Chapter(1)💜

Semesterတွေစဖို့နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ Khemဟာ သူ့ပစ္စည်းများကို တက္ကသိုလ်နှင့်အလှမ်းဝေးပေမဲ့ ဈေးသက်သာသောတိုက်ခန်းသို့ပြောင်းရွေ့ခဲ့သည်။အကွာအဝေးကိုပိုင်းခြားသတ်မှတ်နိုင်သရွေ့ ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့သွားတာ ဒါမှမဟုတ် လိုင်းကားယဉ်နဲ့သွားတာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်သူ့အတွက်ပြသနာမဟုတ်ပေ။အိပ်ရာစောစောထမယ်လို့ ဆိုလိုချင်းသာဖြစ်သည်။

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မှမပါပဲ ဘန်ကောက်မှာ ကျောင်းတတ်ရတာဟာ ဘာလို့လဲလို့တွေးမိကောင်းတွေးမိနိုင်ပါသည်။

အကြောင်းကတော့ Khemဟာသူ့မိသားစု၏ကျိန်စာကြောင့် ပေါင်းသင်းချင်သည့်သူငယ်ချင်းများမရှိခဲ့ချေ။ကျေးလက်တောရွာတွင် ဤကိစ္စကိုသိနေကြသောကြောင့် ကံဆိုးမည်ကိုစိုးကြ၍ မည်သူကမှအပေါင်းအသင်းမလုပ်ရဲကြချေ။

Khemဟာ ဒါကိုကောင်းကောင်းနားလည်ပါသည်။လူတိုင်းကကိုယ့်ကိုကိုယ်ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် ဖိနပ်စီးနေကြတာဖြစ်သည်။သူလည်းဒီလိုပဲဖြစ်သည်။သူဟာတခြားသူတွေအခုလိုဆက်ဆံတာကိုဆန့်ကျင်တယ်လို့မဆိုလိုပေ။စကားပြောနိုင်သေးသည်။သူငယ်ချင်းလို့ခေါ်ဖို့မရင်းနှီးကြယုံသာဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စမှာ Khemတစ်ယောက် ဘန်ကောက်မှာ ကျောင်းတတ်ချင်သည့်အကြောင်းအရင်းထဲကတစ်ခုဖြစ်လေသည်။သူငယ်ချင်းတွေရှိသော ပတ်၀န်းကျင်အသစ်မှာနေချင်လေသည်။ ပစ္စည်းများနေကာတကျထားပြီးသော် တခုခုစားဖို့ထွက်လာလေသည်။တိုက်ခန်းသည် ဈေးအနီးတွင်ရှိသောကြောင့် စားစရာမရှိမှာစိတ်မပူရချေ။

အို့ ထမင်းသုပ်ကအရသာရှိမဲ့ပုံပဲ။

လေထဲတွင်ထမင်းသုပ်၏မွေးပျံ့သောရနံ့သည်ပျံ့လွင့်နေပြီး Khemကိုအမြန်သွားမှာမိစေသည်။

"ထမင်းသုပ်တစ်ပွဲပေးပါ"

"တစ်ပွဲတည်းလား ကလေး"ဈေးသည်ကမေးလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

"မင်းဘေးကသူငယ်ချင်းကရော"

Khemကရပ်တန့်သွားကာ ပြန်မမေးခင်ဖြည်းဖြည်းချင်းဘေးဘက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူလဲ?"

ဂွမ်းးးး

သျေးသည်သည် သူမ၏ယောက်မကိုမတော်တစပြုတ်ကျသွားကာ သူမ၏မျက်နှာမှာဖြူဖျော့လာပြီး အားတင်း၍ပြုံးကာ ပြောလာသည်။
"ဪ အမြင်မှားတာနေမှာပါ ဘတ်လေးဆယ်ပါ"

Khemဟာပိုက်ဆံပေးလိုက်ပြီး ထမင်းထုတ်ကိုယူကာ အမူအယာမှာရှုပ်ထွေးလျက်ဖြစ်နေသည်။လမ်းဖြတ်ကူးခန်နီးမှ ဖိနပ်ကြိုးကိုမတော်တဆနင်းမိလိုက်သောကြောင့် ပလက်ဖောင်းပေါ်ပြန်တတ်ကာ ဖိနပ်ကြိုးချည်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

"အားးး!!!!"

ဗြုန်း!!!!!!

Khemမှာခေါင်းသေချာတောင်မငုံ့ရသေး။ အနီးနားကကျယ်လောင်တဲ့အော်သံနှင့်ပြုတ်ကျလာသံတစ်ခုကြောင့် ခေါင်းအမြန်ပြန်မော့လိုက်ရသည်။သူ၏အညိုဖျော့ရောင်မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ ခရီးသည်ယဉ်ဘက်စ်ကားအောက်တွင် ရှိနေသော sportbikeတစ်စီးကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

သူ့ရှေ့မှာ။

အရာအားလုံးဟာစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။သူသာဖိနပ်ကြိုးတွေချည်ဖို့ငုံ့မထားခဲ့ဘူးဆိုရင်...

Khemတစ်ယောက် ကျိန်စာအကြောင်းဆီသို့ အာရုံလွင့်ပျံ့သွားသဖြင့် အပြုသဘောဆောင်သောအတွေးများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူနှစ်သိမ့်ရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ ဘာမှမဟုတ်ဘူး အရင်ကဒါမျိူးမဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ။

သတိမထားမိပဲသူ့လက်ကဆွဲကြိုးကိုတင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ပရမ်းပတာအခြေအနေကနေ ရုန်းထွက်ကာ သူ့အခန်းထဲကို ချက်ချင်းပြန်ပြေးတော့သည်။နောက်တစ်နေ့တွင် ထို accidentမှာ သတင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။Khemဟာ တိုက်ခန်းဧည့်ခန်းမှတစ်ဆင့် သူ့အခန်းသို့ပြန်ရာလမ်းတစ်လျှောက်မှ ယဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပွါးခဲ့သော အခင်းဖြစ်ပွါးရာနေရာသို့ ထုတ်လွှင့်နေသော TVကို ကြည့်ရှူနေသည်။

"ယမန်နေ့ညက သူငယ်ချင်းပါတီမှပြန်လာသည့် နံပါတ်ပြားXXXပါတဲ့sportbikeတစ်စီးဟာ ခရီးသည်စောင့်ဆိုင်းနေသည့်ယဉ်ကို အနောက်မှ၀င်တိုက်မိကာ နေရာမှာတင်ပွဲချင်းပြီးသေဆုံးသွားခဲ့တယ်လို့သိရပါတယ်"

စီးနင်းသူမှာ ပွဲချင်းပြီးသေဆုံးသွားသည်ဟူသောသတင်းကြားလိုက်ရသဖြင့် Khem၏နှလုံးသားထဲမှတုန်လှုပ်သွားလေသည်။သူ့လက်မောင်းတွေကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ကာပံ့ပိုးမှူတစ်ခုအနေနဲ့သုံးက ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။အဲ့အချိန်တုန်းက သူ့ဖိနပ်ကြိုးတွေကိုသာပြင်မနေခဲ့ဘူးဆိုရင် တစ်ယောက်ထက်မနည်းသေသွားမှာဖြစ်လောက်သည်။


တက္ကသိုလ်စာသင်တာတွေမစခင် တပတ်ကျော်လောက်သာကျန်တော့တဲ့အချိန်မှာတော့ Khemတစ်ယောက် ဒီပုံစံအတိုင်းဆက်နေဖို့မကောင်းတော့သောကြောင့် ထို accidentရဲ့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တွေကြားကနေ ပုံမှန်အတိုင်းပြန်နေနိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ယခုမှစပြီး သတိနှင့်နေထိုင်ရမည်ဟုဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။

"it's done"
Khemက သူ့အခန်းကို ပစ္စည်းများ၀ယ်ကာ သူ့အခန်းသစ်ကို ပိုကြည့်ကောင်းအောင်
ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ သူ့ကိုယ်သူရေရွတ်လိုက်သည်။ပစ္စည်းအမျာစုမှာ တစ်ပတ်ရစ်တွေဖြစ်သည်။သူ့နဖူးမှချွေးများကိုသုတ်လိုက်လေသည်။တိုင်ကပ်နာရီဟာ ည8နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သည်။'အမှိုက်ပစ်ဖို့အချိန်ရောက်ပြီ'ဟုတွေးကာ အမှိုက်များကိုကောက်ယူ၍အမှိုက်အိတ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။

အမှိုက်ပုံးသည် သူ့တိုက်ခန်းဘေးရှိ လူဆိတ်ငြိမ်သောလမ်းကြားတွင်ရှိလေသည်။လမ်းကြားထဲမှတခုတည်းသောလမ်းမီးတိုင်၏အလင်းရောင်ဟာ မှိတ်တုတ် မှိတ်တုတ် တောက်လျှောက်ဖြစ်လို့နေသည်။

ချီး...သရဲကားထဲဇာတ်၀င်ခန်းကြီးကျလို့ကွ

ကြောက်စရာကောင်းနေသောလေထုအခြေအနေကြောင့် Khemသည်အမှိုက်လှမ်းမပစ်မှီ ဘယ်ညာ လှည့်ကြည့်မိသည်။ သူလမ်းလျှောက်ဖို့ ပြန်လှည့်ချိန်မှာတော့ သူ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံဖမ်းမိသွားပြီး ခြေထောက်များအေးခဲလာစေသည်။သူ့ဦးဏှောက်လေးမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ရာ အတင်းရုန်းကန်နေရသည်။

ထိတ်လန့်နေသော်လည်း သိချင်စိတ်ကပြင်းပြလာသဖြင့် Khemjiraအနီးကပ်ကြည့်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသောအကျီအဖြူကို၀တ်ဆင်ထားပြီး အမှိုက်ပုံးဘေးမှာ ခေါင်းကိုက်စိုက်ကျနေတာကို သူတွေ့မြင်လိုက်ရသည်။Khemဟာ သူဒီလမ်းကိုလာတုန်းက မည်သူမှရှိ‌မနေဘူးဆိုတာ သေချာသိလိုက်သည်။အအေးဓာတ်ကသူ့အရည်ပြားပေါ်စိမ့်၀င်လာသည်။

ညဘက်မှောင်မဲနေတဲ့ဒီလိုလမ်းကြားထဲမှာ ဘယ်လိုလူကထိုင်နေမှာလဲ?

သူကအကြည့်ပြန်လွှဲကာ ရှေ့သို့အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးလေတော့သည်။

သရဲလား အားးးး!!!!!

Khemjiraဟာအသက်19နှစ်ထိသရဲတ‌စ္ဆေကိုမတွေ့ဖူးသေးပေ။

Khemjiraတစ်ယောက် အိုးနင်းခွက်နင်းပြေးနေချိန်တွင် ထိုအရာမှာ ခေါင်းကိုတဖြည်းဖြည်းချင်းမော့လာပြီး ပါးစပ်ကိုဖြည်းညှင်းစွာ ဖြဲကားလိုက်၍ Khemအနောက်သို့လိုက်လေတော့သည်။

ထိုနေ့နောက်ပိုင်းမှစ၍ Khemဟာ ထူးဆန်းတဲ့အဖြစ်ပျက်များကို ပို၍ခံစားလာရသည်။ပထမအချက်မှာ တပတ်အတွင်း(3)ကြိမ် မတော်တဆမှုဖြစ်ပွါးခဲ့ပြီး ယခင်ကလုံး၀မဖြစ်ပွါးခဲ့ပေ။ဥပမာ - လမ်းလျှောက်နေရင်း ရုတ်တရက် ခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျသွားတယ်။အဆိုးဆုံးကတော့ လှေကားအဆင့်20နီးပါးကနေပြုတ်ကျချင်းပင်။လက်ရန်းကိုအမိအရဖမ်းနိုင်ခဲ့ရွေ့သာတော်သေးသည်။မဟုတ်ရင် အကောင်းအတိုင်းဆင်းလာနိုင်မာမဟုတ်ချေ။

ဒုတိယတစ်ခုအနေနဲ့ကတော့ Khemဟာ ဝိဉာဉ်တွေကိုမကြာခဏမြင်နေရသည်။

မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး သူအခုကိုတွေ့နေရသည်။
Khemမှာအသက်ပြင်းပြင်းရှုရင်း သူ့ဘေးခန်း၏တံခါးရှေ့တွင်အလုပ်uniform၀တ်စုံ၀တ်ထားသော အမျိူးသမီး၏မှေးမှိန်နေသောဝိဉာဉ်ကိုမမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

သူမအဲ့ရှေ့မှာရက်နေတာသုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။

သူ့ဘေးခန်းကပိုင်ရှင်မှာသားဖြစ်သူနဲ့နှစ်ယောက်တည်းနေထိုင်လေသည်။Khem သူမကိုစမြင်မြင်ချင်းတုန်းကဆို သူမကိုအကူအညီလိုလား ဒါမှမဟုတ် ဘာလို့အခန်းထဲမ၀င်တာလဲ မေးလုနီးနီးပင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။သူမခြေထောက်တွေရှိမနေတာမြင်မှ သူလည်းအခန်းထဲသို့ ၀င်ပြေးတော့သည်။

Khemသည် သူမဟာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေသော ယောက်ျား၏မိန်းမဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။သူမဟာ သူတို့အတွက် ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပုံရသည်။

"ငါ့သားကို နာကျင်အောင်မလုပ်ပါနဲ့ "

သူမ၏အသံမှာတုန်ယီနေပြီး အရိုးထဲထိအောင်ချမ်းနေသလိုပင်။
Khem၏နှလုံးခုန်သံများမှာကျဆင်းလာကာ သော့ကိုင်ထားသော သူ၏လက်များမှာ အတိုင်းအဆမရှိတုန်ယင်နေပြီး တံခါးဖွင့်ဖို့အတွက် အချိန်တော်တော်ယူလိုက်ရကာ သူ့ကိုယ်သူ တစ်လျှောက်လုံး ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်လူနီးနီးဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူ့ခြေထောက်များဟာကြမ်းပြင်ပေါ်ရောက်သည်နှင့် ပျော့ခွေကျသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ပူလောင်နေသလိုခံစားနေရသည်။

သူမသားကိုနာကျင်အောင်မလုပ်နဲ့လို့ ပြောလိုက်တာလား?
သူမသား‌တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့များလား?

ထိုညတွင် Khemမှာ ထိုအမျိူးသမီးဝိဉာဉ်ပြောလိုက်သောစကားကြောင့် စိတ်ခြောက်ခြားကာ အိပ်မရချေ။ သူ့စိတ်တစ်ပိုင်းက သူ့မှာလည်းအခက်တွေရှိနေတာကြောင့် မပါ၀င်ချင်ပေမဲ့ ကျန်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာတော့ ကလေးတစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

နောက်တန့မနက်8နာရီ၀န်းကျင်လောက်ဘေးအိမ်ကလူအလုပ်သွားချိန်တွင် Khemတစ်ယောက် တံခါးသွားမခေါက်ခင် တွန့်ဆုန်နေခဲ့သေးသည်။အမျိူးသမီးဝိဉာဉ်က ရှိနေတုန်းဖြစ်ပြီး အခုဆို သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ပုခုံးတွေထိလုနီးနီးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

တံခါးကဖြည်းညင်းစွာပွင့်လာပြီး 6နှစ်အရွယ် ဒါမှမဟုတ် 7နှစ်အရွယ် ကောင်ကလေးလေး၏မျက်နှာလေးထွက်ပေါ်လာသည်။သို့သော် တံခါး၏သံကြိုးကြောင့် ကလေး၏မျက်နှာကို အပြည့်အ၀မမြင်ရပေ။

"Hello"
Khemjiraသည်ကောင်လေးနှင့်မျက်လုံးချင်းဆုံနိုင်ရန်အတွက် ကိုယ်ကိုငုံ့ကိုင်းလိုက်လေသည်။
"အကိုအမည်ကKhemပါ အခုမှဘေးခန်းကိုပြောင်းလာတာလေ"

ကလေးလေးမှာဘာမှပြန်မပြောပေမဲ့ အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
Khemသည် အခန်းတွင်းလှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ တန်းစီနေသာဘီယာပုလင်းပေါင်းများစွာနှင့်ရှုပ်ယှက်ခက်နေသောပစ္စည်းပစ္စယများကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

What the hell?

"တခုခုစားပြီးပြီလား"

ဒိတစ်ခါတော့ကောင်လေးကခေါင်းယမ်းပြလေသည်။
Khemမှာ သူ့မျက်လုံးများ အကြောဆွဲသလိုတောင်ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အဖေကသူ့ကလေးကိုထမင်းသေချာမကျွေးဘူးလားဟ?

တချိန်တည်းမှာပင် အအေးဓာတ်က ကျောရိုးအောက်ထိ စိမ့်၀င်လာကာ ဖိအားပေးနေသလိုခံစားလာရသည်။

"အကိုတို့နှစ်ယောက်သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်ဖို့ထမင်းအတူတူစားရင်ရောဘယ်လ်ုလဲ?"

Khemကပြောလိုက်သည်။သို့သော်ကောင်လေးမှာအရင်ကထက်ခေါင်းကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်ပိုခါယမ်းလာသည်။ထိုအချိန်တွင်ကောင်လေး၏ခြေကျင်း၀တ်မှာ သံကြိုးများနှင့်ချည်နှောင်ထားခြင်းခံရပြီး ထိုအောက်ဘက်ရှိအရည်ပြားများမှာ ပွန်းပဲ့နေလေသည်။

သူကကောင်လေးကိုဖြည်းညင်းစွာပြုံးပြလိုက်ပြီး;

"ဒါဆိုဒီမှာခနစောင့်နေနော် အဆင်ပြေလား"

Khemjiraသည်အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ ထမင်းဟင်း ၊ ရေ နှင့် သရေဆာများ၀ယ်ကာပြန်တတ်လာခဲ့သည်။ကောင်လေးကတုံ့ဆိုင်းသွားပေမဲ့ ဆာလောင်နေမှုကြောင့် လက်ဆွဲကာယူလာသည်။

"ဖေ...ဖေဖေ့ကို ကျွန်...ကျွန်တော်စားပြီးတာ မပြောပါနဲ့ တောင်း..ပန်ပါတယ်"

ကောင်လေးကစိတ်ပျက်လက်ပျက်မျက်နှာနှင့်တောင်းပန်လာသည်။Khemသည်စိတ်အနှောက်ယှက်ဖြစ်သွားကာ ထိုကလေးအဖေဖြစ်သူကိုဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ကလေးစိတ်ချမ်းသာရန် ခေါင်းညိတ်၍ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မပြောပါဘူး"

အဲ့နေ့ညနေခင်းမှာ Khemဟာ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုနှင့်သတင်းပေးလိုက်ရာ ရဲတပ်ဖွဲ့က အရက်မူးပြီး သားဖြစ်သူကို ရိုက်နှက်နေတဲ့ ဘေးအိမ်ကလူကိုဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။

စစ်ဆေးလိုက်သော်အခါ ထိုကောင်လေးသည် လွန်ခဲ့သည့်တစ်လခန့်ကယဉ်မတော်တဆမှုဖြင့် ဆုံးပါးသွားသည့်အမျိူးသမီး၏သားဖြစ်ပြီး ထိုအရက်သမားမှာသူမရဲ့ချစ်သူဖြစ်သည်။ယခုအခါထိုလူသည် အကြွေးများပိနေပြီး သူ့ချစ်သူဆုံးသွားတော့ အကြွေးကူဆပ်ပေးမည့်သူမရှိတော့သဖြင့် ဒေါသမှန်သမျှ ကလေးအပေါ်ပုံချနေတာဖြစ်သည်။

Khemjiraသည်ထိုအရက်သမားမည်သည့်အပြစ်ဒဏ်ကိုခံရလည်းမသိပေမဲ့ ကလေးမှာတော့ မိခင်ဖြစ်သူ၏အမျိူးများရဲ့စောက်ရှောက်မှုအောက်တွင် လုံခြုံနေပြီဆိုတာသိလေသည်။

ပျော်ရွှင်တဲ့ဘ၀ကိုပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါစေလို့အကိုမျှော်လင့်ပါတယ်

သူ့အိပ်ပျော်ခါနီးမှသူ့ဘေးနားကအသံတိုးတိုးလေးကြားလိုက်ရသည်။အရမ်းအိပ်ချင်နေသောကြောင့် မျက်လုံးများမဖွင့်နိုင်ပေ။

"အမမင်းကိုကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

"......"

"ပြီးတော့ မင်းလည်းသတိထားရမယ်နော်"

Chapter(2)💜


နောက်ဆုံးတော့ အတန်းစာသင်ချိန်တွေစတင်ပြီဖြစ်သည်။Khemတစ်ယောက် မှန်ကနေ သူ၏ကျောင်းuniformကိုကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေသည်။ အိတ်ကိုယူကာ ပုခုံးတစ်ဖက်ပေါ်လွယ်လိုက်ရင်း ထွက်လာသည်။

သူ့တိုက်ခန်းကနေတက္ကသိုလ်ထိဆိုရင် လမ်းလျှောက်သွားရင် တစ်နာရီတိတိကြာလေသည်။မောပန်းနွမ်းနယ်သလိုခံစားလာရဖြင့် ရေငတ်ပြေစေရန် ကျောင်းအနီးစတိုးဆိုင်မှ‌
ရေတဘူးလောက်၀ယ်ရန် ဆိုင်ရှေ့တွင်ရပ်လိုက်လေသည်။စာသင်ချိန်မစမှီအချိန်ရှိပါသေးသည်။

သူကဆိုင်ဘေးသို့ရပ်လိုက်သည်။ရေဘူးကို နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့တင်မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများက ပန်းအိုးတစ်လုံးပြုတ်ကျလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟာ သေပြီ!!!

"သတိထား!!!"

Khemjira တစ်ယောက်ယောက်၏သတိပေးသံကိုကြားသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလုံးလုံးမှရွေ့မရပဲဖြစ်နေသည်။ပန်အိုးသူ့ခေါင်းပေါ်သို့ကျလုနီးနီးအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကပြေးဆွဲလာပြီး သူ့ကို့ မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားစေသည်။

ခွမ်း!!!!

"အားးး"

ပန်အိုးကျကွဲသံနှင့်လူများ၏အော်သံများဟာရောယှက်သွားသည်။

"မင်း...အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူ့ကိုကယ်ဖို့ပြေးလာသည့်လူကထိတ်လန့်တဲ့အမူအယာနဲ့မေးလေသည်။သူ့တွင် ပျားရည်ရောင်အသားရည် ၊ ရွှေအိုရောင်ဆံပင်များနဲ့ နဖူးတွင် နဖူးစီးစည်းထားသေးသည်။

Khemjiraသည်ကွဲသွားသောပန်းအိုးကို ဖျော့တော့သောမျက်နှာဖြင့်လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"...ကျေးဇူးပါ ကူညီပေးလို့"

တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေရာမှ ပြန်လည်သက်သာလာကာရှိသေး ထိုလူမှာ သူ့ကိုဆွဲကာ ခေါ်သွားသောကြောင့် ရုတ်တရက် လန့်ကာအော်၍မေးလိုက်သည်။
"ခန မင်း ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ ငါ့ကို!!"

ထိုလူက လေးနက်သောအကြည့်ဖြင့် သူ့ကိုလှည့်ကြည့်လာသည်။Khemမှာ ထိုအကြည့်ကြောင့် ရုန်းကန်ဖို့လန့်သွားကာ ထိုလူ့နောက်သို့လိုက်သွားရသည်။လူတွေနဲ့ကင်းဝေးသော ကျောင်းဆောင်အနောက်ဘက်ရှိ ဇီးသီးပင်အောက်တွင် သူတို့ရပ်လိုက်ကြသည်။

ထိုလူကသူ့ကို မျက်လုံးမှိတ်၍ အားကုန်အော်မပြောခင် ဘေးပတ်လည်လည်တချက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။

"မင်းကိုသရဲခြောက်နေတယ်!!!"

"...."

"တခုခုမလုပ်ရင် မင်းသေမှာသေချာတယ်"

Khem၏ပါးစပ်မှာ ထိတ်လန့်အံ့ဩစွာ ဟသွားရသည်။သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီမှအခုလိုမျိူးအပြောခံရရင် ဘယ်သူမဆိုလန့်သွားမှာသေချာပါသည်။သူကသိချင်စိတ်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်ကမေးလိုက်သည်။

"မင်းကဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ?"

"အဲ့ပန်းအိုးပြုတ်ကျမလာခင်တတိယထပ်မှာတွေ့လိုက်တယ် တယောက်ယောက်ကတွန်းချလိုက်သလိုပဲ"

Khemဟာ ဒီကိုရောက်လာတည်းက သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကြောင့် စိတ်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ပေမဲ့ အပြည့်အ၀ယုံကြည်ဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။

"မင်းငါပြောတာကိုမယုံတာဖြစ်သင့်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ သတိတော့ထားစေချင်တယ်"

Khemသက်ပြင်းမချခင်တွန့်ဆုတ်သွားကာ;

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ငါမင်းကိုမယုံတာမဟုတ်ဘူး ဒီတိုင်း ငါလက်မခံချင်တာ"
Khemjira၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးမှာ သူ့ကိုယ်သူပြောနေပုံရလေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းကြောင့်သာ မဟုရင် ငါသေချာပေါက် ဒဏ်ရာရသွားနိုင်တယ်"

ထိုလူကပုခုံးတွန့်ပြလေသည်။
"ဒါကဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ငါအမည်က Jhetပါ Jhetana"

"ငါက Khem ..... Khemjira ပါ"

Jhetက သူ့အမည်ကိုကြားတော့ အံ့ဩသွားကာ မျက်တောင် ပေကလပ်ပေကလပ် ခတ်နေလေသည်။
Khemjiraလည်းခြောက်ကပ်စွာပြုံးလိုက်လေသည်။

"အမေက ကံဆိုးမှူတွေတားဆီးဖို့ မိန်းကလေးအမည်ပေးခဲ့တာပါ"

Jhetမှာ အားနာပါးနာဖြင့် ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်ကာ;
"ဒါမဲ့ မင်းမျက်နှာကလည်း မိန်းကလေးနဲ့တူတယ်"

"အဆင်ပြေပါတယ် ငယ်ငယ်ကပိုတောင်တူသေးတယ်"

ထင်ပါတယ်လို့ Jhetတယောက်တွေးလိုက်လေသည်။

"မင်းကဘယ်ဌာနကလဲ"

"အနုပညာနဲ့အသုံးချဝိဇ္ဇာဌာနကပါ"

"ငါရောပဲ မင်းကအသစ်လား"

စိတ်အားထက်သန်စွာခေါင်းညိတ်ပြရင်း Khem၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေသည်။

"အင်း ဟုတ်တယ်"

တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် Jhetကခပ်တိုးတိုးရယ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါတို့တွေ သူငယ်ချင်းလုပ်ကြရအောင် ။ အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ Line IDကို ရနိုင်မလား"


Khemjiraတယောက်စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေပြီး Jhetရဲ့ Line IDထည့်ရန် သူ့ဖုန်းကိုအမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက်Jhetကပြောလာသည်။
"အတန်းထဲအရင်သွားရအောင် ပြီးမှ မင်းအခြေအနေကိုပြောပြမယ်"

Khemjiraကနှုတ်ခမ်းတင်းတင်းစေ့ကာ အနည်းငယ်‌သဘောတူဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်နေ့လည်သုံးနာရီအထိအတန်းတက်ကြလေသည်။အတန်းပြီးသွားတော့ JhetကKhemကို ကျောင်ဆောင်အနောက်ဘက်ရှိစကျင်ကျောက်စားပွဲဝိုင်းသို့ခေါ်သွားပြီး မနက်ကသူတို့ပြောနေကြသည့်အကြောင်းအရာကိုပြန်ဆက်ကြလေသည်။

"မင်း တ‌စေတွေအများကြီးရဲ့ ခြောက်တာကိုခံနေရတယ်‌ဆိုတာကိုသိရဲ့လား"


JhetကKhemကိုပြင်ဆင်ချိန်တောင်မပေးပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား တန်းပြောလာလေသည်။အစောပိုင်းကသူတို့စကားပြောတာဟာပိုအဆင်ပြေသလိုခံစားရပြီး အခုအခြေအနေကတော့Khemအတွက် အနေခက်နေပေမဲ့ တဖက်ကတွေးသော် သက်သောက့်သက်သာရှိသလိုလည်းခံစားရသဖြင့် တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မသိဘူး ဒါပေမဲ့ ငါတယောက်တည်းမဟုတ်ဘူးလို့တော့ အမြဲခံစားမိတယ်"

"......"

"ပြီးတော့ မကြာခဏ ထူးဆန်းတာတွေမြင်ရတတ်တယ်"

"တစေတွေကိုလား"

KhemဟာJhetရဲ့တည့်တိုးမေးခွန်းကြောင့် လန့်ကာအံ့အားသင့်သွားပေမဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော် Jhetလည်းမျက်ခုံးများပင့်သွားရသည်။


"ဒါဆို မင်းက တခြား တစေသရဲတွေကိုတွေ့နေရပေမဲ့ မင်းအနားမှာရှိနေတာတွေကိုတော့မတွေ့ရဘူးပေါ့"

Khemjira၏မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားရသည်။

"မင်းကမြင်နေရတာလား"

"အင်း ဒါပေမဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတော့မမြင်ရဘူး တခါတလေ မီးခိုးတွေလိုပဲ တခါတလေကျတော့ အရိပ်မဲတွေပဲ"

"....."

"မင်းကိုပထမဆုံးမြင်တုန်းကလိုပဲ မင်းအနားမှာ မှောင်မိုက်တဲ့အရိပ်တွေဝေ့ဝဲနေတာ"

"....."

"မေးစရာကတော့ ...bro မင်းအနားမှာအဲ့တာ‌ေတွရှိနေအောင် ဘယ်လိုလုပ်ထားတာလဲ"

Khemjiraသည် ဘာမှမလုပ်ထားကြောင်းငြင်းဆန်ချင်ပေမဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲမြိုချလိုက်ရသည်။သို့သော် မိသားစုကျိန်စာကိစ္စ Jhetအားပြောပြရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။jhetတယောက် ထိုအကြောင်းကိုကြားတော့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်မြင်၍ khemjiraဟာစိတ်ပျက်သွားမိသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ငါမင်းကိုအစတည်းကမပြောပဲနေခဲ့ရမှာ"

"......"

"မင်းငါနဲ့သူငယ်ချင်းမဖြစ်ချင်တော့ရင်လည်းရပါတယ်။ ...အို့"

Khemjiraသည်ခေါင်းကိုအထုခံလိုက်ရတာကြောင့် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျက်နှာကလည်းရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

"ရူးလိုက်တာ။ဒီလိုကိစ္စကြောင့်နဲ့ဘယ်သူတွေကများသူငယ်ချင်းဆက်မဖြစ်နိုင်ကြလို့လဲ"

Jhetanaတယောက်ထိုသို့မျက်မှောင်ကြီးကြုပ်ကာပြောလေတော့ Khemjiraသည်အထက်တန်းကျောင်းကသူငယ်ချင်းများအကြောင်းတွေးကာ 'အများကြီး'ပဲဟုစိတ်ထဲကနေရေရွတ်လိုက်မိသည်။jhetကိုပြုံးပြလိုက်ပြီး;

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ငါမင်းနဲ့သူငယ်ချင်းမလုပ်ရရင် ငါနဲ့သူငယ်ချင်းလုပ်နိုင်မယ့်လူတွေမရှိလောက်တော့ဘူး"

"ဒါဆိုငါလည်းပြန်စဉ်းစားသင့်လား"

"....."

"ဟားဟားဟား မင်းမျက်နာကတကယ်ရီရတယ်Khem"

".....ဆက်ပြောမယ်"

"မင်းကတော့စကားလမ်းကြောင်းပြန်တည့်နေတော့တာပဲနော်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါလေ မင်းနောက်လိုက်နေတဲ့တစေသရဲတွေကလည်းအများကြီးပဲဆိုတော့"

ထိုစကား‌ေကြာင့်Khemတယောက်ကျောရိုးထဲစိမ့်သွားလေသည်။

"အခုတောင်မှ..."

Jhetanaသာဘေးဘယ်ကြည့်လိုက်သေးကာ;

"ဟင့်အင်း ရှိတော့ရှိတယ် ဒါမဲ့ မင်းနဲ့မနီးဘူး"

Khemjiraမှာကြောက်စိတ်တဟုန်တိုး ထိုးတတ်လာကာ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်ထားလေသည်။

"မင်းမှာအင်အားကြီးတဲ့အကာအကွယ်ရှိနေတယ်။ဒါမှဟုတ် တစုံတခုကမင်းကိုကာကွယ်ပေးနေသလိုပဲ။အဲ့ကြောင့်သူတို့တွေကမင်းကိုအများကြီးမလုပ်နိုင်ကြဘူး"

Khem၏လက်သည် သူ့ကျောင်းuniformမှ ကြယ်သီးကို ဖြုတ်ပြီး သူ့လည်စည်းကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့ကာ လည်ဆွဲကိုပြဖို့ ဆွဲထုတ်ရန် အထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ဒါလေးရှိတယ်၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဝတ်ခဲ့တာ။"

Jhetသည် အလွန်စိတ်ဝင်တစား အနီးကပ် စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ပြီး
လက်လှမ်း၍ ကိုင်ကြည့်ရန်ပင်မလိုပဲ ပြောလာသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ၊ ဒါပေမယ့် ဒါက မှော်ပညာက ပျက်သွားပြီ။"

"ဘာ?"
Khemjira အံ့ဩသွားသည်။
"အဲဒါကို မင်းဘယ်လိုသိလဲ?"

“ဒါတွေကို ငါသိတယ်။ ဒီလိုမျိုးတွေနဲ့ ကြီးပြင်းလာရတာ” လို့ Jhettana က ပြန် ဖြေသည်။ Khemjira ကြားလေလေ စိုးရိမ်လေလေဖြစ်လာသည်။

သူ့ဆွဲကြိုးရဲ့ မှော်အတတ်တွေ ဆုတ်ယုတ်လာပြီး ဒီရက်ပိုင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို ပိုပိုပြီးမြင်လာစေနိုင်သလား။

"ဒါဆို ငါအခု ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

"စိတ်အေးအေးထားပါ သူငယ်ချင်း၊ စိတ်ဖိစီးနေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းနာမည် အပြည့်အစုံ၊ မွေးသက္ကရာဇ်နဲ့ မင်းပုံမှန်သုံးနေတဲ့ တစ်ခုခုကို ပေးလိုက်ပါ။"

"ဒါပဲလား?"

"မင်းအတွင်းခံကလွဲရင်"

Khemjira သည် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း Jhettana ၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် နောက်ပြောင်ခြင်းမဟုတ်ဟု ထင် လိုက်မိသည်။

Khemjira က Jhettana မေးသမျှကို မှတ်စုစာအုပ်နဲ့ ဘောပင်ကို အမြန် ဆွဲယူပြီး သူ့နာမည်နဲ့ ထိုးထားတဲ့ အဖြူရောင်လက်ကိုင်ပုဝါကို ပေးလိုက် တယ်။သူ့မိခင်မသေဆုံးခင်မှာ သူ့အတွက် လုပ်ပေးထားသည့် လက်ကိုင်ပုဝါဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ နောက်တစ်ခါ ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီလိုပစ္စည်း မျိုး မပေးနဲ့" Jhetana က လေးနက်သောလေသံဖြင့် Khemjiraကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို ပေးခိုင်းတယ် မဟုတ်လား"

"မကောင်းတာတစ်ခုအတွက် ငါမသုံးဘူးဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသေချာနိုင်မှာ လဲ"

"အိုး..."

"ငါပြောနေတာပဲ၊ မင်းငါ့ကိုယုံနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် တခြားသူတွေတော့ သိပ်မယုံနဲ့။ ငါမင်းကို သတိပေးချင်တာ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ပိုလို့ တောင် ကျိန်ဆဲနေရင်
ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

Khemjira၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက် သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အားလပ်ရက်မှာ မွေးရပ်မြေကို ပြန်တော့မယ်၊ မင်းရဲ့ အခြေအနေတွေကို ကူညီပေးနိုင်မလားဆိုတာ သိဖို့ Por Kru နဲ့ စကားပြော လိုက်မယ်။''

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ရပါတယ် ရပါတယ် မင်းသေရင် ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းမရှိဖြစ်မာစိုးလို့ပါ"

ထိုစကားကိုကြားတော့ Khemက သူ့ကို တစ်ခုခုနဲ့ ပစ်ရိုက်ချင်လာသည်။

"Jhet၊ မင်းက လူယုတ်မာ၊ ဒါက ဒုတိယအကြိမ်နော်"

"ဟားဟားဟား။ မင်းက ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလား"

Khemjira က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည် ။

"သွားစမ်း ငါ့ကို စိတ်အနှောက်အယှက်မပေးနဲ့ ငါစိတ်ဖိစီးနေတယ် မင်းသိလား"

"OkOk... ဩော်၊ ဟိုကို၊ သွားရအောင်။ ရေခဲတုံးသွားယူလိုက်မယ်။ Uni ရှေ့က နေရာ ကလည်း နေလို့ ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်။"

Khemjira သည် တွန့်ဆုတ်စွာ သဘောတူပြီး Jhettana ၏ နောက်သို့ လိုက်
သွားပုံမှာ သူ့အမေနောက်သို့ လိုက်နေသည့် ဘဲပေါက်လေးတစ်ကောင်နဲ့တူနေလေသည်။khemသည် သူ့အား အနည်းငယ် စစိတ်ဆိုးနေသေး‌ေပမဲ့ သူတို့တွေ အရမ်း နီးကပ်လာမလားလို့ သူတွေးမိတယ်။တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိတာ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးပေမယ့် အချိန်တော်တော်ကြာကြာ သူငယ်ချင်းဖြစ်နေခဲ့သလို ခံစားရတယ်။

Khemjira သည် သူ့နောက်သို့ အမှန်တကယ် လိုက်နေသော ဝိညာဉ်များ ရှိ နေကြောင်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေပြီဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ Jhet အနားတွင် ရှိနေသောအခါ ဝိညာဉ်များ သူ့အနားသို့ ကပ်မလာသောကြောင့် ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အကာအကွယ်ပေးသော မှော်အတတ်တစ်ခု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ ထိုနေ့မှ စ၍ Khemjiraသည် Jhetana နှင့် တတွဲတွဲနေခဲ့သည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့တဲ့ အချိန်က သူတို့ တိုက်ခန်းကို ပြန်သွားတဲ့အချိန်တွေဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာတောင် Khemတ‌ေယာက်ဘာပြဿနာမှမတက်ဘူးဖြစ်လေသည်။

Khemjira ဟာ သူ့မျက်လုံးထောင့်က အရာတွေကို မြင်တာ ဒါမှမဟုတ် တ ရွတ်တိုက်နဲ့ အရာဝတ္ထုတွေ ပြုတ်ကျတာကို ကြားတာလိုမျိုး စိတ်အနှောက် အယှက်ဖြစ်စရာ ပြဿနာတချို့ ရှိနေဆဲတော့ဖြစ်သည်။

Khemjira သည် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် စာအုပ်ဖတ်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ညနေ ကိုးနာရီကျော်လောက်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ဖတ်ပြီးသွားတော့ သူ့ ထိုင်ခုံကို ဆွဲဘုတ်အတွက် ချိတ်ထားတဲ့အနားသို့ ရွှေ့လိုက်တယ်။ နောက် သင်ခန်းစာမှာ ရှုခင်းများ၊ လူ၊ တိရိစ္ဆာန်များ သို့မဟုတ် အရာဝတ္တုများ တွင် ကျွမ်းကျင်သော ဘာသာရပ်အလိုက် ပုံကြမ်းရေးဆွဲခြင်းမှ ၎င်းတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို အကဲဖြတ်ရန်ဖြစ်သည်။

Khemjira သည် လူများ၏ပုံတူများကို ဆွဲရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး ကွယ်လွန်သူ မိခင်၏ ပုံတစ်ပုံကို ရေးဆွဲရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ၎င်းမှာ အကောင်း ဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူထင်သည်။

သူ၏နူးညံ့သောလက်သည် စက္ကူနှင့်အညီ 2B ခဲတံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အကွာအဝေးကို တိုင်းတာရန် မျက်နှာပုံစံကို ပုံကြမ်းမစမီ ပါးလွှာသော မျဉ်းကြောင်းများပါသည့်စုတ်ချက်များကိုအရင်လုပ်ဆောင်လေသည်။

Khemjira သည် သူ့အမေ၏မျက်နှာကို ပုံဆွဲလေ့ကျင့်ခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့အမေနဲ့ မျှဝေခဲ့တဲ့ အမှတ်ရစရာတွေက သူ့ရင်ထဲမှာ စွဲထင်နေပြီး သူ့ အကြောင်းတွေးတိုင်း နွေးထွေးမှုကို အမြဲခံစားရ‌ေလသည်။ ထို့ကြောင့် အများကြီး ကိုးကား စရာမလိုအပ်ဘဲ သူ့အမေ၏မျက်နှာကို ဆွဲနိုင်သည်။

“အရမ်းလွမ်းတယ်” လို့ Khemjiraက ပန်းချီထဲမှ သူ့အမေ၏ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နေသောမျက်နာကိုကြည့်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်‌‌ေလသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သမ်းဝေသွားကာ သူ အိပ်ပျော်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထစမ်းပါKhem၊ အခု မအိပ်နဲ့။ နည်းနည်းထပ်ဆွဲပြီးရင် ပြီးတော့မှာရယ်။

Khemjira က သူ့ကိုယ်သူပြောပြီး မျက်လုံးဖွင့်ဖို့ အတင်းကြိုးစား‌ေလသည်။ သူ့ လက်တွေ ပြုတ်ကျလာတဲ့အထိ ငိုက်မျဉ်းမှုက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာမခံနိုင်တော့ပဲ Khemလည်း ဒီအတိုင်း အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

မှိန်းပြီး တလှုပ်လှုပ်နှင့်ပြန်နိုးလာ၍ တိုင်ကပ်နာရီကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ မနက် နှစ်နာရီထိုးနေပြီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းယမ်းပြပြီး ဆွဲကြိုး ကို ကိုင်ဖို့ လုပ်လိုက်သည်။

"အား!" ခမ်ဂျီရသည် သူ့ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထကာ နောက်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ့ တင်ပါးက သူ့နောက်က စားပွဲနှင့် တိုက်မိသွားလေသည်။

တစ်ချိန်က ပြုံးရွှင်နေသော သူ့မိခင်၏ ပုံကြမ်းသည် အနက်ရောင်မျက်လုံး များသာရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ပြုံး နေသော ပါးစပ်သည် ယခုအခါ သူမ၏ နားရွက်များထိ ထိနေအောင် ပြုံးပြနေပြီး ပါးစပ်မှာ စုတ်ပြဲသွားခဲ့သည်။

Chapter(3)💜

Khemjira ၏ ခြေထောက်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ တုန်လှုပ်နေခဲ့လေသည်။ထိုအချိန်တွင် သူ့ဖုန်း တုန်ခါသွားသည်။ သူသည် ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ စကားဆုံးအောင် မ စောင့်ဘဲ စကားပြောသည်။

[Khem ဆွဲပြီးပြီလား...]

" Jhet ငါ့ကိုကူညီပါအုံး"

[ဟေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲ?]

"... မင်းငါ့အခန်းထဲလာလို့ရမလား Jhet ကျေးဇူးပြုပြီး waaaah"

ဆံပင်သုတ်နေသည့်Jhetဟာ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ မျက်လုံးပြူးပြီး မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ချလိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်သော့ကို ချက်ချင်းဆွဲကိုင်ပြီး အခန်းထဲက ပြေးထွက်သွားတယ်။

"ငါလာနေပြီ ဖုန်းမချလိုက်နဲ့၊ ဖုန်းကိုင်ထား ဟုတ်ပြီိလား?"

Jhettana သည် သူ့ဆိုင်ကယ်ကို ထုတ်ပြီး ဆယ်မိနစ်မပြည့်မီတွင် Khemjira ၏ တိုက်ခန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ပါကင်ထိုးပြီးနောက် Khemjira ၏အခန်းသို့ အမြန်တက်ကာ တံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခေါက်နေပါစေ ဘယ်သူမှ ဖွင့်မလာပေ။

"Khem...ငါJhetပါ!!!"

တံခါးလည်းခေါက်ရင်း အခြားလက်တဖက်ဖြင့်တံခါးလက်ကိုင်ကိုင်ကိုအရူးအမူး လှည့်ပတ် ဖွင့်ရင်း တံခါးကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အတွင်းမှသော့ခတ်ထားသော တံခါးကပွင့်လာသည်။ Jhetသည်တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ခြင်း၀င်လိုက်သည်။

"Khem!"

Jhetana သည် ပုံဆွဲဘုတ်တစ်ခုပါရှိသော တွယ်ချိတ်တစ်ခုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သတိလစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"မဟုတ်ဘူး.."

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံရိပ်သည် Jhettana ၏ အရေပြားကို ယားယံစေသည်။ သူသည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှ မတွေးဘဲ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ဖြဲကာ ကြေမွသွားစေသည်။

Jhetana သည် Khemjiraကို အကြိမ်အနည်းငယ် နှိုးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နှိုးမရသောကြောင့် လောလာဆယ် သူ့မျက်စိရှေ့တွင်ရှိနေစေရန် Khemကိုခေါ်ထုတ်သွားယုံမှတပါးရွေးချယ်စရာမရှိချေ။

Jhetana သည် သူ့အမေဝယ်ပေးခဲ့သော ကွန်ဒိုတွင် နေထိုင်သည်။ သူ့ မိသားစုက တော်တော်ချမ်းသာ‌‌ေလသည်။ သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံးက အစိုးရအဆင့်မြင့်အရာရှိတွေဖြစ်လေသည်။

ထိုညတွင် Khemjira သည် အဖျားကြီးသဖြင့် နောက်တစ်ရက်တွင် အတန်းမတက်နိုင်ပေ။ Jhettana သည် သူ့အတွက် မှတ်စုယူရန် တစ်ယောက်တည်း အတန်းတက် ရသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန် တွင် သူသည် စာသင်ချိန်ပြန်မစမှီ စားသောက်ပြီး ဆေးကိုသေချာတိုက်ဖို့နှင့် ခမ်ဂျီရကို ပြုစုရန် ပြန်လာခဲ့သည်။

"Khem၊ ငါဒီညနေ အိမ်ပြန်မယ်။ မင်းဒီမှာ ခဏနေ" လို့ Jhetana က အဖျားတက်နေတဲ့ အိပ်ယာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ Khemjira ကို ပြော လိုက်ပါတယ်။ သူတကယ်ပဲ သူ့ကို ခေါ်သွားချင်ပေမယ့် Khemjira လမ်းမှာထိတ်လန့်သွားမှာကို သူကြောက်တယ်။

"ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလ" ခမ်ဂျီရက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။

"တနင်္ဂနွေနေ့လောက်" လို့ Jhettana က ပြန်ဖြေတယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ သူ့ကိုဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု Jhettana အမ ဖြစ်သူ Jane က ပြုံး၍ပြောလိုက်ပြီး သူမက တံခါးဘောင်ကို မှီရင်း ရပ်ကာ ကြည့်နေလေသည်။

Jane သည် Jhettana ထက် ငါးနှစ်ကြီးသော အမဖြစ်သည်။ သူမလာလည်ဖို့က ရှားပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ Jhettana က Khemjira ကို ပြုစုဖို့ သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားတုန်း သူမကို ခေါ်ခဲ့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဘယ်အရာမှ အလကားမရပါဘူး။ Jhetana သည် ဘတ်ငွေထောင်ပေါင်းများစွာတန်သော နှုတ်ခမ်းနီအသစ်တစ်လုံးကိုလဲလှယ်ဝယ်ယူခဲ့ရသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်ပါ အမ"

တစ်လစာအသုံးစရိတ်အတွက် လစာမကျန်တော့တဲ့Jane က ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြီး တုံ့ပြန် ပါတယ်။

"အိုကေ။"

Jhettana သည် Ubon Ratchathani ရှိ သူ၏နေအိမ်သို့ နှစ်နာရီ ကြာ လေယာဉ်စီးပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်။ နောက်နေ့မနက်မှာ သူရှိသေ လေးစားတဲ့ နတ်ဆရာ(Por Kru) "Pharan" ကို သွားတွေ့‌ေလသည်။ Por Kru သည်သစ်တောနှင့် ထိစပ်လုနီးပါးရှိသော ရွာသားများနှင့် ဝေးကွာသော ရွာအစွန်ရှိ ထိုင်းရိုးရာအိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်သည်။ Por Kru Pharan သည် ကျိန်စာများကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သော ရောဂါများကို ကုသရာတွင် ကျွမ်းကျင်‌ေသာကြောင့် ရွာတွင်းတွင် လူသိ များသည်။ သူ့တွင် တပည့်များစွာရှိပြီး ယခုခေတ်တွင် သူသည် အများအားဖြင့် သူ့ထံလာရန် လူများကို စောင့်ရုံသာဖြစ်သည်။ သူ့ဆီလာရောက်လည်ပတ်သူအများစုမှာ ကံဆိုးသူများ၊ ကျိန်စာမိခြင်း သို့မဟုတ် သရဲတစ္ဆေခြောက်သောသူများဖြစ်သည်။ အားလပ်ချိန်မှာတော့ အသက်မွေးဝမ် ကြောင်းပြုဖို့အတွက် မှော်ဆန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုရောင်းလေသည်။ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်မပတ်သက်တဲ့ အရာနှစ်ခုရှိ‌ေလသည်။၎င်းမှာအောက်လမ်းပညာနဲ့ ကံကြမ္မာရန်သူတွေဖြစ်သည်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးသည် တစ်နေရာမှ ထွက်လာပြီး ကော်ဇောနက်ကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် ၎င်း၏ပုံမှန်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့နောက်မှာတော့ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်နဲ့ ပလ္လင်တစ်ခုရှိပြီး သာမာန်နတ်ဆရာရဲ့ နေရာလိုဖြစ်ပြီး ငွေရောင်ထီးတစ်လက်နဲ့ ရွှေရောင်ထီးတစ် လက်တို့ ပါရှိ၏။ သို့သော် Por Kruသည် အဖြူရောင်မှော်ပညာကို ကျင့်သုံးသောကြောင့် သူ၏ယဇ်ပလ္လင်တွင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များသာရှိပြီးအောက်လမ်းမှော်ပစ္စည်းများမရှိပေ။

Thettana သည် သဘောကျစွာ ပြုံးကာ လက်အုပ်ချီရန် လက်ကို အမြန် မြှောက်လိုက်သော်လည်း စကားပြောရန် ပါးစပ်ကိုပင် မဖွင့်မီ Por Kru က တင်းမာသော အသံဖြင့် နှောက်ယှက်လိုက်သည်။

"Jet မင်းကဘာကောင်လဲ ငါ့အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာတာလား"

လေထဲတွင်ယိမ်းယိုင်နေသော လက်ဖြင့် Jetသညခြောက်ကပ်ကပ်ပြုံးကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟီးဟီး၊ ကျွန်တော် အရမ်းလေးစားတဲ့ Por Kruကိုအားကိုးချင်တာလေးရှိလို့ပါဗျ။"
Jhettana သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ Khemjira ၏လက်ကိုင်ပုဝါကိုအမြန်ထုတ်ယူပြီး စာရွက်တစ်ရွက်နှင့်အတူ Khemjira ၏ မွေးသက္ကရာဇ် ကို သူ့ဘေးနားရှိ ရွှေဗန်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် Por Kruရှေ့တွင်ထားရန် ချလိုက်သည်။
"Por Kru ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက်ကြည့်ပေးပါ Por Kruလုပ်ပေးနိုင်တာ တစ်ခုခုများရှိမလားလို့လေ"

ထို့နောက် Jhettana သည် Khemjira ၏အခြေအနေကို Por Kru အား ပြန်ပြောပြသည်။

Pharanသည် ဤဒုက္ခပေးသူကို သူ့အိမ်မှ ကန်ထုတ်ပစ်ရန် တွေးနေသော်လည်း လက်ကိုင်ပုဝါမှ မွှေးရနံ့က သူ့အား ဆွဲဆောင်ကာ အနီးကပ်ကြည့်ရန် တွန်းအားပေးနေသည်။

အနံ့က မွှေးပေမယ့် တစ်ခါတရံမှာ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ပညာ်နံ့တွေနဲ့ ရောထွေး ပြီး အဲဒီထဲက တစ်မျိုးက အထူးအစွမ်းထက်တယ်... Pharanက ဖတ်ဖို့ နာမည်နဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်ပါတဲ့ စာရွက်ကို မဆွဲထုတ်ခင် ကြည့်လိုက်သည်။

Khemjira? ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် ဤနာမည်နှင့် နားမလည်နိုင်သော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူကြားဖူးသည့်နေရာကို မမှတ်မိတော့ဘဲ မှတ်မီရန် ကြိုးစား နေခဲ့သည်။ သူသည် နာမည်ပိုင်ရှင်၏ မွေးနေ့ကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပိုင် မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ဘောပင်ကို ထုတ်ကာ မွေးသက္ကရာဇ်ကို ရေးမှတ်ကာ စတင်တွက်ချက်သည်။ သူ မပြီးခင် မိနစ်အတော်ကြာ ပြီးသွားတော့ ရလဒ်က တော်တော် ကြောက်စရာကောင်း‌ေနသည်။

"ဒါဘယ်သူလဲ?"
Pharanက သူ့မှတ်စုစာအုပ်ထဲက ရလဒ်တွေကိုသေချာကြည့်ရင်း ပြန်သုံးသပ်နေတုန်း မေးတယ်။

"ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းပါ Por Kru။ ဘယ်လိုလဲဟင်"

"မင်းသူငယ်ချင်းကို သူလုပ်ချင်တာတွေရှိရင်လုပ်ထားတော့လို့ပြောလိုက် ၊ သူဒီနှစ်ကုန်ထိအသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး"

ထိုသို့ပြောသောအခါJett၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွား၏။

"Por Kru သူ့ကို လုံးဝမကူညီနိုင်ဘူးလား"

"ငါမင်းကိုအရင်ပြောပြီးပြီ၊ ငါက ရန်သူတွေနဲ့မဆက်ဆံဘူး"

Jhetana က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး Por Kru ကို မကျေမနပ်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။Por Kruကပြောသလိုပါပဲ ကူညီနိုင်ပေမယ့် ကူညီဖို့ မရွေးချယ်ဘူး...

"ကျေးဇူးပြုပြီး Por Kru ၊ သူ့ကို နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးပါ။ သူ့ကို ကိုယ်ချင်းစာပေးပါ။ သူက လူကောင်းပါ။ ခြင်တစ်ကောင် ၊ ပုရွက်ဆိတ်တ‌ေကာင်ကို နင်းဖို့တောင် မဝံ့ရဲပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျေးဇူးပြုပြီး..."
သူ စကားမဆုံးခင် Por Kru က သူ့မျက်နှာကို လက်ညိုးထိုးပြီး ပြောလေသည်။

"ဟင်း၊ သူတပါးရဲ့ကံကြမ္မာကို မနှောက်ယှက်နဲ့၊ သူက ဒီဘဝမှာ လူကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် အတိတ်ဘဝကလည်းလူ‌ေကာင်းလို့ မဆိုလိုဘူး။ မင်းလည်း သတိထားသင့်တယ်။ မင်းကံကောင်းလို့လို့ မထင်နဲ့။ မင်းအတွက်လည်းဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်"

Por Kru သည် ပြတ်သားကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် Jhetana ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူသည် သူ့စကားအတိုင်း လုပ်‌ေသာသူဖြစ်သည်။ စိတ်ပြောင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ သို့တိုင်ကြောင့် သူသည် Khem၏ ဒုက္ခကိုမကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။Jettသည်မကျေနပ်ချက်ဖြင့်တဗျစ်တောက်တောက်ရွတ်တော့သည်။

"Khem ကအရမ်းသနားစရာကောင်းတာPor Krueရ ၊ သူ့အမေကလည်း ဆုံးပါးသွားပြီ သူ့အဖေကလည်းKhemငယ်ငယ်လေးကတည်းက တစ်သက်လုံး ဘုန်းကြီး၀တ်သွားခဲ့တယ်။ သူ့မိခင်ဆွေမျိုးတွေက သူ့ကို မခေါ်သွားသလို သူ့ဖခင်မိသားစုကလည်း သူ့ကို ပစ်ထားကြတယ်၊ ပိုက်ဆံတွေတောင် လုယူထွက်ပြေးသွားတယ်။ အထက်တန်းကျောင်းမှတုန်းကဆိုကျိန်စာသင့်တာကို ကြောက်ကြလို့ ဘယ်သူကမှ သူနဲ့ မပေါင်းချင်ကြဘူး"

သူ၏ မကျေနပ်မှုများကြောင့် Jettသည် Khemjira ၏ လက်ကိုင် ပုဝါတွင် Pharanကအဆောင်တခု ရေးထိုး‌ေပးလိုက်သည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ယူလိုက်ပါ။ ဒါပဲ ငါလုပ်နိုင်တယ်။"

Jhettana ကဲ့သို့လူတစ်ဦးမှ အတည်ပြုထားသည့်အတိုင်း ပုံမှန် အားဖြင့် ဘတ်ငါးထောင် သို့မဟုတ် ခြောက်ထောင်ကုန်ကျသော Por Kru ၏ ဝိညာဉ်-တွန်းလှန်နိုင်သော ယန္တရားသည် အလွန်ထိရောက်ပါသည်။ သူ့ အခန်းထဲကို ဝိညာဉ်တစ်ကောင်မှ မဝင်ရောက်ဘူး။

Jettထိုအရာကိုမြင်ကာမှ Khemjira ကို သနားလို့ Por Kru လုပ်ခဲ့တာလား မသိပေမယ့် Por Kru ကို ပွေ့ဖက်ဖို့ထခုန်လုနီးပါး ကျေးဇူးတင်မိသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ တကယ်လုပ်ရင် Por Kruက မိသားစုဆိုတာကိုဘေးချိတ်ပြီး သူ့လည်ဂုတ်ကနေဆွဲထုတ်ပြီအိမ်မှကန်ချနိုင်တယ်ဆိုတာ သိသောကြောင့် ထိုကိစ္စကိုစိတ်ကူးပဲယဉ်လိုက်‌တော့သည်။

"ကျေးဇူးအရမ်းတင်ပါတယ်!"

Jhetana သည် တနင်္ဂနွေနေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင် Ubon Ratchathani မှ ဘန်ကောက်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ရောက်ရောက် ချင်း တက္ကစီတစ်စီးဖြင့် ကွန်ဒိုသို့ အမြန်ပြန်သွားရာKhemသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ဒါဆို ငါသွားတော့မယ်" Jane က သူ့အိတ်ကို ပခုံးပေါ်လွယ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ မသွားခင်မှာ သတိပေးချက် ထားခဲ့ဖို့ မမေ့ခဲ့ပါဘူး ။

"Jett သတိထားနော်။ ဒါက အရမ်းဆိုးတယ်။ မနေ့ညက သူတို့တွေလသာဆောင်မှာ စုရပ်နေကြတယ် " လို့ အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်မလာခင်အထိတ်တလန့်နဲ့ ပြောလာသည်။

ခဏကြာတော့ Khemရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။

"အိုး Jane ပြန်သွားပြီလား" Khemjira မျက်တောင်ခတ်ပြီး မေးလိုက် သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူ့ရည်းစားက အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေတယ်၊ ပြေးသွားတယ်” ဟု Jhetana က ပြန်ဖြေသည်။ ဒါကိုကြားတော့ Khemက စိတ်ပျက် လက်ပျက် ဖြစ်သွားတယ်။

"ငါ သူ့ကို ကျေးဇူးမတင်လိုက်ရဘူး။"

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ညတာလုံး Janeသည် မအိပ်ပဲ သူ့အနား တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ Khemjira က Jane ဘာကြောင့် ဒီလောက်စိတ် ပိုင်းဖြတ်ထားလဲဆိုတာ နားမလည်ပေမယ့် "ငါ မအိပ်လိုက်ရဲဘူးKhem"လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ ခေါင်းကိုက်တာ အရမ်းဆိုးနေ တော့ သူမကို နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။

Jhetana သည် Khemjira ၏ဆံပင်ကို ချစ်ခင်စွာ ဖြီးပြီးပြောလာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ သူမကိုနောက်တခါ ပြန်တွေ့မယ်။ ဒါဆို မင်း ကျေးဇူးတင်လို့ရပြီ" Jhetana ကပြောပြီး Khemjira က ခေါင်းညိတ်တယ်။ ထို့နောက် ဆိုဖာ ပေါ်ဆွဲတင်ကာ သူငှားထားသော လက်ကိုင်ပုဝါကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ အဖြူ ရောင်လက်ကိုင်ပုဝါကို အဖြူရောင် ယန္တရားဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အိုး၊ ဒီအပေါ်မှာအဆောင်တခု ရှိ‌ေနတယ်" ဟု Khemက မှတ်ချက်ချပြီး Jhettana က အတည်ပြုကာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းနဲ့အတူထားလိုက်ပါ။ Por Kru ရဲ့ အဆောင်က မင်းကို နတ်ဆိုးတွေရဲ့ရန်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေမယ့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပဲ"

ထို့နောက် Khemက ၎င်းကို အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ အမြန်ထည့်ကာ ထူးထူးခြား ခြား နှစ်သိမ့်မှု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော့်အခြေအနေကို သူဘာပြောလဲ" စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။

အကယ်၍ Jane သည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူနှင့်အတူ မနေခဲ့ပါက၊ Khemjira သည် မကြာသေးမီက ကြောက်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ရူးသွပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ Jhetanat i Por Kru က ကူညီရန် သဘောတူလိုက်သလား သူသိလိုသော်လည်း ထိုဒေသ ရှိ ဆဲလ်ဖုန်းလက်ခံမှု ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် အဆက်အသွယ်မရခဲ့ပေ။

ဒီလိုမျိုး ထပ်မကြုံချင်တော့ဘူး။

"တောင်းပန်ပါတယ် Khem။ ငါသူနဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပေ မယ့် သူက ကံကြမ္မာရဲ့ ရန်သူတွေနဲ့ လုံးဝ မပတ်သက်ချင်ဘူး"

ကံကြမ္မာရဲ့ ရန်သူတွေ... ဒါဆို ဒါက ပုံမှန် ဝိညာဉ်တွေထက် ပိုတယ် မဟုတ် လား။

Khemက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိကပ်ရင်း သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း နစ်မြုပ် သွားတယ်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါနားလည်ပါတယ်။"

သူ့သူငယ်ချင်း၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရတော့ Jhettana သည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်မနေနိုင်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါမင်းကို လွယ်လွယ်နဲ့ သေစေမှာ မဟုတ်ဘူး။ တခြားနည်း လမ်းကို ငါရှာမယ်။"

Thettana ၏စကားကြောင့် Khemjira ၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်
ရှင်သန်လာသည်။


"နောက်တစ်နည်းရှိလား?"

Jettက ပခုံးတွန့်ပြီး ပြောသည် ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအတိုင်းပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ Por Kruဆီ မင်းကို ငါနဲ့ခေါ်သွားမယ်"

".....? "

"မင်းမျက်နှာကိုမမြင်ရတာတောင် မင်းကိုကူညီချင်ခဲ့တာမို့ Por Kru မင်းကိုတွေ့ တဲ့အခါ မကူညီပဲ နေနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်။ "

Khemjira အံဩသွားသည်။ အဲဒါက ဘယ်လိုယုတ္တိမဆန်မှူမျိုးပါလိမ့်။

Chapter(4)💜


တိတ်ဆိတ်သောညဘက်၌  ဘုန်းဘုန်း Pinto ၏ ရှေးခေတ်နေအိမ်တခုထဲတွင် Khem၏အိမ်မက်ထဲကအမျိုးသမီးပေါ်လာသည်။ သူမသည် အဖြူရောင်အင်္ကျီနှင့် ထိုင်း ရိုးရာ၀တ်စံုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီးခြေရင်းတွင် လက်အုပ်ချီကာ အပေါ်သို့ကြည့်ကာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

"မတွေ့တာကြာပြီနော် ဒကာမKhae" ဟု ဘုန်းဘုန်းPinto က ပြောသည်။ အမျိုးသမီးသည် မျက်နှာကို မမော့မီတွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကန်တော့ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ သနားစရာကောင်းလွန်းပြီး ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့်နီရဲနေသည်။

" ဘုန်းဘုန်း"
Khaeဟာ ဘုန်းဘုန်း Pinto ၏ ကွယ်လွန်သူ ဇနီးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခုနစ်နှစ်ကျော်က ဆုံးပါး သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏စိုးရိမ်မှုကြောင့် ရှေ့ဆက်ရန် ဆန္ဒမရှိပဲ သူ့ ကလေးအနားမှာ‌ေန‌ေနဆဲဖြစ်သည်။ မကြာခဏဆိုသလို သူမသည် ဤကဲ့သို့ သောအ‌ေကြာင်းများကို ပြောပြရန် သူ့အိပ်မက်များထဲသို့ လာရောက်လေ့ရှိသည်။

"ဒီတစ်ခါ မင်းဘာ‌ေပြာပေးတာလဲ ဒကာမ Khae"

"ဘုန်းဘုန်း ကျေးဇူးပြုပြီး Khem ကို ဒီကိုပြန်မလာခိုင်းပါနဲ့"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဘုန်းဘုန်းPinyo က Khemjira၏ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ လတ်တလော ပြဿနာတွေကို ပြန်ပြောပြဖို့ Khaeကို တောင်းဆိုခဲ့ပါသည်။။

" Por Kru Sake ရဲ့အကာအကွယ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့ Khem ရဲ့ ကံကြမ္မာက လျော့ပါးလာတယ်။ မတော်တဆမှု တော်တော် များများ ကြုံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး ကတည်းက မကောင်းတာတာတွေ ကင်းဝေးအောင် ကာကွယ်ဖို့ တစ်ခုခုတော့ ရခဲ့ တယ်။ ငါလည်း အပါအဝင်ပေါ့" လို့ Khaeက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အသံနဲ့ ပြောပြီး သူမလည်းသူမ၏သားလေးအနားသို့ ကပ်လို့မရကြောင်း‌ေပြာလာသည်။

"သူငယ်ချင်းရဲ့ နာမည်က Jhettana ပါ။ သူက မှော်ဆရာရဲ့ တပည့်ပါ။ သူ့ ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားက Khem ထက် အများကြီး သန်မာပါတယ်။ Jhettana က khem ကို တစ်ချိန်လုံး ကူညီနေတာပါ"

"စာသင်ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ သူနဲ့ Khem သာ ခွဲနေရရင် ဒီတခေါက် ငါတို့ကလေး အဲ့ဟာကသတ်မှာကို ငါကြောက်တယ် " လို့ Khaeက မြေပြင်ပေါ် မဝပ်ခင် မျက်ရည် တွေနဲ့ ပြောလာတယ်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကူညီပေးပါ" လို့ သူမက တောင်းပန် ပါတယ်။ ထို့နောက် အရာအားလုံး တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး Pintoက မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

Por Kru Pharanထံ မှ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ရရှိပြီးကတည်းက Khemjira ၏ဘဝသည် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အထင်ရှားဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားမှုနည်းပါးလာသည်။ ထို့ထက်ပို၍ပြောရမယ်ဆိုရင် ကွဲပြားသော ခေတ်နှစ်ခုမှ ထိုင်းရိုးရာအိမ်များအကြောင်း ကို သူ အိပ်မက်မမက်တော့ပါ။

သရဲတွေကိုတော့ Khemjira မြင်တုန်းဘဲ၊ ဒါပေမယ့် သူတို့က သူ့ကို ဒုက္ခမပေးဘဲ သူ့မှာ အဆောင်ပါတဲ့အတွက် သူကြောက်သလိုမခံစားရပေ။

ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့ကစပြီး Khemjiraဟာ သူ့အမေပုံဆွဲဖို့ သတ္တိမရှိတော့ဘူး။Khemသည်ကံကြမ္မာရန်သူကိုကုသိုလ်ပေး၍တောင်းပန်ခဲ့သည်။ထိုအချိန်မှစ၍ ခြောက်လနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး စာမေးပွဲကာလဖြစ်ပြီး မကြာခင် စာသင်ချိန်လည်း ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။

Khemjira က အဝတ်တွေကို လသာဆောင်မှာလှမ်းနေတုန်း အနီး နားက သူ့ဖုန်းက မြည်လာပါတယ်။ ဖန်သားပြင်ကို မကြည့်ဘဲ သူက ဘယ်သူ လဲဆိုတာ သိတယ်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ Jett"

(Khem၊ အနားယူဖို့ အစီအစဉ်ရှိလား။)

"အင်း နေမကောင်းဘူးဆိုတော့ အိမ်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဘာလို့လဲ"

[ငါတို့အသင်းကစီစဉ်ပေးနေတဲ့စေတနာ့ဝန်ထမ်း စခန်းကို လာပါလား။  ငါ့မွေးရပ်မြေ Ubon Ratchathani ကိုသွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရော လိုက်မလားလို့ အကြံပြုချင်တာက အဲဒီမှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။အဲ့တာအပြင်၊ လူမှုအသိုက်အဝန်းဝန်ဆောင်မှုအတွက် လက်မှတ်ရမှာလည်းဖြစ်ပြီး Por Kru နှင့်လည်းမိတ်ဆက်ပေးမယ်လေ"]

Khemjira နှင့် Jhetana တို့ ပါဝင်ခဲ့သည့် အသင်းမှာ Community Service Club ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် အနီးနားပြည်နယ် တစ်ခုတွင် နှစ်စဉ် စခန်းချလေ့ရှိသော်လည်း ယခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်သည် Ubon Ratchathani အထိ သွားနိုင်စေရန်အတွက် ဘတ်ဂျက်ပိုကြီးပေး ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသည်။

Thettana ကတော့ ကျောင်းခနနားချိန်မှာKhemjira ကို Por Kru နဲ့ တွေ့ဖို့ အစတည်းက ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။ သို့သော်လည်း ကလပ်အသင်းသည် သူ့ မွေးရပ်ဇာတိရပ်ရွာကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လှုပ်ရှားမှုကို စီစဉ်နေသောကြောင့်အခွင့်အ‌ေရးကိုအသံုးချကာ ခဲတစ်လုံးနှင့်ဌက်နှစ်‌ေကာင်ပစ်ရန် ဝေးလံခေါင်သီသော Por Kru Parun ၏ရွာသို့ သွားရန် အကြံပြုခဲ့ သည်။

ပထမတော့ လူတွေက အရမ်းအလုပ်မဖြစ်မှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် အတိုက်အခံတချို့ရှိတယ်။ သို့သော် Jhettana က သူ့အဖေကို ပွဲစပွန်ဆာ ပေးဖို့ တောင်းဆိုတဲ့အတွက် နောက်ဆုံးမှာ သဘောတူခဲ့ကြပါတယ်။

[ဒါဆို မင်းဘယ်လိုလဲ။ မင်းငါနဲ့လိုက်မှာလား။ ငါမင်းကိုတကယ်သွား‌ေစချင် တယ်။

Khemjira က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိရင်း မဖြေခင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည် ။

"ဘုန်းဘုန်းကိုအရင်မေးလိုက်အုံးမယ်"

["ကောင်းပြီ။]

Thettana ဖုန်းချလိုက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့အဖေကို Khemjiraဖုန်းမဆက်ခင််  သူ့အဖေက ဖုန်းဆက်လာတယ်။

"ဟဲလို။ ဘယ်လိုနေလဲ အဆင်ပြေလား ဘုန်းဘုန်း"
Khemjira က သူ့အဖေကို ဦးစွာမေးသောကြောင့် Pintoပြန်ဖြေသောအခါ မျက်ခုံးပင့်ကာပြောလာသည်။

[အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အားလပ်ချိန်မှာ မင်းငါ့ဆီကိုလာ လည်စရာ မလိုပါဘူး။]

"သေချာလို့လား?"

[အင်း သွားစရာနေရာရှိရင် သွားလိုက်ပါ။ ပိုကောင်းလာနိုင်တယ်။]

Khem၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်သွားသည်။

[ငါပြောတာက လုပ်ချင်တာကို လုပ်ပါ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ပါ။"]

"ဘယ်သွားမလို့လဲဆိုတာသိ‌ေနတာလား။"

Khemjiraက‌ေခါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ သူ့ကို ပြန်မဖြေခင် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ကာ-

"ကောင်းပါပြီ ဘုန်းဘုန်းလည်းကျန်းမာရေးကိုဂရုစိုက်ပါ"

ထိုညတွင် Khemက Jettကို သဘောတူရန် ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး သူ့အတွက်စရင်းသွင်းရန် တောင်းဆိုသည်။ စာမေးပွဲများပြီးပြီး နောက်တစ်ပတ်တွင် ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားသည်။

ထွက်ခွာမည့်နေ့မတိုင်မီအထိ Jhettana သည် Khemjira ၏အခန်းတွင် နေခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် တက္ကသိုလ်သို့ အတူတူသွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

"Khemi မင် နောက်ထပ်အဝတ်အစားတွေ ထပ်ယူခဲ့အုံး"
Thettana က ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းရင်း Khemjita ထုပ်ပိုးတာကို ကြည့်ရင်း ပြော လိုက်တယ်။

"ဘာလို့လဲ၊ လေးရက်ခရီးပဲ‌ေလ၊ အပိုအစုံနှစ်ထည်ပါပြီးပြီ" ဟု Khemက လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုလေ စာသင်ချိန်ပြန်မစခင်အထိ Por Kru နဲ့ အတူတူနေကြမယ်။"

"ဘာ??? မင်းရူးနေတာလား။"

"အင်း။ အနားယူဖို့ တစ်ယောက်တည်း မနေစေချင်ဘူး။ Por Kruအိမ်မှာပဲနေပြီးတော့ အလုပ်ကူလုပ်ရမှာပေါ့။"

Khemjira ကJhettana ကို စိတ်မပူဖို့ ပြောပြချင်ပေမယ့် အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် တစ်ယောက်တည်း နေရမှာကို စိုးရွံ့နေသလို ခံစားလာရတဲ့အတွက် မဝံ့မရဲနဲ့ မေးတယ်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ နေရာမှာ ငါနေလို့‌ေရာရပါ့မလား သူကလက်ခံပါ့မလား..."

"အင်း ဘာဖြစ်လဲ၊ ။ Por Kru ကထိတ်တန်းကွ သူ့ဆီနေတာကမှ အလုံခြုံဆုံးရွေးချယ်မှုပဲ။"

Khemjira က စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်သည်။

"ငါ သူ့ကို မနှောက်ယှက်မိဘူးမလား...?" Por Kru ကို အနှောက် အယှက်ပေးမိရင် Khemjira က စိတ်မကောင်းဘူး။ သူ့သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ Jettနဲ့မတူဘူ‌းလေ ဟိုက သူ့ကိုတောင် မသိလိုက်ဘူး။

"ဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့။ Por Kru ရဲ့ အိမ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းကြီးလို ကျယ်ပါ တယ်။ မင်းလို လူသေးသေးလေးက နေရာအများကြီးယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ချင်ဘူး။ ဒါ့အပြင်Por Kruက ငါ့ ပြဿနာနဲ့ မပက်သက်ချင်ဘူးလေ"

ရုတ်တရက်JettကKhemကို ကုတင်ပေါ်သို့ ထိုင်ရန်ဆွဲချလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းဒီအမူအယာလေးကိုမမေ့နဲ့ကွ Por Kru နဲ့တွေ့တဲ့ အခါ မင်း ဒီလိုမျိုး နှုတ်ခမ်း‌ေလးစူပြလိုက်ရင် သူပျော့ပျောင်းလာမယ်ဆိုတာ ငါအာမခံတယ်!"

Khemjira ဒေါသထွက်လွန်းလို့ လက်ထဲက ချွေးနံ့ပျောက်ဆေးကို ပစ်ချ လုနီးပါးပါပဲ။

"Por Kru ပျော့‌ေပျာင်းသွားတာကို မင်းဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ"

Jhetana က Por Kru ရဲ့ ကျောင်းသားဘဝ အစောပိုင်းကာလတွေကို ပြန် တွေးပြီး ပြုံးစိစိနဲ့ Khemjira ကို ပြန်မဖြေခင် အချိန်အထိတွေးနေသည်။

"အမ်း ပြောရမယ်ဆို၊ မင်းကသူ့Typeလေ"

Khemjiraမှာတံတွေးတောင်နင်သွားလေည်။သူကJettကိုလက်ထဲကဘူးနဲ့ပစ်လိုက်ရာ ထိုအရူးမှာရှောင်သွားလေသည်။

"မင်းဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"သူကငါ့ဆရာကွ မင်းမသိပါဘူး။ ငါ့ကိုယုံလိုက် သူငယ်ချင်း၊ မင်းအသက်ရှင် ချင်ရင် ငါပြောတဲ့အတိုင်းလုပ် အိုကေ"

Khemက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါအဲ့လိုလုပ်တာတောင်သေသွားခဲ့ရင် ငါအရင်ဆုံးမင်းကိုခြောက်မှာ"

Jettကရီလိုက်ကာသဘောတူလိုက်သည်။

"အင်း Por Kru ရဲ့ တလမ်းထဲသွားအတွေးယဉ်ကြီးကို မင်းအတွက်ငါတိုက်ဖြတ်ပေးမယ်"

အိပ်ချိန်ရောက်သောအခါ Jhettana သည် Khemjira ၏ကုတင်ဘေးရှိကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူ့အိပ်ယာကို ခင်းလိုက်သည်။ ဘာလို့အောက်ဆင်းအိပ်ရလဲဆို ထိူလူသားJettဟာ သူအိပ်နေရင် အမူအရာက နာရီလက်တံလိုပဲ လည်နေသောကြောင့်ပင်။ ကုတင်ကို မျှဝေသုံးစွဲလျှင် သူ့သူငယ်ချင်းကို ကုတင်ပေါ်မှ မတော်တဆ ကန်ချမိမည်ကို သူကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ညဘက်။ တစ္ဆေမကိုက်စေနဲ့။"

"အင်း မင်းလည်း သရဲအပူးမခံရစေနဲ့"

Jettသည် Khem ၏ ရွဲ့စောင်းသော တုံ့ပြန်မှုကို ကြားပြီး ရယ် လိုက်သည်။ သူ့သူငယ်ချင်းလေးရဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို ရယ်မော ပျော်ရွှင်စေခဲ့တယ်။

အိပ်ဖို့ မီးပိတ်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်မှုက အခန်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်သွားကြပါတယ်။

Khemjira အိပ်မက်မက်နေပြန်သည်..။

Khemjira သည် မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက်ရှိ ထိုင်းရိုးရာအိမ်ကြီးတစ်လုံး ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ် အရွယ် မိန်းကလေးငယ် သည် ကျွန် များနှင့်အတူ ဆော့ကစားနေ ပုံစံကို သူမြင်သည်။ ထိုင်းရိုးရာ ဝတ်စုံနဲ့ ပန်းကုံးသီနေတဲ့ အမျိုးကောင်းသမီးတစ်ဦးကို သူ တွေ့လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အိပ်မက်က အရင်ကထက် အများကြီး ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ဖြစ်ပုံရတယ်။ Khemjira က အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည် ။ထို့နောက်

နူးညံသောအသံသေးသေးလေးကအော်ခေါ်လာသည်။

"အမေ"

ခဏကြာတော့ အမျိုးသမီးက သူ့လက်ချောင်းထိပ်ကို အပ်နဲ့ ထိုးမိသွားတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပန်းကုံးလုပ်နေသော အစေခံများသည် ဒဏ်ရာကို ကြည့် ရန် အမြန် တွားသွားကြသည်။ Khemjira သည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူမထံ ချဉ်းကပ်ကာ စစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ရုတ်တရက်ခေတ် မတူသော နံရံများရှိသေအိမ်သို့ သူ့ကိုပို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ခါတိုင်းလိုပဲ Khemjira ဟာ အတော်လေးရှေးကျတဲ့ ထိုင်းရိုးရာအိမ်လေး ကို အိပ်မက်မက်တဲ့အခါတိုင်း၊ သူကြည့်ရုံနဲ့ ဘာမှမလုပ်နိုင်မင် ဒီနေရာကို ပြန် ဆွဲထုတ်ခံရ၏ နောက်တော့ အပြင်ကနေပဲ ပြတင်းပေါက်ကနေ အိမ်ထဲကလူ တွေကို ရပ်ပြီး ကြည့်နေတယ်။

Khemjira သည် စုံတွဲတစ်တွဲကို မကြာခဏတွေ့ဖူးသော်လည်း သူ တို့၏မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရပေ။ တခါတရံတွင် တစ်ယောက်တည်း စားသောက်နေသော အထီးကျန်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာအိမ်ထဲတွင်ရှိ‌‌ေကြာင်းသူ‌ေတွ့သည်။

သူနဲ့ အတူနေချင်လားလို့ မေးတဲ့အနောက်ကနေ အေးစက်တဲ့ ယောက်ျားအသံ ကို ကြားလိုက်ရပေမယ့် သူက ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြေဘူး။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူနိုးလာခဲ့တယ်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤအိမ်မက်များသည် သူ့ အတွက် ပုံမှန်ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရတယ်။

Khemjira က တမင်းစား စားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ အိမ်ထဲက အမျိုးသမီးကိုသူမတွေ့ဘူး။အတာကြောင့် Khemjiraဟာ ကျောရိုးကို တစ်ဖန်ပြန်၍ မတ်မတ်ထား ရန် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။ သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခံစားရ‌ေပမယ့် အမြဲတမ်း လှည့်ကြည့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

Khemjira က သူအဲဒီမှာနေချင်လားလို့ အမြဲမေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အသံပိုင်ရှင်ဖြစ်ရမယ်လို့ သေချာပါတယ်။ အကြာကြီး သည်းမခံနိုင်တော့သည့်တိုင် သူ့နောက်က တစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုသို့မေးလိုက်တိုင်း Khemjira သည် နိုးလာသော်လည်း ဤ အချိန်၌ သူသည် မိနစ်များစွာကြာသွားတာ‌ေတာင် အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသည်။ အဲဒီလူက ငါသာစကားမပြောရင် ငါနိုးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။

တိတ်ဆိတ်မှုကို သူ့ကိုယ်သူ ချိုးဖျက်ပစ်ရတဲ့အထိ သူ့နှလုံးသားက စိုးရိမ်စိတ် တွေနဲ့ ပြည့်လာတယ်။

"ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ"

ရှေ့ကလူက သူနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောချင်လာတာကို ကြားတော့ ဒီအသံရဲ့ ပိုင်ရှင်က အရမ်းပျော်သွားတယ်။ သို့သော် သူ့အားလက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်မ‌ေရာက်ရန် စကားမပြောနိုင်တဲ့ အဖြူရောင်ဖျော့ဖျော့ စိတ်ဝိညာဉ်လက်တစ်စုံက သူ၏ပါးစပ်ကို အနောက်မှ ဖုံးအုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာ၏ ခြေထောက်များသည် ခါးတွင်ချည်နှောင်ထားကာ နာကျင်ရလောက်အောင် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားသည်။

ဒါကဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ အဲဒါ သူ့စိတ်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်တဲ့ မေးခွန်းပါ။

သာမာန်အားဖြင့်ကို၊ ဤဆိုးယုတ်သောအရာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာ ခက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ အခြားသူတစ် ဦး၏နယ်ပယ်ကို ကျူးကျော်ရန်အထိပင် ၎င်း၏စွမ်းအားသည် တိုးလာပုံရ သည်။ ‌ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်...

ထူးထူးခြားခြား အသံပိုင်ရှင်က သူ့နောက်မှာ ရပ်နေမှန်း သိနိုင်ပေမယ့် Khemjira ကတော့ အဖြေမရခဲ့ပါဘူး။ အဒီအစား၊ သူအရမ်းရင်းနှီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ရဲ့အသံကို သူကြားလိုက်ရတယ်။

"မေမေလားဟင်" Khemjira က အော်လိုက်သည်။ သူ့အ‌ေမရဲ့ အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။

"'ငါ့ကိုကူညီပါ၊ ငါအရမ်းနာကျင်နေတယ်"

"မေမေ ဘယ်မှာလဲ" Khemသည် သူ့မိခင်၏ နာကျင်နေသော အသံ ကိုကြားတော့ ထိတ်လန့်စွာ အော်လိုက်သည်။ သူ လှုပ်ရှားနိုင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ့အား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ လျှို့ဝှက် ဆန်းကြယ်သော ဤအသံ၏ ပိုင်ရှင်ကို ပြန်ကြည့်ရန်လှည့်လိုက်ရာ  မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ လည်ချောင်းထဲတွင် ညည်းတွားသံထွက်လာသည်၊

မသွားနဲ့။

Khemjira ကို ပထမဆုံး ထိုင်းရိုးရာအိမ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ နားထဲတွင် သူ့အမေ၏အကူအညီတောင်းသံကို သူကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။

"မေမေ၊ ဘယ်မှာလဲ" Khemjiraကငိုလာသည်။ သူသည် စွန့်ပစ်ခံထားရသလိုမျိုး၊ ယခု အခါတွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည့် အိမ်တအိမ်လုံးကို ပြေးသွားခဲ့သည်။ နောက် တော့ သူတစ်ခါမှ မကြားဘူးတဲ့ တခြားအမျိုးသမီးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရ တယ်။

"ဆိပ်ကမ်းကို လာခဲ့"
အသံက ညီညာပြီး ခံစားချက်ကင်းခဲ့ပေမယ့် စကားပြောသူ ပြုံးနေမှန်း Khemjira က ခံစားသိရှိနိုင်သည်..။

သို့သော် သူ့တွင် စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ဆိပ်ကမ်းရှိရာနေရာကို သတိရပြီး အိပ်ခန်းတစ်ခုမှ ချက်ချင်းပြေးထွက်လာကာ ၎င်းဆီသို့ တည့်တည့် သွားခဲ့သည်။

အပြင်မှာ မိုးတွေ တဖွဲဖွဲကျနေတယ်။ ဆိပ်ကမ်းတံတား၏ သင်္ဘောဆိပ်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွယ်ကပ်နေသော သူ့မိခင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မြင်လိုက်ရ ပြီး သူမ၏ အောက်ပိုင်းတစ်ခြမ်းသည် ပြင်းထန်သော ရေစီးကြောင်းတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

"Khem ကူညီပါဦး။"

Khemjira သည် နေရာနှင့်အဝေးတွင် ရပ်နေချိန်၌ပင် သူ့မိခင်၏ အသံကို ကြားနေရသည်။ ရုတ်တရက် သူ့အမေက  ဆက်မထိန်းနိုင်တော့တဲ့ အတွက် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ပြီးတော့...သူမ ဤနေရာသို့မရောက်ခဲ့ဖူးသလိုမျိူး ပျောက်ကွယ်သွားသည် ။

"အမေ!" ထိုအချိန်တွင် Khemjira၏ နှလုံးသားသည် ကွဲအက်သွားသည်။ မုန်တိုင်းထန်နေတဲ့ကြားက သူ့အမေကို အော်ဟစ်ပြီး ကယ်တင်ဖို့ မြစ်ထဲကို ခုန်ချရန် ရှေ့ကို ပြေးလာခဲ့တယ်။

Jettသည် အိပ်ပျော်တုန်း မိန်းမတ‌ေယာက်၏အော်သံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။

"Jhtana!"

လန့်ဖျပ်နိုးလာပြီး ထထိုင်ကာ ကာတွန်းပုံနှိပ်ထားသော မျက်လုံးကာကို အမြန်ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ သူပထမဆုံးမြင်လိုက်ရတာက အခန်းရဲ့ မီးအမှောင်ထဲရှိ ကုတင်ပေါ်ပေါ််မှာအိပ်နေတဲ့သူ့သူငယ်ချင်းသေးသေးလေးက မူမမှန်နေတာပင်။

"Khem.. Khemjira!!!"

Chapter(5)💜



Khemjiraသည် ဆိပ်ကမ်းတံတားအဆုံးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ခုန်မချမီတွင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကိုအနောက်မှ ဆွဲတာခံလိုက်ရ၏။သူ့မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သော် သူ့အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း၏ထိတ်လန့်နေသောမျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရသည်။

"Khemမင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"
Khemjira သည် Jhettana၏ ထိတ်လန့်ကုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တဖက်ကိုပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော် လသာဆောင်အစွန်းတွင် သူရပ်နေမှန်း သိလိုက်သည်။

ငါဒီကိုဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ...

ဖြစ်ပျက်နေတာကို သိလိုက်ပြီးနောက် Khemjira၏ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့် ကာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ခြေထောက်တွေ ယိုင်လဲလုနီးပါးဖြစ်နေပေမယ့် အတင်းထိန်းချူပ်ထားလိုက်သည်။

"Jhet "
Khemjira ကJhettana ကိုတုန်လှုပ်သောအသံဖြင့် သူ့အိပ်မက်ဆိုးအကြောင်းကို
အသေးစိတ်ပြောပြလိုက်သည်။ Jhetana သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ပို၍ တုန်လှုပ်လာပြီး Khemjira ကို အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြန်ခေါ်လာပြီး လသာဆောင်တံခါးကို သော့ခတ်ထားလိုက်သည်။

"Por Kruရဲ့အ‌ေဆာင်က အားနည်းသွားပြီထင်တယ်” လို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင် ပြီး Jhettana က ပြောပါတယ်။ Khemjira ကခက်ခက်ခဲခဲ တံတွေးကိုမျိုချလိုက်ပြီး အေးစက်နေသော သူ့လက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင် ထားသည်။

"ပုံမှန်ဆို Por Kru ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့အ‌ေဆာင်က‌ေတာင်နှစ်နဲ့ချီပြီး ကြာရှည်ခံနိုင် ပါတယ်။ အဲ့သရဲက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့သူဖြစ်ရမယ်" ဟု Jhetana က ဆက်လက်ပြောပြသည်။ လသာဆောင်မှ ခုန်ချရန် ဆိပ်ကမ်းသို့ သွားခိုင်း သည့် အမျိုးသမီး၏ အသံအ‌ေကြာင်းကို Khemjira က ပြန်ပြောပြသည်ကို ကြားရသောအခါ Jettသည် Por Kru ပြောခဲ့သည့် Khemjira ၏ကံကြမ္မာရန်သူဖြစ်မည်ဟု တွေးမိသည်။

Khemjira၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွား၏။ ကမ္မဋ္ဌာန်းသည် အချိန်မီ မနိုးလျှင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။တွေးလိုက်ယုံနဲ့ ငိုချင်လာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် Khem၊ ဟိုအမျိူးသမီးကသာ ငါ့ကို မနှိုးရင် ငါ မင်းကို အချိန်မီ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကြောက်ရွံ့မှုကြားတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ Khemက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီရဲပြီး ရောင်နေသေးတယ်။

"သူကဘယ်လိုပုံလဲ"

"မသိဘူး ဒါပေမယ့် အဲ့အမျိူးသမီးက ငါ့နာမည်ကို ခေါ်တယ်။ ငါနိုးလာတဲ့အခါ မင်းကို လသာဆောင်မှာ တွေ့တယ်။ မင်းကို လိုက်ရှာနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။"

Khemjira၏ နှလုံးခုန်သံများရပ်တန့်လုနီးနီး။သူတွေးနိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်၊ ဒီကမ္ဘာမှာ အသက်မရှင်တော့တဲ့ ထင်ရှားတဲ့တစ်ဦးတည်းသောလူ၊ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး စက္ကန့်မှာတောင် သူ့ကိုအမြဲဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူရှိတယ်။

“အဲဒါ ငါ့အမေပဲဖြစ်မယ်..."
Khemjira က မျက်ရည်များကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ အော်ငိုလာသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် နှစ်ယောက် စလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့မိခင်၏ ဝိညာဉ်သည် လုံခြုံနေသေးကြောင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

Jhettana သည် Khemjira ကို ဆယ်မိနစ်နီးပါး ငိုခွင့်ပေးလိုက်သည်။ လူ တွေကို နှစ်သိမ့်ဖို့ သိပ်မတတ်သောကြောင့် မျက်ရည်တွေကို သုတ်ဖို့ Khemjira ကို တစ်ရှူးတွေ ပေးလိုက်သည်။

“ငါအခု အိပပေိာ်သွားကို အရမ်းကြောက်နေတယ်" ဟု Khemjiraက ငိုပြီး ပြော သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ အတူတူပဲ" လို့ Jhettana က ပြန်ပြောပြီး တိုင်ကပ်နာရီကို မော့ကြည့်ရင်းဆက်ပြောသည်။
"ရုပ်ရှင်ကြည့်ရအောင်၊ တစ်ခုခုသွားကြည့်ရအောင်။ အခုကိုမနက်နှစ် နာရီထိုးနေပြီးမို့ ကား ပေါ်မှာပဲဆက်အိပ်လို့ရတယ်လေ။!!

Khemjira ခေါင်းညိတ်သဘောတူပြီး ကျေးဇူးတင်ဖို့လညးမမေ့ချေ။

"ငါ့အသက်ကို ကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

Jettက Khemjiraခေါင်းကို ပုတ်၍ပြောသည်။

"မလိုပါဘူး။ ငါတို့ Ubon Ratchathani ကိုရောက်ရင် မင်းကို Por Kru ဆီကို တန်းခေါ်သွားမယ်။ သူကူညီနိုင်မှာသေချာတယ်။"

Thetana မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်။ Por Kru က မကူညီရင် ရွာမှာရှိတဲ့ လူကြီး၊ကိုပြောခိုင်းမည်။ရွာလူကြီးတောင်မရရင် ဘုန်းဘုန်းကိုပြောခိုင်းမည်။

Jhetana နှင့် Khemjira တို့သည် အိပ်ရေးမ၀သဖြင့် မျက်လုံးအောက်တွင်း အမဲရောင်အကွင်းများရှိနေသည်။သူတို့သည် တက္ကသ်ုလ်ကိုရောက်တာနဲ့ နည်းပြအပြင်တခြားမရောက်ကြသေးသောသူများကိုစောင့်နေကြရသည်။Jettကစောင့်ရတာစိတ်မရှည်တော့သဖြင့် Khemjiraကိုကော်ဖီ၀ယ်ဖို့ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"Iced Americanoကိုextra shotနဲ့တခွက်ပေးပါ"
Jhetana ကအရင်မှာလိုက်သည်။

"ဟုတ်၊ ခွန်ကရော ဘာမှာချင်လဲ။" Barista က Khemjira ကို မေးတယ်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး coca-colaကိုရေခဲများများထည့်ပေးပါ"
Khemjiraကသန်းဝေးလိုက်ရင်းပြောတယ်။Barista က သူ့ကို ပြုံးပြီး ပြင်ဆင်ပေးသည်။

သူတို့သောက်ပြီးတာနဲ့ ဆိုင်ထဲက ထွက်လာပြီး အထက်တန်းစားတွေနဲ့ တခြား ကလပ်အသင်းဝင်တွေ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လျှောက်သွားနေတာကို ကြည့် နေကြတယ်။ နည်းပြကားပေါ်တက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့လည်းရောက်သွားကြသည်။

Jhettana သည် Khemjira ကို နည်းပြ၏နောက်ဘက် ထိုင်ခုံဆီသို့ ခေါ် သွားခဲ့သည်။ သူကပြတင်းပေါက်နားမှာထိုင်ပြီး Khemjiraကို ဘေးတန်းမှာထိုင်ခိးလိုက်သည်။ဤ ခရီးစဉ်မှာ သူ့သူငယ်ချင်းကို အပြင်ကနေထူးထူးဆန်းဆန်း တစ်ခုခုတွေ့မှာစိုးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ငိုက်မျဉ်းခြင်းကို မ နိုင်တော့ပေ။ နှစ်ယောက်စလုံး ချက်ချင်းနီးပါး အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

အနားယူရန် ရပ်နားထားသည့် ဓာတ်ဆီဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ Jettသည် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးပင့် သွား၏။ ဤလမ်းကြောင်းသည် အများအားဖြင့် လူများအသုံးပြုသည့် လမ်းကြောင်းမဟုတ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်ခဲ့သည်။ Khemjiraက‌ေတာ့အိပ်ပျော်နေသေးသည်ကို သတိပြုမီကာ ထိုင်ခုံမှ တိတ်တဆိတ်ထကာ ကလပ်၏ အကြီးတန်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ် ကာ သူမ၏အမည်ကို တံဆိပ်ပေါ်မှ ကြည့်၍အမည်တပ်ကာ ခေါ်သည်။

"အမ် Phi Sam  ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ ဒီလမ်းကသွားနေတာလဲ"

"အိုး Non Jhet၊ အင်း...ငါတို့ နောက်ကျပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေအတွက် အချိန်မလောက်မှာစိုးလို့‌။ ကားသမားနဲ့ ဆွေးနွေး ပြီးတဲ့အခါ သူက ဒီဖြတ်လမ်းကို အကြံပြုတယ်‌ေလ။ပိုမြန်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

Jettက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ပြောလာသည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီလမ်းက အန္တရာယ်များတယ်။"

ရှေ့သွားလမ်းသည် တောတောင်မှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိသဖြင့် ရပ်တန့်ရန် ဓာတ်ဆီဆိုင်များပင် မရှိတော့ပေ။ ချွန်ထက်သော ကွေ့ကောက်မှုများနှင့် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော လမ်းများနဲ့ပြည့်နေပါသည်။ သူသည် Por Kru နှင့် ဤလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းဖူး သော်လည်း အရေးပေါ်အခြေအနေ သေရေးရှင်ရေးမှသာသွားကြတာဖြစ်ပြီး Por Kru ကလည်း အလုံအလောက်အစွမ်းထက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ဤလမ်းသည် ပင်မလမ်းကြောင်းထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ၎င်းတို့၏ ဦးတည်ရာ သို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်၊ သို့သော် ဘာတွေကြုံတွေ့နိုင်လဲ ဘယ်သူမှမသိနိုင်ပေ။

"အခုမှပြောင်းဖို့ အရမ်းနောက်ကျနေပြီ Jhet ယာဉ်မောင်းကို ဖြည်းဖြည်း မောင်းခိုင်းလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီးလား"
Phi Som သည် ပွဲ၏အဓိကပံ့ပိုးကူညီသူ နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦး၏သားJettကို အားနည်းသောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက် သည်။ သူတို့သည် ထိုနေ့နံနက် နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ပြီး သူ့ ကို ကြိုအသိမပေးခဲ့မိကြပေ။ သူ့ကို ဒီလိုစိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့် ထားခဲ့ပါဘူး။

နောက်ထပ်ဆွေးနွေးမှုကတော့ Som ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဖိအားတွေပေး လိမ့်မယ်၊ အခုသူတို့လမ်းကြောင်းပြောင်းဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရ တော့ Jhetana က ခေါင်းညိတ်ပြီး Khemjira နိုးလာထိစောင့်နေလိုက်တော့သည်။ သူကတော့အိပ်ဖို့မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ကားက တောထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ လေထုက ပြောင်းသွားတယ်။ Jhetana သည် လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ မှောင်မိုက်ပြီး လူနှင့်တူသော အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် ပိုလို့တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတာက သူတို့ အရေအတွက်က များလွန်းတယ်။ သူတို့သည် ယာဉ် နောက်ကို လိုက်ကာ ခုန်တက်ကာ တွယ်ကပ်နေကြသည်။

ဝိညာဉ်တကောင်က ပြတင်းပေါက်ပေါ်တက်ပြီး ငိုက်နေတဲ့ Khemjiraကို ကြည့်‌ေနပုံက စိတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေ တယ်။ အခြားသော ဝိညာဉ်များ စုရုံးလာပြီး ၎င်းတို့၏ ပြတင်းပေါက်ကို ဖိလာကြသည်။Jettကဘုရားစာကို တိတ်တဆိတ်ရွတ်လိုက်ရင်း သူ့ ရှေ့မှ မည်းမှောင်နေသော အနက်ရောင်အစုအဝေးကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက် ကြည့်နေသည်။

သူ့ရှေ့က အမှောင်ထုက တစတစ ဆုတ်ခွာလာပြီး အချို့က လွင့်ထွက်သွား ပေမယ့် အသစ်အသစ်တွေ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ရေသန့်ဘူး ကြီးတစ်ဘူးဝယ်လာလို့သာပေါ့ မဟုရင် ဘုရားစာရွတ်ရလွန်းလို့ သူ့လည်ချောင်းတွေ သဲကန္တာရလိုခြောက်ကပ်သွားမှာပင်။

ထိုအချိန်တွင် နည်းပြ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက် သည် သံသယစိတ်နှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ရောပြွမ်းနေသော မျက်လံုးများနှင့် စိုက်ကြည့်နေတာကို Jettသည် မသိလိုက်ချေ။

'သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သူ့ကိုယ်သူပွစိပွစိပြောနေတာ နာရီဝက်လောက်ရှိနေပြီ'' ဟု Charnvit က တွေးသည်။

Charnvit သည် Jhettana နှင့် Khemjira တို့ကို ကလပ်တစ်ခုတည်း တွင် ပထမနှစ်ကျောင်းသားဖြစ်သောကြောင့် သိသော်လည်း အထူးရင်းနှီး ခြင်းမရှိပေ။ သူတို့လုပ်နေတာတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်အောင် သူတို့ ဘေးက ခုံတန်းမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။

'Jettဟာ အဲဒီ ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်တွေထဲကမှ နတ်ဆရာတစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်နေပါတယ်။လို့တွေးလိုပ်မိသည်။

ထို့နောက် Charnvit သည် လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်နေသော Khemjira ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မှော်ပညာကို မယုံကြည်သော်လည်း Jett ၏ အပြုအမူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ ရသည်။

Jhetana နဲ့ Khemjira  သည်အလွန်ရင်းနီး‌ေသာ်လည်းKhemjiraကနုံအလွန်းပုံပေါက်သည်။ Jett၏လှည့်စားခံရတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ Charnvit သည် Jhettana မရှိတဲ့အချိန်ကိုရှာကာသတိထားရန် Khemjiraကို သတိပေးရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ပင် Jettသည် ရွက်ဆိုနေသော ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားများကို  တောအုပ်မှ ကောင်းကင်ယံသို့ အရိပ်အယောင် ဒါဇင်များစွာကို မြင်လိုက်ရ သောအခါ၌ မေ့လျော့သွား၏။ (LoL)

“ချီးပဲဟေ့." Jettက မယုံကြည်နိုင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့ များပြားလှသော သရဲများကို ကမ္မဋ္ဌာန်းရွတ်နေရင်း ပေါ်လာတာမျိူးတခါမှမကြုံဖူးပေ။သူ့နားထဲတွင် စူးစူးရှရှ စူးစူးရှရှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အခြားမည်သူမျှ မကြားနိုင်ပုံရသည်။သူတို့Khemနောက်ကို လိုက်နေတယ်။Por Kru၏ အကာအကွယ်ပေးသော ဂါထာကို လျင်မြန်စွာ ပြန်သတိရကာရွတ်ဆိုသောအခါ Jettက ချွေး‌ေစးများ ထွက်လာသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်များအပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိပေ။ထိုအရာများက သူ့မြင်ကွင်းမှပျောက်ကွယ်သွားသည် ။ ကားပြတင်းပေါက်နဲ့ တိုက်မိလုနီးနီး တောအုပ်ထဲ က ထွက်လာတယ်။ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော အရာတစ်ခုကိုကားကတိုက်မိမလိုဖြစ်သွားသည်။ Jhetana သည် Khemjira ကို ကာကွယ်ရန် လက် နှစ်ဖက်ကို မြောက်ကာ မျက်လုံးများကိုချက်ချင်းပိတ်လိုက်သည်။Jett၏လုပ်ရပ်တိုင်းသည် မျက်ခုံးတွန့်နေသည့် Charmvit ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှိနေသည်။

ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ-

"ဟေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ!"

ကားက ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်တာတွေ့သွားတော့ Jhettana က သူ့ထိုင်ခုံ ကနေ ထဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ယာဉ်မောင်းနေရာကို လိုက်သွားတယ်။ Charnvit က နောက်ကလိုက်ချင်ပေမယ့် သူ့ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းက သူ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားတော့ သူ မထနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သွားရသည်။

Jhetana သည် ယာဉ်မောင်းနေရာသို့ ရောက်သွားသောအခါ ယာဉ်မောင်းနှင့် ၎င်း၏လက်ထောက်တို့ သတိလစ်နေတာတွေ့လိုက်ရသည်။ ယာဉ်မောင်းသူ၏ မျက်လုံး များသည် ထိတ်လန့်ကာ ပြူးကျယ်နေပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ကာ မျက်ရည်များ ယိုစီးကျနေသည်။ ကားရှေ့လေကာမှန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် ဝိညာဉ်၏မြင်ကွင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။မှန်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုကာရှိ
ဇောက်ထိုးဆွဲထားသော မိန်းမ ကဲ့သို့ အရိပ်။ထိုအရာကြောင့်ယာဉ်မောင်းမှာ လိပ်ပြာလွင့်သလိုဖြစ်သွားတာဖြစ်မည်။

Thettana က သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆောင်လက်စွပ် ဆွဲကြိုးကို အမြန်ဖြုတ်ပြီး ယာဉ်မောင်းလည်ပင်းမှာ၀တ် ထားလိုက်တယ်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူသည် စတီ ယာတိုင်ကို မြဲမြံစေကာ ကျန် လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ  တောနတ် ဘုရားများကို ခွင့်လွှတ်မှုတောင်းခံကာ ယာဉ်မောင်း၏ ဝိညာဉ် ကိုသူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီပြန်လာရန်လမ်းညွှန်ပေးဖို့တောင်းဆိုခဲ့သည်။သူရှေ့က မှောင်မိုက်မဲမှောင်နေတဲ့ အရိပ်ဟာ လေတိုက်လို့ လွင့်ပါးမသွားခင် ခဏလောက် တုန်လှုပ်သွားတယ်။

"အဟွတ်"

ဒရိုင်ဘာလက်ထောက်သည် ဦးစွာနိုးလာပြီး အခြေအနေကိုမြင်သောအခါ လန့်ပြီး အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ Jhettana ထံမှ စတီယာရင်ဘီးကို ကိုင် ကာ ခုန်တက်ကာ ယာဉ်မောင်းကို နှိုးရန် ကြိမ်ဖန်များစွာ အော်ပြောပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား နိုးလာသည်။ တညီတညွတ်တည်း ယိမ်းနွဲ့ နေသော ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြားသို့ ပြန်သွားကြသည်။

Jhetana သည် သူ့မျက်နှာမှ ချွေးများကို မသုတ်မီ အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှုလိုက်သည်။ အန္တရာယ်ကင်းပြီဟု ထင်ကာ ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်လှည့်ကာ ထိုင်လိုက်သည်
ခရီးဆုံးမှပဲ ကားမောင်းသူထဲမှ အဆောင် ဖြစ် သည့် လည်ဆွဲကို တောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ Jhet"
Khemjiraက Jhettana သူ့ထိုင်ခုံမှ ထွက်သွားသည်ကို သတိပြုမီကာ မေးလိုက်သည်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်နှင့် အော်ဟစ်သံများကို ကြားပြီးနောက် Khemjiraသည် လန့်နိုး လာပြီး ကားသည် အန္တရာယ်ရှိသောလမ်းမှသွားနေသည်ကိုသတိပြုလိုက်သည်။

Khemjira နဲ့ Jhettana က ဒရိုင်ဘာဆီသွားပြီး တစ်ခုခုပြောရဦးမယ်လို့ တွေးပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကားကပရမ်းပတာအခြေမှရုန်းထွက်ကာ ပုံမှန်လမ်းကြောင်းအတိုင်းဆက်မောင်းသွားနေသည်။

“ငါတို့ အဲဒီကိုရောက်ရင် မင်းကို ငါပြောပြမယ်" လို့ တခြားသူတွေမကြားအောင် ပြောလိုက်တယ်။ Khemjira က ခေါင်းညိတ်ပြုပြီး Thettana အနားယူဖို့ ဘေးဖယ်ပေးလိုက်ပီး ရေတစ်ဘူး
ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်အသက်ကိုယ်လည်းအရင်ကယ်ပါအုံး သောက်လိုက်"
လည်ချောင်းခြောက်သွားသည်အထိ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရွတ်ခဲ့ရသောကြောင့် ရေဘူးကို ယူ၍ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့အကုန်သောက်ပစ်လိုက်သည်။Khemjiraက သူ့သူငယ်ချင်း ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေး
လိုက်သည်။

"အို Jettကလေးရယ် "

"အော် ငါ အခုဟောင်ရမှာလား ဟမ်"

Khemjira က ရယ်မောကာ ခေါင်းကို အသာအယာရိုက်လိုက်သည်။ မအိပ် ခင် တခြားအကြောင်းအရာတွေ ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြ တယ်။ Jhettana က Khemjira ကို အခု အန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက် သွားပြီလို့ အာမခံပါတယ်။တဆက်တည်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို Charnvit က အနီးကပ် စောင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။။

ဘတ်စ်ကားသည် ညနေခင်းတွင် Ubon Ratchathani ရှိ ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။။ရွာသူကြီးနှင့် Jettနဲ့ရင်းနှီးသောရွာသားအချို့ကသူတို့အား ကြိုဆိုရန် ထွက်လာကြပြီး အားလုံးက ခရီးဆောင်အိတ်များကို သယ်ယူရန် ကူညီကြသည်။

သူ့ကို ဘယ်သူမှ သိပ်ဂရုမစိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး Jhettana က အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဆွဲကြိုးကို ယာဉ်မောင်းထံမှ ပြန်တောင်းလိုက်တယ်။

"ကလေး၊ မင်းရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်တယ်လို့ ပြောရ မယ်။မဟုရင် မတွေးရဲစရာပါပဲ"  ဟု လူငယ်၏လက်ထဲ၌ အဆောင်လက်စွပ် ဆွဲကြိုးကို ချရင်းပြောသည်။ ယာဉ်မောင်းလက်ထောက်က ဒီ လူငယ်လေးဟာ ယာဉ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးပြီး အကာအကွယ် အတွက် သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆောင်လက်ဆွဲကြိုးကိုတောင် ၀တ်ပေးထားခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်ပြောပြခဲ့ပါတယ်။

Jettက ခေါင်းညိတ်ကာ လည်ဆွဲကို ပြန်ဝတ်ကာ မေးသည်။

"ဦးလေး ဘာတွေ့လိုက်တာလဲ ဦးလေးဝိဉာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကနေတောင်ထွက်သွားတာ သိလား ၊ ပြန်ခေါ်ဖို့ အချိန်တော်တော်ကြာတယ်" ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယာဉ်မောင်းသည် ထိုအကေကာင်းကိုမပြောမှီ လည်ပင်းမှ နတ်ရုပ်ကို ကိုင်ဆွဲကာ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်လိုသည့်အတိုင်း ဦးခေါင်းထက်သို့ လက်ကိုအရင်မြှောက်တင်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တွေလို ထိုင်းရိုးရာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးပဲ။။ ကားပေါ်ကနေ ဇောက်ထိုးချိတ်ဆွဲထားတယ်၊ အသားအရေက ဖြူဖျော့လွန်းတော့ သူ့သွေးကြောတွေကိုတောင် မြင်ရတယ်။ ဆံပင်ရှည် တယ်။သူ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ဆိုးသွမ်း တဲ့ အပြုံးလိုမျိူး ပြုံးထားတယ်။"

Chapter(6)💜



Jettကအဆောင်လည်ဆွဲကို ပြန်ယူ မယ်လို့ စောစောက ပြောခဲ့သလိုပဲ  ကားမောင်းသူနဲ့ စကားပြောနေတာကို တွေ့တော့ Khemက တခြားသူတွေရဲ့ ခရီးဆောင် အိတ်နဲ့ပစ္စည်းတွေကို ရွာရဲ့ မူလတန်းကျောင်းမှာထားဖို့အတွက် ကားထဲက တခြားသူတွေကို ကူညီဖို့ ထွက်သွားတယ်။ မဝေးလှပါ။

ရွာသူကြီး က လူတွေစုပြီး ရွာသားတွေကို မိတ်ဆက်ပေးတာမှလွဲလို့ သူတို့စီစဉ်ထားတဲ့ အပန်းဖြေ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဆက်လုပ်ဖို့ ခံစားချက်မရှိကြတာ‌ေကြာင့် ထိုပုံစံက လူတိုင်းကို စိတ်ဓာတ်ကျစေသည်။ ရပ်ရွာဝန်ဆောင်မှုအသင်းတွင် ရွာသားများ ပါဝင်လေ့လာလိုပါက မနက်ဖြန်တွင် ပြုလုပ်ရန် အစီအစဉ်ရှိပါသည်။

အဆိုပါ အစီအစဉ်တွင် ကျောင်းအတွင်း စာကြည့်တိုက် ဆောက်လုပ်ခြင်း၊ ကျောင်းခေါင်မိုး ပြုပြင်ခြင်းနှင့် အခြားအစိတ်အပိုင်းများကို ပြုပြင်ခြင်း၊ ရွာသူရွာသားများ ရေသန့် ရရှိနိုင်စေရန်အတွက် ကျေးရွာရှိ နေရာအသီးသီးတွင် ရေစက်များ တပ်ဆင် ပေးခြင်းများ ပါဝင်သည်။ ရွာသားများလည်း ဝိုင်း၀န်းကူညီပေးနိုင်မလားကို သိရှိရန် အိမ်တစ်အိမ်စီကိုလည်း စစ်တမ်းကောက်ယူပြီး ၎င်း တို့က ကူညီပေးနိုင်သည်ဆိုသောကြောင့် ၀မ်းသာသွားကြသည်။အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို မျှဝေပြီးသည်နှင့် လူတိုင်းသည် နောက်နေ့အတွက် ၎င်းတို့၏စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် အနားယူရန် ခွဲခွာသွားကြသည်။

"ကဲ၊ သူတို့အိမ်နံပါတ်တွေ အတိုင်း အိမ်ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ နာမည်တွေကို ငါ ကြေငြာမယ်။ မင်းနာမည်ကြားရင် မင်းလက်ကို မြှောက်လိုက်၊ ကလပ်အဖွဲ့ဝင် တွေ မင်းဆီ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အိမ်နံပါတ် သုံးဆယ့်ခြောက်...."

တည်းခိုရန်အတွက် ကလပ်ကို အုပ်စုဆယ်စုခွဲကာ တစ်အုပ်စုလျှင် လူ ၃ယောက် ခွဲထားသည်။ ကျန်နှစ်ယောက်ကတော့ Jhetana နဲ့ Khemjira ပါ။ ဒါပေမယ့် Jettက သူတို့နေဖို့ နေရာသီးသန့်ရှာရမယ်လို့ ပြောတယ်။

Jettကရွာသူကြီးနှင့် ညှိနှိုင်းပြီး ရွာသူရွာသားများနှင့်အတူ အုပ်စုတစ်ခုစီတွင် နေမည် ဖြစ်သည်။ ရွေးချယ်ထားသော အိမ်တစ်ခုစီတွင် အဖွဲ့ဝင်များကို ပြုစု စောင့်ရှောက်နိုင်စေရန်အတွက် မိသားစုဝင် နှစ်ဦးထက်ပို၍ ရှိသည်။

Jhetana က ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့တာကတော့ ရွေးထားတဲ့ အိမ်ဆယ်လုံး ဟာ မှော်ဆရာတွေရဲ့ အိမ်တွေပဲဖြစ်သည်။

ဤရွာသည် တောအုပ်အနီး တောင်ခြေတွင် တည်ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တောရိုင်းတိရိစ္ဆာန်များမှလွဲ၍ ထိုနေရာ၌ ပျံ့လွင့်နေသော ဝိညာဉ်များ လည်း ရှိနေပါသည်။ ဤနေရာတွင် ရွာသားအများစုသည် သစ်တောထွက်ပစ္စည်း များကို စုဆောင်းရောင်းချခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုကြသည်။ တ ခါတရံတွင် အနီးဆုံးဆေးရုံသည် ရွာနှင့် ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းကွာဝေး သောကြောင့် ဖျားနာသောအခါ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ပြုတ်သောက်ရန် တောထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

သို့သော် တောထဲသို့ဝင်ခြင်းသည် မည်သူမဆို လုပ်နိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ မှော်ပညာမရှိသော လူအချို့သည် ထိုနေရာ၌ ရက်သတ္တပတ်များစွာ ဝိညာဉ် များ၏ လမ်းလွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မမြင်နိုင်သော အန္တရာယ်များမှ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် မှော်ပညာကို လေ့လာရန် လိုအပ်ပါသည်။သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင် မှော်ဆရာများ မကျန်တော့ပါ။

ထို့အပြင်အစောပိုင်းက ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို သုံးသပ် ကြည့်လျှင် ကလပ်အသင်းဝင်များကို ထိုလူများ၏ အိမ်များတွင်သာ နေရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် ကောင်းမွန်သည်ဟု Jettက ယူဆခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးနှင့် ရွာသူရွာသား အများအပြားက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သိရှိခဲ့ ကြပြီး လှူဒါန်းရန်အတွက်ရပ်ဝေးမှ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသော အဖွဲ့ဝင်များ ကို အကာအကွယ်ပေးကာ စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

"အိမ်နံပါတ် လေးဆယ့်ခြောက်၊ Chai-ya နဲ့ Kaew" နောက်ဆုံးအိမ် ပိုင်ရှင်၏အမည်ကို ကြေငြာပြီးနောက်တွင် ကြင်နာတတ်သော လူကြီးနှစ်ဦး က လက်ချင်းချိတ်ကာ Charnvit နှင့် တစ်အုပ်စုတည်းရှိ အခြား အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတို့နှင့်အတူ သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့ကြ သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အခုမှစပြီး အနားယူပါ။ မနက် ခုနစ်နာရီမှာ ကျောင်းမှာဆုံမယ်။ အိပ်ပျော်မသွားကြနဲ့" ဟု အသင်းဥက္ကဋ္ဌကပြော၍ နိဂုံးချုပ်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် မိုက်ခရို ဖုန်းနှင့် ခရီးဆောင်စပီကာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထုပ်ပိုးကာ အားလုံး အနားယူရန် လူစုခွဲခိုင်းလိုက်သည်။

"သွားရအောင် Khem၊ Por Kru ကို သွားတွေ့ကြမယ်"

Jhettana က နောက်ဆုံးတွင် ပြောပြီး Khemjira ၏ အိတ်နှင့် အခြားပစ္စည်း များကို မြေကြီးပေါ်မှ ကောက်ယူကာ သူ့ပခုံးပေါ်လွယ်ယူသွားသည်။ Khemjira သည် ကျန်တဲ့ သူ့ပစ္စည်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ကာ Jhettana ၏နောက်သို့ လိုက်သွားကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ဝေ့ဝဲနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့အဖေနဲ့ အသက်ရွယ်တူတဲ့ Por Kru ကို ရုပ်ရှင်တွေမှာ သူ မြင်ဖူးသလိုမျိုး ယမ်းစိမ်းတက်တူးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ Khemjiraလို ဒုက္ခပေးသူတွေကို ရိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ရှိတဲ့ လမ်းလျှောက်တုတ်နဲ့ Por Kruကို တွေးကြည့်လို့ မရပါဘူး။ ခဏနေတော့ အိမ် ထဲကို ခြေချလိုက်ကြတယ်။

"သူ ငါတို့ကို ကန်ထုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ငါတို့ ဘာလုပ်မှာလဲ"
Khemjira‌ေရာအတူလာနေနေမဲ့အကြောင်း Por Kru ကို ကြို မပြောခဲ့ဘူးလို့ Jhetana က ဝန်ခံပြီးကတည်းက Khemjira က မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကံကြမ္မာအတွက် သူ့ကိုထားခဲ့ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် Khemjira သည် ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေ သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နောက်ပြန်လှည့်ခြင်း မရှိပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူငယ်ချင်း။ ငါ့မှာ လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခု အဆင်သင့်ရှိတယ်"
Jhetana က ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ Khemjira သည် ရယ်ရ မလား ကြောက်သည်လားမသိ၊ အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားရမည်ဟု သူ့ကိုယ် သူ တွေးနေမိသည်။

အခြားရွာသားများ အရှေ့ဘက်သို့ သွားကြစဉ် Jettနှင့်Khemတို့သည် ရွာ မှ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းတွင် တိတ်ဆိတ်ကာ အိမ်တစ်အိမ်မှမတွေ့ရပေ။

Charnvit သည် အခြားသူများ၏လုပ်ငန်းတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို မျက်စိမှိတ်မပြနိုင်ဘဲ ၎င်းတို့နောက်လိုက် ရန် တွန်းအားတစ်ခု ခံစားခဲ့ရသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ Charn မလာဘူးလား" တစ်အိမ်တည်းမှာနေတဲ့ သူငယ်ချင်းအမျိုးသမီးက Charnvit ရဲ့အကြည့်နောက်ကို လိုက်ဖို့ကြိုးစား ပေမယ့် သူမမြင်သမျှက မှောင်မိုက်တဲ့လမ်းနဲ့ အဲဒီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ငှက်ပျောပင်တွေပဲတွေ့ရတာမို့ အာရုံစိုက်မနေတော့ပေ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သွားကြရအောင်" Charnvit က မျက်မှန်ကို တွန်း တင်ရင်း ရှေ့သို့ရောက်နေပြီဖြစ်သော အိမ်ရှင်များနောက်သို့ လှည့်သွားခဲ့ သည်။

သူ့ဘာသာသူ အဖြေမရှာမချင်း Charnvit သည် Jhettana နှင့် Khemjira တို့နှစ်ယောက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို စောင့် ကြည့်နေမည်ဖြစ်သည်။

ဤကျေးရွာရှိ အချို့နေရာများတွင် လျှပ်စစ်မီး မရရှိသေးပေ။ Jhettana သည် ဤလမ်း၏အဆုံးတွင် Por Kru ၏အိမ်သို့သွားရာလမ်းတွင် သူ၏ဖုန်း ပေါ်ရှိဓာတ်မီးကိုအသုံးပြုခဲ့သည်။ ငှက်ပျောပင်များနှင့် လမ်းနှစ်ဘက်ရှိရော်ဘာပင်စိုက်ခင်းများကို ဖြတ်လျှောက်သွားရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် လေတိုက်သံ။ နက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလေလေ၊ သူ တို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ပြည့်လာလေလေဖြစ်သည်။ အေးစက်သောလေက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်တိုက်မိပြီး ကျောရိုးများပင်အေးစိမ့်သွားစေသည်။ Khemjira က သူ့စောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကြောက်လန့်တကြား လှည့်ပတ်ကြည့်ပေမယ့် ဘယ်ကို လှမ်းကြည့်ကြည့် သူ မြင်သမျှက အမှောင်ထုသာဖြစ်နေသည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် Khemjira က အကူညီမဲ့စွာမေးသည် ။

"ငါတို့ နီးနေပြီလား Jhet"

Jhetana က တိတ်တိတ်နေရန် သူ့နှုတ်ခမ်းကို လက်ညိုးထိုးပြတယ်။

"ဟင့်အင်း၊ အသံမထွက်နဲ့။ မင်းတစ်ခုခုတွေ့ရင်လည်း အသံမထွက်နဲ့၊ ငါ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့"

Khemjira သည် ဘာမှ ထပ်မမေးရဲတော့ဘဲ ခက်ခက်ခဲခဲ တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ယနေ့တိုင်သူအသက်ရှင်နေခြင်းကမ္မဋ္ဌာန်းကိုလိုက်နာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။Jettဘာပဲပြောပြော Khemjira က မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ လိုက်နာဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။အလွန်ထူးဆန်း‌ေနသော်လည်း၊  ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့်တုန်လှုပ်‌ေန‌ေသာစိတ်ကိုအာရုံမစိုက်ဘဲ ကမ္မဋ္ဌာန်းကိုသာစိတ်ထဲ၌အားထုတ်ထား၏။

တောအုပ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်...ငှက်အော်သံတွေ မရှိဘူး။ပိုးမွှားအသံများလည်း မရှိခဲ့ပါ။
မကြာမီ မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်တော့မည် ဆိုသည့်အတိုင်း ပတ်ပတ်လည် တွင် အော်ဟစ်နေသော လေတိုက်သံများသာ ရှိသေးသည်။

တစ်ခုခုတော့ မကောင်းပြန်ဘူးနော်။

နောက်ဆုံးတွင် Jhetana နှင့် Khemjira တို့ရောက်ရှိသွားကြသည်။

Khemjira ခြေဖျားထောက်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဦးခေါင်းထက်မြင့်တဲ့ ဆမ်ဘွန်ပင်တွေနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ ထိုင်းရိုးရာအိမ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဆမ်ဘွန်သစ်ပင်များသည် မကောင်းသော စွမ်းအားများကို တွန်းလှန်နိုင်သည် ဟု လူများက ယုံကြည်ကြသည်။ တခြားရွာသားတွေကလည်း သူတို့အိမ်ရှေ့ မှာ စိုက်ထားတာကို သတိပြုမိပေမယ့် အခုအိမ်လိုအိမ်တဝိုက်မှာ ခြံစည်းရိုးခတ်တဲ့ နေရာ နဲ့မတူဘဲ တစ်အိမ်မှာ နှစ်ပင်၊ သုံးပင်လောက်ပဲ စိုက်ထားကြတာဖြစ်သည်။

"ငါတို့ရောက်ပြီ။ မင်း Por Kru ကိုတွေ့ရင် သူ့ကို သေသေချာချာ နှုတ်ဆက်နော် မဟုရင်ငါတို့ကိုထကန်နေလိမ့်မယ်" လို့ Jhetana က ညွှန်ကြားတယ်။

Khemjira က သူသယ်လာတဲ့ စောင်ကို ပိုက်ထားပြီး ထိတ်လန့်တကြား မျိုချလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံး များ ပြူးကျယ်ကာ အိမ်အောက်ထပ်တွင် လင်းထိန်နေသော မီးအိမ်နှစ်လုံး၏ အလင်းရောင်ကြောင့် အိမ်၏ ဒုတိယထပ် ဝရံတာဆီသို့ မျှော်ကြည့်မိသည်။

Parunသည် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ကောင်းကောင်းသိသည်၊ Jhettana ၏ ကားဒါရိုက်ဘာသည် ထိုဒေသရှိ တောအုပ်အတွင်း ဝိညာဉ်များကြောင့် မတော်တဆ ဖြစ် လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု နတ်ကျွန်များ၏ ပြောပြချက်အရ သိရသည်။

"ဘယ်လောက်များတာလဲ?"
ပြောပြတာကိုကြားတော့ မျက်လုံးမဖွင့်ခင် အိပ်ပျော်ခါနီး မှာ မေးတယ်။

"တောထဲမှာရေတွက်လို့တောင်မရဘူး Por Kru။"

Parunသည် မြတ်စွာဘုရား၏ ယဇ်ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ နံ့သာပေါင်းသုံးချောင်းကို မီးထွန်းကာ လက်အုပ်ချီကာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အာရုံပြု ကာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ထောက်ရှုကာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ပူဇော်သည်။ သို့သော်လည်း ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံသည် နေရာတိုင်း၌ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၍ ထိုစိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ တတ်နိုင်သမျှ မြင့်မြတ်သော ဂါထာ ရွတ်ဆိုကာ ဘေးကင်းရန် ဆုတောင်းလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ Jettသည် သေခြင်းမှ ကျဉ်းမြောင်းစွာ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင် သော ဂါထာတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ဒါတွေအားလုံးက Khemjira နဲ့ ပတ်သက်နေလို့ ထိုအရူးကသတိရသွားတာဖြစ်မည်။

ထိုကလေး၏ ကံကြမ္မာရန်သူသည် သာမာန်ဝိဉာဉ်မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းတို့သည် အများအားဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ပြီး မည်သူနှင့်မှ မပေါင်းသင်းဘဲ တစ် နေရာတည်းတွင် ပတ္တမြားများစွာကိုပင်အစုလိုက်အပြုံလိုက် စုစည်းနိုင် သောကြောင့် ၎င်းသည် သာမာန်ဝိဥာဉ်မဟုတ်ပေ။ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင် စွမ်းဆောင်နိုင်ဖို့ နှစ်ရာနဲ့ချီ အချိန်ယူရပါလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

"Jhet က အဲဒီလူကို Por Kru ဆီ ခေါ်လာပေးမှာပါ" ဟု ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ် ကောင်လေး၏အသွင်အပြင်နှင့် ဝိညာဉ်အစေခံတစ်ဦးဖြစ်သူ Thong က သူ့ကိုအကြောင်းကြားရန် တိုးတိုးလေးပြောသည်။ ဒါက Parunရဲ့ မျက်ခုံးတွေကို ချက်ချင်း လှုပ်ယမ်းသွားစေတယ်။

ဤကဲ့သို့ ခေါင်းမာခြင်းသည် အမှန်ပင် မျိုးဆက်တစ်ခုမှ အမွေဆက်ခံခဲ့ သည်။

Jhettana သည် ဤသူငယ်ချင်းကို အလွန်ချစ်ပုံပေါ်ပြီး သတိပေးချက် များကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့ကိုပင် ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။သူ့တပည့်Jettကိုတောင်အခုလိုဖြစ်အောင်လုပ်နိုင်တာမို့ Parun သည် Khemjiraက မည်ကဲ့သို့သော ကလေးမျိုးဖြစ်သည်ကို အမှန် တကယ် သိချင်နေခဲ့သည်။ သူ့ပုံစံကို မကြိုက်ရင် Dhang နဲ့ သူတို့နှစ် ယောက်ကို အိမ်အောက်မှာ အိပ်ခွင့်ပေးလိုက်တာပေါ့လေ။

ခွေးလေးတကောင်ကပြေးထွက်လာကာ Jhettana နှင့် Khemjira တို့ကို ဟောင်နေလေသည်။ Jett၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ဟောင်သံ ရပ်တန့်ကာ ခြေထောက်များကို ပတ်လျက် ကြွလာ၏။ Jhettana သည် ဤအခါသမယအတွက် သူပြင်ဆင်ထားသည့် ကြီးမားသောအရိုးပုံသဏ္ဍာန် ကို ပေးသည်။ Dhang သည် ရရှိပြီးသည်နှင့် ၎င်းကို ကိုက်စားရန် လှေကားအောက်သို့ ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

Khemjira နဲ့ Jhettanaတို့နှစ်ယောက်သားမှာခဏလောက်စောင့်ပြီးနောက် အပေါ်ထပ်ဝရံတာမှာ လင်းထိန်နေတဲ့ အလင်းရောင်ထဲမှ လူတစ်ယောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ကြသည်။။ ထို လူသည် သစ်သားလက်ရန်းကိုကိုင်ထားကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး Khemjiraကို မျက်နှာ အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်လာသည်။

Khemjira မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့‌ေနရာမှ တစ်ဖက်လူ၏အမူအရာကို ပိုင်းခြားရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူ့နှလုံးခုန်သံပြင်းပြင်းဖြင့် သူ့ဘယ်ဘက်ရင်အုံပေါ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဒီခံစားချက်ကဘာလဲ...

မီးပုံးအလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းနေသော Khemjira၏ မျက်နှာကို Parunက သတိပြုမိသည်။

မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့၏ အတိတ်ဘဝက အမှတ်ရ စရာများ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲ ဝင်လာသည်။

ပါရွန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့အတိတ်ဘဝများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနိုင် သည့်စွမ်းရည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ မလိုချင်ခဲ့ပါ။ သူ ဘယ်သူဖြစ်ခဲ့လဲ ဒါမှမဟုတ် သူဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သိချင်စိတ်မရှိတော့ဘူး။ သူသည် ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနေထိုင်ပြီး အခြားသူများကဲ့သို့ သာမာန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်သည်။

အဲ့ဒါတွေကို မှတ်မိဖို့ ဘာလို့လိုနေမှာလဲလို့ Parun ကတွေးခဲ့ဖူးသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သူ့ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာ တယ်။ Khemjira၏ မျက်နှာသည် Parun၏စိတ်ကို နက်နဲစွာ အနှောင့်အယှက် ပေးသည်။ဘာလို့ဆို သူ့ရှေ့ကဤလူသားဟာ အရင်ဘဝက ခွဲခွာခဲ့ရဖူးတဲ့ ချစ်သူဖြစ်သောကြောင့်ပင်....

စူးရှသော မျက်လုံးများသည် Khemjira၏ ဦးခေါင်းကို ကျော်ဖြတ်၍ မကြည့်မီ သူ့ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ပြီးတော့ သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့လူက...

Parunလက်ထဲတွင် မီးပုံးကိုင်ကာ ဒုတိယထပ်မှ ဆင်းလာစဉ် Khemjiraက ခက် ခက်ခဲခဲ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ သူ့ကိုကောင်းကောင်းနှုတ်ဆက်နော်လို့မှာကြားခဲ့တဲ့Jettကတော့ Por Kru ကို မနှုတ်ဆက်ဝံ့ဘဲ တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေ၏။ ချောမောသောမျက်နှာသည် ခံစားချက်မပြ သော်လည်း Por Kru ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရောင်ဝါသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စရာကောင်း နေပြီး ချောမောသောမျက်နှာသည် ခံစားချက်မရှိသော်လည်း သူ၏အရေပြားကိုထုံထိုင်းသွားအောင်လုပ်နိုင်သည်။

Por Kru ချဉ်းကပ်လာသောအခါတွင် Khemjira သည် သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ အေးမြသောရနံ့များ မွှေးပျံ့လာခဲ့သည်။ Khemjira သည် Parun၏ ရင်ဘတ်မှ အာဒမ်ပန်းသီးအထိ ဆန့်တန်းနေသော တက်တူးထိုးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သော်လည်း Por Kru မျက်နှာကိုတော့ မကြည့်ရဲချေ။

Parunသည် ထိုနေရာတွင် တုန်တုန်ယင်ယင် ရပ်နေသော Khemjiraကို ဂရုမ စိုက်။ သူသည် လူငယ်၏ခေါင်းထက်တွင် မီးပုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက် လိုက်ပြီး သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော လူ၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရ သည်။

ထိုလူပုံစံမှာ အစိုးရအရာရှိတစ်ဦး၏ ကာကီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ် ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူငယ်လေးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယူနီဖောင်း သည် ဘောင်းဘီရှည်ဆီသို့ သွေးစွန်းထင်းနေသော သွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ် ထားသည်။ အရေပြားသည် အလွန်ဖျော့တော့ပြီး ပျော့ပျောင်းသော အစိမ်း ရောင်နီးပါးဖြစ်နေကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကမြင့်လွန်းသဖြင့် နောက်မျက်လုံး တစ်ဖက်ကတော့ မမြင်နိုင်လောက်အောင် နိမ့်နေပါသည်။ထိုမျက်လုံးများက Parun၏မျက်နှာကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

Parun ကတော့ဂရုမစိုက် ခံစားချက်မဲ့တဲ့အမူအရာနဲ့ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပေါ့လေ!!"