خانواده‌اش بود. به گفته او حمل کالا از مبدا تا مقصد حدود ۹ ساعت طول کشیده و در این مدت بین ۳۶ تا ۴۰ کیلو را با کول حمل می‌کرده است.

چند تا سئوال برایم پیش آمد
اینکه:
با توجه به اینکه رحیم در این منطقه اقامت نداشته بعد از تحویل کالا ایام استراحت و روز و شب خود را چگونه گذرانده و بدلیل بیگانه بودن با منطقه چطور مسیر رفت و آمد را طی می‌کرده؟
رحیم می‌گفت در صورت بروز حادثه برای کولبران در منطقه فورا چند جوان این منطقه به کولبران کمک می‌کردند که یکی از آنان "آزاد" نام داشت و یکی از اهالی بنام "محمود" هم منزل خود را بدون دریافت هزینه‌ای در اختیار کولبران که از شهرهای دیگر راهی درماناوی شده بودند قرار داده آن هم بدون چشم‌داشتی. هنوز هم چند تخته پتو نزد محمود دارد تا همچنان در منزل او استراحت کند.

کاک رحیم آرزو می‌کرد که سریع‌تر هوا گرم شود تا دوباره برای کولبری راهی درماناوی گردد.
زندگی کولبران در شرایط ناگواری قرار دارد و هر لحظه احتمال می‌رود که در اثر بروز حادثه یا تیرانداری ماموران یا سرما و سقوط به دره یا سنگینی کالا جان خود را از دست داده یا جسمشان ناقص شود یا قادر به ادامه راه نباشند که قطعاً همکاری و همراهی آنان با هم می‌تواند ضامن کاهش حوادث خطرناک برای آنان باشد. کولبران دوشادوش هم این سختی‌ها را تاب می‌آورند.

آمار فزاینده کولبران در این مناطق ماحصل تبعیض فاحش بین این مناطق و دیگر مناطق کشور است و سئوال این است که چرا فقط در مناطق کوردستان شغل کولبری شایع است؟ اما در دیگر مناطق که اتفاقاً مرزی هم هستند کولبری دیده نمی‌شود و چرا باید اقشار مختلف این مناطق با هر میزان سن و توانایی به کولبری روی آورند؟

عثمان مزیّن
@Kolbarnews

874 views14:31